အခန်း ၉

အခန်း (၉) စာအုပ်များကို မီးရှို့ပြီး ပညာရှင်များကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်မည့်အစား သူပုန်များကို ပုန်ကန်ရန် အချိန်မရအောင် အလုပ်များနေစေခြင်း

ရှန်းယန်မြို့၏ ဆောင်းရာသီအစပိုင်းသည် အလွန်အမင်း ချမ်းအေးလှလေသည်။

သို့သော်လည်း မဟာချင်အင်ပါယာ၏ အမတ်ချုပ်ဖြစ်သော လီစစ်အတွက်မူ ဤဆောင်းရာသီသည် ထူးကဲစွာ ပူပြင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။ ယခုအခါ သူသည် ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဈေးရှိ အနံ့အသက်ဆိုးရွားလှသော ရေမြောင်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး လူတစ်ဦးမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးထက် မြင့်မြတ်သော သူ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် ပန်းထိုးရုံးဝတ်စုံပေါ်တွင် ရွှံ့စက်အချို့ ပေကျံနေလေသည်။

"တူးကြစမ်း... ငါ့အတွက် ဆက်ပြီး တူးကြစမ်း..."

လီစစ်သည် ရွှံ့များ ပေကျံနေသော အကျဉ်းသားတစ်စုကို သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝါးစာလိပ်များဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒါကို မြေအောက်ရေဆိုးမြောင်းလို့ ခေါ်တယ်... သုံးပေအနက် တူးပြီး ရွှံ့စေးပိုက်တွေနဲ့ ခံထားရမယ်... တစ်နေရာရာ ပိတ်သွားခဲ့ရင် မင်းတို့ကို အဲ့ဒီထဲထိုးထည့်ပြီး ရှင်းခိုင်းပစ်မယ်..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သာမန်ပြည်သူများက အဝေးမှနေ၍ လက်ညှိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြလေသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး ရူးသွားပြီလား... သူက ဘာလို့ မစင်ရှင်းလင်းရေးကို ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေရတာလဲ..."

"တိုးတိုးလုပ်ပါ... အရှင်မင်းကြီးက သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတစ်ခု စွဲကပ်နေပြီး ညစ်ပတ်တာကို လုံးဝ မခံနိုင်ဘူးလို့ ကြားတယ်... ကြည့်လိုက်ဦး သူက မြို့တံခါးတွေမှာတောင် လက်ဆေးမဏ္ဍပ်တွေ ဆောက်ထားသေးတယ်... မြို့ထဲကို လက်မဆေးဘဲ ဝင်လာတဲ့သူတိုင်းကို ဒင်္ဂါးပြားဆယ်ပြား ဒဏ်ရိုက်တယ်လေ..."

ဤမှတ်ချက်များကို နားထောင်ရင်း လီစစ်သည် ဖွင့်ဟပြောဆို၍ မရနိုင်သော ခါးသီးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒ ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဥပဒေများ ရေးဆွဲခြင်း သို့မဟုတ် စစ်ရေးကိစ္စများ စီစဉ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်မည့်အစား ဤနေရာတွင် မစင်နှင့် ဆီးများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရလေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှ မပေါ့ဆရဲချေ။ အကြောင်းမူကား ချင်ရှီဟွမ်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်သော "ဤအရာကို အကောင်အထည် မဖော်နိုင်ပါက မင်းရဲ့ အမတ်ချုပ်ရာထူးကို စွန့်လွှတ်ရမယ်" ဟူသော စကားမှာ သူ၏ အထက်တွင် အန္တရာယ်ကြီးမားစွာ ကျရောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

လီစစ်က လုပ်ငန်းခွင်ကို ကြီးကြပ်ရင်း သူ၏ ဘဝရွေးချယ်မှုများအပေါ် သံသယဝင်နေစဉ် နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦးက မြင်းစီး၍ ရောက်လာလေသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး... အရှင်မင်းကြီးက အရေးပေါ် ဆင့်ခေါ်နေပါတယ်... နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို အမြန်သွားပါ..."

လီစစ်၏ နှလုံးသားမှာ ခုန်ပေါက်သွားလေသည်။ ကျောက်ကောင်း တစ်ခုခုကို ထပ်ပြီး ပေါက်ကွဲစေလိုက်ပြန်ပြီလား။

ိန်းတွင်းရေးရာဌာန၊ စက္ကူအလုပ်ရုံ။

ပေါက်ကွဲမှုမှ ယမ်းနံ့များမရှိဘဲ ထုံးနှင့် သစ်သီးသစ်ဖုများ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များ ရောနှောနေသည့် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကြီးမားလှသော သစ်သားစားပွဲကြီးရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များက စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားသော အရာတစ်ခုအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေလေသည်။

၎င်းမှာ လေးလံသော ဝါးစာလိပ်များ မဟုတ်သကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးမားသော ပိုးထည်များလည်း မဟုတ်ချေ။

၎င်းအစား အနည်းငယ် ဝါကြင့်ကြင့်ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြားချပ်နေအောင် ဖြန့်ခင်းထားနိုင်သော စက္ကူတစ်ရွက် ဖြစ်နေလေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ လက်များမှာ နှင်းကိုက်နာများနှင့် စက္ကူပျော့ဖတ်များမှ အဖြူရောင် အကြွင်းအကျန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ငိုခြင်းထက်ပင် ဆိုးရွားလှသော မျက်နှာချိုသွေးသည့် အပြုံးကို ပြုံးထားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် မပေါက်ကွဲပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုးက သစ်ခေါက်တွေ၊ လျှော်မျှင်တွေနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ငါးဖမ်းပိုက်တွေ အပါအဝင် ရာနဲ့ချီတဲ့ အမျိုးအစားတွေကို စမ်းသပ်ပြီးမှ ဒီအရာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်က တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

သူသည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများက စက္ကူ၏ မျက်နှာပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းပြီး အစေ့အဆန်များ ပါဝင်ကာ ပိုးထည်ကဲ့သို့ ချောမွေ့ခြင်း မရှိချေ။ သို့သော်လည်း ၎င်းက ပေါ့ပါးလှလေသည်။ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးလှ၏။ အလေးချိန် လုံးဝမရှိသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပျစ်ခဲနေသော မင်ရည်ထဲသို့ အပြည့်နှစ်လိုက်ကာ စက္ကူပေါ်သို့ ချလိုက်လေသည်။ မင်သည် အနည်းငယ် ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း လက်ရေးမှာမူ ရှင်းလင်းစွာ ဖတ်ရှုနိုင်လေသည်။

သူသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် "ကောင်းကင်ဘုံ၏အမိန့်တော်အရ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ကြီးပွားချမ်းသာခြင်း" ဟူသော စာလုံးရှစ်လုံးကို ရေးချလိုက်၏။

"ဟူး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စုတ်တံကို ချထားလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ယခင်က ဤစာလုံးရှစ်လုံးကို ဝါးစာလိပ်များပေါ်တွင် ထွင်းထုရန်အတွက် ဓားတစ်လက်နှင့် ကြီးမားသော အားထုတ်မှုတို့ လိုအပ်ခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ပေါ့ပါးနေပြီး ရေးသားမှုက ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေလေသည်။

"ဒါက... ကုန်ကျစရိတ် ဘယ်လောက်ရှိလဲ...

ချင်ရှီဟွမ်က အရေးအကြီးဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်လေသည်။

ကျောက်ကောင်းက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်... ဒါက အလွန်ကို ဈေးပေါပါတယ်... ကုန်ကြမ်းတွေကို နေရာတိုင်းမှာ ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်... ပုပ်သိုးနေတဲ့ သစ်ခေါက်တွေနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ လျှော်တေစတွေဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ... ဒီစက္ကူတစ်ရွက်ကို ပြုလုပ်ရတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က ဝါးစာလိပ်တွေရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံထက်တောင် နည်းပါသေးတယ်... ပြီးတော့ ပိုးထည်ရဲ့ ဆယ်သောင်းပုံတစ်ပုံထက်တောင် နည်းပါသေးတယ်..."

"ဟားဟား... ဟားဟားဟားဟား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ ထိုအသံက ခေါင်မိုးကို တုန်ခါသွားစေပြီး ဖုန်မှုန့်များကို ကျဆင်းလာစေလေသည်။

"ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ် ကျောက်ကောင်း... မင်းက ရူပဗေဒမှာ အရမ်းညံ့ပေမယ့် မင်းရဲ့ ဓာတုဗေဒစမ်းသပ်မှုတွေကတော့ အတော်လေး အောင်မြင်တယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် ရူပဗေဒ သို့မဟုတ် ဓာတုဗေဒဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း နားမလည်သော်လည်း အရှင်မင်းကြီး ကျေနပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသော ဝမ်းမြောက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ သူ၏ အသက်ကယး လုံခြုံသွားပြီ ဖြစ်၏။

ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော လီစစ်သည် ဤအရိုင်းဆန်သော ရယ်မောမှု မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရှိလိုက်လေသည်။ သူသည် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး စက္ကူကို ချက်ချင်းပင် စွဲလမ်းသွားလေသည်။ ကျွမ်းကျင်သော လက်ရေးလှပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် လီစစ်သည် စာရေးကိရိယာများအပေါ်တွင် အလွန်အမင်း အကဲဆတ်လေသည်။ သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်ဖြင့် ၎င်းကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး ၎င်း၏ တော်လှန်ရေးဆန်သော အရေးပါမှုကို ချက်ချင်း သိရှိသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီအရာနဲ့ဆိုရင် တစ်ပြည်လုံးက လျှောက်လွှာတွေက..."

"လျှောက်လွှာတွေတင်မကဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပမှုတို့ဖြင့် လင်းလက်သွားလေသည်။

"အမိန့်တော်တွေအတွက်လည်း ဖြစ်တယ်... အရင်က ငါကိုယ်တော် အမိန့်တော်တစ်ခုကို ကျိုးယွမ်ခရိုင်ဆီ ထုတ်ပြန်တဲ့အခါ ဝါးစာလိပ်တွေ အပြည့်ပါတဲ့ လှည်းတစ်စီးနဲ့ မောပန်းနေတဲ့ မြင်းသုံးကောင် လိုအပ်ခဲ့တယ်... အခုတော့ စာပို့ခိုတစ်ကောင်တည်းနဲ့တင် ပို့ဆောင်နိုင်ပြီ..."

"မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ အသက်သွေးကြောက လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းနေပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စက္ကူကို ချမထားနိုင်ဘဲ ပွတ်သပ်နေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပုံကြမ်းတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..." ဟု သူက စိတ်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

[ရောက်ရှိနေပါပြီ... ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးသည် နည်းပညာသစ်ပင် အချိတ်အဆက်ဖြစ်သော စက္ကူထုတ်လုပ်ခြင်းကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ... ယဉ်ကျေးမှု ပျံ့နှံ့မှုအမြန်နှုန်း +၁၀၀၀%...]

"ငါတို့မှာ စက္ကူရှိလာပြီဆိုတော့ ငါကိုယ်တော် တစ်ခုခု လုပ်ချင်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အကြည့်များက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားလေသည်။

"အရင်က လီစစ်က ချင်မှတ်တမ်းတွေ မဟုတ်တဲ့ စာအုပ်တွေ အားလုံးကို မီးရှို့ပစ်ဖို့ အကြံပြုခဲ့တယ်... အထူးသဖြင့် ကဗျာလင်္ကာကျမ်း၊ သမိုင်းမှတ်တမ်းကျမ်းနဲ့ ကျောင်းတော်တစ်ရာရဲ့ စာပေတွေပေါ့... ငါကိုယ်တော်က အဲဒါတွေကို မီးရှို့ရတာ အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်... အခု ငါတို့မှာ စက္ကူရှိနေပြီဆိုတော့ ချင်ဥပဒေတွေကို ၎င်းပေါ်မှာ ရိုက်နှိပ်ပြီး တစ်ပြည်လုံးကို ဖြန့်ဝေနိုင်ပြီ... အသုံးမကျတဲ့ ဝါးစာလိပ်တွေအတွက်ကတော့..."

"ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်စမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ လီစစ်နှင့် ကျောက်ကောင်းတို့ကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"တစ်ပြည်လုံးရှိ ခရိုင်တွေနဲ့ မြို့နယ်တွေအားလုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်... ဆေးပညာ၊ ဗေဒင်နဲ့ စိုက်ပျိုးရေးစာအုပ်တွေကလွဲပြီး ကဗျာလင်္ကာကျမ်း၊ သမိုင်းမှတ်တမ်းကျမ်း ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းတော်တစ်ရာရဲ့ စာပေတွေကို ပုဂ္ဂလိကပိုင်ဆိုင်ထားသူတိုင်း ရက်ပေါင်းသုံးဆယ်အတွင်း ဒေသခံ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဒါမှမဟုတ် စစ်သေနာပတိဆီကို မီးရှို့ဖို့ လာပို့ရမယ်... ကဗျာလင်္ကာကျမ်း ဒါမှမဟုတ် သမိုင်းမှတ်တမ်းကျမ်းကို တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးရဲသူတိုင်းကို လူလုံးရှေ့မှာ ကွပ်မျက်ရမယ်... အတိတ်ကို အကြောင်းပြပြီး ပစ္စုပ္ပန်ကို ဝေဖန်သူတိုင်း သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်စုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်ရမယ်..."

ဤသည်မှာ သမိုင်းတွင် ကျော်ကြားလှသော စာအုပ်မီးရှို့စေသည့် အမိန့်တော် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ လီစစ်က ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ပညာရှိလှပါတယ်... အတွေးအခေါ်ကို တညီတညွတ်တည်းဖြစ်စေဖို့ ပထမဆုံး သဘောထားကွဲလွဲနေတဲ့ အသံတွေကို ဖယ်ရှားရပါမယ်... ထိုကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီများက အတိတ်ကို အကြောင်းပြပြီး ပစ္စုပ္ပန်ကို ဝေဖန်ကာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဥပဒေတွေကို နှောင့်ယှက်ရုံပါပဲ... ၎င်းတို့ကို မီးရှို့ပစ်ခြင်းက သန့်ရှင်းတဲ့ ဖြေရှင်းချက်ပါပဲ..."

ကျောက်ကောင်းကလည်း ဝင်ပြောလေသည်။

"မီးရှို့ပစ်ပါ... အားလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်ပါ... အခုမှစပြီး လူတိုင်းက စက္ကူကို အသုံးပြုကြတော့မှာမို့ ဘယ်သူကများ အဲ့ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဝါးပိုင်းတွေကို ကြည့်နေမှာလဲ..."

သို့သော်လည်း ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အလင်းဖန်သားပြင်တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အရိုင်းဆန်စွာ လင်းလက်လာပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်သော သတိပေးချက် အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

[သတိပေးချက်... သတိပေးချက်... အဓိက သမိုင်းအချိုးအကွေ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်..]

[ဖြစ်ရပ်အမည်- စာအုပ်များကို မီးရှို့ခြင်းနှင့် ပညာရှင်များကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခြင်း…]

[စနစ်၏ အကဲဖြတ်ချက်- ဤသည်မှာ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေး ပုံရိပ်အပေါ် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်ဖြစ်ပြီး ချင်မင်းဆက်၏ ပညာတတ်လူတန်းစားများ စုပေါင်းဖောက်ပြန်ရသည့် အခြေခံအကြောင်းရင်း ဖြစ်ပါသည်…]

[အကြံပြုချက်- အရှင်မင်းကြီး၏ လက်ကို ရပ်တန့်ထားပြီး မလုပ်ဆောင်မီ နှစ်ကြိမ် ပြန်လည်စဉ်းစားပါ…]

ချင်ရှီဟွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

"အတွေးအခေါ်ကို တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်စေတာက မှားနေလို့လား... ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို ယခုလေးတင် သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး လူတွေက အပြောင်းအလဲအတွက် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေကြတယ်... ငါကိုယ်တော်က သူတို့ကို နှုတ်ပိတ်မထားဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာက ဘယ်လိုလုပ် တည်ငြိမ်နိုင်မှာလဲ..."

[သူတို့ကို နှုတ်ပိတ်ထားမလို့လား... အရှင်မင်းကြီး 'ယွီမင်းကြီး ရေဘေးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း' ဇာတ်လမ်းကို ကြားဖူးပါသလား... ပိတ်ဆို့ခြင်းထက် လမ်းကြောင်းလွှဲပေးခြင်းက ပိုကောင်းပါတယ်…]

[အခု အရှင်မင်းကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတာက 'စက္ကူ' ဖြစ်ပါတယ်... ဒါက အတိုင်းအတာတစ်ခုကို လျှော့ချပေးတဲ့ လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးက ဥပဒေတွေ ထုတ်ပြန်ဖို့လောက်ပဲ သုံးဖို့ စီစဉ်နေတာလား…]

[ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အစေခံတွေကို ထွက်သွားခိုင်းပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ 'အတွေးအခေါ် ထိန်းချုပ်မှုဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့် သုံးသပ်ချက်' ကို နားထောင်ပေးပါ…]

ချင်ရှီဟွမ်သည် အလင်းဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးလေးသော အာမေဍိတ်သင်္ကေတကို ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင် ထွက်သွားကြ... ငါကိုယ်တော် ဒီစက္ကူကို ထပ်ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

လီစစ်နှင့် ကျောက်ကောင်းတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြလေသည်။ သူတို့သည် အကြောင်းရင်းကို နားမလည်သော်လည်း အရှင်မင်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ခန့်မှန်းရခက်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထပ်မံ၍ စကားမပြောရဲတော့ဘဲ ဦးညွှတ်ကာ ထွက်သွားကြလေသည်။

အခန်းထဲတွင် ချင်ရှီဟွမ် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သူသည် ခေါက်ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ထိုင်လိုက်ပြီး အလင်းဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ပြောစမ်း... မင်းက ငါကိုယ်တော့်ကို ရှင်းလင်းတဲ့ ရှင်းပြချက် မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါကိုယ်တော် အဲ့စာအုပ်တွေကို မီးရှို့ပစ်ဦးမှာပဲ..."

အလင်းဖန်သားပြင်က ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ စပရိန်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

လက်တစ်ဖက်က စပရိန်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်ပြီး ၎င်းကို အပြည့်အဝ ဖိသိပ်လိုက်လေသည်။

[ဒါက အရှင်မင်းကြီးလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့အရာပါပဲ... ပြည်နယ်ခြောက်ခုက ပညာရှင်တွေကို အတင်းအကျပ် နှုတ်ပိတ်ဖို့အတွက် ဖိအားပေးတဲ့ မူဝါဒတွေကို အသုံးပြုခြင်းပါ…]

[ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်သွားမလဲ... ဥပမာအားဖြင့် အရှင်မင်းကြီး ကွယ်လွန်သွားတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် ချင်ဒုတိယဧကရာဇ်က ထိုဖိအားကို ဆက်ပြီး မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့တဲ့အခါမျိုးပေါ့…]

ပုံရိပ်ထဲတွင် လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စပရိန်က အကြမ်းပတမ်း ပြန်ကန်ထွက်လာပြီး သူ၏ မူလအနေအထားထက် ပိုမိုမြင့်မားစွာ ခုန်တက်သွားလေသည်။

[၎င်းက ပြန်လည်သက်ရောက်လာပါလိမ့်မယ်…]

[သမိုင်းဝင် ချင်မင်းဆက် ကျဆုံးခဲ့ရတာက စာပေလူတန်းစားတွေကို ဖယ်ကျဉ်ပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့လို့ပါပဲ…]

[နောက်ပိုင်းမှာ လျူပန်က ရှန်းယန်ကို ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ထိုကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီများက အရှင်မင်းကြီးကို မျက်နှာစိမ်းစိမ်း၊ အစွယ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ အာဏာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ ရေးသားခဲ့ကြတယ်... အရှင်မင်းကြီးက မဟာတံတိုင်းကြီးကို တည်ဆောက်ပြီး စာလုံးအရေးအသားစနစ်ကို ပေါင်းစည်းခဲ့ပေမယ့်လည်း သူတို့ရဲ့ အရေးအသားတွေထဲမှာတော့ အရှင်မင်းကြီးက 'အာဏာရှင်နဲ့ ပြည်သူ့ရန်သူ'အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်…]

[ဒါက 'ကလောင်' ရဲ့ စွမ်းအားပါပဲ... အရှင်မင်းကြီးက လူတွေကို သတ်လို့ရပေမယ့် ကောလာဟလတွေကိုတော့ သတ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး…]

ချင်ရှီဟွမ်က အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တော် သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်... ဘယ်သူမှ မရေးရဲတော့တဲ့အထိ သတ်ပစ်မယ်..."

[အရှင်မင်းကြီး သူတို့အားလုံးကို မသတ်နိုင်ပါဘူး... အတွေးအခေါ်တွေက ဗိုင်းရပ်စ်တွေလိုပါပဲ... သူတို့ကို ပိတ်ပင်လေလေ သူတို့က ပိုပြီး မြန်မြန် ပျံ့နှံ့လေလေပါပဲ... အရှင်မင်းကြီး စာအုပ်တွေကို ပိုမီးရှို့လေလေ ထိုစာအုပ်တွေက ပိုတန်ဖိုးရှိလာလေလေဖြစ်ပြီး လူတွေက ပိုပြီး တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုကြ၊ ကူးယူကြလေလေ ဖြစ်လိမ့်မယ်…]

[ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီး၊ ဤအရာကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ပါ... အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ စာအုပ်တွေကို မီးရှို့ချင်ရတာလဲ…]

ချင်ရှီဟွမ်က တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းတွင်း လမ်းလျှောက်နေလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူတို့က အတိတ်အကြောင်းကို ပြောနေကြလို့ပဲ..."

"အဲ့ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီတွေက အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် သုံးပါးနဲ့ ဧကရာဇ်ငါးပါးအကြောင်းကို အမြဲတမ်း ပြောဆိုနေကြပြီး ပဒေသရာဇ်စနစ်ရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ချီးမွမ်းနေကြတယ်... သူတို့က ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ခရိုင်နဲ့ မြို့နယ်စနစ်ကို ဝေဖန်ဖို့ အတိတ်က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ခေတ်ကို အသုံးပြုကြတယ်... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာက အရင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်တယ်... သေဆုံးသွားတဲ့ လူတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကန့်သတ်ထားလို့ ရမှာလဲ..."

[မှန်လိုက်တာ…]

[ဒါက အရှင်မင်းကြီးမှာ စိတ်မလုံခြုံမှုရှိနေလို့ပါပဲ... ဒါမှမဟုတ် ပိုမှန်အောင် ပြောရရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စနစ်သစ်က စနစ်ဟောင်းကို မချေပနိုင်ဘူးလို့ စိုးရိမ်နေလို့ပါ…]

[ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီး... အခု အရှင်မင်းကြီးမှာ စက္ကူရှိနေပြီပဲ... ဘာလို့ တခြား ချဉ်းကပ်မှုတစ်ခုကို မစမ်းကြည့်ရတာလဲ…]

ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီး လေးလုံး ပေါ်လာလေသည်။

[ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးခြင်း]

[အရင်က ဝါးစာလိပ်တွေ ဈေးကြီးပြီး စာရေးရတာ ခက်ခဲတဲ့အတွက် ဟောပြောမှုစွမ်းအားကို လူအိုကြီး မှူးမတ်အနည်းငယ်ကပဲ ကိုင်စွဲထားခဲ့ကြတယ်…]

[အခု စက္ကူထုတ်လုပ်ခြင်းက ဈေးပေါသွားပြီ... ထိုအဟောင်းအမြင်း အတွေးအခေါ်တွေကို မဟာချင် တန်ဖိုးများရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ထုထည်နဲ့ လွှမ်းမိုးပစ်ဖို့ ဒီအားသာချက်ကို ဘာလို့ အသုံးမချရတာလဲ…]

[ကဗျာလင်္ကာကျမ်းကို မီးရှို့မယ့်အစား မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေနဲ့ မဟာတံတိုင်းကြီး တည်ဆောက်ခြင်းရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုထားတဲ့ မဟာချင် ကဗျာသစ်သုံးရာကို တရားဝင် ဘာလို့ မထုတ်ဝေရမှာလဲ..]

[ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီများကို သတ်ပစ်မယ့်အစား သူတို့ကို စာအုပ်တွေ ပြုစုဖို့ ဘာလို့ ဖမ်းမခေါ်ရမှာလဲ... သူတို့ကို စက္ကူသုံးပြီး စိုက်ပျိုးရေးလက်စွဲစာအုပ်တွေ၊ ဥပဒေအဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွေနဲ့ အင်ဂျင်နီယာ လမ်းညွှန်ချက်တွေ ရေးခိုင်းလိုက်ပါ... သူတို့ကို အစားအစာပေး၊ အလုပ်ပေးပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ဝေဖန်ဖို့ အချိန်မရလောက်အောင် အလုပ်များနေပါစေ…]

ချင်ရှီဟွမ်သည် နားထောင်နေရင်း သူ၏ ခြေလှမ်းများက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားလေသည်။

"သူတို့ကို... ငါကိုယ်တော့်ကို ဝေဖန်ဖို့ အချိန်မရအောင် အလုပ်များနေစေရမယ်..."

[မှန်တာပေါ့... ဒါကို ရန်သူကို အလုပ်သမားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းလို့ ခေါ်တယ်…]

[ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးက သတင်းစာတစ်ခုကိုလည်း စတင်နိုင်တယ်... ဥပမာ- မဟာချင်နေ့စဉ်သတင်းစာပေါ့…]

[နေ့စဉ် ထုတ်ဝေလိုက်ပါ... စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်း နောက်ထပ် အောင်ပွဲရပြန်ပြီ၊ သခင်ကျောက်ကောင်းရဲ့ စက္ကူလုပ်ရတဲ့ အခက်အခဲတွေ၊ နဲ့ အမတ်ချုပ် လီစစ်ရဲ့ ရေဆိုးမြောင်းရှင်းလင်းရေးက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဇာတ်လမ်းတွေပေါ့... သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်တွေကို လွှမ်းမိုးဖို့ အဲ့လိုလတ်ဆတ်ပူနွေးတဲ့ သတင်းတွေကို အသုံးပြုပါ... သူတို့က နေ့တိုင်း မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ အနာဂတ်အကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ အလုပ်များနေကြတဲ့အခါ ပြည်နယ်ခြောက်ခုရဲ့ အတိတ်အကြောင်း ပြန်ပြောင်းသတိရဖို့ ဘယ်သူကများ အချိန်ရှိတော့မှာလဲ…]

ချင်ရှီဟွမ်သည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သဖြင့် သူ၏ တောင့်တင်းနေသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးများ ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် ရပ်တန့်နေလေသည်။

ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒက "ဥပဒေ၊ နည်းလမ်းနှင့် စွမ်းအား" ကို အလေးပေးလေသည်။ "စွမ်းအား" ဆိုသည်မှာ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူက အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့၏။

စစ်မှန်သော "စွမ်းအား" ဆိုသည်မှာ လမ်းညွှန်ပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယခုမှသာ သူ နားလည်သွားလေသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ဤကျိုးပဲ့နေသော စာအုပ်အနည်းငယ်ကို ငါကိုယ်တော်က ဘာကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေရမည်နည်း။

ငါကိုယ်တော်သည် ပထမချင်ဧကရာဇ် ဖြစ်သည်။ ငါကိုယ်တော်သည် အနာဂတ်ကို ဖန်တီးသူ ဖြစ်သည်။

ကြောက်လန့်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ အခြားသူများ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားနေမည့်အစား အတိတ်၏ ဖုန်မှုန့်များကို ဆေးကြောရန် အနာဂတ်၏ ရေစီးကြောင်းကို အသုံးပြုသင့်ပေသည်။

"ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးခြင်း..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အတွေးအခေါ် မဟာတံတိုင်းကြီးကို တည်ဆောက်ဖို့ စက္ကူကို အသုံးပြုခြင်း..."

သူသည် ကြမ်းတမ်းသော စက္ကူကို ပြန်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်း၍ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိန်းချုပ်လိုသည့် ဆန္ဒတို့ဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာလေသည်။

၎င်းသည် "ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖျက်ဆီးခြင်း" မှ "စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စုပ်ယူပေါင်းစည်းခြင်း" သို့ ခုန်ပျံကျော်လွှားမှုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းက လီစစ်ထက် အများကြီး ပိုပြီး ကောက်ကျစ်တာပဲ..."

[ချီးကျူးမှုအတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိပါတယ်... ဒါကို ခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ဉာဏ်ပညာလို့ ခေါ်ပါတယ်…]

ချင်ရှီဟွမ်သည် စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး စုတ်တံကို ထပ်မံ၍ ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူသတ်လိုသော စာအုပ်မီးရှို့စေသည့် အမိန့်တော်ကို သူ မရေးသားခဲ့ချေ။

"လီစစ်နဲ့ ကျောက်ကောင်းတို့ကို ဝင်လာဖို့ ဆင့်ခေါ်လိုက်..."

ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဘယ်ကျောင်းတော်ရဲ့ စာအုပ်တွေကို အရင်မီးရှို့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလဲ..."

လီစစ်က တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ အဲဒါတွေကို မီးမရှို့တော့ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ စုတ်တံကို ပစ်ချကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဗျာ..."

လီစစ်နှင့် ကျောက်ကောင်းတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှင်သက်သွားကြလေသည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကမှ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် မီးရှို့ခြင်းအကြောင်းကို ပြောနေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"စာအုပ်တွေကို မီးရှို့တာက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ မလုံခြုံမှုကို ပြသနေတာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က စက္ကူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ကျောက်ကောင်း၊ ငါကိုယ်တော် ဒီစက္ကူကို ချင်စက္ကူလို့ အမည်ပေးလိုက်တယ်... မင်း ဒါကိုကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လုပ်ရမယ်... ဒီစက္ကူက ကောက်နှံထက် ဈေးပိုပေါရမယ်၊ ဒါမှသာ တစ်ပြည်လုံးက ပညာရှင်တိုင်း ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မယ်..."

"လီစစ်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"မင်းက အဲ့ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီများက စကားများလွန်းတယ်လို့ ညည်းညူခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ငါကိုယ်တော် ရှန်းယန်နန်းတော်ဘေးမှာ ဖန်ကောင်းကျိကွေ့ မဏ္ဍပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်မယ်... တစ်ပြည်လုံးက ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီများနဲ့ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေ အားလုံးကို စုဆောင်းလိုက်၊ စာတတ်တဲ့သူတိုင်းပဲ..."

"သူတို့ကို အထဲမှာ သော့ခတ်ထားပြီး ငါကိုယ်တော့်အတွက် စာအုပ်တွေ ရေးခိုင်းလိုက်..."

လီစစ်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ရေးရမယ်... ဘာရေးရမှာလဲ..."

"မဟာချင် စိုက်ပျိုးရေးစာအုပ်၊ မဟာချင် ဆေးပညာကျမ်းနဲ့ မဟာချင် အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်တွေကို ရေးခိုင်းလိုက်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေလေသည်။

"ဒါ့အပြင် မင်းက သာမန်ပြည်သူသုံး မဟာချင် ဥပဒေများကို ဦးဆောင်ပြီး ရေးသားရမယ်... လယ်ကွင်းထဲက လယ်သမားအိုကြီးတွေတောင် နားလည်နိုင်လောက်တဲ့အထိ အဲ့ဥပဒေတွေကို ပြုစုစေချင်တယ်..."

"အဲ့ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီများကို ပြောလိုက်... စာအုပ်ကောင်းကောင်း ရေးနိုင်တဲ့သူတိုင်းရဲ့ နာမည်ကို သားစဉ်မြေးဆက် မှတ်မိစေဖို့ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်မှာ ထွင်းထုပေးမယ်... ဒါပေမယ့် ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေကို တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် နန်းတော်ကို အသရေဖျက်ဖို့ ရဲတဲ့သူတိုင်းကိုတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို ကျောက်ကောင်းဆီ စက္ကူလုပ်ဖို့ ပို့လိုက်ပြီး စက္ကူပျော့ဖတ်အတွက် ကုန်ကြမ်းအဖြစ် ကိုယ်တိုင် အမှုထမ်းခိုင်းလိုက်..."

လီစစ်သည် ချွေးစေးများ ပြန်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ အရိုင်းဆန်သော ဝမ်းမြောက်မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုက အလွန် ပြောင်မြောက်လှပေသည်။

ဤသည်က တစ်ပြည်လုံးရှိ ပညာရှင်များကို စော်ကားခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရုံသာမက သူတို့ကို "အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းကြောင်း"တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။ သူတို့က ကျိုးနွံပြီး မဟာချင်အင်ပါယာကို အလုပ်အကျွေးပြုရန် ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ သူတို့သည် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ အာဘော်များ ဖြစ်လာကြပေမည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ပညာရှိလှပါတယ်... ဒါက မျိုးဆက်သောင်းချီအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ပါပဲ..”

လီစစ်က ရိုးသားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ကမူ အလင်းဖန်သားပြင်နှင့် စကားပြောဆိုနေလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ... ငါကိုယ်တော် ခုလိုလုပ်ရတဲ့ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

[ဘာများလဲ…]

"အနာဂတ်က နည်းပညာနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာကို ငါကိုယ်တော် မှတ်မိတယ်... ပြီးတော့ နည်းပညာက မှတ်တမ်းတင်ခြင်းနဲ့ လက်ဆင့်ကမ်းခြင်းကို လိုအပ်တယ်..."

"ငါကိုယ်တော်က စာအုပ်တွေ အားလုံးကို မီးရှို့လိုက်ရင် အနာဂတ်မှာ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်နဲ့ ထွန်တုံးကွေးရဲ့ ပုံကြမ်းတွေကို ဘယ်သူက မှတ်တမ်းတင်တော့မလဲ... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို ဘယ်သူက သင်ကြားပေးတော့မလဲ..."

"မဟာချင်အင်ပါယာကို စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ စစ်တိုက်ဖို့ပဲသိတဲ့ စာမတတ်သူတွေရဲ့ အင်ပါယာတစ်ခု ဖြစ်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး..."

[အသုံးပြုသူ ပထမချင်ဧကရာဇ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အတွေးအခေါ် နက်နဲမှုအဆင့်ကို ဗားရှင်း ၂.၀ သို့ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ…]

[ဂုဏ်ယူပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးသည် 'ယဉ်ကျေးမှု လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း' ၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပါပြီ…]

[ဒါပေမယ့်…]

[စက္ကူနဲ့ စုတ်တံချည်းပဲ မလုံလောက်သေးပါဘူး... အရှင်မင်းကြီး အရည်အချင်းရှိသူတွေကို လိုအပ်နေဆဲပါ... ဟိုလူဟန်ရှင်းကို ငါးမျှားဖို့ ဘယ်အချိန် စီစဉ်ထားလဲ…]

ဟန်ရှင်းကို ဖော်ပြလိုက်သည်နှင့် ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက ရှန်းယန်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး အဝေးရှိ အရှေ့ဘက်သို့ စူးစိုက်သွားလေသည်။

"ငါတို့မှာ စက္ကူရှိနေပြီ၊ ပြီးတော့ ပြည်သူ့သဘောထား နယ်ပယ်ကိုလည်း ငါကိုယ်တော် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ... နောက်ထပ်အနေနဲ့ ဒီအင်ပါယာအတွက် အထက်မြက်ဆုံး ဓားကို ငါကိုယ်တော် ရှာဖွေရမယ်..."

"အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်..."

"နောက်သုံးရက်ကြာရင် ငါကိုယ်တော် အရှေ့အရပ်ခရီးစဉ်ကို စတင်မယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အဲ့ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ မြင်းခြောက်ကောင်ဆွဲ ရထားလုံးကြီးကို ငါကိုယ်တော် စီးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်မှုတစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"ကျောက်ကောင်း... ငါကိုယ်တော့်အတွက် ပေါ့ပါးတဲ့ ရထားလုံးအချို့ကို ပြင်ဆင်ထားပြီး မင်းလုပ်ထားတဲ့ စက္ကူအသစ်တွေကို ယူလာခဲ့... ငါကိုယ်တော် ရုပ်ဖျက်ပြီး ခရီးသွားမယ်..."

"တစ်ပြည်လုံးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အခြေအနေကို ငါကိုယ်တော် သွားကြည့်မယ်... လူတကာ့ခြေထောက်ကြား တိုးဝင်ရတဲ့ အရှက်ခွဲမှုကို ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဟန်ရှင်းက ငါကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ငါးစာချဖို့ တကယ် တန် မတန် သွားကြည့်ရမယ်..."

ဤအချိန်တွင် ဟွိုင်ရင်မြစ်ဘေး၌။

စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နောက်ကျောတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို လွယ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက မြစ်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ငါးမျှားနေလေသည်။ ဆာလောင်မှုကြောင့် သူ၏ ဗိုက်က တဂွီဂွီ မြည်နေသော်လည်း မြစ်ထဲရှိ ငါးများကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ မီးတောက်များ တောက်လောင်နေလေသည်။

"စာကလေး တစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ငန်းတစ်ကောင်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို သိနိုင်မှာလဲ..."

ဟန်ရှင်းက အမြစ်တစ်ခုကို ဝါးရင်း မကျေမနပ်ဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အင်အားဖြင့် ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော ပထမချင်ဧကရာဇ်က မိုင်နှစ်ထောင်အကွာတွင် သူ၏အကျိုးအတွက် သမိုင်းဇာတ်ညွှန်းကို ပြန်လည်ရေးသားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ချေ။

ရှန်းယန်နန်းတော်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုတွင် ချင်ရှီဟွမ်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ တောက်ပနေသော လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် မကိုက်ညီသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ ပြောစမ်း... နောက်နှစ်နှစ်ထောင်ကြာရင် လူတွေက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဒီနေ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်လို ဝေဖန်ကြမလဲ..."

[သူတို့က ပြောကြလိမ့်မယ်- ပထမချင်ဧကရာဇ်က 'နဂါးဧကရာဇ်' သာမက 'မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ အယ်ဒီတာချုပ်'၊ 'သိပ္ပံပညာ ပြန့်ပွားရေး သံတမန်'၊ နဲ့ 'ယဉ်ကျေးမှုမီးပွားကို မီးမရှို့ခဲ့တဲ့လူ' လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်…]

[ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို ပေါင်းစည်းခြင်းထက် ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်…]

ချင်ရှီဟွမ်သည် နားထောင်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

"မီးပွားကို မီးမရှို့ခဲ့ဘူး..."

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပါးလွှာသော ချင်စက္ကူရွက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော်က မီးတောက်တစ်ခုသက်သက် မဖြစ်သင့်ဘူး... အဲ့မီးပွားကို မျိုးဆက်သောင်းချီဆီ လွင့်ပျံသွားအောင် တိုက်ခတ်ပေးတဲ့ လေတစ်သုတ် ဖြစ်သင့်တယ်…”