အခန်း ၁၃

အခန်း (၁၃) မင်းတို့၏ အရေးအသားကောင်းများကို ငါကိုယ်တော်မလိုချင်ပါ၊ ဝက်မများ ဥအများကြီးဥရန်သာ ငါလိုချင်သည်

ရှန်းယန်၏ ဆောင်းရာသီအစတွင် လေတိုက်နှုန်းက ပြင်းထန်လှသော်လည်း လေထုထဲရှိ ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသော အနံ့အသက်ဆိုးများက ထက်ဝက်ကျော်ခန့် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုနေရာတွင် ထုံးကျောက်၏ စူးရှသောအနံ့က အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ယင်ကျိန်း၏ သတိထားရသော ယာဉ်တန်းသည် မြို့တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူ့ကို ကြိုဆိုနေသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ အမြဲတမ်း အေးစက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးလှသည့် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်လာစေခဲ့သည်။

လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ခြေလှမ်းတစ်ရာတိုင်း၌ သစ်သားပျဉ်ပြားများဖြင့် ကာရံထားသော ယာယီအများပြည်သူသုံးအိမ်သာတစ်ခုစီ ရှိနေသည်။ အကြမ်းဖျင်းဖြစ်သော်လည်း နှစ်ရာချီ၍ နေရာအနှံ့ ကျင်ငယ်၊ ကျင်ကြီးစွန့်လာခဲ့ကြသော ချင်ပြည်သူများအတွက် ဤအရာမှာ လက်တွေ့တွင် ဂြိုဟ်သားနည်းပညာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ လမ်းများပေါ်တွင် အနီရောင်လက်ပတ်များ ပတ်ထားသော သန့်ရှင်းရေးကင်းလှည့်အဖွဲ့များ ကင်းလှည့်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသူမှာ လက်ရှိ အမတ်ချုပ် လီစစ်မှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် လီစစ်သည် အရင်ကကဲ့သို့ သပ်ရပ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများက ချိုင့်ဝင်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများက ရှုပ်ပွနေကာ မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေးထွေးနေသော ကုန်သည်တစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးလျက် အော်ဟစ်နေသည်။

"တံတွေးထွေးတယ်ပေါ့... မင်းကို တံတွေးထွေးဖို့ ငါသင်ပေးမယ်... ဒဏ်ငွေ ငါးဆယ်ပေးဆောင်ရမယ်... ပြီးတော့ လမ်းတွေကို တစ်ဝက်လောက် လှည်းရမယ်... ဘာ... မင်းက ဘယ်ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ ယောက်ဖဟုတ်လား... ဘယ်ဝန်ကြီးချုပ် ကိုယ်တိုင်လာရင်တောင် ဒီနေ့ ဒီတံတွေးကို ပြောင်နေအောင် ယက်ရလိမ့်မယ်..."

"လီစစ်..."

သူတို့ဘေးရှိ သာမန်ရထားလုံးတစ်စီးထဲမှ သြရှရှအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီစစ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်။ ထိုအသံမှာ ပြာဖြစ်သွားလျှင်တောင် သူ မှတ်မိနေမည့် အသံမျိုး ဖြစ်၏။ သူသည် ဖုန်မှုန့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရထားလုံးဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... သခင်ကြီး... ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

ရထားလုံး၏ လိုက်ကာကို အနည်းငယ် မတင်လိုက်ရာ ပြုံးနေသလိုလို၊ မပြုံးနေသလိုလို ဖြစ်နေသော ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများ ပေါ်လာသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း အမတ်ချုပ်က ရေဆိုးမြောင်းတွေကို ရှင်းလင်းရုံတင်မကဘဲ စိတ်သဘောထားကလည်း အများကြီး နူးညံ့လာပုံရတယ်..."

လီစစ်က ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး ဘာမှမသိပါဘူး... အလုပ်က ဥပဒေတွေကို ပြင်ဆင်ရတာထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲပါတယ်... ပြည်သူတွေက အသိပညာနည်းပါးတယ်... သူတို့ကို အိမ်သာသုံးလာအောင် တရားရေးဝန်ကြီးဌာနက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့ ကိရိယာတွေအားလုံးကို လမ်းတွေပေါ် ရွှေ့ပြစ်ခဲ့ရတယ်... အဲဒီတော့မှပဲ..."

ယင်ကျိန်းက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"လုပ်ငန်းစဉ်ကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ရလဒ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တယ်... အခု ဘယ်သူမှ စည်းကမ်းမဲ့ ကျင်ကြီးမစွန့်တော့ဘူးဆိုတော့ ကပ်ရောဂါ ဖြစ်ပွားတာ ရှိသေးလား..."

"အရှင်မင်းကြီး... ဆောင်းဦးပေါက်က ခြောက်သွေ့နေပေမယ့် ရှန်းယန်မှာတော့ ရံဖန်ရံခါ အအေးမိတာလောက်ပဲ ရှိပါတယ်... ယခင်နှစ်တွေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ပွားလေ့ရှိတဲ့ ကပ်ရောဂါကြီးကတော့ မဖြစ်ပွားတော့ပါဘူး..."

လီစစ်က ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုအရိပ်အယောင်များ လက်လတ်သွားသည်။ အိမ်သာများကို ရှင်းလင်းရခြင်းမှာ နာမည်ဆိုးရှိသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော အသက်များကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းက ဤဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒကို ယုံကြည်သူအတွက် ထူးခြားသော အောင်မြင်မှုခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

ယင်ကျိန်းက ဝါးစာလိပ်တစ်ခုကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အကျင့်ပါနေသော လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပစ်ချပြီးမှသာ သူ့တွင် စက္ကူရှိကြောင်း သတိရသွားသည်။

"ဆုချလိုက်... အမတ်ချုပ်ကို မဟာချင် ကျန်းမာရေးတံဆိပ်ဆုနဲ့ မှူးမတ်အဆင့်အတန်းတစ်ခု ချီးမြှင့်လိုက်..."

လီစစ်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

ယင်ကျိန်းက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်စကားပြောဖို့ မလောပါနဲ့... ရထားလုံးပေါ်တက်... မင်းကို တစ်နေရာ ခေါ်သွားမယ်... ပြီးတော့ မင်းဆီက ထုံးကျောက်အနံ့တွေကိုလည်း ခါထုတ်လိုက်ဦး..."

ရထားလုံးသည် ရှန်းယန်နန်းတော်ဘေးရှိ အသစ်တည်ဆောက်ထားသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် အဆောက်အအုံတစ်ခုဆီသို့ တဂျုန်းဂျုန်း မြည်လျက် ထွက်ခွာသွားသည်။

တံခါးဆိုင်းဘုတ်အထက်တွင် ယင်ကျိန်း ကိုယ်တိုင်ရေးသားထားသော ဖန်ကောင်းကျိကွေ့မဏ္ဍပ်ဟူသည့် စာလုံးကြီးများ ရှိနေသည်။

ဤနေရာသည် ယင်ကျိန်းက ချင်စက္ကူကို အသုံးပြု၍ တည်ဆောက်ခဲ့သော ယဉ်ကျေးမှုလွှမ်းမိုးရေး အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ပညာရှင်များအတွက် နတ်ဆိုးလေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

တံခါးဝသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆွေးမြေ့နေသော အချဉ်နံ့နှင့် ရောနှောနေသည့် မင်ရည်၏ ပြင်းထန်သောအနံ့က ဆီးကြိုနေသည်။

ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမထဲတွင် စားပွဲရာပေါင်းများစွာကို ပြည့်နှက်နေအောင် ခင်းကျင်းထားသည်။ တစ်ခါက မောက်မာခဲ့ကြသော ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီများနှင့် ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ နာမည်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်များသည် ယခုအခါ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက သွေးရောင်လွှမ်းနေကာ ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေသော လမ်းလျှောက်နေသည့် အလောင်းကောင်များကဲ့သို့ နှင်းလိုဖြူဖွေးနေသော ချင်စက္ကူပေါ်တွင် အရူးအမူး စာရေးနေကြသည်။

"အဲဒါ ဘယ်သူလဲ..."

ယင်ကျိန်းက စာရေးရင်း မျက်ရည်များကို သုတ်နေသော ထောင့်တစ်နေရာရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

လီစစ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနေရခက်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အဲဒါက ချီလုနယ်မြေက ထင်ရှားတဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်ကြီး ချွန်းယွီယွဲ့ ပါ... သူက အရှင်မင်းကြီးကို တိုက်ရိုက်ဆန့်ကျင်ပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကို ကန့်ကွက်ခဲ့သူပါ..."

"အိုး... သူ့ကို ငါ မှတ်မိပြီ... အခု သူ ဘာရေးနေတာလဲ... နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး မှတ်တမ်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အသစ်လား..."

လီစစ်၏ မျက်နှာအမူအရာက တစ်မျိုးဖြစ်နေလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... သူ့ကို ပေးထားတဲ့ခေါင်းစဉ်က... မဟာချင် မြေသြဇာပြုလုပ်နည်း လမ်းညွှန်၊ ဝက်ချေးနဲ့ နွားချေးကြားက မြေသြဇာကွာခြားချက်ကို ဘယ်လိုခွဲခြားမလဲ ဆိုတာပါ..."

"ဖူး..."

ယင်ကျိန်း၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ဟန်ရှင်းသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ တိုးညင်းသော အသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာ အံ့သြတုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရှေးဟောင်းစကားလုံးများကို ရွတ်ဆိုနေသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ဦးက မစင်များကို လေ့လာနေခြင်းမှာ သူ့အတွက် သေရသည်ထက် ပို၍ သည်းခံနိုင်စရာမရှိပေ။

ယင်ကျိန်းကမူ မျက်နှာသေဖြင့်ပင် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။

ချွန်းယွီယွဲ့သည် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များဖြင့် စာရေးနေစဉ် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။

"...ဝက်ချေးဟာ သဘာဝအရ အေးမြပြီး အထိအတွေ့ နူးညံ့တယ်... လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ အများကြီးတူပြီး အရာဝတ္ထုတွေကို တိတ်ဆိတ်စွာ အာဟာရဖြည့်တင်းပေးတယ်..."

လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထွက်လာပြီး သူ၏ရှေ့မှ စက္ကူကို လုယူသွားသည်။

"ပြန်ရေး..."

ယင်ကျိန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ချွန်းယွီယွဲ့က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး စုတ်တံကိုပင် လွတ်ကျသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး..."

ယင်ကျိန်းက စက္ကူပေါ်ရှိ စာကြောင်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"လယ်သမားတွေအတွက် စိုက်ပျိုးရေးစာအုပ် ရေးဖို့ ငါ အမိန့်ပေးခဲ့တာ... ကွန်ဖြူးရှပ်အတွက် မဟုတ်ဘူး... လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ တူတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... လယ်သမားတွေက လူကြီးလူကောင်းအကြောင်း ဘာသိလို့လဲ... မင်းရေးရမှာက ဝက်ချေးက ပြင်းတယ်၊ ပျိုးပင်တွေကို မြန်မြန်ကြီးထွားစေတယ်၊ ဒါပေမယ့် အများကြီး မသုံးနဲ့၊ ပျိုးပင်တွေကို လောင်သွားစေလိမ့်မယ်ဆိုတာပဲ..."

"မင်း နားလည်လား... ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံးတွေကိုသုံး... ရှေးဟောင်းတရုတ်စကားလုံး တစ်လုံးလောက်ကို ငါ ထပ်တွေ့တာနဲ့ မင်းကို ဝက်ခြံထဲပို့ပြီး ဝက်တွေနဲ့အတူ နေခိုင်း၊ စားခိုင်းမယ်... ဒါမှ လူကြီးလူကောင်းရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာကို မင်းကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခံစားနိုင်မှာ..."

ချွန်းယွီယွဲ့မှာ မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲကျလာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ... ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ..."

ယင်ကျိန်းက ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက ဓားတစ်ချောင်းလို ထက်မြက်နေသည်။

"ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုက ဗိုက်ဆာနေတာကို ပြည့်စေနိုင်လို့လား... အခု ချင်အင်ပါယာမှာ လိုအပ်နေတာက အစားအစာပဲ၊ ဒါဟာ ဟာသမဟုတ်ဘူး... မင်း စာအုပ်ကို သေသေချာချာ ရေးနိုင်ရင် ချင်အင်ပါယာက နောက်နှစ်မှာ စပါးတန် တစ်သိန်း ပိုထွက်လာနိုင်ပြီး လူ တစ်သောင်းကို ကျွေးမွေးဖို့ လုံလောက်တယ်... ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒကရှာဖွေနေတဲ့ ကရုဏာတရား မဟုတ်ဘူးလား..."

ချွန်းယွီယွဲ့မှာ မှင်သက်သွားသည်။

မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများကိုကြည့်ရင်း ဤအာဏာရှင်၏ ယုတ္တိဗေဒမှာ ချေပ၍မရနိုင်လောက်အောင် မှန်ကန်နေကြောင်းကို သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး အပြစ်ကို သိပါပြီ... ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပါ့မယ်..."

ချွန်းယွီယွဲ့သည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ အစပြုစကားလုံးများကို ရေးသားလိုက်သည်။

"ဝက်ချေးဟာ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်တယ်..."

ယင်ကျိန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော ဟန်ရှင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ဟန်ရှင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုးက... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်ပုံ နည်းလမ်းတွေက တကယ်ကိုပဲ... ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ..."

ယင်ကျိန်းက သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ... ဒီစာကြမ်းပိုးတွေကို အပိုတစ်ခုခု ပေးလိုက်... စာအုပ်ရေးတာသက်သက်က အရမ်းနှေးလွန်းတယ်..."

[ လက်ခံရရှိပါသည်၊ အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးအတွက် 'ပထမအကြိမ် ချင်မင်းဆက် လူကြိုက်များသိပ္ပံစာစီစာကုံးပြိုင်ပွဲ' အဆိုပြုချက်ကို ထုတ်လုပ်ပေးနေပါသည်... ]

[ ပထမဆု - ချင်စက္ကူတစ်သက်တာ အခမဲ့ ထောက်ပံ့ပေးခြင်းနှင့် ရှန်းယန် အိမ်ထောင်စုစာရင်း... ]

[ အထူးဆု - 'မဟာချင်ပညာရှိ' ဘွဲ့ ချီးမြှင့်ခြင်းနှင့် ရထားလုံးနှင့် မြင်းများ ထောက်ပံ့ပေးခြင်း... ]

[ စွမ်းဆောင်ရည်မြှင့်တင်ရန်အတွက် 'ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း စာရေးနည်းစနစ်' ကို မိတ်ဆက်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်... အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က သုတေသနလုပ်ရန် တာဝန်ယူပြီး အခြားအဖွဲ့က အကြမ်းဖျင်းရေးဆွဲရန်၊ အခြားအဖွဲ့က အသေးစိတ်ဖြည့်စွက်ရန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် လီစစ်က ထိလွယ်ရှလွယ်သော စကားလုံးများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးရန် တာဝန်ယူပါသည်... ]

ယင်ကျိန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ ထုတ်လုပ်မှုလိုင်း ဟုတ်လား။ အလွန်ကောင်းသည်။ ပညာရှင်များကို လက်မှုပညာရှင်များကဲ့သို့ ဆက်ဆံခြင်းမှာ ချင်မင်းဆက်၏ ပုံစံပင် ဖြစ်၏။

သူက လီစစ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစာအုပ်တွေ ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပုံနှိပ်ဖို့ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို ပို့ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်... ကျောက်ကောင်းရဲ့ သစ်သားပုံနှိပ်ခြင်း စီမံကိန်းက ဘယ်လိုနေလဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး... အမတ်ကျောက်ကောင်းက ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တဲ့ စာလုံးတွေဆိုတာဘာလဲ နားမလည်ပေမယ့် ဒီသစ်သားပြားပေါ်မှာ 'သေ'ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ထွင်းထုဖို့ကိုတော့ ဘယ်သူမှ သင်ပေးစရာမလိုဘဲ ကျွမ်းကျင်နေပါပြီ... မဟာချင်ရဲ့ အသုံးများတဲ့ စာလုံးသုံးထောင်ရဲ့ ပထမအသုတ်ကိုလည်း ပုံနှိပ်ပြီးပါပြီ..."

ယင်ကျိန်း၏ အကြည့်များက နက်ရှိုင်းနေသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... အဲဒါတွေကို အင်ပါယာရဲ့ ခရိုင်နဲ့ မြို့နယ်တိုင်းက ကျောင်းတွေကို ပို့လိုက်... မဟာချင်က ကလေးတိုင်းကို စာဖတ်တတ်ရုံတင်မကဘဲ လယ်ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်၊ တံတားဘယ်လိုဆောက်ရမယ်၊ စာရင်းဘယ်လိုတွက်ရမယ်ဆိုတာကိုပါ နားလည်စေချင်တယ်..."

"ဒါက ထာဝရတည်တံ့မယ့် မင်းဆက်တစ်ခုအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ..."

ဖန်ကောင်းကျိကွေ့ မဏ္ဍပ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ယင်ကျိန်းသည် နန်းတော်သို့ အနားယူရန် မပြန်တော့ဘဲ ဟန်ရှင်းကို ဆန်စပါးတာဝန်ခံ အတွင်းဝန်၏ ရုံးခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဤနေရာသည် မဟာချင်၏ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနနှင့် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာန ဖြစ်သည်။

ဧရာမကုန်လှောင်ရုံကြီးထဲတွင် ဝါးစာလိပ်များနှင့် အသစ်လုပ်ထားသော စာရင်းစာအုပ်များကို အမြင့်ကြီး ပုံထားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော စာရင်းကိုင်များသည် သူတို့၏ ရေတွက်သည့်တုတ်တံများဖြင့် အရူးအမူး တွက်ချက်နေကြရာ ငှက်ပျောဖက်များပေါ်သို့ မိုးပေါက်များကျနေသကဲ့သို့ ဆူညံနေလေသည်။

ယင်ကျိန်းက လက်နောက်ပိုက်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသော မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟန်ရှင်း... မင်းက တပ်တွေကို ဦးဆောင်ဖို့ အမြဲတမ်း ဆူညံနေတာပဲ... ငါ မင်းကို မေးမယ်၊ တပ်တွေကို ဦးဆောင်ရာမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ဘာလဲ..."

ဟန်ရှင်းသည် ယခုအခါ သန့်ရှင်းသော ချင်တပ်မတော် ဗိုလ်ကြီး၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ပြောင်းဝတ်ထားသည်။ သူသည် အစစ်အမှန် အာဏာမရှိသော အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်နေသေးသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် စွမ်းအင်များက လုံးဝကို ကွာခြားနေသည်။

ဟန်ရှင်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

"ဒါက ထက်မြက်တဲ့ ဗျူဟာတစ်ခုပါပဲ... ရန်သူကို မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ပြီး အငိုက်ဖမ်းရမယ်... အရှင်မင်းကြီး ဟွိုင်မြစ် ကမ်းပါးမှာ ဆွဲပြခဲ့သလိုမျိုးပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ တပ်တွေကို မြစ်ကိုကျောခိုင်းပြီး နေရာချထားမယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ရှိတော့တဲ့ အသေခံအခြေအနေတစ်ခုထဲကို တွန်းပို့ရမယ်..."

"မှားတယ်..."

ယင်ကျိန်းက စကားတစ်ခွန်းကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဧရာမ စားပွဲကြီးတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ဟန်ရှင်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

"ကြည့်လိုက်စမ်း..."

ဟန်ရှင်းက ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ပြောင်းဆန် ၊ မြက်ခြောက်၊ မြင်းခွာများ၊ မြှားခေါင်းများ၊ အဝတ်အထည်များ စသည့် ကိန်းဂဏန်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါက..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည်။

"ဒါက မုန့်ထျန်းရဲ့ လူသုံးသိန်းပါတဲ့ တပ်မတော်ကြီး တစ်လစာ သုံးစွဲမှုပဲ... လူသုံးသိန်း၊ လူတွေနဲ့ မြင်းတွေ စားကြတယ်... နေ့တိုင်း သူတို့က စပါး ၅,၀၀၀ နဲ့ မြက်ခြောက်ထုံး ၁၀,၀၀၀ ကို စားသုံးကြတယ်... ရှန်းယန်ကနေ ရှန်းခရိုင်ကို သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ လီ ၁,၅၀၀ ကွာဝေးတယ်... နွားလှည်းတွေကို သုံးမယ်ဆိုရင် လူတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေက လမ်းခရီးမှာ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကို စားသုံးသွားလိမ့်မယ်... မိုးရွာတာ ဒါမှမဟုတ် နှင်းကျတာတွေရှိရင် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်..."

"မင်းရဲ့ ပါရမီရှင်ဆန်တဲ့ အစီအစဉ်ဆိုတာ ဒီကိန်းဂဏန်းတွေရှေ့မှာ အသုံးမကျဘူး..."

ယင်ကျိန်းက စစ်ဗျူဟာမှူးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"စစ်ပွဲဆိုတာ စစ်မြေပြင်မှာ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ဆီကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်ကူးဉာဏ်တစ်ခုလို့ မင်းထင်နေတာလား... မဟုတ်ဘူး... စစ်ပွဲဆိုတာ တွက်ချက်ထားတာ..."

"မင်းရဲ့ ရိက္ခာတွေ ဘယ်နှစ်ရက်ခံမလဲ၊ မြှားဘယ်နှစ်စင်း ကျန်သေးလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ စစ်သားတွေ မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး မလဲကျခင် တစ်နေ့ကို မိုင်ဘယ်လောက် ချီတက်ရမလဲဆိုတာကို မင်းမသိရင် မင်းရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အစီအစဉ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာကလွဲလို့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး..."

"ရှောင်ဂျီ... သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိုက်..."

[ လက်ခံရရှိပါသည်... ခေတ်သစ် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး နိဒါန်း - အပျော်တမ်းများအတွက် နည်းဗျူဟာများ၊ ပညာရှင်များအတွက် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ကို ထည့်သွင်းနေပါသည်... ]

ယင်ကျိန်းက ဟန်ရှင်းကိုကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အေးစက်သောအသံကို ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟန်ရှင်း... ငါ မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်..."

"မင်းက လူ ငါးသောင်းပါတဲ့ တပ်တစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ရှန်းနုံကို အငိုက်ဖမ်းတိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် လမ်းခရီးက လီ ၃,၀၀၀ ရှိပြီး အားလုံးက သဲကန္တာရချည်းပဲ... အစားအစာ၊ ရေနဲ့ မြင်းတွေ ဘယ်လောက် ယူသွားဖို့လိုမလဲ... လမ်းခရီးမှာ ရေခန်းခြောက်သွားလို့ မြင်းတွေကို သတ်ပြီး သွေးကို သောက်ရမယ်ဆိုရင် အဲဒါက မင်းကို ဘယ်နှစ်ရက် အသက်ဆက်ရှင်နိုင်စေမလဲ..."

ဟန်ရှင်းမှာ မှင်သက်သွားသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စစ်ရေးအခင်းအကျင်းများ၊ ရန်သူကို မည်သို့ ဝိုင်းရံရမည်။ မည်သို့ တိုက်ခိုက်ရမည်တို့ကို အရူးအမူး လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရေအလုံအလောက် ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည်ကိုတော့ သူမစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

သူက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပေါက်လာသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး..."

ယင်ကျိန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မတွက်တတ်ဘူးလား... မင်း မတွက်တတ်ရင် မင်းကိုတပ်တွေပေးဖို့ ငါ မဝံ့ရဲဘူး..."

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်း အဲဒီဓားကို မကိုင်ရတော့ဘူး... ငါ့အတွက် ဒီမှာထိုင်၊ ရေတွက်တဲ့ တုတ်တံတွေကို ယူပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရိက္ခာစာရင်းတွေ အားလုံးကို ပြန်တွက်စမ်း..."

"ဒီစာရင်းစာအုပ်ထဲက လှည့်စားမှုတွေကို မင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိနိုင်တဲ့အချိန်၊ လူ ငါးသောင်းပါတဲ့ တပ်တွေရဲ့ စားရေးသောက်ရေးနဲ့ သန့်ရှင်းရေးလိုအပ်ချက်တွေကို မင်း တွက်ချက်နိုင်တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ စစ်တပ်တံဆိပ်တုံးကို မင်းကို ကိုင်ခွင့်ပြုဖို့ ငါ စဉ်းစားမယ်..."

ဟန်ရှင်း၏ မျက်နှာက နီရဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ ဟွိုင်ရင် တွင် လူတကာ့ခြေထောက်ကြား တိုးဝင်နေရသည်ထက်ပင် ပို၍ နေရခက်လှသည်။

ယင်ကျိန်းက သူ၏ အတွေးများကို မြင်ယောင်သွားသည်။

"ဘာလဲ... မင်းက လက်မခံနိုင်ဘူးလား..."

ဟန်ရှင်းက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး... ဒီလိုအသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို ရိက္ခာမှူးက ကိုင်တွယ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်လို့ပါ..."

ယင်ကျိန်းက သူ့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရိက္ခာမှူးဟုတ်လား... ရိက္ခာမှူးက မင်းကို လိမ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ရိက္ခာတာဝန်ခံက မင်းရဲ့ အစားအစာကို သုံးရက်လောက် တမင်တကာ ဖြတ်တောက်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... မင်းရဲ့ သန်းနဲ့ချီတဲ့ တပ်မတော်ကြီးက ပုန်ကန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား... သူတို့က မင်းကို စစ်သူကြီးအဖြစ် ကြိုးနဲ့တုပ်ပြီး လက်နက်ချဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဟန်ရှင်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားသည်။

သူသည် ရှန်းယွီကို သတိရသွားသည်။ ရှန်းမျိုးနွယ်စုက သူ့ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ထောက်ခံသောကြောင့် ရှန်းယွီသည် ခွန်အားကြီးမားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟန်ရှင်းဖြစ်သော သူကမူ တစ်ကိုယ်တည်းသာ ဖြစ်လေသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လည်ပင်းညှစ်လာလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မည်နည်း။

ယင်ကျိန်းက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို အသက်ဘယ်လို ကယ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတာ... စစ်ရေးဗျူဟာဆိုတာ နည်းဗျူဟာပဲ၊ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဆိုတာက လမ်းကြောင်းပဲ... မင်းက သင်္ချာကို နားလည်ရင် ကိုယ့်လူတွေရဲ့ သစ္စာဖောက်တာကို ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ထိုင်လိုက်... ဒါပဲ ပြီးသွားပြီ..."

ဟန်ရှင်းက တောင်လိုပုံနေသော စာရင်းစာအုပ်များကိုကြည့်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မောက်မာမှုများက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော ရက်စက်မှုများဖြင့် အစားထိုးလာသည်။

သူက ဘုတ်ခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရေတွက်သည့်တုတ်တံ တစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကြေညာလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော်မျိုး တွက်ပါ့မယ်... ကျွန်တော်မျိုးက တွက်ရုံတင်မကဘူး၊ ဒီအရာရှိဟောင်းတွေထက် ပိုပြီး တိတိကျကျ တွက်ပြမယ်..."

ယင်ကျိန်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးစရာ မလိုပေ။ သူ့ကို မြေပြင်မှာ ဘယ်လိုရပ်တည်ရမလဲဆိုတာကို သင်ပေးဖို့ပဲ လိုအပ်သည်။ ဟန်ရှင်းက ကိန်းဂဏန်းများကို လေးစားရန် သင်ယူပြီးသည်နှင့် သူသည် တားဆီး၍မရနိုင်သော နတ်ဆိုးဓားတစ်လက် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလေတော့သည်။

ရှန်းယန်နန်းတော် သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်ကျိန်းက သူ၏ နားထင်များကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထိုနေ့တွင် သန့်ရှင်းရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုမှသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအထိ သူသည် ဂျင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လည်ပတ်နေခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူ ရပ်တန့်၍ မရနိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ကြီးမားသည့် လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ဟူဟိုက်..."

ယင်ကျိန်းက ဘေးဘက်ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ယခင်က ဟူဟိုက် ပျော်ပါးလေ့ရှိသော ဤနေရာသည် ယခုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဂီတသံများ မရှိသလို ကြက်တိုက်ခြင်း၊ ခွေးပြိုင်ခြင်းများလည်း မရှိတော့ပေ။

တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ စာမျက်နှာလှန်သံသာ ဖြစ်သည်။

ဟူဟိုက်သည် ယင်ကျိန်း ( ရှောင်ဂျီထံမှ ) အထူးပြုလုပ်ထားသော "အခြေခံ ယုတ္တိဗေဒနှင့် ဝေဖန်ပိုင်းခြားတွေးခေါ်ခြင်း" စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ စားပွဲရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည်။ သူ၏ဘေးတွင် အကွေ့အကောက်နှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော စာလုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကျောက်ကောင်း၏ စမ်းသပ်စက္ကူလုပ်ငန်း လက်ရာများ ရှိနေလေသည်။

ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟူဟိုက်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော အာဏာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် မူလတုံ့ပြန်မှုတစ်ခုအဖြစ် အလိုအလျောက် နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

ဟူဟိုက်က အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော်..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ့ကို ထုံးစံအတိုင်း မဆူပူဘဲ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စက္ကူကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

အထက်တွင် မေးခွန်းကို ရေးသားထားသည်။

[ ခေါင်းစဉ် - ဆရာကျောက်ကောင်းက သမင်ကိုမြင်းဟု ပြောခဲ့သည်... ]

[ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း - ]

[ ၁... သမင်များတွင် ဦးချိုရှိပြီး မြင်းများတွင် မရှိပါ (အများစုမှာ)... ]

[ ၂... သမင်များသည် မြက်ကို စားကြပြီး မြင်းများသည်လည်း မြက်ကို စားကြသည် (တူညီချက်ကို သက်သေအဖြစ် အသုံးမပြုနိုင်ပါ)... ]

[ ၃... ဆရာကျောက်ကောင်းက သမင်ကို မြင်းလို့ ဘာကြောင့် အတင်းအကျပ် ပြောခဲ့သလဲ... ]

[ ၃...၁ ယူဆချက် က - သူက မျက်မမြင်ဖြစ်နေတယ်... (ဖြစ်နိုင်ခြေ - နည်းပါသည်)... ]

[ ၃...၂ ယူဆချက် ခ - သူက သူ့စကားကို ဘယ်သူနားထောင်သလဲဆိုတာကို စမ်းသပ်နေတယ်... (ဖြစ်နိုင်ခြေ - များပါသည်)... ]

[ ကောက်ချက် - ဤသည်မှာ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ပြဿနာ ဖြစ်သည်... ]

ဤကောက်ချက်ကို ကြည့်ရင်း ယင်ကျိန်း၏ သူငယ်အိမ်များက အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။

သူက ဟူဟိုက် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က သုံးနှစ်သားအရွယ် ဉာဏ်ရည်သာရှိပြီး ရူးကြောင်ကြောင် ရယ်မောခြင်းကိုသာ တတ်စွမ်းနိုင်သည်ဟု သူမြင်ခဲ့သော ဤသားတော်၏ မျက်လုံးများတွင် ယခုအခါ ပါးနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပြီလား။

သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဉာဏ်ပညာဖြစ်မည်။

ယင်ကျိန်းက မေးလိုက်၏။

"ဒါကို မင်း တွေးမိတာလား..."

ဟူဟိုက်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

"ဒါက... ဒါက ခမည်းတော်ပေးတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ သင်ပေးထားတာပါ... စာအုပ်ထဲမှာ တခြားသူတွေ ဘာပြောသလဲဆိုတာကို မကြည့်ဘဲ သူတို့ ဘာကြောင့် ပြောတာလဲ ဆိုတာကိုကြည့်ပါလို့ ရေးထားပါတယ်..."

ယင်ကျိန်းက ထိုင်ချလိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... ဒါဆို ငါ မင်းကို မေးမယ်... အခု ကျောက်ကောင်းက မင်းရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး သမင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မြင်းလို့ ပြောရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ဟူဟိုက်သည် အချိန်အတန်ကြာ တွေဝေနေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုးက ခမည်းတော် ရှိမရှိကို အရင် စစ်ဆေးပါမယ်..."

ဟူဟိုက်က ခေါင်းငုံ့ကာ အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်ရှိနေရင် အဲဒါက သမင်ပါ... ခမည်းတော် မရှိဘူးဆိုရင်တော့... အဲဒါက မြင်းပါပဲ... ပြီးတော့ ဒီမြင်းက ဘယ်လောက်တောင် သန်စွမ်းလိုက်သလဲ ဆိုတာကိုပါ ကျွန်တော်မျိုးတို့က ချီးကျူးရပါမယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

"ဟားဟားဟားဟား..."

ရယ်မောသံထဲတွင် ဒေါသများ မပါဝင်ဘဲ သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

ဤကလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် နယ်ရုပ်တစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးချခံရသော လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် လုံခြုံအောင် နေတတ်ရန် နှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဟန်ဆောင်တတ်ရန် သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သနားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နန်းတွင်းပရိယာယ်လောကတွင် ဤသည်ကို အသက်ရှင်သန်ရေး ဉာဏ်ပညာဟု ခေါ်ဆိုသည်။

"မင်းက သမင်နဲ့ မြင်းကို ခွဲခြားနိုင်ရင် ငါ တစ်ဝက်လောက် စိတ်အေးရပြီ..."

ယင်ကျိန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်စွပ်အတွင်းမှ တံဆိပ်တုံးငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အင်ပါယာကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး မဟုတ်ဘဲ အသစ်ထွင်းထုထားသော ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ်တုံးတစ်ခု ဖြစ်၏။

"ဟူဟိုက်... အမိန့်တော်ကို နားထောင်..."

ဟူဟိုက်သည် ထပ်မံ အကျဉ်းချခံရတော့မည်ဟုထင်ကာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားသည်။

"ငါက မဟာချင်တော်ဝင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီဆိုတဲ့ အစိုးရရုံးသစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... ကျောက်ကောင်းက ပစ္စည်းတွေ ဖန်တီးဖို့ တာဝန်ယူရမယ်၊ မင်းကတော့... အပြစ်ရှာဖို့ တာဝန်ယူရမယ်..."

ဟူဟိုက်က ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"အပြစ်ရှာရမယ် ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်... အခုကစပြီး မင်းက ကျောက်ကောင်း ဖန်တီးတဲ့ စက္ကူတိုင်း၊ ဘီးတိုင်း၊ ဓားတိုင်းကို စမ်းသပ်ရမယ့်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အကျင့်ယုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"မင်းက ကစားရတာကို နှစ်သက်တယ် မဟုတ်လား... မင်း စိတ်တိုင်းကျ ကစားခွင့်ပေးမယ်... အရာရာကို ဖျက်ဆီးပြီး အပြစ်ရှာဖို့ နည်းလမ်းတွေကို မင်း ရှာဖွေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... ကျောက်ကောင်း ဖန်တီးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မင်း ဖျက်ဆီးနိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ယုတ္တိဗေဒဆိုင်ရာ အားနည်းချက်တွေကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် မင်းကို ငါ ဆုချမယ်..."

ယင်ကျိန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းက ကျောက်ကောငါးရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံရရင်တော့... မင်းရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးကိာဖြတ်ပြီး ဟန်ရှင်းနဲ့အတူ စာရင်းသွားရှင်းခိုင်းမယ်..."

ဟူဟိုက်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

*ပြဿနာရှာဖို့ အမိန့်ပေးခံရတာလား။ ဒါက တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပဲ။ ပြီးတော့ သူ ပြဿနာရှာရမှာက ကျောက်ကောင်း။ သူ့ကို အမြဲတမ်း စာကျက်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းလေ့ရှိတဲ့ အကြံသမားကြီးပဲ”

ဟူဟိုက်က ကျောက်ကောင်း၏ ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာကို ကြိုမြင်နေရသကဲ့သို့ သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်... ကျောက်ကောင်း ဖန်တီးထားတဲ့ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော်မျိုး သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးပြပါ့မယ်..."

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဟူဟိုက်ကိုကြည့်ရင်း ယင်ကျိန်းက သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။ ဤသည်ကို နေရာမှန်ဟုခေါ်သည်။ အသုံးမကျသော သူတစ်ယောက်တွင်ပင် အသုံးဝင်မည့်နေရာ ရှိသည်။ သူ့ကို ကျောက်ကောင်းအား စစ်ဆေးခိုင်းခြင်းက အလွန်သင့်တော်လှသည်။

[ အရှင်မင်းကြီးသည် ဉာဏ်ပညာကြီးမားလှပါတယ်... ဤသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ 'ထုတ်ကုန်စမ်းသပ်မန်နေဂျာ' ပင် ဖြစ်ပါတယ်... အသုံးပြုသူက ပို၍ နှောင့်ယှက်လေလေ၊ ထုတ်ကုန်အရည်အသွေးကို ပို၍ တိုးတက်လာစေရန် ဖိအားပေးနိုင်လေလေ ဖြစ်ပါတယ်... ]

သူ၏ မိသားစုကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ယင်ကျိန်းသည် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ညကောင်းကင်ယံတွင် နဂါးငွေ့တန်းဂလက်ဆီက တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ ရှိနေပါတယ်... ]

"ဖူစုဆီက သတင်းတစ်ခုခု ရသေးလား..."

[ ရပါတယ်... ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်း (စာပို့ခိုမှတစ်ဆင့်) ထံမှ အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာတစ်ခု ခုလေးတင် လက်ခံရရှိထားပါတယ်... ]

[ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖူစုက ရှန်းခရိုင်မှာ ရေမချိုးဘဲ သုံးလကြာ နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်... သူက ပြည်သူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး မြေရိုင်းဧက နှစ်ထောင်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့ပြီး ထွန်တုံးကွေးကိုလည်း အောင်မြင်စွာ မိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်... ဒါ့အပြင်... ]

"ဒါ့အပြင် ဘာဖြစ်လဲ..."

[ ပြီးတော့ ဆဲဆိုတတ်ဖို့လည်း သူ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက်က မျိုးစေ့တွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရာမှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဖူစုက သူ့ကို လူသိရှင်ကြား ရက်ရက်စက်စက် ဆဲဆိုခဲ့ပြီး သူ့ကိုသတ်ဖို့ ဓားတောင် ဆွဲထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်... သူ့ရဲ့ ဆဲဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက အရမ်းကြွယ်ဝလာပြီး ရှေးဟောင်းစကားလုံးတွေချည်းပဲ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ဆိုကြပါတယ်... ]

ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် ယင်ကျိန်းသည် ကြယ်ပွင့်များ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ရပ်လျက် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆဲဆိုတတ်လာတာ ကောင်းတယ်..."

"ဆဲဆိုတတ်တဲ့သားမှပဲ ငါ့သားနဲ့ တူတယ်..."

"မဟာချင်ရဲ့ ဂီယာတွေက နောက်ဆုံးတော့ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို စတင်လည်ပတ်နေပြီလို့ ထင်ရတယ်..."

သို့သော် ဤသည်မှာ ပြည်တွင်းပြောင်းလဲမှု သက်သက်သာဖြစ်ကြောင်း ယင်ကျိန်း သိထားသည်။ ပြင်ပအန္တရာယ်များကမူ တိမ်မည်းကြီးများကဲ့သို့ ကြီးမားစွာ လွှမ်းမိုးနေဆဲဖြစ်၏။

"ရှောင်ဂျီ... မင်း အရင်ကပြောခဲ့တယ်နော်၊ ရှန်းနုံတွေအပြင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရောမဆိုတဲ့ အခြားအင်ပါယာတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်ဆို..."

[ ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒီအချိန်က သူတို့က ကားသေ့ချ် ( ဟန်နီဘယ်ရဲ့ တိုက်ပွဲ)ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြပါတယ်... ]

"သူတို့ဆီမှာ စက္ကူရှိလား..."

[ မရှိပါဘူး... သူတို့က ကျူရွက်နဲ့ သိုးသားရေစာရွက်တွေကို သုံးကြပြီး အဲဒါတွေက ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ဈေးကြီးပါတယ်... ]

"သူတို့ဆီမှာ ထွန်တုံးကွေးရှိလား..."

[ မရှိပါဘူး... ]

"သူတို့ဆီမှာ စစ်နတ်ဘုရား ဟန်ရှင်းလို လူရှိလား..."

[ အင်း... ဟန်နီဘယ်က တစ်ဝက်လောက်တော့ ပါပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းက မကောင်းခဲ့ပါဘူး... ]

ယင်ကျိန်းက လှည့်ကာ အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက ဒေါသတကြီး လင်းလက်နေသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

"ငါ့အိမ်ကို ရှင်းလင်းပြီးတာနဲ့ ရောမကိုသွားပြီး တစ်ပွဲလောက် နွှဲချင်တယ်..."

"စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ လှည်းလမ်းကြောင်းတွေနဲ့ စုစည်းထားတဲ့ အရေးအသားဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲလို့ သူတို့ကို မေးကြည့်လိုက်..."