အခန်း ၁၂

အခန်း (၁၂) တောင်များကို နုတ်ယူနိုင်သော ခွန်အားနှင့် ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါ၊ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် ရေခဲတမျှ အေးစက်သော နှလုံးသား

ခွိုက်ကျီတောင်ကား မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများသည် မွန်းတည့်နေရောင်ကို ကွယ်ကာလျက် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေကြလေသည်။ တောနက်ထဲမှနေ၍ အထီးကျန်ဆန်ပြီး ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော သီချင်းသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ကျဆုံးသွားသော တိုင်းပြည်တစ်ခု၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်နှင့် မလျှော့သော ဇွဲမာန်ကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ချူပြည်နယ်၏ စကားသံပင် ဖြစ်လေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် သာမန်မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ခြုံထားလျက် ချောက်ကမ်းပါးနောက်ဘက်ရှိ ချုံပုတ်များကြားတွင် ရပ်နေလေသည်။ ဟန်ရှင်းသည် ချင်စစ်တပ်၏ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏ဘေးတွင် အကာအကွယ်ပေးရန် ရပ်နေပြီး တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်နေလေသည်။

သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များ၏ ကွက်လပ်များကြားမှတစ်ဆင့် အောက်ဘက်ရှိ တောင်ကြားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

ထိုနေရာတွင် လူရာပေါင်းများစွာ စုရုံးနေကြပြီး အားလုံးမှာ သန်မာထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားများဖြစ်ကြလေသည်။ သူတို့သည် လယ်သမားများနှင့် မုဆိုးများကဲ့သို့ ကွဲပြားစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းပြီး လူသတ်ချင်သော အရှိန်အဝါကိုမူ ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်ပေ။

လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဧရာမ ကြေးခွက်ကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုကြေးခွက်ကြီးမှာ ပေါင်တစ်ထောင်ခန့် အလေးချိန်ရှိပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ထောက်ထျဲ့ ပုံစံများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရှေးဟောင်းဆန်သော အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ... သူတို့ သီဆိုနေတာတွေကို ဘာသာပြန်ပြစမ်း..."

ယင်ကျိန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

မျက်လုံးမြင်လွှာပေါ်ရှိ အလင်းရောင်မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး စာသားများ ပေါ်လာလေသည်။

[ဒေသန္တရစကားကို ဘာသာပြန်ဆိုနေသည်၊ ချူစကားမှ ယာ့ယန်သို့ ဖြစ်ပါသည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ချူပြည်နယ်တွင် အိမ်ထောင်စု သုံးစုသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း ချင်ကို ဖျက်ဆီးမည့်သူမှာ ချူပင်ဖြစ်လိမ့်မည်၊ သွေးကြွေးကို သွေးဖြင့် ပြန်ဆပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ မြေကို ပြန်လည်ရယူမည် ဟူ၍ ဖြစ်ပါသည်]

[ခံစားချက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုအရ လွန်ကဲသော အမုန်းတရားဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ ပုံမှန် တရားမဝင် အစိုးရဆန့်ကျင်ရေး လူစုလူဝေး ဖြစ်ပါသည်။ အကြံပြုချက်အနေဖြင့် အရှင်မင်းကြီး၊ ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းအတွက် အချက်ပြမီးကျည်မှာ အရှင်မင်းကြီး၏ လက်စွပ်ထဲတွင် ရှိပါသည်၊ ထိုးဖောက်နိုင်သော မြားတစ်စင်းဖြင့်ပင် မုန့်ယီ၏ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား သုံးထောင်သည် နာရီဝက်အတွင်း ဤနေရာကို မြေတပြင်တည်း ဖြစ်သွားစေနိုင်ပါသည်]

ယင်ကျိန်း၏ လက်ချောင်းများသည် သူ၏ လက်စွပ်တွင်းရှိ အေးစက်သော အချက်ပြပြွန်ကို ပွတ်သပ်နေသော်လည်း အစပျိုးရန် တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။

အလျင်စလို မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ကြေးခွက်ကြီးဘေးတွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးထံတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ထိုသူသည် အရပ်ရှစ်ပေကျော်မြင့်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်နှင့် ကြွက်သားများ အပြည့်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိလေသည်။ သူသည် လက်တိုအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်တုံးဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေသော လက်မောင်းကြွက်သားများကို ဖော်ပြနေလေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးမှာ သူ၏ မျက်လုံးများပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် မျက်လုံးတစ်ဖက်တွင် သူငယ်အိမ် နှစ်ခုစီ ရှိနေလေသည်။ ထပ်နေသော သူငယ်အိမ်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေကာ သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကပင် လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကို ခိုးယူသွားနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ရှန်းယွီပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ရှိပြီး သူ၏ ဘဝတွင် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီလူက ငါရဲ့ ချင်စစ်သည် နှစ်သိန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့သူလား..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ တိုးလွန်းလှသဖြင့် သူသာလျှင် ကြားနိုင်လေသည်။

သူသည် စေ့စေ့စပ်စပ် အကဲခတ်နေလေသည်။ အဘိုးအိုတစ်ဦးအနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ချင်အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအနာဂတ် သင်္ချိုင်းတူးသမားကို အကဲခတ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တောင်ကြားအောက်ခြေတွင် လူလတ်ပိုင်း ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်သော ရှန်းလျန်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကျီအာ... ဒီနေ့ ငါတို့က အလံကို ပူဇော်မယ်... ဒီကြေးခွက်ကြီးက ငါတို့ရဲ့ သက်သေဖြစ်ပါစေ... ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ရှန်းမျိုးနွယ်စု သားတွေရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို မြင်တွေ့ပါစေ..."

ရှန်းယွီသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ခေါင်းလောင်းသံကြီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ တောင်များနှင့် တောအုပ်များတွင် နားနေသော ငှက်များကို လန့်ဖြတ်၍ ပျံသန်းသွားစေလေသည်။

သူသည် ဧရာမ ကြေးခွက်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းပင် မလုပ်ဘဲ ရုတ်တရက် ငုံ့ကာ ကြေးခွက်ကြီး၏ ခြေထောက်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"ထစမ်း..."

ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

စိတ်အားထက်သန်နေသော ကြည့်ရှုသူ ရာပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် ပေါင်တစ်ထောင် အလေးချိန်ရှိသော ဧရာမ ကြေးခွက်ကြီးသည် မြေပြင်မှ အမှန်တကယ် ကြွတက်လာလေသည်။

ရှန်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲလာသော်လည်း သူသည် ရပ်တန့်မသွားပေ။ သူ၏ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ရှိ ခွန်အားများကို အသုံးပြုကာ လက်မောင်းများကို ရုတ်တရက် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဧရာမ ကြေးခွက်ကြီးကို သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

"စစ်ဘုရင်... စစ်ဘုရင်... စစ်ဘုရင်..."

နားကွဲမတတ် ဟောက်သံကြီးတစ်ခု တောင်ကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ချူလူမျိုးများ၏ အကြွင်းအကျန်များသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အစွန်းရောက်သော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဧရာမ ကြေးခွက်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရှန်းယွီသည် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် လူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ ချူ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆိုင်ရာ အထိမ်းအမှတ်တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ဟန်ရှင်းသည် ယင်ကျိန်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေကာ သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အရာကြောင့် မှင်သက်သွားလေသည်။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စစ်ရေးဗျူဟာအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း ဤစစ်မှန်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အား၏ အမြင်အာရုံ သက်ရောက်မှုမှာ ကြီးမားလွန်းလှလေသည်။

"ဒါက လူရောဟုတ်ရဲ့လား..."

ဟန်ရှင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် သူ၏ လက်ဝါးများမှ ချွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်လာလေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှု အရိပ်အယောင်ပင် ပြသနေလေသည်။

"သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ သတ္တိပဲ..."

သူက စကားလုံးများကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

စနစ်အသိပေးချက်အရ ယခုလေးတင် အလွန်အကျွံ အသံလှိုင်းတုန်ခါမှုကြောင့် သင်၏ တည်နေရာကို သိရှိသွားနိုင်ပါသည်၊ ရှန်းယွီ၏ အကြားအာရုံမှာ ပျမ်းမျှလူတစ်ဦးထက် ၁.၅ဆ ပိုမိုကောင်းမွန်ပါသည်။

သူ စကားမဆုံးမီတွင် ရှန်းယွီသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သူငယ်အိမ်အစုံသည် ချွန်ထက်သော ဓားနှစ်လက်ကဲ့သို့ ယင်ကျိန်း ရှိနေသော ချုံပုတ်များကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"အဲဒီမှာ ဘယ်သူ ပုန်းနေတာလဲ... ထွက်ခဲ့စမ်း..."

ဟောက်သံနှင့်အတူ ရှန်းယွီသည် ဧရာမ ကြေးခွက်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မ,တင်လိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်မှ ကြိတ်ဆုံအရွယ်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို ကောက်ယူကာ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

“ဝှီး…”

ကျောက်တုံးများသည် ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော လေချွန်သံနှင့်အတူ အမြောက်ဆံများကဲ့သို့ ကျဆင်းလာလေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး..."

ဟန်ရှင်းသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ယင်ကျိန်းဆီသို့ ခုန်အုပ်ကာ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်လေသည်။

“ဘုန်း…”

ကျောက်တုံးသည် သူတို့ ခုနက ရပ်နေသည့် နေရာကို ထိမှန်သွားပြီး အပိုင်းအစများ လွင့်စင်သွားကာ လူတစ်ဖက်စာရှိသော ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကို ထက်ပိုင်းကျိုးသွားစေလေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ဟန်ရှင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖုန်ခါလိုက်ကာ ထိတ်လန့်နေမည့်အစား သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီ... ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီဆိုတော့ ထပ်ပုန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ လေသံမှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီးခါစကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေလျက် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... သူတို့မှာ လူရာချီရှိတယ်... အဲဒီ ရှန်းယွီက မိစ္ဆာကောင်ပဲ... အမြန်ဆုတ်ခွာရအောင်၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို တားထားမယ်..."

ဟန်ရှင်းက စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဆုတ်ခွာမယ်... ငါ ကျောက်ကျိန်းက ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ လမ်းမဖယ်ပေးခဲ့ဖူးဘူး... ကျင်းခယ်ရဲ့ ဓားမြှောင်ကိုတောင် လမ်းမဖယ်ပေးခဲ့သလို ဒီချူလူရိုင်းတွေကိုလည်း လမ်းဖယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အင်ပါယာ၏ မာနထောင်လွှားမှုပင် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ထွက်ပြေးမည့်အစား နောက်ကျောဘက်တွင် လက်ပိုက်ထားကာ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုကို ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသောအခါ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ ဧရာမ ကြေးခွက်ကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သဖြင့် မြေကြီးတုန်ခါသွားလေသည်။

"သောက်ကောင်... မင်းက ငါ့ရဲ့ ရှန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ပူဇော်ပွဲကို ခိုးကြည့်ရဲတယ်ပေါ့... သေချင်နေတာပဲ..."

ရှန်းယွီသည် တိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့ တုတ်ခိုင်သော လှံရှည်ကြီးတစ်ချောင်းကို ပေါ့ပါးစွာ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောင်ဆင်းလာသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မတ်စောက်သော တောင်စောင်းကို ပြေးတက်လာလေသည်။

အမြန်နှုန်းမှာ အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကျောက်တုံးများ အက်ကွဲသွားလေသည်။

"ဟန်ရှင်း... မင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ စစ်သည်တစ်သန်း ရှိတယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား... ဒီနေ့ ဒါက မင်းရဲ့ ပထမဆုံးတိုက်ပွဲပဲ... သူ့ကို တားထားစမ်း... သုံးကွက်ပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် ချဉ်းကပ်လာသော လူသတ်ကြယ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်၏။

"သုံး... သုံးကွက်... သခင်ကြီး၊ ဒါက လူသေနိုင်တယ်..."

ဟန်ရှင်းသည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သူ့ထံ ပြေးဝင်လာသော ရှန်းယွီကိုကြည့်ကာ သူ၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားလေသည်။

"မင်း မတားနိုင်ရင်လည်း မင်း သေရမှာပဲ..."

ယင်ကျိန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဟန်ရှင်းသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။ ဆုတ်ခွာရန် လမ်းမရှိသောကြောင့် သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတစ်ခုတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထားကာ အသက်ရှင်နိုင်ရန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှန်းယွီသည် အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ လှံရှည်ကြီးမှာ တောင်များကို ခွဲကာ ကျောက်တုံးများကို ချေမှုန်းနိုင်သော ခွန်အားများ သယ်ဆောင်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပိုင်းချလိုက်လေသည်။

"သေစမ်း..."

ဤတိုက်ခိုက်မှုတွင် လှပသော လှုပ်ရှားမှုများ ကင်းမဲ့နေပြီး စစ်မှန်သော ခွန်အားနှင့် အမြန်နှုန်းသာ ဖြစ်လေသည်။ လေထုကိုယ်တိုင်က ဆုတ်ဖြဲခံရပြီး စူးရှသော လေချွန်သံကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ဟန်ရှင်းသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက် မခံယူခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ခံယူလိုက်ပါက သူနှင့် သူ၏ ဓားတို့မှာ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားမည်ကို သူ သိနေလေသည်။ လှံရှည်ကြီးက ထိမှန်တော့မည့် အချိန်တွင် ဟန်ရှင်းသည် ထူးဆန်းစွာ ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါ်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို နင်းကာ မြေပြင်အနေအထားကို အသုံးပြု၍ ဘေးဘက်နှင့် နောက်သို့ လျှောချလိုက်လေသည်။

“ချွင်..”

လှံရှည်ကြီးက ကျောက်တုံးကို ထိမှန်သွားရာ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားပြီး ကျောက်စရစ်ခဲများက ကျည်ဆန်များကဲ့သို့ လွင့်ပျံသွားလေသည်။ သူ၏ ဆုတ်ခွာမှု အဟုန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ ချင်ဓားကို အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရှန်းယွီ၏ အရေးကြီးသော နေရာများကို မချိန်ရွယ်ဘဲ ရှန်းယွီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ အလွန် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။ ရန်သူ ကာကွယ်ရမည့် နေရာကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ရှန်းယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်နေလေသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ လှံရှည်ကြီးကို အလျားလိုက် ရမ်းလိုက်သဖြင့် လေးလံသော လက်နက်ကြီးမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် မီးစာကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေလေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း..."

လှံတံသည် ဟန်ရှင်း၏ ခါးဆီသို့ လေပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ ရိုက်ခတ်လာလေသည်။ ဟန်ရှင်းမှာ ကာကွယ်ရန် သူ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“ဝုန်း…”

နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်သော တိုက်မိသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟန်ရှင်းသည် ကြီးမားလှသော ခွန်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ချင်ဓားမှာ ချက်ချင်း ကွေးကောက်သွားကာ လက်ဝါးမှာ ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ပြေးဝင်လာသော တောရိုင်းနွားလားကြီးတစ်ကောင် တိုက်မိသကဲ့သို့ သူသည် လေထဲသို့ နှစ်ကျန်း အကွာအဝေးထိ လွင့်စင်သွားပြီး သစ်ပင်ပင်စည်တစ်ခုနှင့် အပြင်းအထန် ဝင်တိုက်မိလိုက်၏။

"ဖူး..."

ဟန်ရှင်းသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အတွင်းကလီစာများ ရွေ့လျားသွားတော့သည်။

တစ်ကွက်တည်း...

တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနာဂတ် စစ်ရေးပါရမီရှင်မှာ အနာဂတ်စစ်ဘုရင်၏ လက်ချက်ဖြင့် ခွန်အားမဲ့သွားရသည်။ ဤသည်မှာ တူညီသော အဆင့်အတန်းတွင်ပင် မရှိပေ။

ရှန်းယွီသည် လွင့်စင်သွားသော ပုရွက်ဆိတ်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ လှံရှည်ကြီးကို သယ်ဆောင်၍ ယင်ကျိန်းဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော မီးတောက်တစ်ခုသည် သူ၏ သူငယ်အိမ်အစုံတွင် တောက်လောင်နေသည်။

"အဘိုးကြီး မင်းကရော ချင်ခွေးတွေရဲ့ သူလျှိုပဲလား... မင်းရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး... ပြောစမ်း၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် ကျားများနှင့် ကျားသစ်များကို ဆွဲဖြဲနိုင်သော ဤသားရဲကြီးကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောက်တရား အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ ရပ်နေသည်။ သူသည် ဓားရိုးပေါ်သို့ လက်ကိုပင် မတင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်ဂျီက အထိတ်တလန့် သတိပေးလာည်။

[သတိပေးချက်... တစ်မီတာ အကွာတွင် ရှိနေပါသည်၊ သေဆုံးနိုင်ခြေ ၉.၉၉ရာခိုင်နှုန်း ရှိပါသည်။သနားညှာတာမှု တောင်းခံခြင်း သို့မဟုတ် သေချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း နည်းဗျူဟာကို ချက်ချင်း အသုံးပြုပါ... ရှန်းယွီ၏ အဒရီနယ်လင်း ထွက်ရှိမှု မြင့်တက်နေပါသည်။ သူသည် ရူးသွပ်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေပါသည်၊ ဆက်သွယ်မှု အောင်မြင်နိုင်စွမ်း သုည ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်ပါသည်…]

ယင်ကျိန်းသည် ရှောင်ဂျီထံမှ ဆူညံသံများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်းယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"လူငယ်လေး မင်းမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ခွန်အားရှိတယ်... ပေါင်တစ်ထောင်လေးတဲ့ ကြေးခွက်ကြီးကို မ,နိုင်တာက လောကမှာ တကယ့်ကို ရှားပါးတယ်..."

ယင်ကျိန်းက စကားပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ထူးဆန်းသော ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ရှန်းယွီမှာ အံ့သြသွား၏။ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ဤအဘိုးအိုက သူ့အကြောင်းကို မှတ်ချက်ပေးနေဆဲဖြစ်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါပေမယ့် မင်း သိလား... ကြေးခွက်ကြီးကို မ,ရတာ လွယ်ကူပေမယ့် တစ်လောကလုံးကို မ,ရတာ ခက်ခဲတယ်... မင်းရဲ့ နဖူးက မည်းမှောင်နေတာကို ငါ မြင်တယ်၊ မင်းမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိပေမယ့် မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားမရှိဘူး... မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရှေ့မှာရှိတဲ့ ကြေးခွက်ကြီးကို မြင်နိုင်ပေမယ့် ခြေအောက်က လမ်းကိုတော့ မမြင်နိုင်ဘူး... မင်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ အလျင်စလို လုပ်ဖို့ပဲသိရင် ချူကို ပြန်လည်တည်ထောင်ဖို့ နေနေသာသာ မင်းရဲ့ ဦးလေး အသက်ကိုတောင် ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယင်ကျိန်း၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားသည်။

ရှန်းယွီက ဒေါသထွက်သွား၏။

"မင်းက ငါ့ဦးလေးကို ကျိန်ဆဲရဲတယ်ပေါ့..."

လှံရှည်ကြီးကို တစ်ဖန် ပြန်မြှောက်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

"ရပ်စမ်း..."

အောက်ဘက်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမောတကော လိုက်လာသော ရှန်းလျန်သည် သူ၏ ဦးလေး အသက်ကို မကယ်နိုင်ဘူးဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အကြောက်တရားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် အတွေ့အကြုံရှိသော စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူများကို အကဲဖြတ်ရာတွင် ရှန်းယွီထက် များစွာ ပိုမို ထက်မြက်သည်။

သူ့ရှေ့မှာရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားပေမယ့် သေရေးရှင်ရေး အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာပင် မတုန်မလှုပ် တည်ငြိမ်နေနိုင်သည့် အရည်အချင်းဟာ သာမန်လူတွေ ယှဉ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူ့နောက်မှာ လွင့်စင်သွားသည့် သက်တော်စောင့်၏ ဓားရေးက အခြေခံအဆင့်သာ ဖြစ်ပေမယ့် စစ်တပ်၏ အရှိန်အဝါ တည်ရှိနေဆဲပင်။

ဤလူကို ယခုသာ သတ်လိုက်ပါက သူသည် ချင်အစိုးရ၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းခြေမှုန်းဖို့ စစ်တပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်လာခဲ့ပါက ရှန်းမျိုးနွယ်စုသည် ယနေ့ပင် မျိုးပြုတ်သွားလိမ့်မည်။

ရှန်းလျန်သည် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ရှန်းယွီ၏ လှံတံကို ဆွဲကိုင်ကာ ယင်ကျိန်းကို သံသယနှင့် မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ... ကျုပ်တို့ကို ဘာလို့ ခိုးကြည့်နေတာလဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် ရှန်းလျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်စွပ်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက ကွမ်ကျုံးက ကုန်သည် ကျောက်ကျိန်းပဲ..."

"ခရီးသွားကုန်သည်... ခရီးသွားကုန်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးမှာ ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်တဲ့ သက်တော်စောင့်တွေ ရှိနေမလား... ခရီးသွားကုန်သည်တစ်ယောက်က ပါဝမ်ရဲ့ လှံရှည်အောက်မှာ မတုန်မလှုပ် နေရဲပါ့မလား..."

ရှန်းလျန်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"စီးပွားရေးကြီးလာရင် သဘာဝကျကျ ရဲရင့်ဖို့ လိုလာတာပေါ့..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အမှတ်အသားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်၊ ၎င်းမှာ နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ တံဆိပ်တုံးပါရှိသော အတုအယောင် မဟာချင်၏ တော်ဝင်ကုန်သွယ်မှု ခွင့်ပြုချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကျန်းနန်က ဒေသထွက်ကုန် တချို့ကိုရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ပြီး ငါ ဒီကိုလာခဲ့တာ... အဲဒီ ဝမ်းနည်းစရာ သီချင်းသံကို ကြားတော့ သိချင်စိတ်နဲ့ လာကြည့်မိတာပဲ... သူလို လူမျိုးနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... သူသာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မသေဘူးဆိုရင် စစ်သူကြီးကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

ယင်ကျိန်းက ရှန်းယွီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး... ငါ ဖြစ်ချင်တာက..."

ရှန်းယွီက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျီအာ... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ရှန်းလျန်က သူ့ကို အော်ဟစ်လိုက်၏။

ရှန်းလျန်သည် ထိုအမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ အထူးခွင့်ပြုချက်ဆိုသည်မှာ သူ၏ ရှေ့ရှိ လူသည် အင်အားကြီးမားသော အင်ပါယာ၏ ကုန်သည်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရလေသည်။ ထိုသို့သော သူများသည် ငွေကို မက်မောသော်လည်း သူတို့၏ အသက်ကိုလည်း တန်ဖိုးထားကြသည်။

"သခင်ကြီးကျောက်က ငွေကို လိုချင်တယ်ဆိုတော့ ဒီကနေ့ ကျုပ်တို့ လုပ်မယ့်အရာက..."

ရှန်းလျန်၏ လေသံမှာ ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ ယင်ကျိန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ ယခုလေးတင် ခေါက်ထားသော ချင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ငါက ငွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတာ... မင်းတို့ အတူတူ သိုင်းကျင့်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မကောင်းကြံနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး... ဒါက ငါ့ရဲ့ လမ်းကြေးပဲ... ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေအတွက်တော့ ငါ နှုတ်ဆိတ်နေပေးမယ်..."

သူက ထိုစက္ကူကို ရှန်းလျန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရှန်းလျန်သည် စက္ကူကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆုတ်ဖြဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း စက္ကူပါ အကြောင်းအရာများပေါ်သို့ သူ၏ အကြည့်များ ကျရောက်သွားသောအခါ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။

၎င်းမှာ ငွေစက္ကူ မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ မဟာချင်မင်းဆက်၏ မကြာသေးမီက စပါးနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စည်းရုံးမှုနှင့် ခရိုင်ကာကွယ်ရေး တပ်ဖြန့်မှုမြေပုံ၏ အကျဉ်းချုံးဗားရှင်း ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ ၎င်းသည် ယင်ကျိန်းက ရှောင်ဂျီမှတစ်ဆင့် ဖန်တီးထားသော သတင်းအချက်အလက်အမှားပင် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတွင် အမှန်တရား ခုနစ်ဆနှင့် အလိမ်အညာသုံးဆ ပါဝင်ပြီး အမှန်တရားမှာ သူတို့ကို ယုံကြည်စေရန် လုံလောက်ကာ အလိမ်အညာမှာမူ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူတို့၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေရန် လုံလောက်သည်။

"ဒါက..."

ရှန်းလျန်၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ ဤအရာမှာ ပုန်ကန်သူများအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သောအရာပင် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ တွေ့ဆုံခြင်း အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ လက်ဆောင်ငယ်လေးပါ... မင်းတို့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရတာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အရာတွေအတွက် ဖန်တီးခံထားရတာပဲ... ဒီရှုပ်ထွေးနေတဲ့ လောကကြီးမှာ ရန်သူ တစ်ယောက် ပိုလာတာထက် မိတ်ဆွေ တစ်ယောက် ပိုရတာက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းတယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

ယင်ကျိန်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်၏။

ရှန်းလျန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ လူသတ်ချင်သော ရည်ရွယ်ချက်များ ဆုတ်ခွာသွားကာ လောဘနှင့် တွက်ချက်မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။ ဤမြေပုံဖြင့် သူသည် ချင်စစ်တပ်အဓိကတပ်ဖွဲ့များကို ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး ပုန်ကန်သူ အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီးကျောက်... တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ... ဒီကနေ့ စော်ကားမိတာတွေရှိရင် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျီအာ... နောက်ဆုတ်စမ်း..."

ရှန်းလျန်သည် နှုတ်ဆက်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီသည် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း သူ၏ ဦးလေးစကားကို နာခံသူဖြစ်သည်။ သူသည် ယင်ကျိန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ လှံရှည်ကြီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ရင် မင်းရဲ့ ခွေးသက်ကို နုတ်ယူမယ် ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ရှိသည်။

ယင်ကျိန်းသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် လှည့်ကာ ဟန်ရှင်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ကမ်းပေးလာသော လက်ကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"လမ်းလျှောက်နိုင်သေးလား..."

ယင်ကျိန်းက မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသေပါဘူး..."

ဟန်ရှင်းသည် အံကြိတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်ရန် အဟုန်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ယင်ကျိန်းသည် ဟန်ရှင်းကို ထူပေးပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ လျှောက်သွားသည်။

"ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်... ကြေးခွက်ကြီးက အရမ်းလေးတယ်... မင်းရဲ့ ခြေထောက်ပေါ် မကျအောင် သတိထား..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ လွင့်ပျံလာပြီး ရှန်းလျန်နှင့် ရှန်းယွီထံသို့ ဦးတည်နေသည်။

သူတို့ ငါးမိုင်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီး ရထားလုံးထဲသို့ ပြန်ရောက်သည့် အချိန်အထိ မွန်းကျပ်နေသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။

ရထားလုံးထဲတွင်။

ဟန်ရှင်းသည် ထောင့်တွင် ခွေခေါက်နေပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေသော ယင်ကျိန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ သံသယ မဟုတ်တော့ဘဲ နက်နဲသော အကြောက်တရားနှင့် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်များပင် ရောနှောနေသည်။

"သခင်ကြီး... သူ ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ဘူးဆိုတာ... သခင်ကြီး အစကတည်းက သိနေခဲ့တာလား..."

ဟန်ရှင်း၏ အသံမှာ အက်ရှရှဖြစ်နေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးရှိ စားပွဲငယ်လေးမှ ရေတစ်ခွက်ကို ငဲ့ကာ ဟန်ရှင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး... အကယ်၍ ရှန်းလျန်သာ တစ်ခဏလောက် နောက်ကျပြီး ရောက်လာခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် ရှန်းယွီသာ ခြေလှမ်းမှားသွားခဲ့ရင် ငါတို့ အခုလောက်ဆို အလောင်းနှစ်လောင်း ဖြစ်နေပြီ..."

ယင်ကျိန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို ဘာလို့..."

ဟန်ရှင်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေနိုင်ပြီး သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွင်ပင် အခြေအနေကို မည်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်မို့လို့ပဲ... ဒါပေမယ့် ငါက နိုင်ခြေများတဲ့ ကစားပွဲတွေမှာပဲ လောင်းကစား လုပ်တာ... ရှန်းယွီက ရဲရင့်ပေမယ့် သူက ရှန်းလျန်ရဲ့ စကားကို နားထောင်တယ်... ရှန်းလျန်က ပုန်ကန်သူဖြစ်ပေမယ့် သူက ပိုပြီး လောဘကြီးတယ်... ကျွေးတဲ့ ငါးစာက လုံလောက်အောင် ကြီးမားနေသရွေ့ လောဘက လူသတ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လွှမ်းမိုးသွားလိမ့်မယ်…”

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် အဲဒီမြေပုံက... အဲဒါက အရေးကြီးတဲ့ စစ်ရေးမြေပုံလေ... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့သာ သူတို့ကို တကယ်ခွင့်ပြုလိုက်ရင်..."

ဟန်ရှင်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကအတုပဲ... အဲဒီစပါးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လမ်းကြောင်း အနည်းငယ်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ တပ်ဖြန့်မှုတွေ အားလုံးကို ငါက အမိန့်ပေးခဲ့တာ... အားလုံးကို ငါ ဖန်တီးထားတာ... သူတို့သာ အဲဒီမြေပုံအတိုင်း တကယ်တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် မုန့်ထျန်းရဲ့ ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့မှုထဲကို ခေါင်းတိုက်ဝင်သွားရုံပဲ ရှိမယ်..."

ယင်ကျိန်း၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဟန်ရှင်း၏ ပါးစပ်မှာ ဟောင်းလောင်းကြီးဖြစ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ပိတ်မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဓားပင် မဆွဲထုတ်ရသေးသော ဤအမျိုးသားသည် တောင်များကို နုတ်ယူနိုင်သော ခွန်အားရှိသည့် ရှန်းယွီထက် များစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ လူတို့၏ နှလုံးသားကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နိုင်သော အေးစက်ပြီး ကောက်ကျစ်သော ဉာဏ်ပညာပင် ဖြစ်သည်။

"ဟန်ရှင်း... မင်း ခုနက အကွက်မှာ ရှုံးသွားတယ်..."

ယင်ကျိန်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က အရည်အချင်း မရှိဘူး... အဲဒီရှန်းယွီက... သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ကြီးမားလွန်းတယ်၊ လူသားတွေရဲ့ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေတယ်..."

ဟန်ရှင်းသည် အရှက်ရမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်း မရှုံးသေးဘူး..."

ယင်ကျိန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။ ဟန်ရှင်းက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းက သေလောက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကိုတောင် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တယ်... ဒါက မင်းဟာ သူထက် ပိုလျင်မြန်ပြီး ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များကို ဟန်ရှင်းထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှန်းယွီက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ဓားတစ်လက်ပဲ... ဒါပေမယ့် သူက ဓားတစ်လက် သက်သက်ပဲ... သူက လူဆယ်ယောက်၊ အယောက်တစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် အယောက်တစ်ထောင်ကို သတ်နိုင်ပေမယ့် လောကမှာရှိတဲ့ လူအားလုံးကိုတော့ မသတ်နိုင်ဘူး... ပြီးတော့ မင်းက... အခု မင်းရဲ့ ဓားရေးက တတိယတန်းစားဖြစ်ပြီး ခွန်အားကလည်း သာမန်ပဲ... ဒါပေမယ့် ရှန်းယွီလို ဓားတစ်လက်ကို ဘယ်လိုအသုံးပြုရမလဲဆိုတာ မင်း သိသွားတာနဲ့ မင်းက ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဒါက စစ်သူကြီး နဲ့ စစ်သေနာပတိ ကြားက ကွာခြားချက်ပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် ဟန်ရှင်း၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို သင်ယူစေချင်တာက ရှန်းယွီနဲ့ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါက လူမိုက်တွေပဲ လုပ်တဲ့အလုပ်ပဲ... ငါ မင်းကို သင်ယူစေချင်တာက မြင့်မားတဲ့ နေရာမှာ ဘယ်လို ရပ်တည်ရမလဲ၊ ဒီကျားကို လှောင်ချိုင့်ထဲမှာ ပိတ်မိဖို့အတွက် တပ်ဖြန့်မှုတွေ၊ ရိက္ခာတွေနဲ့ လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်လို အသုံးပြုရမလဲ၊ သူ့ကို ငတ်သေအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ်... ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ..."

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်က သူ စစ်ရေးကျမ်းများကို လေ့လာသောအခါ တပ်ဖွဲ့များ ဖြန့်ကြက်ခြင်းနှင့် တပ်စွဲခြင်း အကြောင်းကိုသာ သင်ယူခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင် ယင်ကျိန်းက သူ့ကို ဧကရာဇ်၏ စိတ်နေစိတ်ထား အနုပညာဟုခေါ်သော စစ်ရေးဗျူဟာ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို သင်ကြားပေးခဲ့လေသည်။

"ကျွန်တော်.. သဘောပေါက်ပါပြီ..."

ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရထားလုံးထဲတွင် လှည့်ကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အပြင်းအထန် ခေါင်းချ၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ယခင်က ငွေကြေးကြောင့် စေ့ဆော်ခံခဲ့ရပါက ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်ကျိန်းသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းယုန်ငှက်ကို လေ့ကျင့်ပေးမှု အောင်မြင်သွားလေပြီ။

"ရှောင်ဂျီ... မင်း ရှန်းယွီအတွက် အရန်အစီအစဉ် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလား..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်၏။

[အမှန်ပါပဲ အရှင်မင်းကြီး... သင် ခုနက ရှန်းလျန်ကို ကမ်းပေးလိုက်တဲ့ စက္ကူကို အထူး တောက်ပတဲ့ အမှုန့်တွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပါတယ်၊ ဤခေတ်တွင် မမြင်နိုင်သော်လည်း ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းမှ လေ့ကျင့်ထားသော ခြေရာခံခွေးများက ၎င်း၏ အနံ့ကို ရနိုင်ပါသည်... ထို့အပြင် ကျွန်ုပ်က စက္ကူရဲ့ အောက်ခံမှာ ရေပျော်ဝင်နိုင်တဲ့ မင်ကို အသုံးပြုပြီး အရမ်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကြိုတင်ဟောကိန်းတစ်ခုကို ရေးထားပါတယ်... တစ်နေ့ ကျန်းနန်မှာ မိုးရွာတဲ့အခါ ရှန်းလျန်က အဲဒီစာကြောင်းကို မြင်ရပါလိမ့်မယ်... ချူမှာ အိမ်ထောင်စု သုံးစုသာ ကျန်ရှိတော့ရင်တောင် ချင်ကို ဖျက်ဆီးမယ့်သူဟာ ချူပဲ သေချာပေါက် ဖြစ်လိမ့်မလား... မဟုတ်ပါဘူး... ချူကို ဖျက်ဆီးမယ့်သူဟာ ကျီ ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်…]

"ချူကို ဖျက်ဆီးမယ့်သူက ကျီ..."

ယင်ကျိန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သွေးခွဲခြင်း၏ အယုတ်မာဆုံးသော နည်းဗျူဟာပင် ဖြစ်သည်။ ရှန်းလျန်သည် ချူကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အကယ်၍ သူ၏ တူသည် ချူ၏ ကျဆုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည့်သူဟု သူ သံသယဝင်ခဲ့ပါက ဦးလေးနှင့် တူကြားတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ရထားလုံးပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကျန်းနန်၏ မြူနှင်းများကြားမှ မိုးရွာသွန်းမှုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှန်းယွီ၊ ငါ မင်းကို မသတ်ဘူး... မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်... ငါက မင်းကို ဟန်ရှင်းရဲ့ ဓားကို သွေးပေးဖို့ သွေးကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်စေချင်တယ်... ပြီးတော့ ပြည်နယ်ခြောက်ခုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေရဲ့ ရေပြင်ကို မွှေနှောက်ဖို့ ငါးခူတစ်ကောင်လည်း ဖြစ်စေချင်တယ်... မင်း အဲဒီလိမ္မာရေးခြားမရှိတဲ့ ငါးသေးငါးမွှားတွေကို စားပြီးသွားတဲ့အခါ ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်... ပိုက်ကွန်ကို ရုတ်သိမ်းဖို့ပေါ့..."