အခန်း ၁၅

အခန်း (၁၅) ငါကိုယ်တော် အလိုရှိသောလမ်းကား ရွှံ့ဗွက်လမ်းမဟုတ်ဘဲ မြင်းများ ချောမွေ့စွာ ပြေးလွှားနိုင်သည့်လမ်းဖြစ်တယ်

ရှန်းယန်၏ တတိယလရာသီသည် စိမ်းလန်းစိုပြည်၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေရမည့် အချိန်ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ချင်အင်ပါယာ၏ အမတ်ချုပ်ကြီး လီစစ်နှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခန့်အပ်ထားသော မဟာချင် တော်ဝင်အင်ဂျင်နီယာအကယ်ဒမီ၏ အင်ဂျင်နီယာချုပ် ကျောက်ကောင်းတို့အတွက်မူ ဤနွေဦးရာသီသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

လဝက်ခန့် ဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေသော နွေဦးမိုးကြောင့် မျိုးချစ်ကျန်းမာရေး လှုပ်ရှားမှုအောက်တွင် အနည်းငယ် သန့်ရှင်းလာခဲ့သော မြို့တော်ကြီးသည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျူးချွဲလမ်းမပေါ်တွင် "ရှူယွင်ရုန်" သန့်စင်ခန်းသုံးစက္ကူများ တင်ဆောင်လာသော ဇိမ်ခံရထားလုံးကြီးတစ်စီးသည် ဒူးခေါင်းခန့်နက်သော ရွှံ့ဗွက်ကျင်းထဲတွင် ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် နစ်မွန်းနေသည်။ ရထားလုံးကို ဆွဲနေသော မြင်းလေးကောင်မှာ နှာမှုတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ခွာများ ချော်နေကာ ရထားထိန်းက မည်မျှပင် ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်စေကာမူ ရွှေကွပ်ထားသော ဘီးများက အနည်းငယ်မျှပင် ရွေ့လျားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"တွန်းကြ... ငါ့အတွက် တွန်းပေးကြစမ်း..."

ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော နန်းတွင်းသို့ ပစ္စည်းပို့ဆောင်ရသည့် နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ အရာရှိမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချွေးသံတရွဲရွဲ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒါတွေက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အလိုရှိနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကွ... ရွှံ့တွေပေသွားရင် မင်းတို့အားလုံး ခေါင်းဖြတ်ခံရလိမ့်မယ်..."

အနီးနားရှိ ခွန်အားကြီးမားသော လူအတော်များများက အော်ဟစ်အားယူနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ ရွှံ့ဗွက်များပေါ်တွင် ချော်ထွက်နေပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ အားစိုက်လွန်းသဖြင့် ချော်လဲကျသွားလေသည်။

"ဗွမ်း..."

ရထားလုံးကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တိမ်းစောင်းသွားပြီး တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အထူးထောက်ပံ့ရေး စက္ကူသေတ္တာအချို့သည် ရွှံ့ဗွက်ထဲသို့ လိမ့်ကျသွားကာ ချက်ချင်းပင် တန်ဖိုးကြီးမားသော စက္ကူပျော့ဖတ်အမှိုက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

စာရေးကြီးမှာ မျက်ဖြူလန်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် သတိလစ်မေ့မြောသွားတော့၏။

ဤမြင်ကွင်းကို ရှန်းယန်နန်းတော်၏ မြို့ရိုးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ယင်ကျိန်းက တွေ့မြင်သွားသည်။

သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်သော မိုးရေပေါက်များကို သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းခွင့်ပြုထားကာ သူ၏ မျက်လုံးများကမူ ရာသီဥတုထက်ပင် ပို၍ မှိုင်းညို့နေလေ၏။

ယင်ကျိန်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ... ဒါက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မြို့တော်လား... ဒါက ငါကိုယ်တော် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရတဲ့ အင်ပါယာလမ်းမကြီးလား..."

"မိုးရွာရင် ရပ်တန့်သွားပြီး လေတိုက်ရင် မျက်စိကန်းသွားရတယ်... တစ်ရက်ကို လီတစ်ထောင် သွားနိုင်တဲ့ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်ကို မဆိုထားနဲ့ အကောင်းဆုံးမြင်းတောင်မှ ဒီရွှံ့ဗွက်ထဲမှာ ခြေမသန်တဲ့မြည်းတစ်ကောင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းရောင်မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ဖန်တီးထားသော "မဟာချင် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ထိရောက်မှု ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းဇယား" ကို ပြသနေလေသည်။

[ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပြောတာ မှန်ကန်လှပါတယ်…]

[အချက်အလက်တွေအရ မိုးရွာတဲ့အခါ ချင်အင်ပါယာရဲ့ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ထိရောက်မှုက ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားပါတယ်... စားနပ်ရိက္ခာတွေက နယ်စပ်ကို မရောက်နိုင်သလို အစိုးရရဲ့ အမိန့်တွေကလည်း ခရိုင်တွေဆီကို မရောက်နိုင်ပါဘူး... ချင်စက္ကူတွေ ရှိနေရင်တောင်မှ လမ်းတွေ ပိတ်ဆို့နေရင် အဲဒီစက္ကူတွေက စာပို့စခန်းတွေမှာပဲ ဆွေးမြည့်သွားပါလိမ့်မယ်...]

[ချမ်းသာချင်ရင် လမ်းကိုအရင်ဖောက်ပါဆိုတာ ထာဝရမှန်ကန်တဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပါပဲ...]

ယင်ကျိန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

"လမ်းဖောက်ရမယ် ဟုတ်လား... ငါကိုယ်တော်က အမြဲတမ်း ဖောက်လုပ်နေခဲ့တာပဲ... မြောက်ဘက်မှာ မုန့်ထျန်းက ချင်ဖြောင့်တန်းလမ်းကို ဖောက်လုပ်ခဲ့ပြီး လီစစ်က ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်မှာ အင်ပါယာအဝေးပြေးလမ်းမကြီးကို ဖောက်လုပ်ခဲ့တယ်... နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အလုပ်သမား သိန်းပေါင်းများစွာကို စုဆောင်းခဲ့ပြီး ထည့်သွင်းခဲ့တဲ့ မြေကြီးတွေနဲ့ ကျောက်ခဲတွေက တောင်လိုပုံနေနိုင်တယ်... ဒါပေမယ့် ရလဒ်က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ..."

သူသည် အောက်ဘက်ရှိ ပျက်စီးနေသော ရထားလုံးကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်၏။

"လမ်းတွေက မြေဝါတွေနဲ့ချည်း လုပ်ထားတာ... နေပူရင် ဖုန်ထပြီး မိုးရွာရင် ရွှံ့ဗွက်တွေဖြစ်ကုန်တယ်... ရေမဝင်နိုင်ဘဲ ဖျက်ဆီးလို့မရနိုင်တဲ့ လမ်းမျိုး... မရှိဘူးလား..."

[ရှိပါတယ်...]

[ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေတာဘေ့စ်ထဲမှာ ဘိလပ်မြေလို့ခေါ်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်...]

[သိပ္ပံအမည်က စီလီကိတ်ဘိလပ်မြေ ဖြစ်ပါတယ်...]

[သာမန်အားဖြင့် ဘိလပ်မြေလို့ ခေါ်ကြပါတယ်...]

[သူ့ကို သဲတွေ ကျောက်စရစ်ခဲတွေနဲ့ မှန်ကန်တဲ့ အချိုးအစားအတိုင်း ရောစပ်ပြီး ရေထည့်ကာ မွှေပေးရုံပါပဲ... ခြောက်သွေ့သွားတဲ့အခါ မာကျောသွားပါလိမ့်မယ်...]

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီးက ၎င်းပေါ်မှ ဖြတ်မောင်းသွားသော်လည်း လက်မတစ်ဝက်မျှပင် ရွေ့လျားသွားခြင်း မရှိချေ။

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။

ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လမ်းလော။ ဤသည်က ကမ္ဘာမြေတစ်ပြင်လုံးကို ခင်းကျင်းနိုင်မည်လော။

[သီအိုရီအရတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ကုန်ကြမ်းတွေက အလွန်ရိုးရှင်းပါတယ်... ထုံးကျောက်၊ ရွှံ့စေး၊ သံရိုင်းမှုန့်နဲ့ ဂျစ်ပဆမ်တို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်... ဤအရာတွေ အားလုံးက ချင်အင်ပါယာမှာ အလွယ်တကူ ရနိုင်ပါတယ်...]

[စိန်ခေါ်မှုတွေကတော့ မီးဖုတ်တဲ့ အပူချိန်ဟာ စင်တီဂရိတ် ၁၄၅၀ ဒီဂရီ ရှိဖို့ လိုအပ်ပြီး အချိုးအစားကလည်း တိကျရပါမယ်...]

ယင်ကျိန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"အပူချိန်... အချိုးအစား..."

"အဲ့တာက ကျောက်ကောင်း ကျွမ်းကျင်တဲ့အရာပဲ မဟုတ်လား... သူက ကြေးမီးဖိုကိုတောင် ပေါက်ကွဲအောင် လုပ်နိုင်မှတော့ မီးဖိုထဲက မီးက အလွန်ပြင်းထန်ရမယ်..."

"ကျောက်ကောင်းကို စေလွှတ်လိုက်... ဟူဟိုက်ကို စေလွှတ်လိုက်..."

နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ တော်ဝင်စမ်းသပ်ကွင်းအတွင်း…

ကျောက်ကောင်းသည် မီးခိုးဖြူရောင် အမှုန့်ပုံကြီးကိုကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေလေသည်။

"စက္ကူစက်ရုံ တပ်မဟာ၏ ခေါင်းဆောင်" အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းသော နေ့ရက်အနည်းငယ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်ညက အမိန့်တော်တစ်ခုသည် သူ့ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သော မီးပြင်းဖိုဆီသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့၏။

"ကျောက်ခဲတွေကို မီးရှို့... အမှုန့်ဖြစ်အောင်ကြိတ်... ပြီးရင် ပြန်ရှို့..."

ကျောက်ကောင်းသည် ရှောင်ဂျီ ဖန်တီးပေးထားသော "ရိုးရာ ဘိလပ်မြေ ပြုလုပ်ခြင်းလမ်းညွှန်" ကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း စာလုံးတိုင်းကို သူသိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ဘုံက ရေးသားထားသော ကျမ်းတစ်စောင်နှင့် တူနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကျောက်..."

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ရွှင်လန်းနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျောက်ကောင်းခမျာ တုန်ယင်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်းသားဟူဟိုက်သည် သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ နောက်တွင် ကြီးမားသော သံတူကြီးကို သယ်ဆောင်လာသည့် ခွန်အားကြီးမားသော သက်တော်စောင့်နှစ်ဦးက လိုက်ပါလာကြသည်။

"အိုး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့မင်းသားလေး..."

ကျောက်ကောင်းက အလျင်စလို ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီနေရာကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲ..."

"ခမည်းတော်က ငါ့ကို 'ထုတ်ကုန်စစ်ဆေးရေးမှူး' လို့ ပြောတယ်..."

ဟူဟိုက်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ကြီးမားသော သံတူကြီးကို ထိကိုင်လိုက်သည်။

"ခမည်းတော်က ပြောတယ်... မင်းက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မြေကြီးပေါ် ခင်းလိုက်ရင် ကျောက်တုံးထက်တောင် မာကျောတဲ့ ဘိလပ်မြေလို့ခေါ်တဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးရမယ်တဲ့... သူက မင်းကို ကူညီပြီး စစ်ဆေးပေး ဖို့ ငါ့ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် သံတူကြီးကို ကြည့်ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်လေသည်။

"အဲ့တာက... စမ်းသပ်နေဆဲပါ... စမ်းသပ်နေဆဲပါပဲ..."

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... စလိုက်ကြရအောင်..."

ဟူဟိုက်သည် ခေါက်ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ရှာတွေ့သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်ကာ ဖရဲစေ့တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ငါက ဒီနေရာကနေပဲ ကြည့်နေမယ်... ခမည်းတော်က ငါတို့ကို အချိန်ကန့်သတ်ချက် ပေးထားတယ်... သုံးရက်အတွင်း စံပြလမ်းတစ်ခုကို မခင်းနိုင်ရင် ဤ

ဒီသံတူကြီးက... ဟီးဟီး..."

ကျောက်ကောင်းသည် ပေါ့ဆရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်နိုင်သည့် အလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် လာကြစမ်း... မီးမွှေး... အမှုန့်ကြိတ်ကြ..."

နန်းတွင်းရေးရာဌာနသည် ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။ ထုံးကျောက်များကို ချေမှုန်းကြပြီး ရွှံ့စေးများကို အခြောက်ခံကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖော်မြူလာအတိုင်း ကျောက်ကောင်းက ၎င်းတို့ကို ချိန်ခွင်ငယ်တစ်ခု အသုံးပြု၍ ဂရုတစိုက် ရောစပ်ပြီးနောက် အထူးပြုလုပ်ထားသော အပူချိန်မြင့်မီးဖိုထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ကြာသွားသည်။

တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်သဖြင့် ကျောက်ကောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများရဲနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံးသော ချက်ပြုတ်ထားသည့်အရာအသုတ် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည်။(ချက်ပြုတ်တာက တင်စားထားတာပါနော်)

၎င်းမှာ မည်းမှောင်၍ မာကျောသော အခဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေလေ၏။

"ကြိတ်... အမှုန့်ဖြစ်အောင် မြန်မြန်ကြိတ်ကြ..."

ကျောက်ကောင်းက လက်မှုပညာရှင်များကို ရူးသွပ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထက်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မည်းမှောင်နေသော အခဲကြီးသည် မီးခိုးဖြူရောင် အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ကျောက်ကောင်းသည် သဲနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများကို ရောစပ်ကာ ရေထည့်၍ မွှေလိုက်ရာ ၎င်းမှာ မီးခိုးရောင် ရွှံ့ဗွက်အိုင်အဖြစ်သို့

ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါပဲလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။

"ဒါက ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သလား..."

"ဖြန့်ခင်းလိုက်... မြန်မြန် ဖြန့်ခင်းလိုက်ကြ..."

လက်မှုပညာရှင်များသည် ရွှံ့များကို ပုံစံခွက်တစ်ခုထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ ညီညာအောင် ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက်တွင် ရှည်လျားသော စောင့်ဆိုင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ဟူဟိုက်သည် ဖရဲစေ့ သုံးကျင်းခန့် စားပြီးနေပြီဖြစ်ကာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကြသည်။

"ဆရာကျောက်... ဘာလို့ ဒီရွှံ့တွေက မခြောက်သေးတာလဲ... ခင်ဗျား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ထည့်ဖို့ မေ့သွားတာလား... ဥပမာ... လူပျိုပေါက်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆီးတို့ ဘာတို့ပေါ့..."

"မင်းသား.. စကားပြောတာ ဆင်ခြင်ပါဦး... ဒါက သိပ္ပံပညာပါ..."

ကျောက်ကောင်းသည် သိပ္ပံပညာဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း နားမလည်သော်လည်း ထိုစကားလုံးကို သင်ယူခဲ့ပြီး လူများကို လှည့်စားရန် ၎င်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တတိယနေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရွှံ့များကား အစိုင်အခဲဖြစ်သွားလေပြီ။

၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပြင်ပါရှိသည့် မီးခိုးဖြူရောင် ပျဉ်ပြားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ လက်ကို တုန်ယင်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်..."

မာကျောနေသည်။ တကယ့်ကို မာကျောနေလေပြီ။

"ပြီးပြီ... ပြီးသွားပြီ..."

ကျောက်ကောင်းမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက ချင်အင်ပါယာကို ကောင်းချီးပေးတာပဲ... ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့မိသားစုကို ကောင်းချီးပေးတာပဲ..."

ဟူဟိုက်မှာလည်း ထိုဆူညံသံကြောင့် နိုးလာသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခုန်ထလိုက်၏။

"ပြီးပြီလား... မြန်မြန် တူယူခဲ့စမ်း..."

"ဟေး ဟေး ဟေး...မင်းသားလေး... နေပါဦး..."

ကျောက်ကောင်းက သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဟူဟိုက်သည် သက်တော်စောင့်ထံမှ သံတူကြီးကို လုယူပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေပြီ။

"ဒီဟာက တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်တောင် မာကျောလဲဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

ဟူဟိုက်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး သံတူကြီးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဝုန်း.."

"ဂျွတ်..."

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ကောင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

သူ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ထားသော "နတ်ဘုရားကျောက်တုံး" သည် တူအောက်တွင် ပေါင်မုန့်ကြွပ်ကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားပြီး ဖုန်မှုန့်ပုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟူဟိုက်မှာ မှင်သက်သွားပြီး တူကို ကိုင်ထားကာ အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျောက်ကောင်းကို ကြည့်နေသည်။

"ဆရာကျောက်... ဒါက ခင်ဗျားပြောတဲ့ ကျောက်တုံးထက် ပိုမာကျောတယ်ဆိုတဲ့ အရာလား..."

ဟူဟိုက်သည် အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အမှုန့်အဖြစ် ကျေမွသွားသည်။

"ငါ့အိမ်နောက်ဖေးက အေးခဲနေတဲ့ တို့ဖူးလောက်တောင် မမာပါလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကာ ပြန့်ကျဲနေသော အပိုင်းအစများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ငိုချလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါက ဆေးညွှန်းအတိုင်း ဆေးဖော်စပ်ခဲ့တာပဲ... ထုံးကျောက်သုံးချိန်၊ ရွှံ့စေး နှစ်ချိန်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွတ်ဆတ်နေရတာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင်ပင် ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင်ရထားလုံးသည် စမ်းသပ်ကွင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာသည်။

ယင်ကျိန်း ဆင်းလာ၏။ သူသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော အပိုင်းအစများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ငိုကြွေးနေသော ကျောက်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသထွက်နေပုံ မပေါ်ဘဲ ကြာမြင့်စွာကတည်းက မျှော်လင့်ထားသည့် တည်ငြိမ်မှုမျိုးသာ ရှိနေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ရှိပါတယ်...]

"အကြောင်းရင်းတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာစမ်း..."

[စစ်ဆေးခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ...]

[အကြောင်းရင်း တစ်... အပူချိန် မလုံလောက်ခြင်း... မီးဖိုအပူချိန်က ၁၁၀၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်သာ ရှိပြီး ထရိုင်ကယ်လ်စီယမ် စီလီကိတ်က အပြည့်အဝ ဓာတ်ပြုမှု မရှိပါဘူး...]

[အကြောင်းရင်း နှစ်... ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံး အကြောင်းရင်းကတော့... အညစ်အကြေးတွေ အရမ်းများနေတာပါပဲ...]

[ကျောက်ကောင်း အသုံးပြုခဲ့သော ထုံးကျောက်တွင် မဂ္ဂနီဆီယမ် အများအပြား ပါဝင်နေပြီး ရွှံ့စေးတွင် သစ်မြစ်များ၊ မြက်စေ့များကဲ့သို့ သြဂဲနစ်ပစ္စည်းများ အများအပြား ပါဝင်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ ဓာတုဓာတ်ပြုမှု မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။]

[ကောက်ချက်အရ... စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ထုတ်လုပ်မှုနဲ့ အလုပ်ရုံပုံစံ အဂ္ဂိရတ်ပညာက မတူညီတဲ့ အရာနှစ်ခုဖြစ်ပါတယ်... စံသတ်မှတ်ချက်မရှိရင် အောင်မြင်မှုနှုန်း ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး...]

ယင်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်ကောင်းထံသို့ လျှောက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော အပိုင်းအစများကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်၏။

"ကျောက်ကောင်း..."

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး သေဒဏ်ထိုက်ပါတယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ချခံရရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"ထစမ်း... မင်းကို သတ်ဖို့ ငါကိုယ်တော် ရည်ရွယ်မထားဘူး..."

ယင်ကျိန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းက အစေခံကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်သလို အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်ကောင်း တစ်ယောက်လည်းဖြစ်တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းမှာ တစ်ခုခုလိုအပ်နေတယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် ဗလာကျင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"လိုအပ်တာက... ဘာလိုအပ်တာလဲ... အခြေခံဗဟုသုတ လိုအပ်တာလား..."

"စည်းကမ်းတွေ လိုအပ်တာ..."

ယင်ကျိန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာသော လီစစ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"လီစစ်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"အမိန့်တော်... ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်စေရမယ်... 'မဟာချင် စံသတ်မှတ်ရေးဗျူရို' ကို တည်ထောင်ရမယ်... တစ်ပြည်လုံးမှာရှိတဲ့ စက္ကူလုပ်ငန်း၊ ဘိလပ်မြေဖုတ်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် လက်နက်နဲ့ ဘီးတွေ သွန်းလုပ်ခြင်း စတဲ့အလုပ်ရုံတွေ အားလုံးက တစ်ပြေးညီ စံသတ်မှတ်ချက်တွေကို ချမှတ်ရမယ်..."

"ထုံးကျောက်က ဘယ်လောက်အထိ သန့်စင်ရမလဲ... ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် ဆန်ခါချရမလဲ... မီးအရောင်ကို အခြေခံပြီး မီးဖိုကို ဘယ်အပူချိန်အထိ အပူပေးရမလဲ... အဲ့မေးခွန်းတွေကို လက်စွဲစာအုပ်အဖြစ် ရေးသားပြီး ဖြန့်ဝေရမယ်..."

ယင်ကျိန်းက မီးဖိုကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အခုကစပြီး အလိုလိုသိစိတ်အပေါ် အခြေခံပြီး 'ဆေးဖော်စပ်' ရန် ရဲတင်းသူတိုင်း ဒါမှမဟုတ် 'ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်' ဒါမှမဟုတ် 'ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်' ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ရဲတင်းသူတိုင်း ဒီအထဲကို ခုန်ဆင်းပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် လောင်စာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေရမယ်..."

"ဒါက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ 'စက်မှုဥပဒေ' ပဲ..."

လီစစ်၏ ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားသည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒ၏ တင်းကျပ်သော ယုတ္တိဗေဒကို လူများကို အုပ်ချုပ်ခြင်းမှသည် အရာဝတ္ထုများကို အုပ်ချုပ်ခြင်းဆီသို့ တိုးချဲ့နေကြောင်း သူ အထင်းသား ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... အမိန့်တော်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်..."

"ကျောက်ကောင်း..."

ယင်ကျိန်းသည် ကျောက်ကောင်းကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"သွားပြီး ပြန်ရှို့စမ်း... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါကိုယ်တော်အတွက် ကျောက်ခဲတွေကို သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီး မီးကို တောက်လောင်အောင်လုပ်... ဟူဟိုက်... မင်းက ဆက်ပြီး ထုခွဲနေ..."

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မဟာချင်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးကိုတောင် မရှို့နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါကိုယ်တော် မယုံကြည်ဘူး..."

နောက်တစ်လခန့် အကြာတွင် နန်းတွင်းရေးရာဌာနသည် အသက်ရှင်လျက် ငရဲပြည်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျောက်ကောင်းမှာ ရူးသွပ်သွားလေပြီ။ သူသည် လက်မှုပညာရှင်များကို ထုံးကျောက်စေ့တိုင်း သန့်စင်သွားစေရန် အတင်းအကြပ် ပွတ်တိုက်စေပြီး ရွှံ့စေးမှ သံမှုန့်များကို ဖယ်ရှားရန် သံလိုက်များကို အသုံးပြုစေခဲ့သည်။ မီးဖိုအပူချိန်ကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် သူသည် လေမှုတ်တံများကို ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ပြီး လေမှုတ်တံများ၏ အကြိမ်အရေအတွက်ကိုပင် ဥပဒေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ထည့်သွင်းထားသည်။

"လေမှုတ်သူတွေဟာ တစ်ကြိမ် ရှူသွင်းတိုင်း သုံးကြိမ် တွန်းရမယ်... တစ်ကြိမ်ထက် လျော့နည်းပြီး တွန်းသူတွေကို ကြာပွတ်နဲ့ အကြိမ်နှစ်ဆယ် ရိုက်ရမယ်..."

ဟူဟိုက်မှာလည်း အားမနေခဲ့ချေ။ သူသည် ဘိလပ်မြေကို ထုခွဲရုံသာမက "ပြုတ်ကျစမ်းသပ်မှု" (ဘိလပ်မြေပြားများကို အမိုးပေါ်မှ ပစ်ချခြင်း) နှင့် "ရေစိမ်စမ်းသပ်မှု" (၎င်းတို့ အရည်ပျော်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ သိရန် ရေထဲတွင် သုံးရက်ကြာ စိမ်ထားခြင်း) တို့ကိုလည်း တီထွင်ခဲ့သည်။

ဤစိတ်ဝေဒနာရှင် ဆရာနှင့် တပည့်၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုအောက်တွင် ပထမဆုံးသော တကယ်ကို အဓိပ္ပါယ်ရှိသည့် ဆီလီကိတ် ဘိလပ်မြေကား နောက်ဆုံးတွင် မွေးဖွားလာခဲ့လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟူဟိုက်သည် သံတူကြီးကို ကျယ်ပြန့်သော စက်ဝိုင်းပုံစံ လွှဲယမ်းကာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဒေါင်..."

မီးပွားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားလေသည်။

ဘိလပ်မြေပြားပေါ်တွင် အဖြူရောင်အစက်အပြောက်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဟူဟိုက်မှာမူ တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် သူ၏ လက်များ ထုံကျင်သွားကာ တူကြီးကိုပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"သောက်ကျိုးနည်းပဲ..."

ဟူဟိုက်က သူ၏ လက်ကို ခါယမ်းရင်း အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မာတယ်... တကယ် မာကျောတယ်... ဆရာကျောက်... ခင်ဗျား ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လုပ်နိုင်သွားပြီပဲ..."

ကျောက်ကောင်းသည် ဘိလပ်မြေပြားကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သားကဲ့သို့ ဖက်ထားကာ ငိုချလိုက်သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ဤမျှလောက် အောင်မြင်သည်ဟု တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။ ဤသည်က သမင်ကိုမြင်းဟု အတင်းအကျပ်ပြောခြင်းထက် များစွာ ပို၍ ကျေနပ်စရာ ကောင်းလေသည်။

ဘိလပ်မြေကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ပြဿနာသစ်များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

ပိုက်ဆံမရှိတော့ချေ။

ချီလင်ခန်းမအတွင်းတွင် လီစစ်သည် တွက်ချက်မှုအချို့ကို ပြုလုပ်နေရင်း သူ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ဒီဘိလပ်မြေက ကောင်းမွန်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုက ကျောက်မီးသွေး၊ သံနဲ့ လူအင်အား အများအပြားကို စားသုံးပါတယ်... လီပေါင်း ၁၈၀၀ ရှည်လျားတဲ့ ပေ့တိခရိုင်ဆီ ဦးတည်နေတဲ့ ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်မယ်ဆိုရင် ဘိလပ်မြေ တန်ပေါင်း သန်းဆယ်ချီနဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲ ကျင်းပေါင်း သန်းရာချီ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်..."

"လက်ရှိ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်နဲ့ဆိုရင်... ရှူယွင်ရုန်ကို ရှန်းနုံတွေဆီ ရောင်းရင်တောင်မှ လုံလောက်တဲ့ ငွေကြေးကို ရရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လီစစ်သည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့်‌ေပကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးသာ ကျောက်တုံးတွေကို ရွှေအဖြစ် မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး ဆိုရင်ပေါ့..."

ယင်ကျိန်းသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးနေလေသည်။

သူသည် အလင်းရောင်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ... လမ်းတွေ ပွင့်သွားတာနဲ့ ငွေတွေ စီးဆင်းလာလိမ့်မယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား... အခု လမ်းတွေတောင် မဖောက်ရသေးဘူး... ပိုက်ဆံက အရင်ကုန်သွားပြီ..."

[ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ဒါက ဂန္ထဝင် 'အခြေခံအဆောက်အအုံ ထောင်ချောက်' ပါပဲ... ပြန်ဆပ်ရမယ့် အချိန်ကာလ ရှည်လျားပြီး ကြိုတင်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အများအပြား လုပ်ရတာပါ...]

[အနာဂတ်မှာ ဤပြဿနာအတွက် ဖြေရှင်းချက်က များသောအားဖြင့် ငွေချေးခြင်းပါပဲ...]

"ငွေချေးရမယ်..."

ယင်ကျိန်းက သရော်လိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော်က တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ... ဘယ်သူ့ဆီကနေ ချေးရမှာလဲ... ပြည်နယ်ခြောက်ခုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေဆီကလား... ဒါမှမဟုတ် ရှန်းနုံတွေဆီကလား..."

[အနာဂတ်ဆီကနေ ချေးယူတာပါ...]

[စီမံကိန်းအမည် - ချင်အင်ပါယာ၏ ပထမအဆင့် အထူးဘဏ္ဍာရေးငွေတိုက်စာချုပ်]

[ယုတ္တိဗေဒ - ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... အရှင့်အနေနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ ယုံကြည်ရမှုကို အာမခံအဖြစ်ထားပြီး ငွေတိုက်စာချုပ်တွေကို ထုတ်ဝေရပါမယ်...]

[သာမန်ပြည်သူတွေ (အဓိကအားဖြင့် ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ မှူးမတ်တွေ) က စာချုပ်တွေကို ဝယ်ယူပြီး အဲဒီငွေကို နန်းတွင်းအတွက် လမ်းဖောက်လုပ်ရာမှာ အသုံးပြုရပါမယ်...]

[နန်းတွင်းက ငါးနှစ်အတွင်း အရင်းနဲ့ အတိုး ပြန်ဆပ်ဖို့ ကတိပြုပါတယ်...]

[လမ်းပြင်ပြီးတဲ့အခါ အခကြေးငွေကောက်ခံဖို့ ဂိတ်တစ်ခု ဆောက်လုပ်ပြီး ကောက်ခံရရှိတဲ့ ငွေတွေကို အကြွေးဆပ်ဖို့ အသုံးပြုပါမယ်...]

ယင်ကျိန်းသည် ဤအလွန်တိုးတက်သော သဘောတရားကို နားထောင်ရင်း နက်နဲသော တွေးတောမှုထဲသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

နန်းတွင်းအတွက် လမ်းဖောက်ရန် ပြည်သူများထံမှ ငွေချေးပြီးနောက် ငွေပြန်ဆပ်ရန် ပြည်သူများထံမှ လမ်းကြေး ကောက်ခံမည်လော။

ဤသည်မှာ ဘာမှမပေးဘဲ တစ်ခုခုကို ရယူရန် ကြိုးစားနေသည်နှင့် တူနေလေသည်။

"လီစစ်..."

ယင်ကျိန်းက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"ဟိုချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေက နန်းတွင်းကို ငွေချေးဖို့ ဆန္ဒရှိလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်သလား..."

လီစစ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ကုန်သည်တွေက အမြတ်အစွန်းကို အရာအားလုံးထက် ပိုတန်ဖိုးထားကြပါတယ်... သူတို့က နန်းတွင်းက စက္ကူတစ်ရွက်ကို မယုံကြည်ဘဲ ငွေသားကိုပဲ ယုံကြည်ကြတာပါ... ဒါ့အပြင် နန်းတွင်းက အရင်တုန်းက အလုပ်သမားတွေကို အလကား စုဆောင်းခဲ့ပေမယ့် အခု ရုတ်တရက် ချေးယူဖို့ တောင်းဆိုလာတဲ့အခါ သူတို့က ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်နေကြမှာပါ..."

ယင်ကျိန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့က သူတို့ကို ယုံကြည်ခိုင်းရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့..."

"အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်..."

"ပထမ….ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးအတွက် ငွေတိုက်စာချုပ်များကို ထုတ်ဝေရမယ်... တစ်ခုစီမှာ မျက်နှာစာတန်ဖိုး ကြေးပြားတစ်ထောင်ရှိပြီး နှစ်စဉ်အတိုးနှုန်း ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းရှိရမယ်... ငါးနှစ်ပြည့်တဲ့အခါ စာချုပ်တွေကို ပြန်လည်ရွေးယူနိုင်တယ်..."

"ဒုတိယအချက်အနေနဲ့..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားလေသည်။

"ငွေတိုက်စာချုပ် စုစုပေါင်း ကြေးပြား တစ်သောင်းဖိုး ဝယ်ယူသူတိုင်းကို ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ တစ်ခု ချီးမြှင့်မယ် တကယ့်အာဏာ မရှိပေမယ့် ဒူးထောက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရလိမ့်မယ်... ငွေတိုက်စာချုပ် စုစုပေါင်း ကြေးပြားတစ်သိန်းဖိုး ဝယ်ယူသူတိုင်းရဲ့ အမည်ကို ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးရဲ့ အစပြုရာ နေရာမှာရှိတဲ့ ကျောက်စာတိုင်မှာ ထွင်းထုပေးပြီး လူထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ ရိုသေလေးစားမှုကို ခံရစေမယ်..."

"တတိယနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးအချက်က..."

ယင်ကျိန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး လီစစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ကုန်သည်ကြီးတွေကို ပြောလိုက်... သူတို့ မဝယ်ဘူးဆိုရင်..."

"သူတို့ရဲ့ အခွန်တွေကို ငါကိုယ်တော် စုံစမ်းစစ်ဆေးရလိမ့်မယ်..."

"ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့က စားနပ်ရိက္ခာတွေကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ရောင်းချပြီး ကြေးပြားတွေကို သိုလှောင်ကာ ကြီးမားတဲ့ ဓနဥစ္စာတွေကို ရှာဖွေခဲ့တယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကြားသိရတယ်... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ တရားရေးဝန်ကြီးဌာနက မကြာသေးမီက တော်တော်လေး အားလပ်နေခဲ့တာ..."

လီစစ်က တုန်ယင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားလေသည်။

လက်တစ်ဖက်က မက်လုံး (အတိုး + ဘွဲ့ + ဂုဏ်သတင်း) ကို ပေးထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က တုတ် (အခွန်စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း + ထောင်ချခြင်း) ကို ပေးထားလေသည်။

ဤသည်မှာ ငွေချေးခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ အင်ပါယာအဆင့် ပရဟိတအမိန့်တော်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ပညာရှိလှပါတယ်... ဒီအစီအစဉ်က တောက်ပလွန်းလှပါတယ်..."

လီစစ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် တုန်ယင်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်... ပါရှူက မုဆိုးမချင်းနဲ့ စတင်လိုက်ကြရအောင်... သူက အချမ်းသာဆုံးပဲ..."

ရှန်းယန်မြို့၏ အနောက်ဘက်ဈေး...

ကြီးမားသော ကြေညာချက်တစ်ခုကို ကပ်ထားသည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင် စားပွဲတစ်လုံးရှိပြီး ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိအချို့က တောက်ပသော အပြုံးများဖြင့် အော်ဟစ်နေကြသည်။

"လက်လွတ်မခံကြနဲ့နော်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် အာမခံထားတာပဲ... ချင်မင်းဆက် နိုင်ငံတော် ငွေတိုက်စာချုပ်ရဲ့ ပထမအသုတ်ပဲ... အတိုးများပြီး အန္တရာယ်ကင်းတယ်...ဒါကို ဝယ်ယူခြင်းက မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ပဲ...ဒါကို ဝယ်ယူခြင်းက သင့်ကို မှူးမတ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေလိမ့်မယ်..."

စောင့်ကြည့်နေသူများသည် လက်ညိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး အများစုမှာ သံသယဖြစ်နေကြသည်။

"နန်းတွင်းက ငွေချေးနေတာလား... နေမင်းက အနောက်ဘက်ကနေ ထွက်လာတာလား..."

"ဒါက လိမ်လည်မှုများလား... နောက်မှ သူတို့ ပြန်မဆပ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ထိုစဉ် ဖဲသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝပုံပေါ်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး တိုးဝင်လာသည်။

သူကား ဖေးမြို့နယ်တွင် အောင်မြင်မှုမရရှိဘဲ ရှန်းယန်သို့ သူ၏ အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရန်ရောက်လာသော လျူပန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူပန်သည် ရှူယွင်ရုန်ကို ရောင်းချရာမှ သူယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော ကြေးပြားတစ်ထပ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ကြည့်နေလေသည်။

"ရှောင်ဟဲ... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

လျူပန်က သူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဟဲကို မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟဲသည် ကြေညာချက်ကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေလေသည်။

"လျူဇီ... ဒါက အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ..."

ရှောင်ဟဲက သူ၏ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"ပထမချင်ဧကရာဇ်က ဒါကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထုတ်ဝေလိုက်ကတည်းက သူ ပြောင်းလဲနေပြီဆိုတာကို ဆိုလိုတာပဲ... သူက ယုံကြည်မှုကို တန်ဖိုးထားလာပြီ... အတင်းအကျပ် ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီယုံကြည်မှုကို တည်ဆောက်ပြီးတာနဲ့ ချင်အင်ပါယာရဲ့ အနေအထားက ကွဲပြားသွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် ဒူးထောက်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ဆိုတဲ့ အခွင့်ထူးကို ကြည့်လိုက်ဦး..."

ရှောင်ဟဲက လက်ညိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ငါတို့က အခုချိန်မှာ ကုန်သည်တွေအနေနဲ့ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျနေပြီး အရာရှိတွေထက် အဆင့်သုံးဆင့် နိမ့်ကျနေတယ်... ငါတို့ ဒါကို ဝယ်လိုက်ရင် နောင်တစ်ချိန် ရှန်းယန်မှာ သွားလာတဲ့အခါ ပိုပြီး မတ်မတ်ရပ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် လျူပန်က ငွေထပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ငါ ဝယ်လိုက်ပြီ..."

လျူပန်က အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ရာ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားသည်။

"ငါ လျူဇီက သာမန်အရပ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ ကျဆင်းမှုနဲ့ တိုးတက်မှုကိုတော့ ငါ သိပါတယ်... လမ်းဖောက်တာက ကောင်းတဲ့အရာပဲ... ဒီငွေကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ ငါ ချေးပေးမယ်..."

အရာရှိမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... ခုလိုသတ္တိရှိတဲ့ အမျိုးသားက တကယ့်ကို ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်တာပဲ... လူကြီးမင်းရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ..."

"လျူဇီ.."

"ကောင်းပါပြီ... သတ္တိခဲလျူဇီက ငွေတိုက်စာချုပ် ကြေးပြားတစ်သောင်းဖိုး ဝယ်ယူပါတယ်... မှူးမတ်ဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ပါတယ်... ဒူးထောက်စရာ မလိုပါဘူး..."

လျူပန်သည် နဂါးပုံစံပါရှိသော လှပပြေပြစ်သည့် ငွေတိုက်စာချုပ်ကို ကိုင်ထားကာ သူ၏ ခေါင်းကို မော့ထားလျက် သူ့အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ မနာလိုသော အကြည့်များကို ကြည့်နေသည်။

သူ မသိလိုက်သည်မှာ သူ၏ လုပ်ရပ်များကို လမ်းတစ်ဖက်ကမ်းရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ယင်ကျိန်းက စောင့်ကြည့်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အဲ့လူက..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်။

"ဖေးမြို့နယ်က လျူပန်လား..."

ရှောင်ဂျီ၏ ပေါ့ပ်အပ် မက်ဆေ့ခ်ျ ပေါ်လာလေသည်။

[သူက အဲဒီလူ အစစ်ပါပဲ... အခု သူက ရှန်းယန်မှာ အကြီးဆုံး သန့်စင်ခန်းသုံးစက္ကူ ပြန်လည်ရောင်းချသူ ဖြစ်နေပါပြီ...]

ယင်ကျိန်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... အဲ့လူလိမ်အိုကြီးက အနံ့ခံကောင်းတာပဲ..."

"သူက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံ စီမံကိန်းတွေကို ဒီလောက် ထောက်ခံအားပေးနေမှတော့ သူ့ကို တာဝန်တွေ ပိုပေးလိုက်ကြရအောင်..."

"ရှန်းယန်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆီ သတင်းပို့လိုက်... အဲ့လျူဇီကို ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးရဲ့ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အတွက် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်ယူခိုင်းလိုက်... ဆိုလိုတာက ထမင်းဘူးတွေနဲ့ သန့်စင်ခန်းသုံးစက္ကူတွေ ရောင်းချဖို့ပဲ..."

"သူက အဲ့ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်မှာ ပြေးလွှားရင်း မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်မလားဆိုတာ ငါကိုယ်တော် ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

သုံးလ ကြာပြီးနောက်…

ရှန်းယန်၏ မြောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်…

နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မိုင်ဆယ်လီခန့် ရှည်လျားသော မီးခိုးဖြူရောင် လမ်းမကြီးသည် မြေဝါများပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေသည်။

မိုးရေများ ကျဆင်းလာပြီး လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ရေနုတ်မြောင်းများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသည်။ လမ်းမျက်နှာပြင်မှာ စိုစွတ်နေသော်လည်း ရွှံ့ဗွက်အစအနမျှ မရှိဘဲ သံကဲ့သို့ မာကျောနေလေ၏။

သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းတပ်တစ်တပ်သည် မြင်းခွာသံများဖြင့် ကြည်လင်သာယာသော အသံကို ဖန်တီးကာ ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှပင် မထစေဘဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ယင်ကျိန်းသည် လမ်းဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို ခိုင်ခံ့သော ဘိလပ်မြေပေါ်တွင် အခိုင်အမာ စိုက်ချထားကာ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်လျှံလာလေသည်။

“ဤသည်က ငါကိုယ်တော် အလိုရှိတဲ့လမ်းပဲ”

ဤလမ်းသည် ရွှံ့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ငွေကြေး၊ နည်းပညာနှင့် ဥပဒေများဖြင့် ခင်းကျင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ရှန်းယန်နှင့် ကျိုးယွမ်တို့ကို ဆက်သွယ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး အင်ပါယာ၏ လက်လှမ်းမီမှုကို မဟာတံတိုင်းကြီး၏ အပြင်ဘက်အထိ တိုးချဲ့ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ရှိပါတယ်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်...]

"နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ငါကိုယ်တော် ဒီလမ်းကို ရှန်းနုံချန်ယွီရဲ့ တဲအဝင်ဝအထိ တိုးချဲ့မယ်..."

"ချင်စစ်တပ်ရဲ့ မြင်းခွာတွေက ဒီကျောက်သားလမ်းပေါ်မှာ ပြေးလွှားနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို နင်းခြေနေတာလားဆိုတာ သူ့ကို ငါကိုယ်တော် သိစေချင်တယ်..."

[အရိပ်အမြွက် - ရှန်းနုံနယ်မြေဆီ လမ်းဖောက်ဖို့ ခက်ခဲနိုင်ပါတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမှာ ဖျက်သိမ်းရေးရုံး မရှိလို့ပါပဲ... ဒါပေမယ့် ဒီလမ်းနဲ့ဆိုရင် စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်းရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအမြန်နှုန်းက သုံးဆ တိုးလာပါလိမ့်မယ်... ရှန်းနုံတွေရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ...]

မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

ဤဘိလပ်မြေလမ်းကို ခင်းကျင်းလိုက်ခြင်းနှင့်အတူ ချင်အင်ပါယာ၏ ကြီးမားသော စစ်ယန္တရားကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ ပထမဆုံးသော အဆင့်မြင့်လောင်စာဆီတိုင်ကီကို ရရှိသွားခဲ့လေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် မြောက်ဘက်အဝေးရှိ ထို့မန်ချန်ယွီသည် မြင်းနို့အရက်ကို သောက်နေပြီး သူ၏ထံသို့ ငရဲပြည်ဆီ သွားမည့် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။