အခန်း ၆

အခန်း (၆) မင်းဆွေမင်းမျိုး၊ စစ်သူကြီးနှင့် အမတ်များ၊ မွေးရာပါ မြင့်မြတ်သောသွေး ရှိသလော

စာကြည့်ဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးလံနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ဟူဟိုက်ကို သက်တော်စောင့်များက အကျဉ်းချပြီး ပြဿနာဖြေရှင်းရန်အတွက် ဘေးဘက်နန်းဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြပြီ ဖြစ်ကာ၊ ကျောက်ကောင်းမှာလည်း နားလည်ရခက်သော ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင် တည်ဆောက်ရန် အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။ ဤအချိန်၌ ကျယ်ဝန်းလှသော စာကြည့်ဆောင်ကြီးထဲတွင် ချင်ရှီဟွမ်နှင့် ထိုမှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြာရောင်အလင်းမျက်နှာပြင်သာ ကျန်ရှိနေတော့၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ဧရာမမြေပုံကြီးရှေ့တွင် ရပ်နေလေသည်။ ထိုမြေပုံကို တန်ဖိုးကြီးမားသော ပိုးသားပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားပြီး မဟာချင်၏ ခရိုင်သုံးဆယ့်ခြောက်ခုကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားလေသည်။

ယခင်က ဤမြေပုံကို သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေများနှင့် ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့သော ဂုဏ်ကျက်သရေတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

သို့သော် ယနေ့တွင် ဒုတိယမျိုးဆက်၌ ပျက်သုဉ်းမည်ဟူသော အမှန်တရားကို ကြားသိပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤမြေပုံမှာ ဧရာမယမ်းအိုးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်ချောင်းက မြေပုံပေါ်ရှိ ဟွိုင်မြစ်ဝှမ်းတစ်လျှောက်ကို ပွတ်ဆွဲသွားရင်း မေးလိုက်၏။

"မင်း စောစောက ချန်ရှန့်နဲ့ ဝူကွမ်အကြောင်း ပြောခဲ့တယ်... သူတို့နှစ်ယောက်က ပြည်နယ်ခြောက်ခုက မှူးမတ်မျိုးနွယ်တွေလား... ရှန်းယန်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေလား... ဒါမှမဟုတ် ရှင်းလင်သခင်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေလား..."

သူ၏ အမြင်တွင် မဟာချင်ကို ဖြုတ်ချနိုင်စွမ်းရှိသူများမှာ အင်အားကြီးမားသော မှူးမတ်ဟောင်းများသာ ဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆထားလေသည်။

[ဘယ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး…]

[မဟာချင်၏ ပထမဆုံးသော သူပုန်အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည့် ချန်ရှန့်နှင့် ဝူကွမ်တို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ရှာဖွေပေးနေပါသည်…]

[ကိုယ်ရေးအချက်အလက်။ သီးစားလယ်သမားများ၊ မြေရှင်များအတွက် လယ်စိုက်ပေးရသူများဖြစ်ပြီး တပ်စောင့်စစ်သည် ၉၀၀ ကို အုပ်ချုပ်ရသော အောက်ခြေအရာရှိငယ်များ ဖြစ်သည်…]

[မိသားစုနောက်ခံ။ ဆင်းရဲသော လယ်သမားများ ဖြစ်သည်... မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင်တိုင် ဆင်းရဲခဲ့ကြပြီး အလွန်အမင်း ဆင်းရဲမွဲတေသူများ ဖြစ်ကြသည်…]

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် မေးလိုက်၏။

"လယ်သမား... နှစ်ယောက်တဲ့လား..."

"လယ်သမား နှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာကို ဖြုတ်ချနိုင်တယ်ပေါ့... ငါ့မှာ အင်အားတစ်သန်းရှိတဲ့ စစ်တပ်ရှိပြီး ဝမ်ကျန့်နဲ့ မုန့်ထျန်းလို နာမည်ကျော်စစ်သူကြီးတွေ ရှိနေရက်နဲ့ လယ်သမားနှစ်ယောက်ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်တဲ့လား..."

မျက်နှာပြင်က တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီး ထင်ရှားသော အနီရောင် ပုံသေနည်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု + ပြင်းထန်သော ဥပဒေများ + မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု = ကြမ်းတမ်းသော တော်လှန်ရေး

[အရှင်မင်းကြီး... သင်က ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သေသေချာချာ နားလည်ဟန် မတူပါဘူး…]

[နန်းတော်ထဲမှာ အညံ့ဆုံး အစားအစာကတောင် အသားဟင်းရည်နဲ့ ဆန်ကောင်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် မဟာချင်ရဲ့ အောက်ခြေမှာတော့ သာမန်ပြည်သူတွေက ပဲရွက်တွေကို စားပြီး ရွှံ့ရေကို သောက်နေကြရတာပါ…]

[သူတို့ဟာ တစ်နေ့ကို ၁၄ နာရီ အလုပ်လုပ်ရပြီး အခွန် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပေးဆောင်ရပါတယ်... ဒါ့အပြင် မဟာတံတိုင်းကြီး ဒါမှမဟုတ် လီတောင်ဂူဗိမာန်ကို တည်ဆောက်ဖို့ အချိန်မရွေး စစ်မှုထမ်းဖို့ ခေါ်ယူခံရနိုင်ပါတယ်…]

[ချန်ရှန့်နဲ့ ဝူကွမ်တို့ ပုန်ကန်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့်ချည်းပဲ မဟုတ်ဘဲ သေစေနိုင်တဲ့ ဥပဒေတစ်ခုကြောင့်ပါ…]

"ဘယ်ဥပဒေလဲ..."

[ချင်၏ ဥပဒေများအရ... စစ်မှုထမ်းရန် ခေါ်ယူခံရသော တပ်စောင့်စစ်သည်များသည် မိုးရွာသွန်းမှုကြောင့် သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ အချိန်မီ မရောက်ရှိပါက မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်စေ အားလုံးကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ရမည် ဖြစ်ပါသည်…]

[ထိုအချိန်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီး လမ်းများ ပိတ်ဆို့နေခဲ့ပါသည်... သူတို့က သေချာပေါက် နောက်ကျမည်ဟု တွက်ချက်မိခဲ့ကြသည်... နောက်ကျလျှင်လည်း သေရမည်ဖြစ်ပြီး ပုန်ကန်လျှင်လည်း သေရမည် ဖြစ်ပါသည်... မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ခေတ်အဆက်ဆက် တည်တံ့မည့် ကျော်ကြားသော စကားတစ်ခွန်းကို ကြွေးကြော်ခဲ့ကြပါသည်…]

နားကွဲမတတ် ဆူညံသော ကြွေးကြော်သံတစ်ခုသည် တုန်လှုပ်ဖွယ် အထူးပြုလုပ်ချက်များနှင့်အတူ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သွေးရောင်ဖျော့ဖျော့ စာလုံးများဖြင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

[မင်းဆွေမင်းမျိုး၊ စစ်သူကြီးနဲ့ အမတ်တွေဆိုတာ မွေးရာပါ မြင့်မြတ်တဲ့ သွေးပါလို့လား…]

ချင်ရှီဟွမ်သည် ထိုစကားလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

"မင်းဆွေမင်းမျိုး၊ စစ်သူကြီးနဲ့ အမတ်တွေဆိုတာ မွေးရာပါ မြင့်မြတ်တဲ့ သွေးပါလို့လား..."

သူက ထိုစကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်လိုက်ရင်း ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤစကားတစ်ခွန်း၏ သေစေနိုင်စွမ်းမှာ ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ တပ်မတော်တစ်သန်းထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနေလေသည်။ ၎င်းက မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမိန့်တော်အရ ဖြစ်တည်မှုကို ငြင်းပယ်ကာ ပထမချင်ဧကရာဇ်ဟူသော သူ၏ ရာထူးမြင့်မြတ်မှုကိုလည်း ပယ်ဖျက်လိုက်လေသည်။

"မွေးရာပါ မြင့်မြတ်တဲ့ သွေးပါလို့လားဆိုတဲ့ စကားက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှပါလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေလေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ရန်သူက ပြည်နယ်ခြောက်ခုကမဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာလောကကြီး အောက်က ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေ ဖြစ်နေတာကိုး..."

သူက လှည့်ကာ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ငါက အနာဂတ်ကို သိနေပြီဆိုတော့ အဲ့ထဲက ဘယ်အရာကိုမှ ဖြစ်ခွင့်ပေးလို့မရဘူး... ရှောင်ဂျီ... မင်းက အနာဂတ်ကနေ လာတာဆိုတော့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် နတ်ဘုရဆန်တွေ မင်းဆီမှာ ရှိရမယ် မဟုတ်လား... နတ်ဘုရားတွေက နဂါးအသည်းနဲ့ ဖီးနစ်ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို စားတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... မျိုးစေ့ချလိုက်တာနဲ့ စပါးအလေးချိန် ထောင်ပေါင်းများစွာ ထွက်နိုင်တဲ့... မျိုးစေ့တွေ မင်းဆီမှာ ရှိလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အရှင်းလင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းကို တွေးတောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ကို အစားအစာ ပေးရန်ပင် ဖြစ်၏။

[ရှိပါတယ်…]

[ကျွန်ုပ်၏ ဒေတာဘေ့စ်တွင် စပ်မျိုးစပါးတို့၏ဖခင်ဟု ဂုဏ်ပြုခံရသော အဘိုး ယွမ်လုံဖျင် ဆိုသူ ရှိပါသည်... သူ ဖန်တီးခဲ့သော စပါးအထွက်နှုန်းမှာ တစ်မူ (မြေဧရိယာ) လျှင် ကီလိုဂရမ် ၁,၀၀၀ (ချင်အလေးချိန် ၂,၀၀၀) အထိ ရရှိနိုင်ပါသည်…]

[ထို့အပြင် မိုးခေါင်ခြင်းနှင့် မြေဆီလွှာ ညံ့ဖျင်းမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော ကန်စွန်းဥ ဟုခေါ်သည့် နတ်ဘုရားသီးနှံတစ်ခုလည်း ရှိပါသေးသည်... ၎င်းကို မြေကြီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ရုံဖြင့် ကြီးထွားလာနိုင်ပြီး တစ်မူလျှင် ထွက်ရှိသော အထွက်နှုန်းမှာ ပို၍ပင် ကြောက်မခန်းလိမ့်မခန်း ဖြစ်ပါသည်…]

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မတတ် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

သို့သော် နှလုံးသားမရှိသော ထိုဦးခေါင်းခွံက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထပ်မံပေါ်လာပြန်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပခုံးတွန့်နေသော အမူအရာဖြင့် ဖြစ်လေသည်။

[ကျွန်ုပ် အရင်က ပြောခဲ့သလိုပါပဲ... ဒီအစေခံက ဒါကို မလုပ်နိုင်ပါဘူး…]

[ကျွန်ုပ်က ဉာဏ်ရည်တုတစ်ခု... ကုဒ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပါသည်... ကျွန်ုပ်တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံသဏ္ဌာန် မရှိသလို ဒိုရေမွန်၏ အိတ်ကဲ့သို့ အိတ်မျိုးလည်း မရှိဘဲ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မျိုးစေ့များကိုလည်း မဖန်တီးနိုင်ပါဘူး... ကျွန်ုပ်က စစ်မှန်တဲ့ ဆန်တစ်စေ့ကိုတောင် မထုတ်လုပ်ပေးနိုင်ပါဘူး…]

[သို့သော်လည်း... ကျွန်ုပ်က သင့်ကို မျိုးစေ့များ မပေးနိုင်သော်လည်း နည်းပညာ ကိုတော့ ပေးနိုင်ပါသည်…]

[မဟာချင်၏ လက်ရှိ စိုက်ပျိုးရေးအဆင့်မှာ သစ်ပင်များကို ခုတ်ထွင်မီးရှို့စိုက်ပျိုးသည့် စနစ်မှ သံထွန်တုံးများနှင့် နွားဆွဲစိုက်ပျိုးသည့် စနစ်သို့ ကူးပြောင်းနေသော ကာလတွင် အကြမ်းဖျင်း ရှိနေပါသည်... ထို့အပြင် သင်တို့၏ ထွန်တုံးများမှာ တုတ်ချောင်းများကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းနေသဖြင့် နွား၏ ခွန်အားကို အလဟဿ ဖြစ်စေပြီး မြေကြီးကို နက်ရှိုင်းစွာ မတူးဆွနိုင်ပါဘူး…]

[သင့်အတွက် ပုံစံကြမ်းကို ဖန်တီးပေးနေပါသည်... ထွန်တုံးကွေး (အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ဗားရှင်း)...]

[သင့်အတွက် သင်ခန်းစာကို ဖန်တီးပေးနေပါသည်... မြေဆွေးပြုလုပ်ခြင်း နည်းပညာ... အမှိုက်ကို ရွှေအဖြစ် ဘယ်လိုပြောင်းလဲမလဲ…]

ရှုပ်ထွေးသော စက်မှုပုံစံကြမ်းတစ်ခု မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ ကွေးညွှတ်နေသော ရိုးတံပါရှိပြီး အနက်ကို ချိန်ညှိနိုင်သော ထွန်သွားတစ်ခုပါဝင်သည့် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ထွန်တုံးတစ်ခု ဖြစ်၏။

[ထွန်တုံးကွေး... ထန်မင်းဆက်မှ အဆင့်မြင့် နည်းပညာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်…]

[အားသာချက် ၁... ပျော့ပျောင်းစွာ လှည့်လည်နိုင်ပြီး မြေကွက်ငယ်များအတွက် ပိုမိုသင့်လျော်ပါသည်…]

[အားသာချက် ၂... ခွန်အား ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သက်သာစေပါသည်... ယခင်က ထွန်တုံးတစ်တုံးကို ဆွဲရန် နွားနှစ်ကောင် လိုအပ်သော်လည်း ယခုအခါ နွားတစ်ကောင်ဖြင့်ပင် ပြုလုပ်နိုင်ပါပြီ…]

[အားသာချက် ၃... နက်ရှိုင်းစွာ ထွန်ယက်နိုင်သဖြင့် အောက်ခြေအလွှာမှ အာဟာရဓာတ်များကို အပေါ်သို့ ရောက်ရှိစေနိုင်ပြီး ပေါင်းပင်များကိုလည်း ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပါသည်…]

[အညစ်အကြေးများကို တိုက်ရိုက် ပက်ဖျန်းခြင်းအစား မြေဆွေးပြုလုပ်ခြင်း နည်းလမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက မဟာချင်၏ စပါးအထွက်နှုန်းမှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးလာမည်ဟု ခန့်မှန်းရပါသည်…]

"သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းတဲ့လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပုံစံကြမ်းကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်နေလေသည်။

မဟာချင်သည် တစ်နှစ်လျှင် စပါးတန်ချိန် သန်းနှစ်ဆယ်ခန့် ရိတ်သိမ်းရလေသည်။ အကယ်၍ ထုတ်လုပ်မှု သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာပါက တန်ချိန် ခြောက်သန်း ဖြစ်သွားမည်တည်း။ ဤပမာဏမှာ စစ်သည်ငါးသိန်းပါဝင်သော တပ်မတော်တစ်ရပ်ကို ထောက်ပံ့ရန် သို့မဟုတ် မဟာတံတိုင်းကြီး တည်ဆောက်နေသော အလုပ်သမား တစ်သန်းကို ကျွေးမွေးရန် လုံလောက်လေသည်။

"စုတ်တံနဲ့ မင် ယူခဲ့စမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စကားပိုမပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် စုတ်တံကို ယူကာ ပိုးသားပေါ်တွင် ပုံစံကြမ်းကို စတင်ကူးဆွဲလေတော့သည်။ သူသည် လက်မှုပညာရှင်များ မဟုတ်သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ပေရာ စုတ်ချက်အနည်းငယ် ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် ဤထွန်တုံးကွေး၏ ပြောင်မြောက်မှုကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ လီဗာနိယာမကို ပါးနပ်စွာ အသုံးပြုထားမှုက ရူပဗေဒကို နားမလည်သော သူ့လိုလူမျိုးကိုပင် အံ့သြချီးကျူးသွားစေလေသည်။

နောက်ဆုံးစုတ်ချက်ကို ဆွဲပြီးနောက် ချင်ရှီဟွမ်က စုတ်တံကို ချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှုအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

နည်းပညာ ရှိရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ ချန်ရှန့်နှင့် ဝူကွမ်တို့ကို ပုန်ကန်ရန် တွန်းပို့ခဲ့သော အထုံးအဖွဲ့ကိုလည်း သူ ဖြေရှင်းရမည် ဖြစ်၏။

"လူလာကြစမ်း... လီစစ်ကို ခေါ်လိုက်..."

လီစစ်မှာ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာလေသည်။

နံနက်ခင်း ညီလာခံတွင် ယန်ချွဲ့ကို ဒေတာများကို ပုံဖော်ပြသခြင်း ဇယားများဖြင့် ဖြုတ်ချခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးကတည်းက ဤမဟာချင်၏ ဝန်ကြီးချုပ်မှာ တစ်နေ့လုံး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် အသစ်စက်စက်နှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပုံရကြောင်း သူ သဲ့သဲ့မျှ ခံစားမိနေလေသည်။

စာကြည့်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လီစစ်က ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော်မျိုး လီစစ် အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ကို ထရန် မပြောဘဲ အေးစက်စွာသာ ကြည့်နေလေသည်။ ထိုအကြည့်မှာ သေဆုံးနေသော လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အသုံးဝင်သော ကိရိယာတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်လေသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် လီစစ်မှာ ချွေးစေးများ ပြန်လာလေတော့သည်။

"လီစစ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်၏။

"မင်းက လုပ်အားပေးစေခိုင်းမှုဥပဒေ ပြင်ဆင်ရေးကို ဦးဆောင်ခဲ့တယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်..."

"အရှင်မင်းကြီးကို ဖြေကြားရရင်... မှန်ပါတယ်..."

လီစစ်က သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဥပဒေနဲ့ အုပ်ချုပ်ခြင်းက မဟာချင်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို မေးမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မြေပုံပေါ်ရှိ ဟွိုင်ယန် ဒေသကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"တကယ်လို့ စစ်မှုထမ်းရမယ့် တပ်စောင့်စစ်သည် ကိုးရာဟာ ဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေတဲ့ မိုးသည်းထန်မှုနဲ့ လမ်းတွေ ပျက်စီးမှုကြောင့် ယွီယန်ကို အချိန်မီ မရောက်နိုင်ဘူးဆိုပါစို့... ဥပဒေအရဆိုရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲ..."

လီစစ်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဥပဒေအရဆိုရင် အချိန်နောက်ကျမှုအတွက် သေဒဏ်ပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

ဤသည်မှာ ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒ၏ သံမဏိစည်းကမ်းပင်ဖြစ်၏။ စည်းကမ်းမရှိလျှင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုလည်း ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် လီစစ်သည် ဤဥပဒေကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကာကွယ်ပြောဆိုမည် ဖြစ်လေသည်။

"သေဒဏ်တဲ့လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူယခုလေးတင် ကူးရေးထားသော စာလိပ်ကို လီစစ်ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်၏။

"လူကိုးရာစလုံးကို မင်းက ကွပ်မျက်ပစ်မယ်ပေါ့လေ..."

"ဒါက..."

လီစစ် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

"ဥပဒေဆိုတာ ခံစားချက်တွေကို ခွင့်မပြုပါဘူး... တကယ်လို့ ထုံးစံတစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်ရင် အနာဂတ်မှာ လူတိုင်းက နောက်ကျဖို့အတွက် မိုးကြီးတာကို အကြောင်းပြချက် ပေးကြပါလိမ့်မယ်... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အမိန့်တွေက ဘယ်နေရာမှာ ရပ်တည်နိုင်တော့မှာလဲ..."

"မိုက်မဲလိုက်တာ..."

ချင်ရှီဟွမ်က စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သွားလေသည်။

"မင်းက ဥပဒေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကိုပဲသိပြီး ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲမွဲတေတဲ့အခါ ကောင်းကင်ကို အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ကြပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်ရတဲ့အခါ ငိုကြွေးကြတယ်ဆိုတာကိုတော့ မင်း မသိဘူး..."

"အသက်ကိုးရာ... ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးရဲ့ လက်ထဲမှာ လှံတွေ ရှိနေတယ်... မင်းက သူတို့ကို နောက်ကျရင် သေရမယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် သူတို့က မင်း ခုတ်ဖို့အတွက် လည်ပင်းကို အသာတကြည် ဆန့်ပေးကြမယ်လို့ ထင်နေသလား... သူတို့က အရာရှိတွေကို သတ်ကြလိမ့်မယ်... သူတို့ ပုန်ကန်ကြလိမ့်မယ်... သူတို့က မင်းဆွေမင်းမျိုး၊ စစ်သူကြီးနဲ့ အမတ်တွေဆိုတာ မွေးရာပါ မြင့်မြတ်တဲ့ သွေးပါလို့လားလို့ အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မယ်..."

လီစစ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ချင်ရှီဟွမ်ကို အံ့သြထိတ်လန့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယခုအရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဤသို့စကားမျိုး ပြောနိုင်ရတာလဲ။ ယခင် အရှင်မင်းကြီးသည် သူ၏ ထက်ပင် ပြင်းထန်သော ဥပဒေများကို ပို၍ အယူသီးခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော။ အလွန်အမင်း နာကျင်ရတဲ့အခါ ငိုကြွေးကြတယ်ဟူသော ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီများ၏ လူသားဆန်မှုမျိုး ပါဝင်သည့် စကားလုံးများက ပထမချင်ဧကရာဇ်၏ နှုတ်မှ မည်သို့ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ရသနည်း။

"အမိန့်တော်တစ်ရပ်ကို ချက်ချင်း ရေးဆွဲဖို့ ငါ မင်းကို အမိန့်ပေးတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က လီစစ်ကို စဉ်းစားချိန် မပေးဘဲ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်၏။

"လုပ်အားပေးစေခိုင်းမှုဥပဒေကို ပြင်ဆင်လိုက်... သဘာဝဘေးအန္တရာယ်၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှု၊ ရေကြီးမှု ဒါမှမဟုတ် တခြား ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကြောင့် အချိန်မီ မရောက်နိုင်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သေဒဏ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးရမယ်... ဒဏ်ငွေရိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ်တစ်လ အပိုလုပ်အားပေး ခိုင်းတာကလွဲရင် အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း လုံးဝ မရှိစေရဘူး..."

"ဒါ့အပြင်... ဒီအမိန့်ကို ခရိုင်နဲ့ မြို့နယ်တွေ အားလုံးကို ပေးပို့လိုက်... အထူးသဖြင့် တာကျဲရွာ ဒေသကို ပို့လိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် တာကျဲရွာဟူသော စကားလုံးကို အထူးအလေးပေး၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီစစ်မှာ သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အခြေအနေ၏ ကြီးလေးမှုကို ခံစားမိလေသည်။ သူက ကမန်းကတန်း ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး... နာခံပါ့မယ်... အရှင်မင်းကြီးက ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်... ဒါက တကယ့်ကို ကရုဏာတရားနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ အုပ်ချုပ်မှုပါပဲ..."

"မပြီးသေးဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပုံစံကြမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒါက ငါ အိပ်မက်ထဲမှာရခဲ့တဲ့ ရှန်နုံးရဲ့ ကိရိယာတစ်ခုပဲ... အမည်က ထွန်တုံးကွေးလို့ ခေါ်တယ်... ဒါကို ယူသွားပြီး ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်မှာ အရင်စမ်းသပ်ဖို့အတွက် အခုတစ်ရာကို တစ်ညလုံး အပြီးလုပ်ဖို့ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို အမိန့်ပေးလိုက်... တကယ်လို့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ်ဆိုရင် သုံးလအတွင်း ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးကို ဖြန့်ချိလိုက်..."

"လီစစ်... တကယ်လို့ ဒီထွန်တုံးကို မဖြန့်ချိနိုင်ဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် အောက်ခြေက လူတွေက ကိုယ်ကျိုးအတွက် ကိရိယာတစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးပြုခဲ့မယ်ဆိုရင်..”

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးက မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရာထူးမှာ ထိုင်ချင်နေတဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်..."

လီစစ်၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

နံနက်ခင်း ညီလာခံတွင် အရှင်မင်းကြီး အသုံးပြုခဲ့သော ထိုစက်ဝိုင်းပုံစံဇယားကို သူ သတိရလိုက်ပြီး ယခုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အရှင်မင်းကြီးသည် သူ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို သံသယဝင်နေပြီလောဟု တွေးတောမိသွားလေသည်။

အကြောက်တရားက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်လာလေသည်။ ဤအချိန်၌ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့၏။ ၎င်းကို ကောင်းကောင်းလုပ်ရမည်။ သူ သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းလုပ်ရမည်ဟူ၍သာ ဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အသက်သေတဲ့အထိ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ မြှုပ်နှံပြီး ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်..."

လီစစ်သည် ပုံစံကြမ်းကို သူ၏ အသက်ကယ်ကြိုးပမာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း စာကြည့်ဆောင်ထဲမှ နောက်ဆုတ် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

လီစစ် ထွက်သွားပြီးနောက် စာကြည့်ဆောင်အတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်က အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ မွန်းကျပ်နေသော လေတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ... ဒါက... အဲဒီမီးတောက်ကြီးကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်မလား..."

[မီးရှို့စနက်ကြိုး တစ်ချောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်ပြီလို့ပဲ ကျွန်ုပ် ပြောနိုင်ပါသည်…]

[ဒါပေမယ့် ထင်းခြောက်တွေ ကျန်နေသေးသရွေ့ (ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲနေသေးသရွေ့) မီးကတော့ နောက်ဆုံးမှာ လောင်ကျွမ်းမှာပါပဲ…]

ချင်ရှီဟွမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အဆုံးမရှိသော ညအမှောင်ထုဆီသို့ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

သူက ခါးရှိ ထိုက်အာဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ငြိမ်းသတ်၍မရသော ရည်မှန်းချက်များဖြင့် တောက်လောင်နေလေသည်။

"ငါ အသက်ရှင်နေသေးသရွေ့...အဲ့ဒီမီးက ရှန်းယန်ကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သမိုင်းက ပိုမာကျောသလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ဓားက ပိုမာကျောသလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးဘက်နန်းဆောင်၌...

ဟူဟိုက်မှာ စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားဖြင့် သူ၏ စုတ်တံကို ကိုက်ကာ ဆံပင်များကို ရှုပ်ပွနေအောင် ကုတ်ဖဲ့နေလေသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ဝါးစာလိပ်ပေါ်တွင် ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေ၏။

“ယုတ္တိဗေဒ ပြဿနာ... တကယ်လို့ သင်က လယ်ယာလုပ်ငန်းကို ကြိုးကြိုးစားစား မလုပ်ဘူးဆိုရင် သင် ငတ်သေလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ သင်က လယ်ယာလုပ်ငန်းကို ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ပြီး အခွန်တွေ ပေးဆောင်ပြီးရင်လည်း သင် ငတ်သေရလိမ့်မယ်... မေးခွန်း... လယ်သမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သင် ဘာလုပ်သင့်သလဲ…”

ဟူဟိုက်က ရွေးချယ်စရာများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

က။ ဆက်လက် စိုက်ပျိုးမည်။

ခ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်မည်။

ဂ။ ပို၍ ကြမ်းတမ်းသော အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို ရှာမည်။

ဃ။ __________ (ကွက်လပ်ဖြည့်ပါ)။

ဟူဟိုက်သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် (ဃ) ရွေးချယ်စရာနောက်တွင် ကောက်ကွေ့နေသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ရေးချလိုက်၏။

"ကျောက်ကောင်း..."

၎င်းကို ရေးပြီးနောက် သူက မမှန်ကန်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး အောက်ပါအတိုင်း ပြောင်းရေးလိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်ကိုရှာမည်..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်ကောင်းမှာ ကြေးဝါအစအနများနှင့် မီးသွေးပုံရှေ့တွင် ရပ်နေကာ၊ ချင်ရှီဟွမ်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ရေးဆွဲထားသော (အမှန်တကယ်တွင် ရှောင်ဂျီက ဖန်တီး၍ နှုတ်တိုက်ချပေးထားသော) ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင် အယူအဆပုံစံကြမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုထဲသို့ နစ်မြုပ်နေလေသည်။

"ဒါက ရေနွေးအိုးတစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်နေတာကို... တစ်နေ့ကို လီတစ်ထောင် ဘယ်လိုလုပ် သွားနိုင်မှာလဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးက အဖုံးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း အဆုံးမရှိသော ပဟေဠိထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။