အခန်း ၁၀

အခန်း (၁၀) ဖန်ကောင်းကျိကွေ့မဏ္ဍပ်၊ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိများကို စုဆောင်းခြင်း

ချီလုနယ်မြေ၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၏ ဆီးပန်းပွင့်မဏ္ဍပ်တွင် ဖြစ်လေသည်။

အေးစက်သော လေပြင်းများက သစ်ရွက်ကြွေများနှင့်အတူ တိုက်ခတ်နေပြီး လွမ်းဆွေးဖွယ် ကောင်းသော လေထုကို ဖန်တီးနေလေသည်။ ရာနှင့်ချီသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိများသည် အဖြူရောင် ဝမ်းနည်းခြင်း အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ကြေကွဲဖွယ်ရာနှင့် သူရဲကောင်းဆန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်၏ ရှစ်ဆက်မြောက် မျိုးဆက်ဖြစ်သော ဦးဆောင်ပညာရှိကြီး ခုန်းဖူသည် ဝါးစာလိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ စိတ်အားထက်သန်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ဆုံး မိန့်ခွန်းကို ပြောကြားနေလေသည်။

"ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ချင်က ဥပဒေမဲ့နေပြီ... ချင်ရှီဟွမ်က ရှန်းယန်မှာ တွင်းကြီးတစ်တွင်း တူးထားပြီး ရှေးပညာရှိကြီးတွေရဲ့ ကျမ်းစာတွေကို မီးရှို့ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်လို့ ကြားရတယ်... ငါတို့ ပညာရှိတွေက ဒီနေ့ ရှန်းယန်ကို မြောက်ဘက်ဆီသွားပြီး စာအုပ်တွေကို အသက်ပေး ကာကွယ်ရမယ်... ငါတို့ ခေါင်းတွေ ပြတ်ချင် ပြတ်သွားနိုင်တယ်... သွေးတွေ စီးကျချင် စီးကျသွားနိုင်တယ်…ဒါပေမယ့် ပညာရှိကြီးတွေရဲ့ သိမ်မွေ့ပြီး နက်နဲတဲ့ စကားတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ပျက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

"ငါတို့အတူတူ သွားကြမယ်... ငါတို့ အတူတူ သွားကြမယ်..."

လူငယ်ကျောင်းသားများ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး ကွပ်မျက်ခံရမည့် နေရာ၌ သူတို့၏ သွေးများ ပန်းထွက်သွားမည့် သူရဲကောင်းဆန်သော မြင်ကွင်းကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ သူတို့ သေဆုံးသွားရမည် ဆိုလျှင်တောင် သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ချင်ကို ကျိန်ဆဲသူများအဖြစ် ဂုဏ်ယူဖွယ် နာမည်ကောင်းတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ချင်ကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြင်းမြန်တစ်ကောင်သည် ဆီးသီးမဏ္ဍပ်ထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်... ရှန်းယန်က အရေးပေါ် သတင်းလွှာပါ... နန်းတွင်းက အမိန့်တော်အသစ် ထုတ်ပြန်လိုက်ပါတယ်..."

ခုန်းဖူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"စာအုပ်တွေ မီးရှို့ဖို့ အမိန့်လား... ဒါမှမဟုတ် ပညာရှိတွေကို မြေမြှုပ်ဖို့ အမိန့်လား... ကောင်းပြီလေ... အဲ့အဘိုးကြီးကတော့..."

သူ၏ ကျောဘက်ရှိ ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသောအမိန့်ပေး မြားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိမ့်မည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ၏။

သို့သော်လည်း သတင်းပို့သူသည် အမိန့်ပေးမြားကို ဆွဲမထုတ်ခဲ့သလို လေးလံသော ဝါးစာလိပ်များကိုလည်း ချမထားခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး ဆလင်ဒါပုံစံ အရာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခါယမ်းလိုက်သောအခါ...

ဝှစ်...

အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ နှင်းလိုဖြူဖွေးပြီး ကျယ်ဝန်းကာ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ချင်စက္ကူတစ်ရွက်သည် လေထဲတွင် ဖြူစင်သော ပိုးဖဲကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြန့်ကြက်သွားပြီး နေရောင်အောက်တွင် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။

ထိုခဏ၌ မူလက ဆူညံနေခဲ့သော ဆီးသီးမဏ္ဍပ်သည် သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။

ပညာရှိများ၏ အကြည့်များသည် ထိုစက္ကူရွက်ပေါ်တွင် သေချာစွာ စူးစိုက်နေကြပြီး တစ်ခဏမျှပင် အကြည့်မလွှဲနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြလေသည်။

ခုန်းဖူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်း၏ ဝါးစာလိပ်ကို မှန်ကန်တရားမျှတစွာ ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပိုးပေါက်များနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အစွန်းအစများ ပြည့်နှက်နေသည့် လေးလံကာ ဝါကျင့်ကျင့်ဖြစ်နေသော ထိုစာလိပ်ကို ကြည့်လိုက်၊ သတင်းပို့သူ၏ လက်ထဲရှိ တိမ်တိုက်တစ်ခုလို ပေါ့ပါးနေသော စက္ကူကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် သူ၏ လက်များ ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာလေသည်။

"ဒါက... ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

ခုန်းဖူ၏ အသံမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် သဲများ ပြည့်နေသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

သတင်းပို့သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ချင်စက္ကူပဲ... ဝါးစာလိပ်တွေက အရမ်းလေးလံပြီး ပညာရှင်တွေရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေကို ထိခိုက်စေတယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးက တွေးမိတဲ့အတွက် မျိုးဆက်ပေါင်း သောင်းချီရဲ့ အရေးအသားတွေကို သယ်ဆောင်နိုင်ဖို့ ဒီနတ်ဘုရားဖန်ဆင်းထားတဲ့အရာကို ဖန်တီးဖို့ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို အထူးအမိန့်ပေးခဲ့တာပဲ..."

"စက္ကူ..."

ခုန်းဖူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း မတိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ သေးသွယ်သော လက်ချောင်းလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ၎င်းကို ထိချင်သော်လည်း ပုစဉ်းရင်ကွဲ တောင်ပံနှင့်တူသော အရာလေးသည် အထိမခံနိုင်ဘဲ ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မထိရဲဘဲ ဖြစ်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးသည် မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်ဆွဲမိသွားလေသည်။ ချောမွေ့လေသည်။ နူးညံ့လေသည်။ နွေးထွေးလေသည်။ ၎င်းတွင် ဝါး၏ မာကျောမှုနှင့် ပိုးသား၏ ပျော့ပျောင်းလွန်းမှုတို့ မရှိပေ။ ၎င်းသည် မင်ရည်ကို သယ်ဆောင်ရန် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အထိအတွေ့မျိုး ဖြစ်လေသည်။

"ဒါကို... မဟာချင်က ဖန်တီးခဲ့တာလား..."

ခုန်းဖူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ သူ၏ နားလည်မှုအရ ချင်ပြည်နယ်ဆိုသည်မှာ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် စစ်ပွဲကိုသာ နားလည်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာသိသော ကျားများနှင့် ဝံပုလွေများ နေထိုင်ရာ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဤမျှကြမ်းတမ်းသော ယဉ်ကျေးမှု ကန္တာရတစ်ခုက ဤမျှ သပ်ရပ်လှပပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော... တနည်းအားဖြင့် ဤမျှအထွတ်အမြတ်ထားစရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မည်သို့ ဖန်တီးနိုင်မည်နည်း။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သတင်းပို့သူက လှောင်ပြောင်ပြုံးရယ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ခါးမှ စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ယူကာ ပျစ်နှစ်နေသော မင်ရည်ထဲတွင် စိမ်လိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသော စက္ကူပေါ်တွင် ချောမွေ့သော အက္ခရာများကို ရေးဆွဲလိုက်၏။

မင်ရည်သည် စက္ကူထဲသို့ ချက်ချင်း စိမ့်ဝင်သွားပြီး မပြန့်ကျဲဘဲ မမှေးမှိန်သွားသော ပြီးပြည့်စုံသည့် စာလုံးများကို ဖန်တီးပေးလေသည်။ အဖြူနှင့် အမည်းမှာ ထင်ရှားကွဲပြားနေပြီး အမြင်အာရုံကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိလှသည်။

"အားလုံးပဲ..."

သတင်းပို့သူက စုတ်တံကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အတိတ်က ဝါးစာလိပ်တွေကို အသုံးပြုခဲ့ချိန်မှာ လှည်းငါးစီးစာ ပညာရပ်တွေဆိုတာတောင် စာလုံးရေ အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိတယ်လို့ မိန့်တော်မူခဲ့တယ်... အခု ချင်စက္ကူနဲ့ဆိုရင် စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာတည်းက လှည်းတစ်စီးစာလုံး အစားထိုးနိုင်တယ်... အရှင်မင်းကြီးက 'ငါကိုယ်တော်က ဤအရာကို ကိုယ်ပိုင်သုံးဖို့ ဖန်တီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာပေါ်က ပညာရှိတွေအတွက် ဖန်တီးခဲ့တာပဲ... မင်းတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက ကျမ်းစာတွေ၊ သမိုင်းတွေနဲ့ ဒဿနတွေကို မျိုးဆက်ပေါင်း သောင်းချီတိုင်အောင် လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ ဤချင်စက္ကူကို အသုံးပြုနိုင်အောင် ဖန်ကောင်းကျိကွေ့ မဏ္ဍပ်ကို တည်ဆောက်ချင်တယ်' လို့လည်း မိန့်တော်မူခဲ့တယ်..."

"အခု ရှန်းယန်ကိုသွားပြီး ဒီစက္ကူပေါ်မှာ နာမည်အရင်ဆုံး ချန်ထားရစ်မယ့် ပထမဆုံးလူ ဖြစ်ချင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ..."

ဝုန်း…

ပညာရှိများ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံတပ်များသည် ဤအချိန်တွင် ပြိုကျသွားလေတော့သည်။

သေဆုံးခြင်းက နာမည်တစ်လုံး ချန်ထားရစ်နိုင်သောကြောင့် သူတို့က သေရမည်ကို မကြောက်ကြပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ပထမချင်ဧကရာဇ်သည် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပိုမိုမြင့်မားသော အမွေအနှစ် ပုံစံတစ်ခုကို ချထားပေးနေလေသည်။ စဉ်းစားကြည့်ပါလေ။

အကယ်၍ လူတစ်ယောက်၏ အရေးအသားများကို ထိုသို့သော နတ်ဘုရားဖန်ဆင်းထားသည့် အရာပေါ်တွင် ရေးသားထားပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ လွယ်ကူစွာ ပျံ့နှံ့သွားမည်ဆိုပါက ၎င်းသည် မည်မျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဂုဏ်ကျက်သရေမျိုး ဖြစ်မည်နည်း။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူတို့သည် သူတို့၏ ဝါးစာလိပ်များကိုသာ ဖက်တွယ်ထားမည်ဆိုပါက သူတို့ သေဆုံးသွားလျှင်တောင်မှ ထိုလေးလံသော စာလိပ်များသည် ကုန်လွန်သွားသော နှစ်ကာလများအတွင်း မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဆွေးမြည့်ကာ မှိုတက်သွားမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဤနည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်မှုက ဆောင်ကြဉ်းလာသော အကြောက်တရားသည် ဓားများထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားနေလေသည်။

"ဒါကို... ဟိုရက်စက်တဲ့မင်းက တကယ် ဖန်တီးခဲ့တာလား..."

လူငယ်ပညာရှိတစ်ယောက်က သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အမုန်းတရားများ မှေးမှိန်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော အကြောက်တရားနှင့် ရိုသေလေးစားမှုတို့ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။

"သူက တကယ်ပဲ ဒီလိုအရာမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုရင်... သူက ငါတို့ထင်သလောက် မဆိုးရွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား..."

"တကယ်ပါပဲ... စက္ကူကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်က ထက်မြက်တဲ့ ဦးနှောက် ရှိရမှာပေါ့..."

ခုန်းဖူသည် တုံ့ဆိုင်းနေသော သူ၏ တပည့်များကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်လေသည်။ သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ချင်စစ်တပ်၏ ဓားများကို ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤပေါ့ပါးသော စက္ကူရွက်လေးကို ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့..."

ခုန်းဖူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝါးစာလိပ်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ချထားလိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသော လေးလံသည့် အသံကြီးသည် ခေတ်ဟောင်းတစ်ခု၏ နိဂုံးအတွက် သေမင်းတမန် ခေါင်းလောင်းသံနှင့် တူနေလေသည်။ သူသည် သတင်းပို့သူကို ဦးညွှတ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

"ဒီအဘိုးကြီးက... ရှန်းယန်ကို သွားဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... နွေဦးနဲ့ ဆောင်းဦး မှတ်တမ်းကို ကူးယူရေးသားနိုင်ဖို့ အရှင်မင်းကြီးက ချင်စက္ကူတစ်ရွက်လောက် ချီးမြှင့်ပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်..."

ဖေးမြို့နယ်၊ မြို့နယ်ရုံးတွင် ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ဟဲသည် ပါးလွှာပြီး ပေါ့ပါးသော အုပ်ချုပ်ရေး အမိန့်စာကို ကိုင်ထားကာ သူ၏ လက်ချောင်းများက စက္ကူ၏ အစွန်းများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပွတ်သပ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေလေသည်။

"သခင်ကြီးရှောင်... ဒီစက္ကူက... တကယ်ပဲ အဲသလောက် မှော်ဆန်နေလို့လား..."

ချောင်းစန်က ဘေးမှနေ၍ စပ်စုစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"မှော်ဆန်တာလား... ဒါက တကယ့်ကို ပြုစားထားသလိုပဲ..."

ရှောင်ဟဲက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး စက္ကူကို နေရောင်နှင့်ချိန်ကာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ထားလိုက်လေသည်။

"ချောင်းစန်... မင်းနဲ့ငါက စာရေးတွေလေ... စာရွက်စာတမ်း လုပ်ငန်းတွေရဲ့ အခက်အခဲတွေကို အကောင်းဆုံး သိတာပေါ့... အရင်တုန်းက မြေဧက ဒါမှမဟုတ် သန်းခေါင်စာရင်းကို စစ်ဆေးတဲ့အခါ အဲ့ဒီ့ဝါးစာလိပ်တွေကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရုံနဲ့တင် နွားအကောင်ရေ အများကြီးကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့တာပဲ... မီးလောင်ရင် ပြာဖြစ်သွားမယ်... ပိုးကိုက်ရင် အရင်ကြိုးစားမှုတွေ အကုန်လုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားတာပဲလေ..."

"ဒါပေမယ့် ဒီစက္ကူကို ကြည့်စမ်းပါ..."

ရှောင်ဟဲ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ငှက်မွေးလို ပေါ့ပါးပေမယ့် ပေါင်တစ်ထောင်လောက် လေးတဲ့ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်နိုင်တယ်... ဒါနဲ့ဆိုရင် မဟာချင်ရဲ့ အမိန့်တော်တွေက မနက်ပိုင်း ရှန်းယန်ကနေ ထွက်ပြီး ညနေပိုင်းဆိုရင် ခရိုင်နဲ့ မြို့နယ်တိုင်းကို ရောက်နိုင်ပြီ... အခွန်အခတွေ၊ လုပ်အားပေးစေခိုင်းမှုတွေနဲ့ ရာဇဝတ်မှု မှတ်တမ်းတွေ... အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းမြန်ဆန်လာပြီး ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး..."

"ဒါက စစ်မှန်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကွန်ရက်ပဲ..."

ရှောင်ဟဲသည် စက္ကူကို ချထားလိုက်ပြီး ရှန်းယန်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အညံ့ခံခြင်း ဟူသော အမူအရာတစ်ခု ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာလေသည်။

"အရင်တုန်းက ပထမချင်ဧကရာဇ်က ခမ်းနားကြီးကျယ်ရုံသက်သက်ပဲလို့ ငါခံစားခဲ့ရတယ်... အခုတော့... သူ့ကို ခန့်မှန်းရခက်တယ်လို့ ငါထင်လာပြီ..."

"ဒီလိုအရာမျိုးကို တွေးနိုင်တဲ့သူက တကယ်ပဲ သာမန်လူဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... ဒီလိုလူနောက်ကို လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ဒီကမ္ဘာကြီးက... တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း အုပ်ချုပ်ခံရနိုင်တယ် ထင်တယ်..."

ထောင့်တစ်နေရာတွင် လျူပန်သည် ရှောင်ဟဲ၏ အံ့သြမှင်သက်နေသော မျက်လုံးပြူး မျက်နှာထားကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ သူသည် ခွေးသားကို ဝါးစားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး "ဒါက အဖြူရောင် အဝတ်စလေးတစ်စပဲ မဟုတ်ဘူးလား..." ဟု ရေရွတ်နေသော်လည်း သူ၏ ပါးနပ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်တွင် ထိုင်နေသော ထိုလူသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ကိုင်တွယ်ရခက်လာပုံရကြောင်းကို အလိုလို ခံစားလိုက်ရ၏။ မဟာချင်အင်ပါယာကြီးသည် ဤစက္ကူတစ်ရွက်တည်းကြောင့် ပို၍ပင် ဖြိုခွဲမရနိုင်အောင် ဖြစ်လာပုံရလေသည်။

အကယ်ဒမီတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ရှန်းယန်မှာ ဖန်ကောင်းကျိကွေ့ မဏ္ဍပ်ကို တည်ထောင်ချင်နေတယ်... သူတို့ရဲ့ နောက်ခံ ဒါမှမဟုတ် တွေးခေါ်မှု ကျောင်းတော်တွေ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက ပညာရှင်တွေကို သူက စုဆောင်းနေတာပဲ..."

"အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ မဟာချင် ဝက်မကြီးများအတွက် မီးဖွားပြီးစ စောင့်ရှောက်မှု... အာ... မဟုတ်ဘူး... မဟာချင် စိုက်ပျိုးရေးစာအုပ်... ဒါမှမဟုတ် မဟာချင် ဆေးပညာကျမ်းကို ပြုစုနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး..."

"မဏ္ဍပ်ထဲကို အရာရှိတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်ခွင့်ရနိုင်တယ်... နိုင်ငံတော် ထောက်ပံ့ကြေး းကို ခံစားရမယ်... ပြီးတော့..."

ပညာရှိတစ်ယောက်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်လေသည်။

"စာအုပ်ပြီးစီးတဲ့နေ့မှာ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ကမ္ပည်းရေးထိုးပြီး ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ထွင်းထုစေကာ စာအုပ်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း ပျံ့နှံ့စေဖို့ အမိန့်ပေးလိမ့်မယ်... စာရေးသူရဲ့ နာမည်က မျိုးဆက်ပေါင်း သောင်းချီတိုင်အောင် အမှတ်ရနေလိမ့်မယ်..."

"ဆ... ဆရာ..."

လူငယ်ပညာရှိတစ်ယောက်က သူ၏ လက်ကို အားနည်းစွာ မြှောက်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်တဲ့ မိခင်ကြီးက အိမ်မှာ ရှိနေသေးတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေး သုံးဆက်လုံးက ဝက်မွေးမြူရေးမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်... အဲ့မဟာချင် စိုက်ပျိုးရေးစာအုပ်ကို ကျွန်တော်... ရေးနိုင်မယ် ထင်တယ်နော်..."

ဆရာဖြစ်သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်သွားလေသည်။

"ခွေးကောင်... ပညာရှိတစ်ယောက်က အဲ့လောက် အဆင့်နိမ့်တဲ့အရာတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရေးနိုင်မှာလဲ... ဒါက ရက်စက်တဲ့မင်းရဲ့ ငါးစာပဲ... ဒါက စော်ကားမှုတစ်ခုပဲ..."

"ဒါပေမယ့်..."

တပည့်ဖြစ်သူက စက္ကူ၏ အောက်ဘက်တစ်ဝက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"စာအုပ်သွားမရေးရင် မဟာတံတိုင်းကြီးကို သွားပြင်ရမယ်... ဒါမှမဟုတ် နန်းတွင်းရေးရာဌာန ကို သွားပြီး စက္ကူလုပ်ရမယ်လို့ ဒီနေရာမှာ ရေးထားတယ်လေ..."

ဆရာဖြစ်သူက စက္ကူကို လုယူကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်လိုက်လေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြေကွဲဖွယ် သူရဲကောင်းဆန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလုပ်သမားတစ်ယောက်၏ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော အကျပ်အတည်းတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။

"အဟမ်း..."

ဆရာဖြစ်သူက သူ၏ ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး စက္ကူကို သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့... ရှေးပညာရှိကြီးတွေကလည်း တစ်ခါက 'လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေလက်လေးဖက်က ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို အသားမကျဘူးဆိုရင်၊ ပြီးတော့ ကောက်နှံငါးမျိုးကို မခွဲခြားနိုင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်နိုင်မှာလဲ' လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်... စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ ပိုးစာပင်တွေအကြောင်း သုတေသနလုပ်တာကလည်း သာမန်ပြည်သူတွေအတွက်ပါပဲ..."

"သွားကြစို့... ရှန်းယန်ကို သွားကြမယ်..."

ဆရာဖြစ်သူက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဒီအဘိုးကြီးက အဲ့ဒီရက်စက်တဲ့ချင်ရဲ့ စာမူခတွေက... လုံလောက်မှုရှိမရှိ ဆိုတာကို ကြည့်ချင်တယ်..."

ရှောင်လျန်ရွာရှိ ကြော်ငြာသင်ပုန်းရှေ့တွင် ဖြစ်လေသည်။

ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေမည့် တုံ့ပြန်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ လယ်သမားအိုကြီးတစ်ယောက်သာ ရွာအဝင်ဝရှိ ကြော်ငြာသင်ပုန်းရှေ့တွင် တုန်ယင်စွာ ရပ်နေလေသည်။ အရင်က ဤနေရာတွင် ကပ်ထားလေ့ရှိသည်မှာ နားလည်ရခက်သော တံဆိပ်တုံးစာလုံးငယ် များသာဖြစ်ပြီး ရုပ်ဆိုးဆိုး အရာရှိများက အနီးအနားတွင် ရပ်နေတတ်ကြလေသည်။

ယနေ့တွင် အရာရှိမှာ ကြမ်းကြုတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကာ ဖြူဖွေးသော စက္ကူကြီးကို ညွှန်ပြရင်း ဖတ်ပြနေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်အရ... အခုကစပြီး မဟာတံတိုင်းကြီးကို ပြင်ဆင်နေတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် လုပ်အားပေးစေခိုင်းမှု လုပ်နေတဲ့သူတွေအတွက် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတာ ဒါမှမဟုတ် ရေကြီးတာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရရင် နောက်ကျတယ်လို့ မသတ်မှတ်ဘူး... ကွပ်မျက်တာတွေ မရှိတော့ဘူး... အလွန်ဆုံး... အလွန်ဆုံး အပိုတစ်လ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဒဏ်ရိုက်ခံရလိမ့်မယ်..."

"ပြီးတော့... ဒီပုံကြမ်း ထွန်တုံးကွေးအတိုင်း ထွန်တုံးအသစ်ကို လုပ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အစိုးရက အသားတွေနဲ့ ဆုချီးမြှင့်မယ်..."

လယ်သမားအိုကြီးမှာ မှင်သက်သွားလေသည်။ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ဘေးရှိ သူ၏ သားဖြစ်သူထံသို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အားကော်... အရာရှိက... မိုးရွာရင် ကွပ်မျက်တာ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်တာလား..."

"ဟုတ်တယ် အဖေ... ကွပ်မျက်တာတွေ မရှိတော့ဘူးတဲ့..."

"ဒါဆို... ဒါဆို ငါတို့က ကုတင်အောက်မှာ တံစဉ်တွေကို ဖွက်ထားဖို့ လိုသေးလို့လား..."

"ဖွက်ပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ အဖေရဲ့... အရာရှိက ထွန်တုံးအသစ်က အားစိုက်ရသက်သာတယ်လို့ ပြောတယ်လေ... အိမ်မြန်မြန်ပြန်ပြီး စမ်းကြည့်ကြရအောင်... ဒီထွန်တုံးနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေနှစ်ဧကက ဒီနှစ်မှာ စပါးတွေ အများကြီး ပိုထွက်နိုင်တယ်..."

လေပြင်းက လယ်ကွင်းများကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော ရန်လိုမှုများကို လူစုခွဲပစ်လိုက်လေသည်။ ကြမ်းတမ်းသော ဥပဒေများနှင့် ပြစ်ဒဏ်များရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤနယ်မြေ၏ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်တွင် မူလက လွင်ပြင်များကို မီးလောင်ကျွမ်းစေတော့မည့် ဒေါသမီးတောက်သည် ဤရုတ်တရက် ပက်ဖျန်းလိုက်သော ရေနွေးနွေးလေးကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ငြိမ်းအေးသွားခဲ့လေတော့သည်။