အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄) ငါသည် ခဲကို ရွှေအဖြစ် မပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း အိမ်သာသုံးစက္ကူတော့ ရောင်းနိုင်သည်

ရှန်းယန်၊ နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ အလုပ်ရုံ။

ဤနေရာရှိ လေထုမှာ တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ နှိပ်စက်ခန်းများထက်ပင် ပို၍ ဖိအားများနေသည်။

တစ်ချိန်က သြဇာအာဏာကြီးမားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော သံရထားထိန်းချုပ်ရေးမှူးနှင့် အတွင်းဝန် ကျောက်ကောင်းသည် ယခုအခါ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး မီးသွေးခိုးများ ပေကျံနေပြီး မီးဖိုထဲမှ လတ်တလော တွားသွားထွက်လာသည့် မတရားခံရသော သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် သစ်သားလက်တွန်းလှည်းတစ်စီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်မိစ္ဆာလေးအား တုန်ယင်စွာဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

"ဒါက မင်းတည်ဆောက်ထားတဲ့ လှည်းအသစ်လား..."

ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ရှောင်ဂျီထံမှ အထူးပြုလုပ်ထားသော ကုန်ပစ္စည်းစစ်ဆေးရေးတူငယ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဟူဟိုက်သည် ထိုလက်တွန်းလှည်းအား သုံးပတ်တိတိ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"မင်းသား...ဒါက သစ်သားနွားနှင့် ရွေ့လျားမြင်းရဲ့ ပုံစံငယ်လေးပါ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ သွေးများ ယိုစီးနေလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပုံကြမ်းများအတိုင်း ဝင်ရိုးတံများကို ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီး ချောဆီအဖြစ် ဝက်ဆီကို အသုံးပြုထားပါတယ်... တွန်းရတာ လွယ်ကူသက်သာပြီး ကတ္တီသုံးရာအထိ သယ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်..."

"သက်သာတယ် ဟုတ်လား..."

ဟူဟိုက်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်၏။

"စကားပြောရတာ လွယ်ပါတယ်... လူတွေ... အဲဒီလှည်းထဲကို ကျောက်တုံးတွေ အပြည့်ထည့်လိုက်စမ်း..."

ခွန်အားကြီးမားသော လူကြမ်းအချို့က ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာကြပြီး လှည်းပေါ်သို့ လေးလံသော ကျောက်တုံးများကို အပြည့် တင်လိုက်ကြသည်။

"ဆရာကျောက်... ကျေးဇူးပြုပြီး စတင်လိုက်ပါ..."

ဟူဟိုက်က သူ့အား လုပ်ဆောင်ရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

"အလုပ်ရုံကို ဆယ်ပတ်တိတိ တွန်းပြပါ... အကယ်၍ လှည်းမှောက်သွားတာဖြစ်ဖြစ် ငါ့နားတွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် ဆူညံသံတွေ ထွက်လာတာဖြစ်ဖြစ်..."

ဟူဟိုက်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ တူငယ်လေးကို လွှဲရမ်းလိုက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ကျားစွယ်လေးနှစ်ချောင်းကို ပေါ်လွင်စေလျက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီအခါကျရင် ငါက အဲဒါကို ရိုက်ခွဲပစ်မယ့်အပြင် ခင်ဗျားရဲ့ လစာတစ်နှစ်စာရဲ့ တစ်ဝက်ကိုပါ ဖြတ်ပစ်မယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေမိသည်။ သူသည် ပုန်ကန်မှုများတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများတွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သာမန်အစေခံတစ်ဦးအဖြစ်သို့ လျှောကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မင်းသားဟူဟိုက်၏ စကားများသည် အသုံးပြုသူ၏ တုံ့ပြန်ချက်မျှသာ ဖြစ်သည်ဟု မိန့်ဆိုထားသောကြောင့်ပင်။

"ယား..."

ကျောက်ကောင်းခမျာ အံကိုကြိတ်ကာ လက်တွန်းလှည်းကို တွန်းလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဘီးနှစ်တပ်လှည်းထက် ပို၍ လှုပ်ရှားရ လွယ်ကူသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဟန်ချက်ညီရန် ထိန်းသိမ်းရာတွင်မူ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

တတိယအပတ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကျောက်ကောင်းမှာ အင်အားကုန်ခမ်းသွားပြီး သူ၏ လက်များ တုန်ယင်လာလေတော့သည်။

"ဝုန်း.."

လက်တွန်းလှည်း မှောက်သွားပြီး ကျောက်တုံးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားကာ ကျောက်ကောင်း၏ ခြေချောင်းများကိုပင် ကျိုးလုမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်..."

ဟူဟိုက်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းချို့ယွင်းချက် အစီရင်ခံစာဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသော ချင်စက္ကူတစ်ရွက်ပေါ်တွင် ကြက်ခြေခတ်ကြီးတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။

"ချို့ယွင်းချက် တစ်... ဟန်ချက်မညီဘဲ အလွယ်တကူ မှောက်ကျနိုင်တယ်..."

"ချို့ယွင်းချက် နှစ်... အသုံးပြုရတာ အရမ်းခက်ခဲတယ်... ဆရာကျောက်လို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် သာမန်လယ်သမားအိုကြီးတွေဆိုရင် ပိုဆိုးမှာပေါ့..."

"ကောက်ချက်... အမှိုက်ပဲ... ပြန်လုပ်ပါ..."

ဟူဟိုက်သည် ထိုစက္ကူကို ကျောက်ကောင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ဂျီကျလွန်းသော ဖောက်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ မာန်ပါပါဖြင့် ထွက်သွားသည်။

"ဆရာကျောက်... ဒီနေ့ည ညစာမစားရဘူး... ဒီဘီးတပ်လှည်းရဲ့ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ အထောက်အကူပြု ဘီးတွေ တပ်ဆင်ကြည့်ပါ... မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ငါ ပြန်လာစစ်ဆေးမယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် ဟူဟိုက် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ အရုပ်ကြိုးပြတ် ကျသွားကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေတော့သည်။

ဒီနေ့ကံမကောင်းလှပါတကား….။

ဤသည်မှာ မင်းသားတစ်ပါး မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် အကြွေးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ဟူဟိုက်သည် ဤမျှပြဿနာရှာတတ်မှန်း သူ အဘယ်ကြောင့် ယခင်က မသိခဲ့ရသနည်း။ သူသာသိခဲ့လျှင် ဟူဟိုက်အား ဥပဒေများ သင်ပေးမည့်အစား မည်သို့အိပ်ရမည်ကိုသာ သင်ပေးခဲ့မည်ဖြစ်၏။

ရှန်းယန်နန်းတော်ရှိ ချီလင်ခန်းမ၏ ဘေးဘက်နန်းဆောင်။

ယင်ကျိန်းသည် ကျောက်ကောင်း၏ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကို ဂရုစိုက်နေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ယခုအခါ ရထားလှည်းများ တည်ဆောက်ခြင်းထက် ပိုမို ဆိုးရွားသော ပြဿနာတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ ငွေပြတ်လပ်နေခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ဆန်စပါးတာဝန်ခံ အတွင်းဝန်ယန်ချွဲ့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး နီရဲနေသော စာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုကြွေးနေသည်။ ယခင်က စာရင်းစစ်ဆေးမှုကြောင့် သူ အလွန် ထိတ်လန့်ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကြောင့် စာရင်းများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးရန်အတွက် ယင်ကျိန်းက သူ့ကို ဆက်လက် ခန့်အပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပါပြီ... တကယ့်ကို ဘာမှမကျန်တော့ပါဘူး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလအတွင်းမှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့က အိမ်သာတွေကို ပြင်ဆင်တယ်... ရေနုတ်မြောင်းတွေ တူးတယ်... ပညာရှင်တွေကို ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ပေးတယ်... ပြီးတော့ စက္ကူစက်ရုံတွေအတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ခွဲဝေပေးခဲ့တယ်... ငွေတွေက ရေလို စီးထွက်သွားပေမယ့် ကောက်ခံရရှိတဲ့ အခွန်တွေကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေပါတယ်..."

"ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်းအတွက် စစ်သည်ရိက္ခာတွေ ပို့ဆောင်ပေးဖို့တောင် ငွေရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် လိုငွေပြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စာရင်းစာအုပ်ကိုကြည့်ရင်း သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုဆိုသည်မှာ ငွေကြေးများကို ဝါးမျိုတတ်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အနာဂတ်နှင့် နည်းပညာများကို သိရှိထားသော်လည်း နည်းပညာများကို ငွေကြေးအဖြစ် ပြောင်းလဲရန်မှာ အချိန်ယူရမည်ဖြစ်၏။ ထွန်တုံးကွေးမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း စပါးအထွက်နှုန်း တိုးလာစေရန်မှာ နောက်နှစ်မှသာ ဖြစ်နိုင်မည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် အင်ပါယာကြီးအတွင်းသို့ အသက်သွေးကြောများ ဖြည့်တင်းပေးရန်အတွက် အမြန်ရနိုင်သော ငွေကြေးတစ်ရပ်ကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ... မင်းတို့ခေတ်တုန်းက နိုင်ငံတော်မှာ ငွေပြတ်လပ်သွားတဲ့အခါ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ကြသလဲ..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ မေးလိုက်၏။

[ရွေးချယ်စရာ ၁... ငွေစက္ကူများ ရိုက်နှိပ်ခြင်း...]

[အကျိုးဆက်များ... ငွေကြေးဖောင်းပွလာပြီး ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ ထိုးတက်လာမယ်... နောက်ဆုံးမှာ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်ကလို ဆန်တစ်စေ့ဝယ်ဖို့အတွက် ငွေတွေကို အိတ်တွေနဲ့ ထမ်းသွားရတဲ့ အခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်သွားနိုင်တယ်... ချင်မင်းဆက်ရဲ့ စီးပွားရေးစနစ်က အလွန်ကို အားနည်းနေပြီဖြစ်လို့ ဤနည်းလမ်းက နိုင်ငံကို တိုက်ရိုက် ပြိုကျသွားစေနိုင်တယ်...]

"ပယ်ချတယ်..."

ယင်ကျိန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ချင်မင်းဆက်က ကြေးနီနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ဘန်းလျန်ဒင်္ဂါးပြားတွေကို အသုံးပြုတယ်... ငါက ကြေးနီတွေကို ဒီအတိုင်းဖန်တီးယူလို့ မရဘူး..."

[ရွေးချယ်စရာ ၂... အပြင်ကို ထွက်ပြီး လုယက်ခြင်း... ရှန်းနုံတွေနဲ့ ယွဲ့လူမျိုးစုတစ်ရာကို ဝင်ရောက်စီးနင်းခြင်း...]

[အကျိုးဆက်များ... အန္တရာယ်ကြီးမားပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု များပြားတယ်... ရှန်းနုံတွေက ဆင်းရဲကြတယ်... သူတို့ဆီမှာ နွားတွေနဲ့ သိုးတွေကလွဲပြီး ဘာမှမရှိဘူး...]

"ပယ်ချတယ်... စစ်ပွဲဆိုတာက ပိုပြီး ကုန်ကျစရိတ် များတယ်..."

[ရွေးချယ်စရာ ၃... သူဌေးတွေကို ရိတ်သိမ်းခြင်း... တစ်နည်းအားဖြင့်... ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေ ရောင်းချခြင်း...]

"ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေ ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ဆိုလိုတာလား..."

[မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး... အဲဒါတွေက အရမ်း ရိုးအီနေပြီ... ဇိမ်ခံပစ္စည်းရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဆိုတာက မူလက တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကိုယူပြီး ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ လူတန်းစားဆိုင်ရာ ဂုဏ်ဒြပ်တွေကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်တာပဲ... ပြီးတော့ အဲဒါကို မတန်တဆ ဈေးနှုန်းတွေနဲ့ ရောင်းချလိုက်တာပေါ့...]

[အရှင်မင်းကြီး... ယခုအချိန်မှာ အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ အလွယ်တကူ ရနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေပါတယ်... အဲဒါက ချင်စက္ကူပါပဲ...]

ယင်ကျိန်းမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

“စက္ကူ ဟုတ်လား... ကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်း ဝယ်သုံးနိုင်အောင် စက္ကူကို ဆန်ထက် ဈေးပိုပေါအောင် လုပ်ဖို့ ကျောက်ကောင်းကို ငါ အမိန့်ပေးထားတယ် မဟုတ်လား..."

[အဲဒါက သာမန်ပြည်သူသုံး ဗားရှင်းပါ... အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ ကျောက်ကောင်းကို တော်ဝင်အထူးထုတ် ဗားရှင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခိုင်းလို့ ရပါတယ်...]

[ရွှေဆိုင်းလေး နည်းနည်းထည့်မယ်... မွှေးရနံ့လေး နည်းနည်း ပေါင်းထည့်မယ်... ပြီးတော့ ယွင်လုံရွှမ် ဒါမှမဟုတ် ရွှယ်ထောင်ချန်းဆိုတဲ့ နာမည်လှလှလေးတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်...]

[ဒါပေမယ့် အဲဒါက လုံလောက်တဲ့ အမြတ်အစွန်းတော့ မရနိုင်သေးဘူး... ကျွန်တော့်မှာ ပိုပြီး ရဲတင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုရှိတယ်... အဲဒါက နည်းနည်းတော့ ရွံစရာကောင်းပေမယ့် လုံးဝကို မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ...]

သန့်စင်သော အဖြူရောင်နှင့် နူးညံ့နေသည့် ဆလင်ဒါပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခု၏ ပုံရိပ်သည် အလင်းဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

[ကုန်ပစ္စည်းအမည်... အိမ်သာသုံးစက္ကူ (အထူးထုတ်)]

[အားနည်းချက်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း... ချင်မင်းဆက်က မှူးမတ်တွေဟာ အိမ်သာတက်ပြီးတဲ့အခါ ဘာကို အသုံးပြုကြသလဲ... သူတို့က ဝါးခြစ်တံတွေ ဖြစ်တဲ့ အိမ်သာသုံးတုတ်တံတွေကို အသုံးပြုကြတယ်... ထိုအရာတွေက မာကျောပြီး နာကျင်စေတဲ့အပြင် လိပ်ခေါင်းရောဂါကိုလည်း အလွယ်တကူ ဖြစ်စေနိုင်တယ်...]

[ဖြေရှင်းနည်း... အထူးပြုလုပ်ထားပြီး နူးညံ့အောင် ပြုပြင်ထားတဲ့ စက္ကူကို အသုံးပြုခြင်း...]

[ဈေးကွက်ချဲ့ထွင်မှုဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်နည်း... ဤအရာက တင်ပါးကို သုတ်ဖို့လောက်တင် မဟုတ်ဘူး... မွန်မြတ်တဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ အရေပြားကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ယုယပေးမှုတစ်ခုပဲ... ဤအရာက အဆင့်အတန်းရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုဖြစ်တယ်... တကယ့်ကို မြင့်မြတ်တဲ့ တင်ပါးပိုင်ရှင်တွေသာ အိမ်သာသုံးစက္ကူကို သုံးစွဲဖို့ ထိုက်တန်တယ်...]

ယင်ကျိန်းသည် ထိုစကားများကို နားထောင်နေစဉ် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းသွားလေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို... အိမ်သာသုံးစက္ကူ ရောင်းစေချင်တာလား..."

ယင်ကျိန်းသည် စော်ကားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကြီးမြတ်သော ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အိမ်သာကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

[အရှင်မင်းကြီး... ဒါကိုစဉ်းစားကြည့်ပါ... ရှန်းယန်တစ်ခုလုံးမှာ မှူးမတ်ဘယ်နှစ်ယောက်

ရှိသလဲ... ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေရော ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိသလဲ... လူတစ်ယောက် အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူတို့က ကိုယ်လက်သန့်စင်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ဤအရာက မကြာခဏ အများဆုံး အသုံးပြုရမယ့်အရာပဲ...]

[စက္ကူတစ်ရွက် ထုတ်လုပ်ဖို့ ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားပဲ ကုန်ကျပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးက ဒင်္ဂါးပြားတစ်ရာနဲ့ ရောင်းချမယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့က လုယက်ပြီး ဝယ်ကြဦးမှာပဲ...]

[ဒါက စက္ကူရောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဤအရာက သူတို့ရဲ့ တင်ပါးတွေပေါ်မှာ အခွန်ကောက်ခံမယ့် ခလုတ်တစ်ခုကို တပ်ဆင်လိုက်တာပါပဲ...]

ယင်ကျိန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူသည် သူ၏ ရွေးချယ်စရာများကို ချိန်ဆနေသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်နှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် အရေးတကြီး လိုအပ်နေမှုများ ရှိနေသည်။

ခဏအကြာတွင် ယင်ကျိန်းက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"လုပ်ကြတာပေါ့..."

"ဒါက စက္ကူရောင်းတာပဲ မဟုတ်လား... ငါက စာအုပ်တွေကိုတောင် မီးရှို့ဖို့ ရဲဝံ့ခဲ့တာပဲ... ဒါကို ရောင်းဖို့ ဘာကိုကြောက်ရမှာလဲ..."

"လီစစ်ကို ခေါ်လိုက်... ကျောက်ကောင်းကို ခေါ်လိုက်... ငါက ကုန်ပစ္စည်းအသစ် မိတ်ဆက်ပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပတော့မယ်..."

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ရှန်းယန်ရှိ အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သော ကျွေ့ရှန်းကျွီ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့တွင် ဤနေရာကို အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ် ကိုယ်ရံတော်များက ဝန်းရံထားလေသည်။ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိသူများမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ သို့မဟုတ် မွန်မြတ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရှေးဟောင်း မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများ၊ ကုန်သည်ကြီးများနှင့် ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ ပြောင်းရွှေ့လာကြသော သြဇာအာဏာရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံမှ ရတနာများကို ဆုချမည်ဟူသော ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြလေသည်။ ရတနာရှာဖွေခြင်း ဟုတ်လား။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက် အကြောင်းပြချက်ပြကာ ထောင်ချောက်ဆင်ထားခြင်းများ ဖြစ်နေမည်လား။

ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှေနှင့် ငွေတောင်ကြီးများမရှိဘဲ အနီရောင် ပိုးသားလွှမ်းခြုံထားသော လင်ပန်းတစ်ခုသာ ရှိနေလေသည်။

အသစ်စက်စက် ဝန်ကြီးချုပ်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော လီစစ်သည် နီမြန်းနေသော မျက်နှာထားဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး နိုင်ငံခြားဧည့်သည်များကို နှင်ထုတ်ခြင်းအကြောင်း ရေးသားထားသော သူ၏ ကျော်ကြားလှသည့် စာပေဟန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြပါ..."

"လူတွေက ဒီကမ္ဘာလောကမှာ ဘာကို ရှာဖွေနေကြသလဲ... စားဝတ်နေရေးနဲ့ သွားလာရေးထက်ပိုတာ ဘာမှမရှိပါဘူး... ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံးဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စားသောက်နေထိုင်မှုတွေက အမြင့်ဆုံး အရည်အသွေးမှာ ရှိနေပြီဖြစ်တယ်... အရာတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်... ခင်ဗျားတို့က မှူးမတ်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် သာမန်ရွာသားတွေနဲ့ ဘာမှမကွာခြားဘဲ အဲဒီအတွက်ကြောင့် အများကြီး ဒုက္ခရောက်နေကြရတယ်..."

ပရိသတ်များမှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ မည်သည့်အရာက ဤမျှလောက်အထိ ကြီးလေးနေရသနည်း။

လီစစ်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

“အဲဒါကတော့... စပါးငါးမျိုးရဲ့ သံသရာလည်ပတ်မှုအပြီးမှာ လုပ်ဆောင်ရတဲ့ သန့်ရှင်းရေးပါပဲ..."

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားကြသည်။ ဝန်ကြီးချုပ်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို လူသိရှင်ကြား မည်သို့များ ဆွေးနွေးနိုင်ရသနည်း။ ဤသည်မှာ လုံးဝကို အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"အိမ်သာသုံးတုတ်တံတွေ..."

လီစစ်က ဝါးခြစ်တံတစ်ခုကို မြှောက်ကိုင်ပြကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါတွေက မာကျောပြီး ကြမ်းတမ်းတယ်... ဒါတွေကို အသုံးပြုလိုက်တိုင်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေအတွက် နှိပ်စက်မှုတစ်ခုပဲ... အချို့ဆိုရင် ဒါတွေကြောင့် လျှို့ဝှက်ရောဂါတွေတောင် ရလာကြပြီး ထိုင်ဖို့၊ ရပ်ဖို့တောင် ခက်ခဲလာကြတယ်..."

ပရိသတ်ထဲရှိ ဝဖြိုးနေသော ချမ်းသာသည့် ကုန်သည်ကြီးများစွာမှာ သူတို့၏ ထိုင်ရာများကို မသိမသာ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြသည်။ လီစစ်၏ စကားက သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို ထိမှန်သွားခြင်းပင်။ လိပ်ခေါင်းရောဂါဆိုသည်မှာ လူချမ်းသာများ၏ ရောဂါတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကရုဏာကြီးမားပြီး ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ဒုက္ခရောက်နေတာကို မခံစားနိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို ရက်ပေါင်း လေးဆယ့်ကိုးရက်တိတိ အချိန်ယူပြီး ထျန်းရှန်းတောင်တန်းက အရည်ပျော်ကျလာတဲ့ နှင်းရေတွေကို စုဆောင်းစေကာ ပန်းတစ်ရာရဲ့ အဆီအနှစ်တွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး ဒီနတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းကို ဖန်တီးဖို့ အထူး အမိန့်ပေးခဲ့တယ်..."

လီစစ်က အနီရောင် ပိုးသားကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

လင်ပန်းပေါ်တွင်မူ ဖြူလွှလွှနှင့် နူးညံ့နေပြီး စန္ဒကူးရနံ့သင်းသင်းလေး ရနေသည့် သေသပ်စွာ စီထပ်ထားသော စက္ကူများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ စာရေးရန်အတွက် စက္ကူမဟုတ်ဘဲ အထူးနည်းစဉ်တစ်ခုဖြင့် တွန့်စေရန်နှင့် နူးညံ့စေရန် ပြုပြင်ထားသော အထူးစက္ကူအမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဒီဟာကတော့... ရှူယွင်ရုန်ပါပဲ..."

လီစစ်က စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကောက်ယူကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သာယာကြည်နူးနေသော အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"တိမ်တိုက်တစ်ခုလို နူးညံ့ပြီး ပိုးသားလို ချောမွေ့တယ်... လူကြီးမင်းတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး စမ်းသုံးကြည့်ကြပါ..."

အစေခံမလေးများက လင်ပန်းများကို သယ်ဆောင်လာကြပြီး တက်ရောက်လာသူ မှူးမတ်များကို နမူနာများ ဝေငှပေးလိုက်ကြသည်။

အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော မှူးမတ်အိုကြီးတစ်ဦးသည် ထိုစက္ကူကို တုန်ယင်စွာဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လက်ထဲတွင် ဆုပ်ခြေလိုက်သည်။

နူးညံ့သည်။ တကယ်ကို နူးညံ့လှပေသည်။

၎င်းသည် ပိုးသားထက်ပင် ရေစုပ်ယူမှု အားကောင်းပြီး ဝါဂွမ်းထက်လည်း ပို၍ ပေါ့ပါးကာ ပါးလွှာလေသည်။

"ဒါ... ဒါက တကယ်ကြီး သုံးလို့ရတာပဲ..."

မှူးမတ်အိုကြီးမှာ စကားပြောရန်ပင် ခက်ခဲသွားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

လီစစ်က ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်၏။

"သုံးလို့ရရုံတင်မကဘူး... တစ်ခါသုံးဖြစ်ပြီး ရေနဲ့ ဆေးချလိုက်တာနဲ့ အလွယ်တကူ ပျော်ဝင်သွားနိုင်တယ်... အခုကစပြီး ဝါးခြစ်တံတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကိုလည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပါတော့..."

"ဒီပစ္စည်းကို နန်းတော်အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပမာဏအတိုင်းပဲ ထောက်ပံ့ပေးထားတယ်... အရှင်မင်းကြီးက ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေကို ပြည်သူတွေနဲ့ မျှဝေခံစားသင့်တယ်လို့ မိန့်ဆိုထားတယ်... ယနေ့အတွက် ပထမဆုံး စက္ကူအလိပ် တစ်ထောင်ကို တစ်လိပ် (စက္ကူ ရွက်တစ်ရာ) လျှင် ဒင်္ဂါးပြားတစ်ရာနဲ့ စတင် လေလံတင် ရောင်းချပေးသွားမယ်..."

အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ တစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒင်္ဂါးပြားတစ်ရာ ဟုတ်လား။ ၎င်းမှာ ဆန်တစ်အိတ် ဝယ်ရန်ပင် လုံလောက်လေသည်။

တင်ပါးကို သုတ်ရုံလေးအတွက်နဲ့လား။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အသံတစ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒင်္ဂါးပြားနှစ်ရာ ပေးမယ်... ကျွန်မကို ဆယ်လိပ်ပေးပါ..."

ထိုသို့အော်လိုက်သူမှာ စီချွမ်းမှ မုဆိုးမချင်းဖြစ်လေသည်။ သူမသည် သတ္တုတွင်းတစ်တွင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ငွေကြေးပေါများကာ သူမ၏ ဘဝအရည်အသွေးကို အလေးထားဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း တစ်လိပ်လိုချင်တယ်... ကျွန်တော် ဒင်္ဂါးပြားသုံးရာ ပေးမယ်..."

"ဒင်္ဂါးပြားငါးရာ... ငါ့ဆီကနေ လုယူဖို့ မကြိုးစားနဲ့... ငါ့ရဲ့ အနာဟောင်းက အခုလေးတင် ပြန်ထနေပြီ..."

ရူးသွပ်စရာပင်။ နေရာတစ်ခုလုံး ရူးသွပ်သွားကြလေပြီ။

ဤသည်မှာ စက္ကူသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ အရှင်မင်းကြီး၏ အနှစ်သက်ဆုံးအရာ၊ ယဉ်ကျေးမှု၏ သင်္ကေတတစ်ခုနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၏ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်သွားလေပြီ။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်သည် ညစာစားပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပနေပြီး သူ၏ အိမ်သာထဲတွင် ဝါးခြစ်တံများသာ ရှိနေသေးပါက အလွန်ကို အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

စင်အောက်တွင် ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေကြသော ငွေအိတ်များကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာပြင်၏ အနောက်ဘက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ယင်ကျိန်းမှာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ထိန်းမရအောင် တွန့်ကွေးသွားလေတော့သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ရှိပါတယ်...]

"ငါ့ရဲ့ အရင်က ပြင်းထန်တဲ့ ဥပဒေတွေနဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေက ကြောက်စရာကောင်းပေမယ့် တကယ်တော့ ဒီစားသုံးသူဝါဒလောက်တော့ အကျိုးအမြတ် မများဘူးဆိုတာကို ငါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်..."

[ဒါက သေချာတာပေါ့... ဓားတွေက သူတို့ရဲ့ ငွေတွေကိုပဲ ယူနိုင်ပေမယ့် စားသုံးသူဝါဒကတော့ သူတို့ကို ဒူးထောက်ပြီး ငွေတွေ ထုတ်ပေးလာအောင် လုပ်နိုင်ရုံသာမက အရှင်မင်းကြီးကိုတောင် အထပ်ထပ် ကျေးဇူးတင်နေစေနိုင်တယ်...]

ထိုညတွင် ကျွေ့ရှန်းကျွီ စားသောက်ဆိုင်မှ ဒင်္ဂါးပြား ငါးသိန်းအထိ ဝင်ငွေရရှိခဲ့သည်။

နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်မှ ငွေကြေးယိုစိမ့်မှု ရပ်တန့်သွားလေပြီ။ သို့သော်လည်း တင်ပါး များနှင့် ပတ်သက်သော တော်လှန်ရေးတစ်ခုက ရှန်းယန်၏ အထက်တန်းလွှာများကြားတွင် တိတ်တဆိတ် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဖေးမြို့နယ်၊ စစ်ရွှေမဏ္ဍပ်။

ဤနေရာရှိ အငွေ့အသက်များမှာ ရှန်းယန်နှင့် လုံးဝကို ကွာခြားလှသည်။

လျူပန်သည် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော အရက်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်နေပြီး ရှည်လျားသော ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ခြေထောက်တင်ကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ခွေးခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားရင်း အားရပါးရ စားသောက်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး..."

ဖန်ခွိုက်သည် ဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဝှေ့ယမ်းလာသည်။

"ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ... ရှန်းယန်ကနေ ဥပဒေနဲ့ စည်းမျဉ်းအသစ်တွေ ရောက်လာပြီ..."

လျူပန်က သွားကို ပျင်းရိစွာ ထိုးဆွရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဘာတွေများ ထိတ်လန့်နေရတာလဲ... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် တောင့်ခံထားနိုင်မယ့် အရပ်ရှည်တဲ့လူတွေ ရှိတယ်... သူတို့က လုပ်အားပေးဖို့အတွက် လူတွေကို ထပ်ပြီး ခေါ်ယူပြန်ပြီလား... ဒါမှမဟုတ် အမျိုးသားတွေကို အတင်းအကျပ် စစ်မှုထမ်းခိုင်းပြန်ပြီလား..."

"အဲဒါတွေ တစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူး..."

ဖန်ခွိုက်က စက္ကူကို စားပွဲပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဒါကို ကြည့်စမ်း... ဒါကချင်စက္ကူပဲ... ခရိုင်အစိုးရက ကြေညာချက်တွေ ထုတ်ပြန်ဖို့အတွက် အခုဒီအရာကို အသုံးပြုနေပြီ..."

လျူပန်က ထိုစက္ကူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝိုး... တော်တော်လေး ဖြူတာပဲ... အဲဒီ ဝါးစာလိပ်တွေထက် မျက်စိပသာဒ ပိုဖြစ်တယ်..."

လျူပန်က လက်လှမ်းကာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်၏။

"ရှန်းယန်မှာ ဒါက ငွေတော်တော်များများ ရတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟဲဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်နေသည်။

"လျူဇီ... စက္ကူကိုပဲ မကြည့်နဲ့... အထဲက အကြောင်းအရာတွေကိုလည်း ကြည့်ဦး..."

လျူပန်က အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ သူသည် စာ သိပ်မတတ်သော်လည်း အကြမ်းဖျင်း အဓိပ္ပါယ်ကိုတော့ နားလည်နိုင်သေးလေသည်။

"လုပ်အားပေးဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရသူတွေက မိုးရွာလို့ နှောင့်နှေးသွားရင် သေဒဏ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့်ရမယ်... ထွန်တုံးအသစ်ကို အသုံးပြုပြီး အထွက်နှုန်း တိုးလာရင် ဆုချီးမြှင့်မယ်... ဟုတ်လား..."

လျူပန်က ဆက်ဖတ်လေလေ သူ၏ ပါးစပ်ထဲရှိ ခွေးသားမှာ ရုတ်တရက် အရသာ ပျောက်သွားလေလေ ဖြစ်လာသည်။

သူက ခြေထောက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ချလိုက်ပြီး မတ်မတ် ထိုင်လိုက်သည်။ အမြဲတမ်း မူးယစ်နေသယောင်နှင့် လူရှုပ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်များ ရှိနေတတ်သော သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ စူးရှသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

လျူပန်က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်..."

ရှောင်ဟဲက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ပထမချင်ဧကရာဇ်က သူ၏ နည်းလမ်းတွေကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီ... အရင်တုန်းက သူက ပြင်းထန်တဲ့ ဥပဒေတွေနဲ့ ရက်စက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေကို အသုံးပြုခဲ့လို့ လူတွေအတွက် ရှင်သန်ဖို့ လမ်းစမရှိ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်... အခု ဒီအမိန့်တော်အရဆိုရင်တော့ ပေါက်ကွဲတော့မယ့် ရေနွေးငွေ့အိုးထဲက လေတွေကို ထုတ်ပစ်လိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားပြီ... မူလက ပုန်ကန်ချင်နေတဲ့သူ အများစုတောင် လူစုကွဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်..."

ဖန်ခွိုက်က ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... ဆက်ပြီး ပုန်ကန်ရမှာလား..."

"မင်းရဲ့ ဖင်ကြီးကို ပုန်ကန်လိုက်..."

လျူပန်က ဖန်ခွိုက်၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ကိုယ့်ခေါင်းကို ကိုယ့်ခါးပတ်မှာ ချိတ်ထားရတာက ပျော်စရာကောင်းလို့လား... ခေါင်းဖြတ်မခံရတော့ဘူးဆိုတော့ ဘယ်သူက အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ ပုန်ကန်ချင်တော့မှာလဲ..."

သို့သော်လည်း သူက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

အကယ်၍ သူတို့ မပုန်ကန်လျှင် ဘဝတစ်သက်တာလုံး ဤစစ်ရွှေမဏ္ဍပ်၏ အကြီးအကဲအဖြစ်သာ ဤနေရာတွင် နေသွားရတော့မည်လား။

ချင်အင်ပါယာ၏ စာရွက်စာတမ်းကိုကြည့်ရင်း လျူပန်သည် သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

အားလုံး၏အထက် မြင့်မားသောနေရာတွင် ရှိနေသည့် ပထမချင်ဧကရာဇ်သည် ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး နူးညံ့သော ကွန်ရက်တစ်ခုကို ယက်လုပ်နေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကွန်ရက်သည် လူများကို လည်ပင်းညှစ်ရန် မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ကာ ဤစနစ်အတွင်း၌သာ အလုပ်လုပ်ရန်နှင့် ရုန်းကန်ရန် ပြုလုပ်ထားပြီး မည်သူမျှ ထွက်မသွားချင်အောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဟဲ..."

လျူပန်က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်၏။

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ... ငါတို့ အဲ့စက္ကူတချို့ကို ရအောင်ယူပြီး ရောင်းလို့ရနိုင်မလား..."

ရှောင်ဟဲမှာ အံ့သြသွားသည်။

"စက္ကူရောင်းမယ် ဟုတ်လား..."

"မှန်တယ်..."

လျူပန်က ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ရှန်းယန်မှာ ဒါတွေက ဈေးကြီးတယ်... ဒါကြောင့် ဒီလိုဆင်းရဲပြီး ခေါင်တဲ့နေရာမှာဆိုရင် ပိုပြီး လိုအပ်ချက် ရှိနေမှာ သေချာတယ်... အကယ်၍ ငါတို့သာ ကိုယ်စားလှယ်အခွင့်အရေးကို ရခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒါတွေကို ပြန်ရောင်းလို့ ရတယ်... ရွာလူကြီး လုပ်ရတာထက် ပိုမကောင်းဘူးလား..."

"ဒါ့အပြင်..."

လျူပန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

“ဒီစက္ကူက ပေါ့ပါးတယ်... အကြွေးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ ထောက်ခံစာတွေကို ရေးဖို့အတွက် ဒါကို ငါတို့ အသုံးပြုလို့ရတယ်... အနာဂတ်မှာ ငါ လျူဇီက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက သူရဲကောင်းတွေနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့တဲ့အခါ ဝါးစာလိပ်တွေကို သယ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ လက်မောင်းထဲမှာ စက္ကူရွက် အနည်းငယ်လောက် သယ်သွားရုံနဲ့ တွေ့သမျှ သူရဲကောင်းတိုင်းကို ကဗျာတစ်ပုဒ်လောက် ရေးပေးလို့ရပြီ... ဒါက နာမည်ကောင်း မရနိုင်ဘူးလား..."

ရှောင်ဟဲသည် လျူပန်ကိုကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဤလျူဇီသည် တကယ့်ကို မွေးရာပါ နိုင်ငံရေးလူရှုပ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများက ဥပဒေများနှင့် စည်းမျဉ်းများကိုသာ မြင်နေချိန်တွင် သူကမူ စီးပွားရေးနှင့် အချိတ်အဆက်များကို မြင်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီးက တကယ်ြကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ..."

ဖန်ခွိုက်သည် အချိတ်အဆက်များ ဆိုသည်ကို နားမလည်သော်လည်း ငွေရှာခြင်းနှင့် အရက်ဝယ်ခြင်းကိုတော့ နားလည်လေသည်။

လျူပန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှန်းယန်ရှိရာ အရပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ယင်ကျိန်း... မင်းရဲ့အနုနည်းနည်းဗျူဟာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... ဒါပေမယ့် ငါ လျူဇီကလည်း အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး..."

"လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ဒီစက္ကူကို မင်း အသုံးပြုနိုင်သလို ငါကလည်း ငါ့ကိုယ်ငါအတွက် ကောင်းကင်ဘုံဆီ သွားမယ့်လမ်းကို ဖောက်ဖို့ ဒီစက္ကူကိုပဲ အသုံးပြုနိုင်တယ်..."

"သူဌေး... ခွေးသား နှစ်ပေါင်လောက် ထပ်ပေးပါဦး... အကြွေးစာရင်းထဲ ထည့်ထားလိုက်... ရေးမှတ်ထားလိုက်..."

ရှန်းခရိုင်၊ စစ်တပ်စခန်း။

သူ၏ မျက်လုံးများအောက်တွင် ကြီးမားသော မျက်ကွင်းညိုကြီးနှစ်ခု ရှိနေသည့် ဟန်ရှင်းသည် စာရင်းများကို တွက်ချက်ရန်အတွက် စားပွဲပေါ်တွင် ကုန်းကွနေသည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ ချင်စက္ကူပုံကြီးမှာ တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

"စစ်သည်အင်အား ငါးသောင်း... တစ်ရက်ကို လီ ငါးဆယ် ချီတက်မယ်... ရေသုံးစွဲမှုက... ရေသုံးစွဲမှုက..."

ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲဖွရင်း ရူးလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

"ဒီရေသုံးစွဲမှုကို ငါ ဘယ်လိုတွက်ချက်ရမလဲ... ရေငွေ့ပျံနှုန်းကိုပါ ငါ တွက်ချက်ရမှာလား... မြင်းတွေရဲ့ ဆီးပြန်လည်ရရှိမှုနှုန်းကိုရော ငါ တွက်ချက်ရမှာလား... ဆရာဂျီက ငါ့ကို နောက်နေတာလား..."

မှန်ပေသည်။ ယင်ကျိန်းသည် ဟန်ရှင်းအား စာရင်းလုပ်ခိုင်းရုံသာမက ရှောင်ဂျီကိုပါ အသုံးပြု၍ သူ့ကို နေ့စဉ်အိုလံပစ်အဆင့် သင်္ချာပြဿနာများကို ဖြေရှင်းခိုင်းထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လှောင်အိမ်တစ်ခုတည်းရှိ ကြက်နှင့် ယုန် ပြဿနာ (စစ်တပ်ဗားရှင်း)။ အကယ်၍ မြင်းစီးသူရဲ သုံးထောင်နှင့် ခြေလျင်တပ်သား ငါးထောင်ရှိပြီး တပ်ဖွဲ့များ ရောနှောနေကာ မြင်းများက ပဲကိုစားပြီး လူများက ပြောင်းဆန်ကို စားမည်ဆိုပါစို့။ ရရှိနိုင်သော ရိက္ခာတန် တစ်သိန်းရှိပါက လူတိုင်းတစ်ပြိုင်နက်တည်း ငတ်သေသွားစေရန်... မဟုတ်ဘူး... ခရီးစဉ်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားစေရန် ရိက္ခာများကို မည်သို့ ခွဲဝေပေးရမည်နည်း။

ဟန်ရှင်းမှာ ရူးသွပ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ ရူးသွပ်သွား၍ မရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ တွက်ချက်လေလေ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စစ်ပွဲမြူခိုး မြေပုံမှာ ပိုမို ရှင်းလင်းလာလေလေ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။

အတိတ်က သူ စစ်ပွဲများကို ကြည့်ရှုသောအခါ တပ်မတော်နှစ်ခုကြားရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကိုသာ အဓိကထား ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ယခုအခါ စစ်ပွဲကို လေ့လာသောအခါတွင်မူ သူသည် စီးဆင်းနေသော ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းများနှင့် အချိန်၏ တိကျသော အတိုင်းအတာများကိုပါ ကြည့်ရှုနေလေပြီ။

"သတင်းပို့ပါတယ်..."

ကင်းထောက်တစ်ဦးသည် တဲအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။

"စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်းနဲ့ တပ်မှူးဟန်... ရှန်းနုံ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ငယ်တစ်ခုက ရိက္ခာပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တန်းကို နှောင့်ယှက်နေတာကို တွေ့ရှိထားပါတယ်... လူကြီးမင်းရဲ့ တပ်ဖွဲ့အနေနဲ့ သူတို့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရမှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

ဟန်ရှင်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ တကယ့် စစ်ပွဲကြီးပင်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားကို ဆွဲယူကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ တွက်ချက်မှုများကို နောက်ကြောင်းပြန်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှန်းနုံ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ငယ်တွေက... များသောအားဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်းနှစ်ကောင်စီရှိကြပြီး အရမ်းလျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြတယ်... အကယ်၍ ငါက ခြေလျင်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး လိုက်ဖမ်းမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကိုတောင် ရှူရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

ဟန်ရှင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“အမိန့်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်ပါ... လေးလံတဲ့ သံချပ်ကာတွေ မဝတ်ဆင်ရဘူး... လူတစ်ယောက်ကို သုံးရက်စာရိက္ခာနဲ့ ရေကိုပဲ သယ်ဆောင်သွားရမယ်... ဒါ့အပြင်..."

ဟန်ရှင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော တွက်ချက်မှုများမှတစ်ဆင့် ထက်မြက်လာသော ကောက်ကျစ်မှုပင် ဖြစ်၏။

"အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ရိက္ခာလှည်းဆယ်စီးကို ယူလာခဲ့ပါ... လှည်းတွေထဲမှာ သဲတွေ အပြည့်ထည့်ထားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပြောင်းဆန် တစ်လွှာလောက်ပဲ တင်ထားရမယ်... ဝင်ရိုးတံတွေကိုလည်း ရွေ့လျားတဲ့အခါမှာ ယိမ်းယိုင်နေအောင် တမင်တကာ ဖြေလျှော့ထားရမယ်..."

လက်ထောက်အရာရှိမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“တပ်မှူး... အဲ့တာကက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

"ငါးစာတစ်ခုပေါ့..."

ဟန်ရှင်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"ရှန်းနံတွေက ရိက္ခာပြတ်လပ်နေကြတယ်... ဒီပျက်လုမတတ်ဖြစ်နေတဲ့ ရိက္ခာလှည်းတွေကို တွေ့တဲ့အခါ သူတို့က မီးရှို့မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါတွေကို လုယူချင်ကြမှာပဲ... သူတို့က ရိက္ခာတွေကို လုယူဖို့ ရပ်တန့်လိုက်တာနဲ့..."

"အဲဒါ ငါ့အလှည့်ပဲ..."

"ဒါ့အပြင်... သူတို့က ရိက္ခာတွေကို လုယူပြီးတဲ့အခါ ပိုလေးတဲ့ ဝန်တွေကို သယ်ဆောင်ရမှာဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ မြင်းတွေ ဘယ်လောက်အထိ နှေးကွေးသွားမလဲဆိုတာကိုလည်း တွက်ချက်ထားရမယ်... သူတို့ကို အငိုက်ဖမ်းနိုင်ဖို့အတွက် ဘယ်တောင်ကြားလမ်းမှာ ကင်းပုန်းချထားရမလဲဆိုတာကိုပါ တွက်ချက်ရမယ်..."

ဟန်ရှင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ဖော်မြူလာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာလေတော့သည်။

လောဘ + ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး = သေခြင်းတရား

"ထွက်ခွာမယ်..."

ဤစစ်ပွဲတွင် ဟန်ရှင်းသည် မည်သည့် ကမ္ဘာပျက်မတတ် နည်းဗျူဟာများကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် တိကျသော တွက်ချက်မှုများကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။