အခန်း ၇

အခန်း (၇) မေတ္တာတရားသည် သွေးမထွက်ဘဲ သတ်နိုင်သော ဓားပျော့ဖြစ်သည်

ရှန်းခရိုင်၏ ဆောင်းဦးလေသည် ရှန်းယန်ထက် ပိုမို ကြမ်းတမ်းလှပြီး မဟာတံတိုင်းကြီးအလွန်မှ သဲမှုန်များကို သယ်ဆောင်လာကာ မျက်နှာကို နာကျင်စွာ ခြစ်ဆွဲသွားလေသည်။

ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ခရီးသွားယာဉ်တန်းကြီးသည် မုန့်ထျန်း၏ စစ်စခန်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် မဝင်ရောက်ဘဲ ပင်မစခန်းနှင့် လီသုံးဆယ်အကွာရှိ ကျောက်နီချောက်ကမ်းပါးတွင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် တဒိန်းဒိန်းမြည်နေသော ဝမ်လျန်ရထားလုံးအတွင်း၌ ထိုင်နေပြီး ပြတင်းပေါက်ဟနေသော နေရာမှတစ်ဆင့် ဤခြောက်ကပ်နေသော မြေပြင်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ မဟာတံတိုင်းကြီး၏ ခံစစ်မျဉ်းဖြစ်ပြီး ရှန်းနုံတို့ကို ခုခံသည့် မဟာချင်ပြည်နယ်၏ အရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင် ဖြစ်သည့်အပြင် သူ၏ မေတ္တာတရားကြီးမားလှပါသည်ဆိုသော သားတော်ကြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖူစု နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခံရသော နေရာလည်း ဖြစ်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်က မဟာချင်ပြည်နယ် နယ်ခြားစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်ပံ့ရေးစာရင်းအင်းများဟု အမည်ရသော ဝါးစာလိပ်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ရာ သူ၏ ဖိအားကြောင့် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေလေသည်။

ရထားလုံး၏ မှောင်မိုက်နေသော ထောင့်တစ်နေရာမှ အလင်းရောင်စခရင်တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ၎င်း၏ အလင်းရောင်ကို မှိန်ထားလေသည်။

[အသင့်ပါပဲ အရှင်မင်းကြီး... ရှန်းခရိုင်ရဲ့ ပင်မစခန်းက ရှေ့နားမှာပါ... ဂျီပီအက်စ် တည်နေရာပြစနစ်အရ ပစ်မှတ်ထားတဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ တိုက်ရိုက်အကွာအဝေးက တစ်ဆယ့်ငါး ကီလိုမီတာ ရှိပါတယ်...]

[အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုဟော်မုန်းပမာဏ အနည်းငယ် မြင့်တက်နေတာကို စနစ်က ထောက်လှမ်းသိရှိရပါတယ်... အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်ပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းက ပြသနေတာက... အရှင်မင်းကြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား...]

[သားအဖ ဆက်သွယ်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု- အနေခက်တဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေကို ဘယ်လိုရှောင်ရှားမလဲဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြပေးရမလား...]

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်က အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော်က မိသားစုဝင်တွေ လာတွေ့တာ မဟုတ်ဘူး... စစ်ဆေးရေးလာတာ..."

သူသည် ဝါးစာလိပ်များကို စားပွဲပုလေးပေါ်သို့ ပြန်ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော စစ်ဆေးလိုသည့် အကြည့်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"သမိုင်းမှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အမိန့်တော်တုကို ရပြီးတဲ့နောက် သူ့လည်ပင်းသူ လှီးသတ်ခဲ့တယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ်နော်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံမှာ တိုးညင်းနေပြီး သူကိုယ်သူ စကားပြောနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် လေဟာနယ်ကို မေးခွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"အရင်က ဒါဟာ သူရဲ့ သားသမီးဝတ္တရား သိတတ်မှုကြောင့်လို့ ငါကိုယ်တော် ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က ပြန်တွေးကြည့်တော့ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."

[ဘာများ မှားနေလို့လဲ...]

"ဒါက သားသမီးဝတ္တရား သိတတ်မှု မဟုတ်ဘူး... မိုက်မဲမှုပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ပိုဆိုးတာက ဒါဟာ သတ္တိကြောင်တာပဲ... မဟာချင်ပြည်နယ်ရဲ့ သားတော်ကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မုန့်မိသားစုစစ်တပ်က တပ်သား သုံးသောင်းကို ကွပ်ကဲနေရက်နဲ့ အမှန်တရားကို စုံစမ်းဖို့တောင် သတ္တိမရှိဘူးလား... ငါကိုယ်တော်က သူ့ကို တကယ်သတ်ချင်ခဲ့ရင်တောင် သူ့မှာ အင်ပါယာရဲ့ မဟာဗျူဟာ နည်းနည်းလေးရှိခဲ့ရင် သူ့တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ရှန်းယန်ကို ပြန်လာပြီး ငါကိုယ်တော်နဲ့ ရင်ဆိုင်သင့်တယ်... ငါကိုယ်တော်သာဆိုရင် ဘယ်တော့မှ အသေမခံဘူး... နန်းတော်ထဲ ဝင်ချပြီး ရှင်းပြခိုင်းမှာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မီးတောက်များသည် ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒ၏ အစွန်းရောက်သော အသုံးချတတ်သည့် တွေးခေါ်မှုများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။ သူ့အတွက်တော့ ခုခံမှုမရှိဘဲ သေဆုံးခြင်းသည် အာဏာကို အဆိုးရွားဆုံး စော်ကားခြင်းပင် ဖြစ်၏။ မိမိအသက်ကိုပင် မကာကွယ်နိုင်သူတစ်ယောက်က ဤမျှကျယ်ဝန်းသော အင်ပါယာကြီးကို မည်သို့ ကာကွယ်နိုင်မည်နည်း။

"သူက ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီတွေရဲ့ စာအုပ်တွေကိုပဲ ဖတ်တတ်ပြီး မေတ္တာတရားနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်းပဲ ပြောနေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင် ဖြစ်နေတုန်းဆိုရင်တော့..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်ချောင်းများက ထိုက်အာဓား၏ လက်ကိုင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်လိုက်လေသည်။

“ငါကိုယ်တော် သူ့ကို နန်းချလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်... မဟာချင်ပြည်နယ်က သူတော်စင်တစ်ယောက်ကို မလိုအပ်ဘူး... မဟာချင်ပြည်နယ်က ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကိုပဲ လိုအပ်တာ..."

[စနစ်၏ အသိပေးချက်- အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပညာရေး ဒဿနက အရမ်းကို... စပါတာဆန်လွန်းတယ်... ဒါပေမယ့် သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အရမ်းကြီးမားပြီး သာမန်ပြည်သူတွေက သူ့ကို အရမ်းချစ်ခင်ကြတယ်ဆိုတာကိုတော့ သတိပြုပါ...]

"ချစ်ခင်ကြတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"အချစ်က ထမင်းစားရအောင် လုပ်ပေးနိုင်လို့လား... အချစ်က ရှန်းနုံတွေရဲ့ ဓားတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လို့လား... သာမန်ပြည်သူတွေက ဘာသိလို့လဲ... သူတို့က သကြားလုံးကျွေးတဲ့ သူတိုင်းကို ချီးကျူးကြမှာပဲ... ဒါပေမယ့် ဒီကမ္ဘာလောကကြီးကို ပြင်းထန်တဲ့ ဥပဒေတွေနဲ့ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေကသာ ထိန်းထားတာ... သကြားလုံးက မဟုတ်ဘူး..."

ယာဉ်တန်းကြီး ဆက်လက် ထွက်ခွာလာသော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်က ထူးဆန်းသော အမိန့်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။

သူသည် ပင်မစစ်တပ်ကို ကျောက်နီချောက်ကမ်းပါးတွင် တပ်စွဲရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး လီစစ်၊ သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် မမြင်ရသော ထိုတစ္ဆေစစ်ဗျူဟာမှူးတို့ကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ သူတို့သည် ပေါ့ပါးသော ရထားလုံးတစ်စီးသို့ ပြောင်းစီးကာ မုန့်ထျန်း၏ ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် အလစ်အငိုက် ဝင်ရောက်စစ်ဆေးလိုခြင်းဖြစ်၏။

သူ မရှိသည့်အချိန်တွင် သူ၏ သားကောင်းလေး ဘာတွေလုပ်နေသည်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများဖြင့် အတိအကျ မြင်တွေ့ချင်လေသည်။ ရှန်းခရိုင် စစ်စခန်း၏ ပင်မတံခါးပေါက် အပြင်ဘက်၌...

နေဝင်ရီတရော အချိန်ဖြစ်နေသော်လည်း စစ်ခရာသံများနှင့် လေ့ကျင့်ရေးအသံများက စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် မိုးခြိမ်းသံပမာ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ မုန့်ထျန်းသည် စစ်တပ်ကို စည်းကမ်းတကျ အုပ်ချုပ်ထားသဖြင့် ချင်ရှီဟွမ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

သို့သော်လည်း သာမန်အရပ်ဝတ်အရပ်စား ဝတ်ဆင်ထားသော ချင်ရှီဟွမ်သည် စခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ကုန်းမြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်ခုံးများ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် လူတစ်ယောက်သည် အခြားစစ်သားများကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာများကို လေ့ကျင့်မနေပေ။

စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အလုပ်သမားတစ်စုသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ထိုင်နေကြလေသည်။ လူအုပ်၏ အလယ်တွင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ ရိုးရိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် မြေအိုးခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ဒဏ်ရာရနေသော အလုပ်သမားတစ်ဦးကို ရေတိုက်နေပုံပေါ်လေသည်။

ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာသည် ချောမောနေပြီး သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ကရုဏာသက်ဖွယ် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။ သူသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖူစုပင် ဖြစ်လေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အသံသည် လေထဲတွင် သဲ့သဲ့လေး လွင့်ပျံလာလေသည်။

"ဒါက ကဗျာလင်္ကာကျမ်းထဲက ချိုက်ဝေ ဆိုတဲ့ကဗျာပဲ... အရင်တုန်းက ငါထွက်သွားတုန်းက မိုးမခပင်တွေက လတ်ဆတ်ပြီး စိမ်းလန်းနေခဲ့တယ်... အခု ငါပြန်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ နှင်းတွေ ထူထပ်စွာ ကျဆင်းနေပြီ... နယ်စပ်မှာ မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုက ခက်ခဲပေမယ့်လည်း ဒါဟာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်ပဲ..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ရှီဟွမ်၏ သွေးပေါင်ချိန် ချက်ချင်း တက်သွားလေသည်။

"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က အောက်ဘက်သို့ လက်ညိုးထိုးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက အနည်းငယ် တုန်ရီနေလေသည်။

"သူက စစ်တပ်ကြီးကြပ်ရေးမှူးလေ... မဟာချင်ပြည်နယ်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... မြေပုံတွေကို လေ့လာတာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေကို စီစဉ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် မလုပ်ဘဲ... ဒီကသာမန်လူတွေကို ကဗျာတွေ ရွတ်ပြနေတယ်ပေါ့..."

[ရှောင်ဂျီ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်- ဒါက လူပြိန်းကြိုက် ချဉ်းကပ်မှုတစ်ခုပါပဲ... ခေတ်သစ်နိုင်ငံရေးမှာ ဒီအပြုအမူက များသောအားဖြင့် လူထုထောက်ခံမှု အများကြီး ရတတ်ပါတယ်... ဒါကို ကိုယ်ချင်းစာတရား တည်ဆောက်ခြင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်...]

"ကိုယ်ချင်းစာတရား ဆိုပါလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က မဆဲဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ကရုဏာရှိတဲ့သူက စစ်တပ်ကို မဦးဆောင်နိုင်ဘူး... သူ စစ်သားတွေနဲ့အတူ စားသောက်နေထိုင်တာကို ငါကိုယ်တော် ကန့်ကွက်စရာမရှိဘူး... အဲဒါက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို အနိုင်ယူတာပဲ... ဒါပေမယ့် ဒီလိုအားနည်းပြီး ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြသနေတာရယ် ပြီးတော့ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အိမ်လွမ်းတဲ့ ကဗျာတွေ ရွတ်နေတာရယ်... ဒါက စစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်ပြားစေတာပဲ... အခု ရှန်းနုံတွေသာ တိုက်ခိုက်လာရင် ဒီငိုနေတဲ့ စစ်သားတွေက သူတို့ရဲ့ လှံတွေကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကိုင်ထားနိုင်ပါ့မလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ စခန်းတံခါးပေါက်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

"လီစစ်... အထောက်အထားပြလိုက်... စခန်းထဲ ဝင်မယ်..."

ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်း၌ လေထုမှာ အလွန်အမင်း အေးခဲနေလေသည်။

စစ်ဝတ်စုံ အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မုန့်ထျန်းသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အလယ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ ခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့ထားကာ အထက်ရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ပုံရိပ်ကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲပေ။

ချင်ရှီဟွမ်သည် တပ်မှူး၏ နေရာတွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ အမိန့်ပေးမြှားတစ်ခုကို ကစားနေကာ သူတို့ကို ထရန် မပြောသေးပေ။

တဲအတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ ဖယောင်းတိုင်မီး၏ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံသာ ဖြစ်လေသည်။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုသည် မိုးခြိမ်းသံထက်ပင် ပို၍ မွန်းကျပ်စေလေသည်။

"ရှန်းခရိုင် ကြီးကြပ်ရေးမှူး... အိမ်ရှေ့စံမင်းသား..."

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ရှီဟွမ်က စကားစပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ပြားချပ်နေသဖြင့် မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

"သား... သားတော် ရှိပါတယ်..."

"လမ်းတစ်လျှောက်မှာ စစ်တပ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေ အတော်လေး စည်းစနစ်ကျတာကို ငါကိုယ်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်... မုန့်ထျန်း ကောင်းကောင်း လုပ်ထားတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က မုန့်ထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

“ထလော့..."

မုန့်ထျန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် ထလိုက်သော်လည်း သူ စကားမပြောရဲဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုသာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေလေသည်။

"မင်းကတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အကြည့်သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ဓားတစ်ချောင်းလို ထက်မြက်သွားလေသည်။

"စစ်တပ်ကို ဘယ်လို ဦးဆောင်ရမလဲ၊ ဘယ်လို သတ်ဖြတ်ရမလဲ ဆိုတာကို သင်ယူဖို့ ငါကိုယ်တော် မင်းကို ရှန်းခရိုင်ဆီ ပို့လိုက်တာ... ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်မင်း ကြည့်စမ်း... မိန်းမတစ်ယောက်လို ပြုမူဖို့ သင်ယူလာတာကိုး..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခေါင်းမာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"ခမည်းတော်... သားတော် မိန်းမတစ်ယောက်လို မပြုမူခဲ့ပါဘူး... အလုပ်သမားတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကိုမြင်ပြီး သနားမိရုံပါ... မုန့်ဇီက ပြောခဲ့တယ်... သခင်က သူ့အမတ်တွေကို လက်နဲ့ ခြေထောက်လို သဘောထားရင် အမတ်တွေက သူတို့သခင်ကို ဗိုက်နဲ့ နှလုံးသားလို သဘောထားလိမ့်မယ်တဲ့... အောက်ခြေကလူတွေရဲ့ အခြေအနေကို ကိုယ်ချင်းမစာရင် စစ်သားတွေက ဘယ်လိုလုပ် အသက်စွန့်ဖို့ လိုလားကြမှာလဲ..."

"မုန့်ဇီ.."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ ရွံရှာမှုမှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"မေတ္တာတရားနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ အပြည့်ရှိတဲ့ အဲ့ဒီအသုံးမကျတဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီတွေထဲက နောက်တစ်ယောက်ပဲ... ဒါဆို ငါကိုယ်တော့်ကို ပြောစမ်း... မင်းရဲ့ ကိုယ်ချင်းစာတရားတွေ အားလုံး ပြီးသွားတော့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားလား... ရှန်းနုံတွေ ဆုတ်ခွာသွားပြီလား... အဲ့ဒီရေတစ်ခွက် တိုက်လိုက်ရုံနဲ့ မင်း လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်မလဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားလေသည်။

‘လူတစ်သောင်းကို မကယ်တင်နိုင်ပေမယ့် တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်တာက မေတ္တာတရားပါပဲ..."

"မိုက်မဲလိုက်တာ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အမိန့်ပေးမြှားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ရာ "ဒေါက်" ဟူသော အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းရဲ့ မေတ္တာတရားဆိုတာက သေးငယ်တဲ့ မေတ္တာတရား... မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာတရားပဲ... အစစ်အမှန် မေတ္တာတရားဆိုတာက နိုင်ငံတော်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး တိုင်းပြည်ကို လုံခြုံစေတာပဲ... ငါကိုယ်တော် မဟာတံတိုင်းကြီးကို တည်ဆောက်တယ်... လူတစ်ထောင် သေကောင်းသေနိုင်ပေမယ့် တံတိုင်းအတွင်းက လူတစ်သန်း အသတ်ခံရမယ့်အရေးကနေ ကယ်တင်နိုင်တယ်... ဒါကမှ မဟာမေတ္တာတရားပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားရာ ကြီးမားလှသော ဖိအားကြောင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားမှာ အသက်ရှုရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်နေလေသည်။

သူသည် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ရက်စက်သော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

"အကယ်၍ ဒီနေ့ ငါကိုယ်တော် မင်းကို အမိန့်တော်တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ အသံကို နှေးလိုက်ပြီး စကားလုံးတိုင်းမှာ အဆိပ်လူးထားသော သံမှိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်းက ဒီမှာရှိတဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်ပြားစေတယ်လို့ ငါကိုယ်တော်ဆိုမယ်... မင်းမှာ ကုသိုလ်မရှိတဲ့အပြင် အပြစ်ပါရှိနေတယ်ပေါ့... မင်းကို ဓားတစ်လက် ချီးမြှင့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ အမိန့်ပေးမယ်ဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ..."

တဲအတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ခြောက်သွေ့သွားလေသည်။

မုန့်ထျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲ့လို မလုပ်ပါနဲ့..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက်က မုန့်ထျန်း၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ ခမည်းတော်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ဟာသလုပ်နေသည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ အဆုံးမရှိသော၊ အေးစက်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုသာ ရှိနေလေသည်။

သမိုင်း၏ တစ္ဆေများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထပ်တူကျနေလေသည်။

အပ်ကျသံမက တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားလေသည်။ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းက မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်လိုက်ကာ သူ၏ အသံမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော နာခံမှုဖြင့် ဆို့နင့်နေလေသည်။

“ခမည်းတော်... ခမည်းတော်က ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ အရှင်သခင်ပါ... ဖခင်က သားကို သေစေချင်ရင် သားက မငြင်းရဲပါဘူး... သားတော်ရဲ့ သေဆုံးမှုက ခမည်းတော်ရဲ့ ဒေါသကို ပြေပျောက်စေနိုင်မယ်ဆိုရင် သားတော်... အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သူ၏ ခါးရှိ ဓားကို ဖြုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

ချွင်…

ခြေထောက်တစ်ချောင်းက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်ရာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် ကျသွားလေသည်။

ဓားအိမ်ထဲမှ မဆွဲထုတ်ရသေးသော ဓားမှာ ဘေးသို့ လျှောကျသွားလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ခြေထောက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဒေါသမီးတောက်များမှာ တဲတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်နေလေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်နေ၍ သူ ဒေါသထွက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ထိုမျှလောက် နာခံမှုရှိနေသည့်အတွက် သူ ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်... တကယ့်ကို အသုံးမကျတာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို လက်ညိုးထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"မင်း မေးခွန်းတစ်ခုတောင် မမေးဘူးလား... မင်းကိုယ်မင်း ကာကွယ်ဖို့တောင် မရဲဘူးလား... ငါကိုယ်တော်က တကယ်ပဲ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေပြီဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် လူယုတ်မာတွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံရပြီဆိုရင် မင်းက အဲ့ဒီလိုမျိုးပဲ လည်ပင်းကို လှီးချလိုက်တော့မှာလား... ဒီခမ်းနားလှတဲ့ တိုင်းပြည်ကြီးကို တခြားတစ်ယောက် လက်ထဲ လွှဲအပ်လိုက်တော့မှာလား..."

"ဒါက သားသမီးဝတ္တရားသိတတ်တာ မဟုတ်ဘူး... ထွက်ပြေးတာပဲ... မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကို ရှောင်လွှဲဖို့ သေခြင်းတရားကို အသုံးပြုနေတာ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း ဒေါသထွက်နေသော သူ၏ ခမည်းတော်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေလေသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူသည် အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် အဆူခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ခမည်းတော် ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မမြင်ဖူးခဲ့သလို ဤမျှလောက်... တော်လှန်သော သွန်သင်ချက်များကိုလည်း တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

"ခမည်းတော်... အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်တာကများ..."

"အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အေးစက်စွာဖြင့် သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲဆန့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မီးတောက်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အကွက်ကျကျ တွက်ချက်တတ်သော ဧကရာဇ်အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်သင့် မဖီဆန်သင့်ဆိုတာက ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ ဦးနှောက် မင်းဆီမှာ ရှိမရှိ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်... မင်းလက်ထဲမှာ စွမ်းရည်ရှိမရှိ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်..."

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကျောခိုင်းကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ကျွန်တော်မျိုး ဒီမှာ ရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... စောစောက ကန်လိုက်တာက... အရမ်းမိုက်တယ်... ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အဆစ်အမြစ် ကျန်းမာရေးအတွက် နောက်တစ်ခါဆိုရင် ကြာပွတ်ကို အသုံးပြုဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်...]

[စကားမစပ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဖူစုရဲ့ လောကအမြင်ကြီး ပြိုလဲသွားပုံရတယ်... အခုက ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ...]

*ပြန်လည်တည်ဆောက်မယ်…*

ချင်ရှီဟွမ်က စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

*ငါကိုယ်တော်က ပြန်လည်တည်ဆောက်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး... သူ့ကို ဦးနှောက်အသစ်တစ်ခု လုံးလုံး ပေးလိုက်မှာ…*

ချင်ရှီဟွမ်သည် တပ်မှူး၏ နေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရလာသော်လည်း ဤတည်ငြိမ်မှုသည် သူ၏ ယခင်ဒေါသထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာတွေ ကိုင်တွယ်ခွင့် ပိတ်ပင်လိုက်တယ်... မင်းရဲ့ တဲထဲမှာရှိတဲ့ အဲ့ဒီ ဝါးစာလိပ်တွေ အားလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားမှာ အလွန်အံ့သြသွားလေသည်။

“ခမည်းတော်... စာအုပ်တွေထဲမှာ ပညာရှိတွေ ရှိတယ်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထား... အခုကစပြီး မင်းမှာ ဆရာတစ်ယောက်ပဲ ရှိရမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ခေါင်းကို လက်ညိုးထိုးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ... အဲ့ဒီနန်ခရိုင်ဆန်စပါးနှင့် စားနပ်ရိက္ခာ စစ်ဆေးရေး အစီရင်ခံစာရယ်... ပြီးတော့ ထွန်တုံးကွေး မြှင့်တင်ရေး အစီအစဉ်ရယ်... အဲ့ဒါတွေကို ပုံဖော်ပြလိုက်... နေဦး... ကူးယူလိုက်..."

[အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး မကူးယူပေးနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် လီစစ်ကို အချက်အလက်တွေ ကူးရေးခိုင်းလို့ ရပါတယ်...]

တစ်ရှီချန် ကြာပြီးနောက်…

ကိန်းဂဏန်းများနှင့် ဇယားများ အပြည့်ရေးမှတ်ထားသော ဝါးစာလိပ်အပုံလိုက်သည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရလေသည်။

"မင်းက မေတ္တာတရားနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို မနှစ်သက်ဘူးလား... လူတွေကို ကယ်တင်ရတာ မကြိုက်ဘူးလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဝါးစာလိပ်အပုံကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ရေလိုက်ဝေနေတာတွေကို ရပ်လိုက်တော့... အဲ့ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါကိုယ်တော့်အတွက် ဒါတွေကို ကြည့်စမ်း..."

"ဒါတွေက မနှစ်က နန်ခရိုင်မှာ ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးသွားတဲ့ လူအရေအတွက် စာရင်းအင်းတွေပဲ... ဒါက ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ လယ်ယာသုံး ကိရိယာတွေကြောင့် စပါးအထွက်နှုန်း ကျဆင်းသွားတဲ့ အချက်အလက်တွေပဲ... ဒါတွေက အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေက စာရင်းလိမ်ပြီး မျိုချသွားတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ လုပ်အား ရလဒ်တွေပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံသည် အချက်အလက်များက ပေးစွမ်းသော အေးစက်သည့် စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... သေသေချာချာကြည့်စမ်း... မင်းရဲ့ ကဗျာလင်္ကာကျမ်းက သူတို့ကို မကယ်တင်နိုင်ဘူး... သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်တာက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဥပဒေတွေနဲ့ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေ၊ အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေရဲ့ လက်တွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာတွေပဲ... မြေကြီးထဲကနေ စပါးတွေ ပိုထွက်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တာက ငါကိုယ်တော် မြှင့်တင်နေတဲ့ လယ်ယာသုံး ကိရိယာအသစ်တွေပဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ဝါးစာလိပ်တစ်လိပ်ကို တုန်ရီစွာ ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

၎င်းတို့အပေါ်ရှိ ကိန်းဂဏန်းများမှာ အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။ အတိတ်က သူသည် ပညာရှိများ၏ စာအုပ်များကိုသာ ဖတ်ခဲ့ပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ များကိုသာ သိခဲ့သော်လည်း မည်မျှဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေသည်၊ မည်မျှ သေဆုံးခဲ့သည်၊ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် သေဆုံးခဲ့သည်ကို ဤမျှလောက် ရှင်းလင်းစွာ တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

"ခမည်းတော်... ဒီထွန်တုံးကွေးက... တကယ်ပဲ အထွက်နှုန်းကို သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း တိုးစေနိုင်တာလား..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေလေသည်။

"အမှန်လား မမှန်ဘူးလားဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် သွားစမ်းသပ်ကြည့်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ မကန်တော့ဘဲ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော် မင်းကို မသတ်ဘူး... နန်းလည်း မချဘူး... မင်းကို သုံးလအချိန်ပေးမယ်..."

"ဒီသုံးလအတွင်းမှာ အဲ့ဒီဝတ်ရုံရှည်တွေကို ချွတ်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်လိုက်... ထွန်တုံးကွေးအတွက် ဒီပုံစံကြမ်းတွေကို ယူပြီး ရှန်းခရိုင် ပတ်လည်က ရွာတွေကိုသွား... မင်း ရေလိုက်ဝေနေတာကို ငါကိုယ်တော် မလိုချင်ဘူး... အဲ့ဒီသာမန်ပြည်သူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဒီထွန်တုံးတွေကို တည်ဆောက်ဖို့နဲ့ မြေပြင်ရဲ့ လက်မတိုင်းကို ထွန်ယက်ဖို့ပဲ လိုချင်တယ်..."

"သုံးလကြာလို့ ရှန်းခရိုင်ရဲ့ ဆောင်းဂျုံ စိုက်ပျိုးမြေဧရိယာက သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း မတိုးလာဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် မင်း တစ်နေရာရာမှာ ကဗျာတွေ ရွတ်နေတာကို ငါကိုယ်တော် ကြားရရင်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်း တကယ်ပဲ ပြန်လာစရာ မလိုတော့ဘူး... သာမန်ပြည်သူ တစ်ယောက်လုပ်ပြီး တစ်သက်လုံး ကဗျာတွေပဲ ရွတ်နေလိုက်တော့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ လက်ပြတ်ကို ခါလိုက်လေသည်။

"မုန့်ထျန်း... သူ့ကို သေသေချာချာစောင့်ကြည့်ထား... သူ ပျင်းရိဖို့ရဲရင် စစ်တပ်ဥပဒေအတိုင်း အရေးယူလိုက်..."

"နားလည်ပါပြီ…”

မုန့်ထျန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားကို လေ့ကျင့်ပေးနေပြီး စစ်မှန်သော အုပ်ချုပ်မှု အတတ်ပညာ ကို သင်ကြားပေးနေသည်ကို သူ သိနိုင်လေသည်။ ထို့နောက် ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ကျောက်နီချောက်ကမ်းပါးရှိ ယာယီနန်းတော် အတွင်း၌ အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် အနားမယူသေးပေ။ ပုံမှန် အလုပ်လုပ်ရတာကို ရူးသွပ်သူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် လက်ရှိတွင် အလင်းရောင်စခရင်ကို မျက်နှာမူထားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ကျွန်တော်မျိုး ဒီမှာရှိပါတယ်...]

"မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံဖော်ခြင်း အကြောင်း ဒီနေ့ မင်း ငါကိုယ်တော့်ကိုပြခဲ့တဲ့ အရာတွေက အတော်လေး အသုံးဝင်ပါတယ်….”

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြေးအရက်ခွက်ကို လှည့်ကစားနေလေသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော် စိတ်မအေးသေးဘူး..."

[ဖူစုအတွက် စိတ်မအေးတာလား...]

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အသုံးမကျပေမယ့် သူ့ကို ငါကိုယ်တော် လမ်းမှန်ပေါ် ရောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်... ငါကိုယ်တော် စိတ်မအေးတာက... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို စမ်းလိုက်လေသည်။ သူသည် အဂ္ဂိရတ်ဆေးလုံးများ စားသုံးခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့ပြီး ရေနွေးကို သောက်သုံးခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာသော်လည်း သူ၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီမှ စိမ့်ထွက်လာသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ဤသည်မှာ အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုဖြစ်ပြီး သေတတ်သော လူသားများ မလွန်ဆန်နိုင်သည့် အိုမင်းရင့်ရော်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းတို့ခေတ်မှာ ပျမ်းမျှသက်တမ်းက အနှစ်ရှစ်ဆယ် ရှိတယ်ဆို..”

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထာဝရရှင်သန်လိုသော ဆန္ဒတစ်ခု တောက်ပသွားလေသည်။

"အဆိပ်မစားတာအပြင် တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိရမယ်... အဲ့ဒီလှည့်စားတတ်တဲ့ မသေဆေးတွေကို ငါကိုယ်တော် မလိုချင်ဘူး... စစ်မှန်တဲ့ ဆေးပညာကိုပဲ လိုချင်တယ်..."

[တကယ်တော့ ရှိပါတယ်... ခေတ်သစ် ဆေးပညာစနစ်က ပဋိဇီဝဆေးတွေကနေ ခွဲစိတ်မှုတွေအထိ ကျယ်ပြန့်ပါတယ်...]

[ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီး... ချင်မင်းဆက်ရဲ့ စက်မှုအခြေခံ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် ခေတ်သစ် ဆေးဝါးတွေရဲ့ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းကို ထုတ်လုပ်လို့ မရပါဘူး... အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းတွေ မရှိဘူး... ဓာတုစက်ရုံတွေ မရှိဘူး... ပင်နီဆီလင် မရှိဘူး...]

"ဒါဆို ငါကိုယ်တော်က သေဖို့ပဲ စောင့်နေရတော့မှာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံက ချက်ချင်း အေးစက်သွားလေသည်။

[မဟုတ်ပါဘူး... လျှောက်ရမယ့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိပါတယ်...]

[ကျွန်တော်တို့ ပဋိဇီဝဆေးတွေကို မထုတ်လုပ်နိုင်ပေမယ့် ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးကိုတော့ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်...]

[အခုလောလောဆယ် မဟာချင်ပြည်နယ်မှာ အကြီးမားဆုံး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အိုမင်းရင့်ရော်မှု မဟုတ်ဘဲ သန်ကောင်တွေ၊ ကူးစက်ရောဂါတွေနဲ့ ရောဂါပိုးဝင်တာတွေကြောင့်ပါ... ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင် ချင်ပြည်သူတွေက မှူးမတ်တွေဖြစ်ဖြစ် သာမန်ပြည်သူတွေဖြစ်ဖြစ် ယေဘုယျအားဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ဖောင်းပွပြီး ပိန်လှီတဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားနေကြရတယ်လို့ အရှင်မင်းကြီး မထင်ဘူးလား...]

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

[အဲ့ဒါတွေက သန်ကောင်တွေပါ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အားလုံးက ရေစိမ်းသောက်ပြီး အသားစိမ်းတွေ စားနေကြလို့ပါ...]

[ပြီးတော့ ရှန်းယန်မှာ မိလ္လာထုတ်စနစ်ရှိပေမယ့် အရမ်းကို ရှေးကျလွန်းတယ်... လူတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ အတူတူ နေထိုင်ကြတယ်... စွန့်ပစ်ပစ္စည်းတွေကို သေချာမကိုင်တွယ်ဘူး... ဒါက ကူးစက်ရောဂါတွေ ပေါက်ဖွားရာ နေရာပါပဲ...]

[အရှင်မင်းကြီး သက်တမ်းရှည်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ မဟာချင်ပြည်နယ်ရဲ့ လူဦးရေကို နှစ်ဆတိုးချင်တယ်ဆိုရင် နတ်ဘုရားဆေးဆရာကို မလိုပါဘူး... ကျန်းမာရေး လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကိုပဲ လိုအပ်တာပါ...]

[စီမံကိန်းအမည် - မျိုးချစ်ကျန်းမာရေး လှုပ်ရှားမှု (ချင်မင်းဆက် ဗားရှင်း)...]

[အဓိက အကြောင်းအရာ - ကျိုချက်ထားတဲ့ ရေကို သောက်ပါ၊ အိမ်သာတွေ ဆောက်ပါ၊ ကြွက်တွေကို နှိမ်နင်းပါ၊ ပြီးတော့ လက်ကို မကြာခဏ ဆေးကြောပါ...]

ဤကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများကို ကြားသောအခါ ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်ခုံးများ ပိုမို တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

"အိမ်သာဆောက်ရမယ်... ကြွက်သတ်ရမယ်... ဒါတွေကို နိုင်ငံတော်မူဝါဒတွေအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရလား..."

ဤသည်မှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းလွန်းလှလေသည်။ သူသည် နတ်ဘုရားများနှင့် ဆေးဝါးများကို ရှာဖွေချင်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပူဇော်ပသချင်သော်လည်း ဤဉာဏ်ရည်တု လက်ထောက်က သူ့ကို အိမ်သာတွေ စီမံခန့်ခွဲခိုင်းနေသည်ပေါ့။

[အရှင်မင်းကြီး... ပလိပ်ရောဂါက တစ်ချိန်က ဥရောပလူဦးရေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကို သေဆုံးစေခဲ့တယ်... အကြောင်းရင်းက ကြွက်တွေနဲ့ လှေးတွေကြောင့်ပါ... ကာလဝမ်းရောဂါကလည်း တစ်ချိန်က ရေမတွက်နိုင်တဲ့ စစ်တပ်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်... အကြောင်းရင်းက ညစ်ပတ်တဲ့ ရေကို သောက်လို့ပါ...]

[အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အုပ်ချုပ်မှု ထာဝရတည်တံ့ချင်တယ်ဆိုရင် အညစ်ပတ်ဆုံးနဲ့ အနံအသက်အဆိုးဆုံး နေရာတွေကနေ စတင်ရပါမယ်... ဒါက သိပ္ပံပညာပါပဲ...]

[ပြီးတော့ ဒီတာဝန်ကို လီစစ်ဆီ ပေးလို့ရတယ်... သူက အခု သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတယ်... ဒီလိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းပြီး ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်မျိုးက သူ့ရဲ့ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးပါပဲ...]

ချင်ရှီဟွမ်က အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

သူ၏ ရွေးချယ်စရာများကို သူ ချိန်ဆနေလေသည်။ ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒ တွေးခေါ်မှုက သူ့ကို ရလဒ်များအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်စေလေသည်။ အကယ်၍ ဤအသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များသည် အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် လူဦးရေတိုးပွားခြင်းအတွက် တကယ်ပဲ လဲလှယ်နိုင်မည်ဆိုလျှင်...

"ကောင်းပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ အသက်ရှင်သန်ရန်နှင့် မဟာချင်ပြည်နယ်အတွက်ဆိုလျှင် အိမ်သာဆောက်ရုံမက သူကိုယ်တိုင် ကြွက်ဖမ်းရမည်ဆိုလျှင်ပင် (ထိုသို့ဖြစ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း) သူ လက်ခံမည် ဖြစ်လေသည်။

"မနက်ဖြန် ရှန်းယန်ကို ထွက်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မြောက်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော ညကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက လယ်လုပ်နေတယ်... ဟူဟိုက်က ပုစ္ဆာတွေ တွက်နေတယ်... ကျောက်ကောင်းက ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ကို တည်ဆောက်နေတယ်... ပြီးတော့ လီစစ်က အိမ်သာတွေ ဆောက်တော့မယ်..."

လူတိုင်း လုပ်နေသည့်အရာများသည် ထူးဆန်းနေပြီး မဟာချင်ပြည်နယ်၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် လုံးဝ ကွဲလွဲနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း။

သို့သော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်သည် မဟာချင်ပြည်နယ်၏ ညဉ့်အချိန်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ရှင်းပြမရနိုင်အောင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ဗျာ...]

"မင်းက စကားများပြီး ဘာနတ်ဘုရားစွမ်းအားမှမရှိပေမယ့် လုံးဝ အသုံးမကျတာတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါကိုယ်တော် ခံစားရတယ်..."

[မြှောက်လွန်းပါပြီ... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်ထဲက ဂေါ်ပြားတစ်လက်ဖြစ်ရတာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါ...]

"ဂေါ်ပြား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုရယ်မောသံမှာ ကမ္ဘာကြီးကို မျိုချနိုင်သူတစ်ဦး၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မင်းက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဓားသွေးကျောက်ပဲ..."

"ဒီသံချေးတက်နေတဲ့ မဟာချင်ပြည်နယ်ရဲ့ ဓားကို အံ့မခန်း ထက်မြက်လာတဲ့အထိ သွေးဖို့ မင်းကို ငါကိုယ်တော် အသုံးပြုမယ်... နတ်ဘုရား လာပိတ်ရင် နတ်ဘုရားကို သတ်မယ်... ဗုဒ္ဓလာပိတ်ရင် ဗုဒ္ဓကို သတ်မယ်..."

"သေမင်းကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေရင်တောင် သူ့ကို အပေါက်ဖြစ်အောင် ငါကိုယ်တော် ထိုးဖောက်ပြမယ်..."

လေပြင်းများက ပြတင်းပေါက်ဘောင်များကို လှုပ်ခါသွားစေပြီး လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ သမိုင်း၏ ရေစီးကြောင်းကြီးသည် ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းကို အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲစေရန် ဖိအားပေးခံနေရသကဲ့သို့ ရှိလေတော့သတည်း။