အခန်း ၁၁

အခန်း (၁၁) လူသူကင်းမဲ့သောတောင်ကုန်းတွင် ကျားရိုင်းတစ်ကောင် ခိုအောင်းနေသည်၊ ငါကိုယ်တော်ဧကရာဇ်က ၎င်း၏လှောင်အိမ်ကို ဖွင့်ပေးမည်

မဟာချင်အမြန်လမ်းမကြီးသည် ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်များကို ဖြတ်သန်း၍ ကွေ့ကောက်သွားနေလေသည်။

ဤသည်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရှေ့အရပ်ခရီးစဉ် ဖြစ်သင့်ပေသည်။ ယခင်အစဉ်အလာများအရ ဧကရာဇ်မင်း ခရီးထွက်တော်မူသောအခါ စစ်ရထားပေါင်းသောင်းချီ ပါဝင်လေ့ရှိပြီး နေရောင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားစေနိုင်သော အလံတံခွန်များဖြင့် လူတန်းရှည်ကြီးသည် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှည်လျားလေ့ရှိ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ခရိုင်များနှင့် မြို့နယ်များသည် လမ်းများပေါ်တွင် ရေသန့်များဖြန်းရန်၊ မြေဝါများ ခင်းကျင်းရန်နှင့် ပြည်သူများက လမ်းဖယ်ပေးရန် လိုအပ်ပြီး ဤအရာအားလုံးက အင်ပါယာ၏ ဘုန်းတန်ခိုးအာဏာကို ပြသရန်အတွက် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤအကြိမ်တွင်မူ အဖွဲ့ကြီးမှာ ကြီးမားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အဓိကအချက်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

အမြင့်ဆုံးအင်ပါယာအာဏာ၏ သင်္ကေတဖြစ်သော မြင်းခြောက်ကောင်ကသော ရထားလုံးသည် ကြီးမားသော အခြွေအရံများ ဝန်းရံလျက် ၎င်း၏ ခရီးစဉ်ကို နှေးကွေးစွာ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ ၎င်း၏ လိုက်ကာများကို အောက်သို့ ချထားသဖြင့် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ရထားလုံးအတွင်း၌ ဧကရာဇ်သရဖူကို ဆောင်းထားသော ကိုယ်ပွားတစ်ဦး (ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား တူညီသော ကံဆိုးလှသည့် မိန်းမစိုးတစ်ဦး) ထိုင်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြချေ။

အစစ်အမှန်ဖြစ်သော ပထမချင်ဧကရာဇ်သည် ကုန်သည်များ အများဆုံးအသုံးပြုလေ့ရှိသော သာမန်မြင်းနှစ်ကောင်က ရထားလုံးအတွင်းတွင် ထိုင်နေပြီး ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ရိက္ခာအဖွဲ့များကြားတွင် ရောနှောနေလေသည်။

ရထားလုံးမှာ ကျဉ်းကျပ်ပြီး အနည်းငယ် ဆောင့်နေလေသည်။ ယင်ကျိန်းသည် သာမန်ခရမ်းရောင်ရင့်ရင့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခါးတွင် ထိုက်အာဓားကို ချိတ်ဆွဲထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ပြတင်းပေါက်ငယ်မှ ယခုလေးတင် ယူလိုက်သော ချင်စက္ကူ တစ်ရွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ထိုစက္ကူပေါ်တွင် သူ၏ ရုပ်ဖျက်ခရီးစဉ်အတွင်း သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသော အမှန်တကယ် အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထား၏။

"တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် စက္ကူပေါ်ရှိ ကမန်းကတန်း ရေးသားထားသော မှတ်တမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ကြက်သီးထဖွယ် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဆန်ချွမ်းခရိုင်ရဲ့ တပ်မှူးက ထွန်တုံးသစ်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုနေကြပြီး ပြည်သူတွေအားလုံးကလည်း အဆင်ပြေလို့ ကျေနပ်နေကြပါတယ်ဆိုပြီး အစီရင်ခံထားတယ်... ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော် လမ်းတစ်လျှောက် ခရီးသွားရင်း မြင်ခဲ့ရတာက လယ်ကွင်းတွေမှာ သုံးနေတဲ့ ထွန်တုံးအများစုဟာ ဟောင်းနွမ်းပြီး ဖြောင့်တန်းနေတဲ့ ထွန်တုံးအစုတ်တွေပဲ ဖြစ်နေတယ်... တစ်ခါတလေ ထွန်တုံးကွေး နှစ်ခုလောက်ကို တွေ့ရပေမယ့် အဲဒါတွေက မြေရှင်တွေရဲ့ သိုလှောင်ရုံထဲမှာ သော့ခတ်ထားပြီး ကိုးကွယ်ရမယ့် အရာတွေလို သဘောထားခံနေရတယ်... အဲဒါတွေကို လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ လုံးဝ အသုံးမချကြဘူး..."

"ပြီးတော့ ခရီးသွားခွင့်လက်မှတ် စနစ်လည်း ရှိသေးတယ်... ကုန်သည်တွေ သွားလာရလွယ်ကူအောင် ဥပဒေတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ ငါကိုယ်တော် ကျောက်ကောင်းကို ခိုင်းခဲ့တယ်... ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ... လမ်းတစ်လျှောက်က စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွေ လျော့မသွားတဲ့အပြင် နောက်ထပ် သုံးခုတောင် တိုးလာသေးတယ်... ပြီးတော့ ဂိတ်တိုင်းကလည်း အခကြေးငွေ ကောက်ခံနေကြတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူကို လုံးချေလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ အင်ပါယာဖြစ်လေသည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းထံ တင်သွင်းသော မှတ်တမ်းများတွင်မူ ၎င်းကို ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် စည်းစနစ်ကျနမှုတို့ကို သေချာစေပြီး အမိန့်များကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာသော ခေတ်မီစက်ယန္တရားတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားလေသည်။

သူ အမှန်တကယ် ဆင်းလာပြီး လေ့လာကြည့်သောအခါ အပြင်ပန်းကို ခွာချလိုက်ရာ သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ သံချေးတက်နေသော ဂီယာများ၊ ညပ်နေသော သံကြိုးများနှင့် အင်ပါယာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးစုပ်နေသော ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် ကပ်ပါးကောင်များပင် ဖြစ်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ တွေးလိုက်၏။

“မင်းပြောတဲ့ သတင်းအချက်အလက် ပိုးအိမ်ဆိုတာ ဒါကို ခေါ်တာလား..."

ရထားလုံး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မှိန်ဖျော့သော အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

[ မှန်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... ]

[ စီမံခန့်ခွဲမှုရဲ့ ပထမဆုံးနိယာမ... အဆင့်တွေ များလာလေလေ သတင်းအချက်အလက်တွေက ပိုပြီး လွဲမှားလာလေလေ ဖြစ်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီး ရှန်းယန်နန်းတော်မှာ ထိုင်နေတဲ့အခါ အမတ်တွေ မြင်စေချင်တဲ့ ကမ္ဘာကိုသာ မြင်ရပါလိမ့်မယ်... ]

[ ဒီနည်းလမ်းကို အခုအခါမှာတော့ ရုတ်တရက်စစ်ဆေးခြင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်စုံစမ်းခြင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်... အတွေ့အကြုံက ဆိုးရွားပေမယ့်လည်း အရမ်းဆောင့်လို့ တင်ပါးတောင် နာပါတယ်... ဒါပေမယ့် ဒေတာတိကျမှုကတော့ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်း ရှိပါတယ်... ]

[ စကားမစပ် လမ်းညွှန်ချက်အရ ဟွိုင်ရင်က ရှေ့မှာ လီငါးဆယ်လောက် ဝေးပါသေးတယ်... အဲဒါက ဒီတစ်ကြိမ် ကတ်ဆွဲဖို့... အိုး... မဟုတ်ဘူး... အရည်အချင်းရှိသူကို ရှာဖွေဖို့ ခရီးစဉ်ရဲ့ ခရီးဆုံးပန်းတိုင်ပါပဲ... ]

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒကို ဖိနှိပ်ထားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်လေသည်။

သူသည် အမိန့်မနာခံသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအားလုံးကို မှတ်သားထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ယခု သူတို့ကို သတ်ပစ်ပါက သူတို့ကို သတိပေးသလို ဖြစ်သွားပေမည်။ ထို့ကြောင့် အရှေ့အရပ်ခရီးစဉ် ပြီးဆုံး၍ ရှန်းယန်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ အခြားသော ကြီးမားသည့် ရှင်းလင်းမှုကို ပြုလုပ်ရန် သူစီစဉ်ထားလေသည်။

ယခု ငါတို့၏ အဓိကပစ်မှတ်မှာ ဟန်ရှင်းဟု အမည်ရသော ထိုလူပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဟန်ရှင်း..."

ယင်ကျိန်းက ထိုနာမည်ကို ဝါးမြိုနေရင်း

"ငါကိုယ်တော် ကြည့်လို့ရအောင် သူ့ရဲ့ ဖိုင်ကို ပြန်ထုတ်ပေးစမ်း... မင်းက စစ်နတ်ဘုရားလို့ ခေါ်တဲ့လူက ဘယ်လောက်တောင် အရည်အချင်းရှိလဲဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်တယ်..."

ဖန်သားပြင်သည် လင်းလက်သွားပြီး ရိုးရှင်းသော ပုံတူတစ်ခု ပေါ်လာကာ ၎င်း၏ဘေးတွင် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိတစ်ခုကို ရေးသားထားလေသည်။

[ ဟန်ရှင်း... လက်ရှိ အလုပ်လက်မဲ့... ]

[ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး - အလွန်မောက်မာသည်... အလွန်စိတ်လုံခြုံမှုမရှိဟု ခံစားရသည်... စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်နိမ့်ကျပြီး ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး အလွန်မြင့်မားသည်... ]

[ လက်ရှိအခြေအနေ - အခမဲ့ အစားအစာအတွက် ငြင်းပယ်ခံရသည်... ငါးမျှားရာတွင် မည်သည့်အရာမျှ မဖမ်းမိဘဲ အရှက်ကွဲစရာ အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရသည်... ]

[ အန္တရာယ်အဆင့် - ကြယ်ငါးပွင့်... ဤသည်မှာ ဓားအိမ်မပါသော အတုမရှိသည့် ဓားတစ်လက် ဖြစ်ပါတယ်... ကောင်းစွာ အသုံးချနိုင်ပါက သံကို ရွှံ့ကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး သေချာ အသုံးမချနိုင်ပါက သင့်လက်ကို ပြန်ရှပါလိမ့်မယ်... ]

"တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်ကြားထဲက ဖြတ်တွားရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုကို ခံစားခဲ့ရတယ်ဆိုပါလား..."

ယင်ကျိန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရွံရှာမှုတစ်ချက် လင်းလက်သွားလေသည်။

ချင်မင်းဆက်သည် ၎င်း၏ စစ်ရေးစိတ်ဓာတ်ကြောင့် လူသိများလေသည်။ ချင်ပြည်သူများသည် စစ်ပွဲဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တတ်ကြ၏။ ပုဂ္ဂလိက အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းများကို တားမြစ်ထားသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုသော စိတ်ဓာတ်မှာမူ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ လမ်းဘေးလူမိုက်တစ်ဦး၏ ခြေထောက်ကြားမှ အတင်းအကျပ် ဖြတ်တွားခဲ့ရသော လူတစ်ယောက်က သန်းနှင့်ချီသော စစ်တပ်ကြီးကို အမှန်တကယ် ကွပ်ကဲနိုင်ပါမည်လော။

"သူက တကယ်ပဲ သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူ ဆိုရင်တော့ ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ရိက္ခာတွေကို သက်သာအောင် သူ့ကို ဓားနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်မယ်..."

ယင်ကျိန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် အနားယူရန်အတွက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။

ဟွိုင်ရင်တွင် ဆောင်းဦးလေသည် အေးစက်လျက်ရှိလေသည်။

ဟွိုင်မြစ်ကမ်းဘေးတွင် တည်ရှိသော ဤမြို့ငယ်လေးမှာ အထူးပင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပုံပေါ်လေသည်။ မြို့ရိုးများမှာ အရောင်အဆင်း ပျက်နေပြီး ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ရွက်များနှင့် အိမ်သုံးအမှိုက်များသည် ကျုံးအတွင်း၌ ပေါလောပေါ်နေကြ၏။

ယင်ကျိန်း၏ ရထားလုံးသည် မြို့ပြင်ရှိ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူသည် မုန့်ယီနှင့် အရပ်ဝတ်ဝတ်ဆင်ထားသော ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းမှ လုပ်ကြံသူ နှစ်ဦးတို့နှင့်အတူ မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။

မြစ်လေမှာ အေးစက်နေပြီး အထီးကျန်နေသော တောငန်းတစ်ကောင်၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်သံက ကျူပင်များကြားမှ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

လူငယ်တစ်ဦးသည် ခြောက်သွေ့နေသော ကျူပင်များဘေးတွင် ထိုင်နေလေသည်။

သူသည် အလွန်ပါးလွှာစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဖြူရောင်ဖြစ်သင့်သော ဝတ်ရုံမှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်လာသည်အထိ လျှော်ဖွပ်ထားကာ လက်ကောက်ဝတ်များမှာလည်း စုတ်ပြဲနေလေသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်သော်လည်း အလွန်ပိန်ချုံးနေကာ သူ၏ စုတ်ပြတ်နေသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ လိုက်ဖက်မှုမရှိသည့် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ကျောတွင် လွယ်ထားလေသည်။

သူသည် လက်ထဲတွင် ဝါးတံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး နက်ရှိုင်းစွာ တရားထိုင်နေသည့်အလား ရေပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ငါးမျှားချိတ်သည် ဖြောင့်တန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေကာ ချက်ချင်း အနီးသို့ မသွားဘဲ သားကောင်ကို စူးစမ်းနေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

[ ပစ်မှတ်ထားသူကို တွေ့ရှိပါပြီ... ]

[ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးပါပြီ - ဟန်ရှင်း... ]

[ အခြေအနေ - ဆာလောင်နေသည်... နောက်ဆုံး စားသောက်ပြီးချိန်မှစ၍ နာရီနှစ်ဆယ် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ... ]

ယင်ကျိန်းက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်လေသည်။ ဤသူက စစ်နတ်ဘုရားလော။ သူက ဆာလောင်နေသော သရဲတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေလေသည်။

သူက မုန့်ယီကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။

မုန့်ယီက နားလည်သွားပြီး ရှေ့သို့ တက်သွားကာ သူ၏ဘေးရှိ ကျောက်စရစ်ခဲတစ်လုံးကို အသံထွက်စေရန် တမင်တကာ ကန်လိုက်လေသည်။

ဟန်ရှင်းမှာမူ လုံးဝ ငြိမ်သက်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဟေ့... ငါးမျှားနေတဲ့သူ..."

မုန့်ယီက ကြမ်းတမ်းစွာ အော်လိုက်၏။

"ဒီမြစ်ထဲက ငါးတွေက အစိုးရရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ ရှိတယ်... မင်း အခွန်ဆောင်ပြီးပြီလား..."

ဤသည်မှာ ညံ့ဖျင်းသော ကြိုးစားမှုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဟန်ရှင်းက နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာလေသည်။ သူသည် သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး ထိုခဏတွင်ပင် ယင်ကျိန်းက သူ၏ အကြည့်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

ထိုအရာက တောင်းရမ်းစားသောက်သူတစ်ဦး၏ အကြည့်မျိုး မဟုတ်ပေ။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် နှိမ့်ချမှု၊ မြှောက်ပင့်မှုနှင့် အစိုးရကို ကြောက်ရွံ့မှုပင် မရှိချေ။ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသော အထက်စီးမှ ဆက်ဆံသည့် လျစ်လျူရှုမှုသာ ကျန်ရှိနေလေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဤလူသန်ကြီး မုန့်ယီမှာ စကားပြောနေသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးထက် မပိုသည့်အလားပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါးတွေက ရေထဲမှာနေတယ်... သဘာဝအတိုင်း ကြီးထွားလာတာပဲ..."

ဟန်ရှင်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် သြရှနေသော်လည်း သူ၏ စကားများမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ရှင်းပြ၍မရသော မောက်မာမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

"အစိုးရက အခွန်ဆောင်ချင်တယ်ဆိုရင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ရေထဲဆင်းပြီး သွားဖမ်းခိုင်းလိုက်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခေါင်းကို ပြန်လှည့်သွားကာ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။

မုန့်ယီသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယင်ကျိန်းက သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်လေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး ဟန်ရှင်း၏ အနောက်ဘက် ခြေသုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်လေသည်။ ဤအကွာအဝေးသည် ဓားသမားတစ်ဦးအတွက် အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်နိုင်သော အကွာအဝေးဖြစ်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားပေးမှုအတွက် လုံခြုံသော မျဉ်းတစ်ကြောင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။

"လူငယ်လေး..."

ယင်ကျိန်းက နက်ရှိုင်းပြီး သြဇာပါသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ငါ... ငါကိုယ်တော်က မင်း ဓားလွယ်ထားတာကို တွေ့တယ်... ချင်ဥပဒေမှာ ဓားကိုင်ဆောင်တာကို မတားမြစ်ထားပေမယ့် မင်းလို ဓားလွယ်ထားပြီး မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ငတ်နေတဲ့သူကို မြင်ရဖို့က ရှားတယ်..."

ဟန်ရှင်းက လှည့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"စာကလေးတစ်ကောင်က ငန်းတစ်ကောင်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

"ငန်း ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ ရယ်သံတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်နေလေသည်။

“ငန်းတစ်ကောင်က ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြင့်ပျံနိုင်ပါစေ သူလည်း စားဖို့တော့ လိုသေးတာပဲ... ငါထင်တာတော့ မင်းလို ငန်းက ရွှံ့ထဲမှာ ငတ်သေတော့မယ့်ပုံပဲ..."

ဟန်ရှင်း၏ ဝါးတံကို ကိုင်ထားသော လက်မှာ အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့သွားလေသည်။ ယင်ကျိန်း၏ စကားများက သူ၏ အားနည်းချက်ကို ထိမှန်သွားခဲ့၏။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ..."

ဟန်ရှင်းက နောက်ဆုံးတွင် ဝါးတံကို ချထားပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေစဉ် သူသည် အထူးပင် အရပ်ရှည်ပြီး ယင်ကျိန်းထက်ပင် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုရှည်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိန်ချုံးနေသော်လည်း သူ၏ မွေးရာပါ မောက်မာမှုက သူ့ကို သံချေးတက်နေသော သံလှံတစ်ချောင်းနှင့် တူနေစေလေသည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး ဟန်ရှင်းကို အထက်အောက် စူးရှစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရေးကြီးတာက မင်း မြို့ထဲက သားသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်ကြားကနေ ဖြတ်တွားခဲ့ရတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်..."

လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားလေသည်။

ဟန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သေလုမတတ် ဖြူလျော့သွားပြီးနောက် နီရဲလာလေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ တစ်သက်တာ အရှက်ကွဲမှုဖြစ်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားပေါ်ရှိ မကျက်နိုင်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ လက်သည် အလိုအလျောက်ပင် ဓားလက်ကိုင်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ တောက်လောင်နေလေသည်။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းမှ လုပ်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကြပြီး ယင်ကျိန်း၏ အမိန့်အရ ခုန်အုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြလေသည်။

သို့သော် ယင်ကျိန်းကမူ မလှုပ်ရှားသည့်အပြင် မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ ဟန်ရှင်း၏ မျက်လုံးများကို ဆက်လက် စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဓားကို ဆွဲထုတ်ချင်လို့လား..."

ယင်ကျိန်းက နောက်မဆုတ်ဘဲ ဟန်ရှင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ရှေ့သို့ တက်သွားလေသည်။ အာဏာရှိသော နေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေသားကျနေပြီဖြစ်သော သူ၏ အင်ပါယာအရှိန်အဝါက တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ သူ့ကို ဖိချလိုက်၏။

"ဆွဲထုတ်လိုက်လေ... ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်ကြားက ဖြတ်တွားရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုကို ဆေးကြောပစ်နိုင်မှာမို့လို့လား..."

"ဒါမှမဟုတ် အဲဒီတုန်းက သားသတ်သမားကို မသတ်ရဲခဲ့ပေမယ့် အခုကျတော့ လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ကို သတ်ရဲတယ်လို့ မင်းပြောချင်တာလား..."

ဟန်ရှင်း၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။

သူသည် ပြင်းထန်သော ဒေါသနှင့် အကြောင်းပြချက်တို့ကြားတွင် ရုန်းကန်နေရလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက ဓားကို ကိုင်ထားခြင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အထီးကျန်မှုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။

"သားသတ်သမားကို သတ်ရတာက လက်တစ်ဖက်ကို လှည့်လိုက်သလို လွယ်ကူပါတယ်..."

ဟန်ရှင်း၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။

“ဒါပေမယ့် သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ကျွန်တော့်အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်... ဟန်ရှင်းရဲ့ အသက်က သားသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ လဲလှယ်ဖို့ မသုံးသင့်ဘူး..."

"အိုး..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ချီးကျူးမှုတစ်ချက် လင်းလက်သွားလေသည်။

ဤသည်မှာ သူလိုချင်သောအဖြေပင် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ဤမျှလောက် အရှက်ကွဲမှုကိုပင် သည်းမခံနိုင်ဘဲ မျက်နှာပျက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်၍ လူသတ်ပါက ၎င်းသည် မဆင်မခြင် ရဲရင့်မှုသာ ဖြစ်လေသည်။ သာမန်လူများ သည်းမခံနိုင်သောအရာကို သည်းခံနိုင်မှသာ သာမန်လူများ မလုပ်နိုင်သောအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

[ ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... အင်တာဗျူးရဲ့ ပထမအဆင့်ဖြစ်တဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်း စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပါပြီ... ]

[ ဒီကောင်လေးက မောက်မာပုံပေါ်ပေမယ့် တကယ်တော့ သူက ခေါင်းပြတ်ပြတ်သားသား ရှိပါတယ်... ဤသည်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ အကျိုးအမြတ် အချိုးအစားကို တွက်ချက်ခြင်းဆိုတဲ့ အသုံးချဝါဒရဲ့ အမြင့်ဆုံး သရုပ်ဖော်မှုပါပဲ... ]

"မင်းအသက်ကို သူတို့အသက်နဲ့မလဲဘူးဆိုတဲ့ စကားက ကောင်းတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ သဲမြေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မင်းက မင်းရဲ့ အသက်ကို အဲဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ထင်နေမှတော့ ငါ့ကို သက်သေပြစမ်းပါ..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ခါးမှ လေးလံသော ငွေအိတ်ကို ဖြုတ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။ ရွှေဒင်္ဂါးများ အချင်းချင်း ထိခိုက်သံမှာ တုံးတိတိဖြစ်သော်လည်း နားထောင်လို့ ကောင်းနေလေသည်။

"ဒီမှာ ရွှေဒင်္ဂါးငါးဆယ်ရှိတယ်... မင်း သေတဲ့အထိ အရက်နဲ့ အသားတွေဝယ်ပြီး သူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းဖို့ လုံလောက်တယ်..."

ဟန်ရှင်းက ငွေအိတ်ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ချေ။

"ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် ကျူပင်တစ်ပင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိုးလိုက်ပြီး သဲပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ဒါက ကျောက်ပြည်နယ်ရဲ့ ကျင်းရှင်းတောင်ကြားပဲ..."

ယင်ကျိန်းက မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲလိုက်၏။

"မင်းက စစ်သည်သုံးသောင်းကို ဦးဆောင်ပြီး ရန်သူက တောင်ကြားကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ နှစ်သိန်းလို့ဆိုပါစို့... မင်း ဘယ်လို တိုက်မလဲ..."

ဤသည်မှာ သမိုင်းတွင် ကျော်ကြားလှသော မြစ်ကိုကျောခိုင်းသောတိုက်ပွဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယင်ကျိန်းသည် ဤစစ်ရေးပါရမီရှင်က သူ၏ နာမည်နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်မှု ရှိ၊ မရှိကို သိမြင်လိုလေသည်။

ဟန်ရှင်းက မြေကြီးပေါ်ရှိ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ပြာများသည် ချက်ချင်းပင် မီးတောက်လာလေသည်။ ၎င်းသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ အလင်းရောင်ဖြစ်ပြီး သူတို့ အသက်နှင့် သေခြင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နေလေသည်။

သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျူပင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ကျင်းရှင်းတောင်ကြား အနောက်ဘက်ရှိ မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသည်းအသန် အခြေအနေမှာ ထားမှ အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်..."

ဟန်ရှင်း၏ အသံမှာ အရေးတကြီးဖြစ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

"သာမန်လူတွေက စစ်ရေးဗျူဟာဆိုတာ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ချန်ထားသင့်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အင်အားနည်းတဲ့ စစ်တပ်သုံးသောင်းကို ဦးဆောင်ရမယ်ဆိုရင် မြစ်ကို ကျောခိုင်းပြီး စစ်ကြောင်းဖွဲ့ရမယ်... စစ်သည်တွေကို ဆုတ်ခွာစရာ လမ်းမရှိဘူးဆိုတာ သိပါစေ... ဒါမှ သူတို့က တစ်ယောက်ကို ဆယ်ယောက်နှုန်း တိုက်ခိုက်နိုင်မှာပဲ..."

"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ..."

သူက ဘေးဘက်တွင် မျဉ်းတစ်ကြောင်း ဆွဲလိုက်၏။

“ရန်သူ့နောက်ကျောကို ဘေးလမ်းကနေ ပတ်သွားဖို့အတွက် အနီရောင်အလံတွေ ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ အလစ်အငိုက်တိုက်ခိုက်မယ့် စစ်သည်နှစ်ထောင်ကို စေလွှတ်ရမယ်... ရန်သူတွေ အင်အားအပြည့်နဲ့ ထွက်လာတဲ့အခါ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်တွေက ရန်သူ့စခန်းမှာ သူတို့ရဲ့ အလံတွေကို စိုက်ထူကြလိမ့်မယ်... ရန်သူတွေ လှည့်ကြည့်လိုက်လို့ သူတို့ရဲ့ ပင်မစခန်း ကျဆုံးသွားတာကို မြင်လိုက်ရရင် သူတို့ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့က နှစ်ဖက်ညှပ်တိုက်မယ်... သူတို့ရဲ့ စစ်တပ်နှစ်သိန်းက ကြက်တွေ ခွေးတွေလောက်တောင် အသုံးကျမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် နားထောင်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

ပြည်နယ်ခြောက်ခုကို အောင်နိုင်ခဲ့သော အဓိကကြိုးကိုင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ယင်ကျိန်းသည် စစ်ရေးဗျူဟာကို နားလည်လေသည်။ ဝမ်ကျန့်၏ စစ်ရေးချဉ်းကပ်မှုက တည်ငြိမ်မှုနှင့် အင်အားဖြင့် ရန်သူကို လွှမ်းမိုးခြင်းတို့ကို အလေးပေးလေသည်။ သို့သော် သူ၏ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးမှာမူ အန္တရာယ်၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆင်ရေးနှင့် လူ့သဘာဝကို အစွန်းရောက် တွက်ချက်မှုတို့အပေါ် အာရုံစိုက်သည့် ဗျူဟာကို အသုံးပြုထားလေသည်။

ဤသည်မှာ ချင်စစ်တပ်၏ ရိုးရာနည်းဗျူဟာများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော တိုက်ခိုက်ရေးစတိုင်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

အရူးတစ်ယောက်…

ဤသူမှာ အောင်ပွဲအတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်နှင့် တစ်တပ်လုံး၏ အသက်ကိုပါ လောင်းကြေးထပ်ဝံ့သော

အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခု ချင်မင်းဆက်တွင် လိုအပ်နေသည်မှာ ရှန်းနုံကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေး ဆင်နွှဲကာ အသည်းအသန် အခြေအနေများတွင် အလှည့်အပြောင်း လုပ်နိုင်သည့် ဤကဲ့သို့သော အရူးမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

"မဆိုးဘူး..."

ယင်ကျိန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲပင်ဖြစ်၏။

"သီအိုရီအရ စစ်ဗျူဟာမှူးတစ်ယောက်ဆိုပေမယ့် မဆိုးပါဘူး..."

ဟန်ရှင်းမှာ အံ့သြသွားလေသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ လက်ခံနိုင်တယ် ဟုတ်လား..."

ဤသည်မှာ တောက်ပပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ဤလူက စစ်ရေးနည်းဗျူဟာများကို နားလည်ပါရဲ့လော။

"မင်းနာမည်က ဟန်ရှင်း မဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ လက်များမှ သဲများကို ခါချလိုက်၏။

"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့..."

ဟန်ရှင်းက သူ့ကို သတိဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားမှာလဲ..."

ယင်ကျိန်းက လှည့်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းနေသော ဟွိုင်မြစ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိဖို့ မင်းမှာ အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး..."

"ငါ ဘာလို့ မင်းကို ခေါ်သွားရလဲဆိုရင်တော့..."

ယင်ကျိန်းက လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက ငြင်းပယ်၍မရသော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အာဏာကို ဖော်ပြနေလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အခု မင်းရဲ့အသက်က ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပြီမို့လို့ပဲ..."

"မင်းရဲ့ အသက်က တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ငါ အဲဒါကို ဝယ်မယ်..."

ဟန်ရှင်းသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ရွှေအိတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ရှေ့ရှိ ထူးခြားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အလိုအလျောက်သိစိတ်က ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေလေသည်။

သို့သော် သူ၏ ကျိန်စာသင့်နေသော မာနက ပြန်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျွန်တော် အစေခံမလုပ်နိုင်ဘူး... အစောင့်လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး..."

ဟန်ရှင်းက ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ စစ်သည်တစ်သန်း ရှိတယ်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထား..."

ယင်ကျိန်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ့ကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် စစ်သည်တစ်သန်း ဟုတ်လား... မင်း အခု ဘောင်းဘီတစ်ထည်တောင် ဝယ်မဝတ်နိုင်ဘူးလေ..."

"ရှန်းယန်ကို ရောက်တဲ့အခါ မင်းမှာ အဲဒီလို အရည်အချင်း တကယ်ရှိတယ်ဆိုရင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် စစ်သည်တစ်သန်း မပြောနဲ့... မင်းကို တစ်နိုင်ငံလုံးက စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ကွပ်ကဲခိုင်းမယ်ဆိုရင်တောင် ငါကိုယ်တော် ဘာနစ်နာသွားမှာလဲ... ဒါပေမယ့် မင်းမှာ အလွတ်သဘော စကားလုံးတွေပဲ ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားလေသည်။

"ငါ မင်းကို မဟာတံတိုင်းကြီးရဲ့ အက်ကွဲကြောင်းထဲကို ပစ်ချပြီး အဲဒါကိုဖြည့်ဖို့ အုတ်ခဲတစ်လုံးလို အသုံးပြုပစ်မယ်..."

"ရထားလုံးပေါ် တက်စမ်း..."

ရထားလုံးသည် ပြန်လည် ထွက်ခွာလာပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရထားလုံးအတွင်း၌ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် တိုးလာလေသည်။

ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အနေရခက်စွာ ထိုင်နေလေသည်။ မှိန်ဖျော့သော ပယင်းနံ့က ရထားလုံးအတွင်း၌ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းသည် သူတစ်ခါမျှ မရှူရှိုက်ဖူးသော ဇိမ်ခံရနံ့တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူနေပြီး သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပုံပေါ်လေသည်။

ဟန်ရှင်းမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေလေသည်။ သူ ဘယ်သွားနေသည်ကို မသိသလို ဤသူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း မသိချေ။ သို့သော် သူ မှန်ကန်စွာ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ကြောင်းကိုမူ သူ သိလေသည်။ ထိုသူ မြေပုံဆွဲသည့်ပုံစံနှင့် ပထဝီဝင်အနေအထားကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုတို့က သာမန်ကုန်သည်တစ်ဦး၏အရာများ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

*သူတို့က စစ်သားတွေပဲ... ပြီးတော့... စစ်သူကြီးတွေတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်…*

ထိုအချိန်တွင် ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှောင်ဂျီနှင့် အပြင်းအထန် ငြင်းခုံနေလေသည်။

[ အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လူသစ်စုဆောင်းတဲ့ နည်းလမ်းက လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် စံနှုန်းတွေနဲ့ လုံးဝ ကိုက်ညီမှုမရှိပါဘူး... လစာနဲ့ ခံစားခွင့်တွေအကြောင်း မဆွေးနွေးခဲ့ဘူး... လူမှုဖူလုံရေးနဲ့ အိမ်ရာရန်ပုံငွေ ထည့်ဝင်မှုတွေအကြောင်း မဆွေးနွေးခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးက ခြယ်လှယ်တဲ့ နည်းဗျူဟာတွေကိုတောင် သုံးနေသေးတယ်... ဟန်ရှင်းရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက လရောင်အောက်မှာ သူ့ကို လိုက်ရှာခဲ့တဲ့ ရှောင်ဟဲလိုမျိုး ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသတဲ့ လေးစားမှုကို လိုအပ်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံက သူ့ကို အထီးကျန်သလို ခံစားရစေလိမ့်မယ်... ]

"ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုတဲ့ ခံစားချက် ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ... မင်း လူ့သဘာဝကို နားမလည်ပါဘူး... အထူးသဖြင့် သူ့လို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ လူ့သဘာဝကိုပေါ့..."

"ဟန်ရှင်းက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ဂုဏ်ယူတဲ့ မောက်မာတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ... အစကတည်းက သူ့ကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပြီး ကောင်းကင်ဘုံအထိ မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်ရင် ငါက သူ့ကို တောင်းပန်နေတယ်လို့ သူထင်ပြီး မောက်မာလာလိမ့်မယ်... အနာဂတ်မှာ အရာရာက သူထင်သလို ဖြစ်မလာဘူးဆိုရင် သူက မကျေမနပ်ဖြစ်လာပြီး ပုန်ကန်တဲ့အထိတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"ကျားတစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အသားကျွေးလို့မရဘူး... လင်းယုန်တစ်ကောင်ကို အရင်ဆုံး ကြံ့ခိုင်အောင် လုပ်ရမယ်..."

"သူ့ရဲ့ မောက်မာမှုကို ချေမှုန်းပြီး သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက ငါ့ရဲ့ စင်မြင့်ပေါ်မှာပဲ အစစ်အမှန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူ့ကို နားလည်စေချင်တယ်... ငါမရှိရင် သူက ငတ်နေတဲ့ တံငါသည်တစ်ယောက်ပဲ..."

"အသိအမှတ်ပြု ခံရပြီး တန်ဖိုးထားခံရတဲ့ ကြင်နာမှုအတွက်ကတော့..."

ယင်ကျိန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ရထားလုံးအတွင်းပိုင်းကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စစ်ဆေးနေသော ဟန်ရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှန်းယန်ကို ရောက်တာနဲ့ အစစ်အမှန် ကြီးမားတဲ့ အင်အားဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲ... အစစ်အမှန် သံမဏိရေစီးကြောင်းဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သူ့ကို ပြသမယ်... အဲဒီအခါကျရင် သူ့ကို အစစ်အမှန် ဓားတစ်လက် ပေးမယ်..."

"အဲဒီတုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ ကြင်နာမှုကသာ တကယ့်ကို မေ့ပျောက်လို့မရတဲ့ အရာပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒကို ယုံကြည်သူတစ်ဦးသာမက ထိပ်တန်းစစ်ဗျူဟာမှူးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေသည်။ သူသည် သူငယ်ချင်းများကို မလိုအပ်ဘဲ အထက်မြက်ဆုံး ကိရိယာများကိုသာ လိုအပ်လေသည်။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

"အခု ရှန်းယွီ ဘယ်မှာလဲ..."

"အခု ငါတို့က ဟန်ရှင်းကို ငါတို့ရဲ့ လှံအဖြစ် ဖမ်းမိပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ဒိုင်းကိုလည်း သွားကြည့်သင့်တယ်..."

[ လမ်းညွှန်ချက် အပ်ဒိတ် - ခရီးဆုံးပန်းတိုင် - ခွိုက်ကျီခရိုင်... ဝူကျုံး... ]

[ အကွာအဝေး - သုံးရာ ကီလိုမီတာ... ]

[ သတိပေးချက် - ရှန်းယွီက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား မြင့်မားတဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဒေါသက ဟန်ရှင်းထက် အဆတစ်ရာ ပိုပြီး ပေါက်ကွဲလွယ်ပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးကို ရုပ်ဖျက်ခရီးမသွားဖို့ အကြံပြုလိုပါတယ်... မုန့်ထျန်းရဲ့ စစ်တပ်ကို ခေါ်လာတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်... သို့မဟုတ်... တင့်ကားတွေတောင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ် အကယ်၍ ကျောက်ကောင်းက တည်ဆောက်နိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့... ]

ယင်ကျိန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

"ငါ့မှာ တင့်ကားတွေ မရှိဘူး... ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ဦးနှောက်ရှိတယ်..."

"ဟန်ရှင်းက အသုံးချဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာဖြစ်ပြီး ရှန်းယွီကတော့... သတ်ပစ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် မသန်စွမ်းဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ..."

ရထားလုံးသည် အရှေ့ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားကာ တဆောင့်ဆောင့် တခုန်ခုန် ဖြစ်နေလေသည်။

ရထားလုံးအတွင်းတွင် ဟန်ရှင်းက နောက်ဆုံး၌ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"လူကြီးမင်းရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ နာမည်ကို မေးလို့ရမလား..."

ယင်ကျိန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ အနာဂတ်တွင် ရှန်းနုံများကို တိုက်ထုတ်ရာတွင် သူ့ကို ကူညီပေးမည့် ဤစစ်ရေးပါရမီရှင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် စကားလုံး နှစ်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျောက်ကျိန်း..."

(မှတ်ချက် - ချင်ရှီဟွမ်၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ယင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျိုးနွယ်စုအမည်မှာ ကျောက်ဖြစ်ကာ သူ၏ နာမည်မှာ ကျိန်း ဖြစ်လေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် ဤအမည်ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သူ၏ အစစ်အမှန်အမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက်လည်း ဖြစ်လေသည်။ တရုတ်နာမည်တွေကျ စာရေးသူလည်း ဒီလောက်ပဲရှင်းပြတတ်လ်ု့ပါ)

ဟန်ရှင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ကျောက်ကျိန်း ဟုတ်လား။ သူ ဤနာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးချေ။ သူက ကျောက်ပြည်နယ်က မှူးမတ်ဟောင်းတစ်ယောက်များ ဖြစ်နေနိုင်မလား။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသောသူသည် သူ၏ မိခင်နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများ၏ ကျိန်ဆဲခြင်းကိုခံရသူ ပထမချင်ဧကရာဇ် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ယာဉ်တန်းက ခွိုက်ကျီခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဤနေရာရှိ လေထုသည် မြောက်ပိုင်းနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလေသည်။ ကျန်းနန်၏ ရေမြို့တော်များသည် ပို၍ နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခံစားချက်မျိုးရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် သိမ်မွေ့ပြီး မသိမသာဖြစ်သော အန္တရာယ်တစ်ခုကိုလည်း ခိုအောင်းထားလေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် မြို့ထဲသို့ ချက်ချင်း မဝင်ဘဲ မြို့ပြင်ရှိ တောင်ခြေတွင် စခန်းချလိုက်လေသည်။

ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းမှ လျှို့ဝှက်အစီရင်ခံစာအရ ရှန်းမျိုးနွယ်စုသည် ယနေ့ ဝူကျုံးတွင် လျှို့ဝှက်ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ကျင်းပမည် ဖြစ်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များပါတယ်..."

မုန့်ယီက မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ယင်ကျိန်းကို တားဆီးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေလေသည်။

“အဲဒါက ချူပြည်နယ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ စုဝေးတဲ့နေရာပါ... အရှင်မင်းကြီး အဲဒီကို တစ်ယောက်တည်း သွားမယ်ဆိုရင်..."

"ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြီးမားသော ဝတ်ရုံကြီးတစ်ခုကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

"ဟန်ရှင်း..."

သူက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

ကြက်ကင်ကို ကိုက်စားနေသော ဟန်ရှင်းက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဗျာ..."

"မင်း ဗိုက်ဝပြီလား..."

"ကျွန်တော်... ဗိုက်ဝပါပြီ..."

"ဗိုက်ဝရင် အလုပ်လုပ်တော့..."

ယင်ကျိန်းက သူ့ထံသို့ ချင်စစ်တပ်သုံး ဓားရှည်တစ်လက်ကို ပစ်ပေးလိုက်ရာ ၎င်းသည် သံကောင်းဖြင့် သွန်းလုပ်ထားပြီး ဟန်ရှင်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ကြေးနီအကျိုးနှင့် သံတိုသံစဓားထက် အဆတစ်ရာ ပိုမိုထက်မြက်လေသည်။

"ငါနဲ့အတူ လူတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့ရအောင်... အကယ်၍ တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင် မင်းက ငါ့အတွက် အထိုးခံပေးရမယ်..."

ဟန်ရှင်းက ဓားကို ယူကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းရဲ့ ကြက်ကင်ကို စားပြီးပြီဆိုမှတော့ ဒီအသက်က လူကြီးမင်းအတွက်ပါပဲ..."

ယင်ကျိန်းက ဟန်ရှင်း၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အနာဂတ်၏ စစ်ရေးပါရမီရှင်ကို အသုံးပြုပြီး အနာဂတ်၏ အရှင်သခင်ကို တားဆီးရမည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက် ဤပြဇာတ်ကို ငါကိုယ်တော် ဧကရာဇ်သာလျှင် တန်ဖိုးထားခံစားနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

"သွားမယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် မြူများဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ပေါ်သစ်တောဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

သူ၏ မျက်စိမြင်လွှာပေါ်တွင် ရှောင်ဂျီက ပေါ်လာသော ကြော်ငြာများကို ဆက်တိုက် ပေးပို့နေလေသည်။

[ စွမ်းအင်မြင့် သတိပေးချက်... ရှေ့မှာ SS အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးယူနစ်ကို တွေ့ရှိပါပြီ... ရှန်းယွီ... ]

[ အားကောင်းတဲ့ အောင်နိုင်သူရဲ့ စွမ်းအင်... အိုး... မဟုတ်ဘူး... သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒလို့ ဆိုလိုတာပါ... ]

[ အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားပါ... အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားပါ... ]

ယင်ကျိန်းက ၎င်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။

သူသည် အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ထိုက်အာဓားကို ထိလိုက်ရာ ၎င်းသည် သံကို ရွှံ့ကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းသည် ဧကရာဇ်၏ ရာဇလှံတံဖြစ်သော်လည်း သေစေနိုင်သော လက်နက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။

"ရှန်းယွီ..."

ယင်ကျိန်းက သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ငါ့ရဲ့အာဏာ ဘယ်အရာက ပိုကြီးမားလဲဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်တယ်…”