အခန်း ၁၆
Vol. 2 Ch. 16
အခန်း (၁၆) ကျောက်ခဲကို ရွှေအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းလော... မဟုတ်ပါ၊ သဲကို ကျောက်စိမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းသာဖြစ်၏
ရှန်းယန်မြို့ မြောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးရှိ ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး၏ စမ်းသပ်လမ်းပိုင်း။
ဤသည်မှာ ချင်မင်းဆက်၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသင့်သော နေ့တစ်နေ့ပင် ဖြစ်လေသည်။
မိုးဖွဲဖွဲ ရွာသွန်းနေသော်လည်း ကျယ်ဝန်းပြီး ချောမွေ့သော မီးခိုးရောင် ဘိလပ်မြေလမ်းမကြီးသည် လော့စ်ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွယ်တန်းနေပြီး ရွှံ့နွံအရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိချေ။
"အသင့်ပြင်... ထွက်မယ်..."
စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော မြင်းလေးကောင်ကသည့် ရထားလုံးသည် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပစ်ထွက်သွားသည်။ ထိုရထားလုံးကို မောင်းနှင်နေသူမှာ အထူးပြုလုပ်ထားသော လေကာမျက်မှန် (အမှန်တကယ်တွင် ကျောက်ကောင်းက လချေးကျောက်ကို သွေး၍ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်) ကို တပ်ဆင်ထားသည့် ဟူဟိုက်ပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ ဆံပင်များက လေတိုက်ရာသို့ လွင့်လူးနေပြီး သူက ထူးဆန်းသော အသံများကို အတုခိုးကာ အော်ဟစ်နေလေသည်။
"ဝှီး... ဝှီး..."
မြင်းခွာများသည် ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ကြည်လင်၍ မြန်ဆန်သော ခွာသံများကို ထွက်ပေါ်စေကာ ထိုစည်းချက်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် တောက်လျှောက် မြည်ဟည်းနေသည်။
ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ကျောက်ကောင်း၏ မျက်နှာမှာ လေတိုက်နှုန်းကြောင့် တွန့်လိမ်နေလေသည်။ သူသည် လက်ရန်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ သူ၏ အော်ဟစ်သံများက လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။
"မင်းသားလေး... ဖြည်းဖြည်း မောင်းပါ... ဖြည်းဖြည်း မောင်းပါ... ကျွန်တော်တို့ လွင့်စင်ထွက်သွားပါတော့မယ်..."
"ဖြည်းဖြည်းမောင်းဖို့ ဝေးသေး... ခမည်းတော် ကြည့်နေတယ်..."
ဟူဟိုက်သည် အရှိန်လျှော့မသွားသည့်အပြင် သူ၏ကြာပွတ်ဖြင့် လွှဲရိုက်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဘေးတိုက် လျှောဆင်းသွားစမ်း..."
တည့်မတ်သော လမ်းမကြီး၏ အကွေ့ကြမ်းတစ်ခုတွင် ဟူဟိုက်သည် မြင်းဇက်ကြိုးကို အားကုန်ဆွဲလိုက်သည်။ အထူးအားဖြည့်ထားသော ဘီးများသည် ကွန်ကရစ်မျက်နှာပြင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်မိသွားပြီး စူးရှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ မီးခိုးငွေ့များပင် ထွက်လာသည်။
ရထားလုံးသည် ဘေးတိုက် လျှောတိုက်သွားပြီး လမ်းဘေးရှိ ရေမြောင်းနှင့် သီသီလေးလွတ်သွားကာ ပြန်လည်တည့်မတ်သွားပြီးနောက် သူ၏ မြန်ဆန်သော ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားသည်။
အဝေးရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင်။
ယင်ကျိန်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ မှန်ပြောင်း (ကြည်လင်သော ကျောက်သလင်းနှစ်ခုကို သွေး၍ ပြုလုပ်ထားသော မူရင်းဗားရှင်း) ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။
"မိုက်မဲတဲ့သား... သူက ရထားလုံး မောင်းနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."
ဘေးတွင် ရပ်နေသော မုန့်ထျန်းမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ လက်များက ဓားရိုးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများတွင်လည်း စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်လျှံနေလေသည်။
"အရှင်မင်းကြီး... ဒီဟာက နတ်ဘုရားတို့ရဲ့လမ်းပါပဲ... ဒီဟာကား နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ အမြန်နှုန်းပဲ..."
"ကျွန်တော်မျိုး အချိန်မှတ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်... ဤ
ဒီဆယ်လီခရီးကို မြေသားလမ်းဟောင်းပေါ်မှာဆိုရင် မြန်ဆန်တဲ့ မြင်းတစ်ကောင်အတွက်တောင် အချိန်နှစ်မတ်ခန့် ကြာမြင့်ပါလိမ့်မယ်... အခုတော့ အချိန်တစ်မတ်ရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မကြာပါဘူး..."
"အကယ်၍ စစ်သည်သုံးသိန်းပါတဲ့ စစ်တပ်သာ ဒီအမြန်နှုန်းနဲ့ ချီတက်နိုင်မယ်ဆိုရင်... ရှန်းနုံမြင်းတွေ မြက်စားနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဓားက ချန်ယွီရဲ့ လည်ပင်းဆီကို ရောက်နေပါပြီ..."
ယင်ကျိန်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ အံ့အားသင့်မှုမှာလည်း မုန့်ထျန်းထက် မလျော့နည်းပေ။
ဤသည်မှာ အခြေခံအဆောက်အအုံ၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။
ဤလမ်းသည် အမြန်နှုန်းကိုသာမက အချိန်နှင့် နေရာအကွာအဝေးကိုပါ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
"လီစစ်..."
ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏နောက်ရှိ အမတ်ချုပ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။
"ဒီလမ်းက ကောင်းကောင်း တည်ဆောက်ထားတယ်... ငွေတိုက်စာချုပ်တွေလည်း ရောင်းအားကောင်းနေတယ်... ဒါပေမယ့် မကြာသေးမီက ရှန်းယန်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတချို့ ဖြစ်ပျက်နေတယ်လို့ ကိုယ်တော် ကြားမိတယ်..."
ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော စီမံကိန်းကြောင့် အံ့သြမင်သက်နေဆဲဖြစ်သော လီစစ်က ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာငယ်သွားလေသည်။
"အရှင်မင်းကြီးက ဉာဏ်အမြော်အမြင် ကြီးမားလှပါတယ်..."
လီစစ်က လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။ သူ၏ လေသံက လေးလံနေလေသည်။
"လမ်းကိုတော့ တည်ဆောက်ပြီးပါပြီ... ဒါပေမယ့် ငွေကြေးက... အခက်အခဲ ဖြစ်နေပါတယ်..."
ရှန်းယန်ရှိ အနောက်ဘက်ဈေးမှ လျူမိသားစု အမြန်စာဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်နှင့် ဆိုင်ခန်းတစ်ခု၏ ရှေ့တွင်။
လျူပန်သည် တံခါးခုံပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝါးတုတ်ချောင်းတစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ထားကာ ငွေမရှင်းနိုင်သော စားသုံးသူများ၏ တန်းစီနေသည့် အတန်းရှည်ကြီးကို ကြည့်နေလေသည်။
အစိုးရစာချုပ်များကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ဂုဏ်ထူးဆောင် ပြည်သူ့ဝန်ထမ်း ဖြစ်လာကာ ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး၏ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး အရာရှိအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရပြီးကတည်းက လျူပန်၏ စီးပွားရေးမှာ တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။
သူသည် အသားပေါင်မုန့် ( တဆေးမပါသော ပေါင်မုန့်နှစ်ချပ်ကြားတွင် ဆားနယ်အသားအနည်းငယ် ညှပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်) ဟုခေါ်သော အစားအစာတစ်မျိုးကို တီထွင်ခဲ့ပြီး ထိုအရာက အလုပ်သမားများနှင့် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော ကုန်သည်များအကြား အလွန်ရေပန်းစားလှ၏။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ စီးပွားရေးက ကျဆင်းလာလေပြီ။
"သူဌေးလျူ... ဒီအသားမုန့်တစ်ခု ယူမယ်... ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိဘူး..."
ခရီးသွားကုန်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သူ၏ လက်များကို ဖြန့်ပြလိုက်၏။
"ငါ မင်းကို အဝတ်စတစ်စ ပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."
"သွားစမ်းပါ... အဝတ်စကို ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ငါ့အလောင်းကို ပတ်ဖို့လား..."
လျူပန်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်။
"ငါ ပိုက်ဆံလိုချင်တာ... ကြေးပြားတွေ... ကြေးပြားတစ်ဝက်ဖြစ်ဖြစ်လိုချင်တယ်..."
"တကယ်ပြောတာ... တစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူး..."
ခရီးသွားကုန်သည်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ပြောလိုက်၏။
"ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်အတွင်းမှာ ရှန်းယန်က ကြေးပြားတွေအကုန်လုံး ခြေထောက်ပေါက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားသလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ... ငါ့ကိုတော့ မေ့ထားလိုက်... မင်း ဈေးကြီးတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို သွားရင်တောင် ရွှေမှုန် ဒါမှမဟုတ် ပိုးသားနဲ့ ပေးချေရလိမ့်မယ်..."
ရှောင်ဟဲသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားလျက် နောက်ဘက်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးနေလေသည်။
"လျူဇီ... အော်မနေနဲ့တော့... သူတို့က မပေးချင်လို့ မဟုတ်ဘူး... ဈေးကွက်ထဲမှာ တကယ့်ကို ပိုက်ဆံမကျန်တော့တာ..."
"ငွေကြေး ပြတ်တောက်သွားတာလား..."
လျူပန်သည် ပါးစပ်ထဲမှ မြက်ပင်ကို ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။
"ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ... ကြွက်တွေ စားသွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား..."
ရှောင်ဟဲသည် အဝေးရှိ ကျယ်ပြန့်သော စံအိမ်ရပ်ကွက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ ထိုနေရာသည် ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ မှူးမတ်ဟောင်းများနှင့် ချင်အထက်တန်းလွှာဟောင်းများ နေထိုင်ရာ အရပ်ဖြစ်လေသည်။
"သူတို့က ငါတို့ကို စားသွားကြတာ..."
ရှောင်ဟဲက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပါးနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။
"အရှင်မင်းကြီးက ငွေတိုက်စာချုပ်တွေကို ထုတ်ဝေလိုက်တဲ့အတွက် ဈေးကွက်ထဲမှာ လည်ပတ်နေတဲ့ ကြေးပြား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို စုပ်ယူသွားခဲ့တယ်... ကျန်တဲ့ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ အဲဒီ မှူးမတ်ဟောင်းတွေက မြေအောက်ခန်းတွေထဲမှာ ဖွက်ထားကြတယ်..."
"သူတို့က တမင်တကာ လုပ်ခဲ့ကြတာ... သူတို့က ငွေကြေးပြတ်တောက်မှုကို ဖန်တီးချင်နေကြတာ..."
လျူပန်သည် ခဏတာမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒီခွေးကောင်တွေ... သူတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလဲ... ငါ့ကို ငတ်သေအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."
"မင်းကို ငတ်သေအောင် လုပ်တာထက် ပိုဆိုးတယ်..."
ရှောင်ဟဲက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
"ပိုက်ဆံနည်းလေလေ ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိလေလေပဲ... အရင်က ကြေးပြားတစ်ပြားနဲ့ ပေါက်စီတစ်လုံး ဝယ်လို့ရပေမယ့် အခု မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးဆိုရင် အဲဒီကြေးပြားတစ်ပြားအတွက် ပေါက်စီဆယ်လုံးနဲ့ လဲလှယ်ရလိမ့်မယ်..."
"ဒါက ငွေကြေးဖောင်းပွမှု ကျဆင်းခြင်းပဲ... အဲဒီမှူးမတ်တွေက သူတို့လက်ထဲမှာ ကြေးပြားတွေကို ကိုင်ထားကြတာက ငါတို့ရဲ့ အသက်သွေးကြောကို ကိုင်ထားတာနဲ့ အတူတူပဲ... သူတို့က လက်တစ်ချောင်းတောင် ကွေးစရာမလိုဘဲ ငါတို့ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်ယူနိုင်ကြတယ်..."
"ပိုပြီး ကောက်ကျစ်တာက..."
ရှောင်ဟဲသည် ရှန်းယန်နန်းတော်ရှိရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။
“အရှင်မင်းကြီးက ပိုက်ဆံချေးပြီး ပိုက်ဆံပဲ ပြန်ဆပ်ရမှာ... အကယ်၍ ပိုက်ဆံက ပိုပိုပြီး တန်ဖိုးရှိလာမယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ အရှင်မင်းကြီးက အကြွေးပြန်ဆပ်တဲ့အခါ ပစ္စည်းတွေ ဆယ်ဆလောက် ပိုဆပ်ရသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ဒီငွေတိုက်အကြွေးက နန်းတွင်းကို အောက်ဆွဲချသွားနိုင်တယ်..."
လျူပန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ဉာဏ်ကောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ သွေးထွက်သံယိုမရှိသော တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားလေသည်။
"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... သူတို့ကို သွားလုရမလား..."
လျူပန်သည် လည်ပင်းလှီးသည့် ဟန်အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်သည်။
"လုမယ်..."
ရှောင်ဟဲက သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။
"အဲဒါက တရားရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့အလုပ်ပဲ... အခု ငါတို့ရဲ့တာဝန်က ဒီဖလှယ်ရေး စီးပွားရေးကို ဆက်လုပ်သွားဖို့နဲ့ လမ်းပေါ်က အလုပ်သမားတွေ ငတ်မသေအောင် တားဆီးဖို့ပဲ..."
ချီလင်ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ ငြိမ်နေလေသည်။
[ သတိပေးချက်... သတိပေးချက်... ပြင်းထန်သော ငွေကြေးလည်ပတ်မှု အကျပ်အတည်းကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရပါသည်... ]
[ M0 (လည်ပတ်နေသော ငွေသား) သည် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားပါသည်... CPI (ကုန်ဈေးနှုန်းအညွှန်းကိန်း) သည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အတက်အကျ ဖြစ်နေပါသည်... ]
[ ဤသည်မှာ ကြိုတင်ကြံစည်ထားသော ဘဏ္ဍာရေးတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်... ရန်သူ... ချင်မင်းဆက်၏ အထက်တန်းလွှာ မဟာမိတ်ဟောင်းများ... ]
ယင်ကျိန်းသည် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ အနီရောင်မျဉ်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေစက်များ ကျလာမတတ် မည်းမှောင်နေလေသည်။
သူသည် အထက်တန်းလွှာဟောင်းများ၏ လောဘနှင့် ကောက်ကျစ်မှုကို အထင်သေးမိခဲ့သည်။
သူတို့သည် သူတို့၏ ပိုင်နက်နယ်မြေများနှင့် စစ်ရေးအာဏာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း နှစ်ရာပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုဖြစ်သည့် ကြေးနီများကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲဖြစ်လေသည်။
ဤခေတ်တွင် ကြေးနီသည် ငွေဖြစ်ပြီး ငွေသည် ကြေးနီပင်ဖြစ်၏။
"သူတို့က ဧကရာဇ်ကို နန်းစွန့်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေကြတာပါ..."
လီစစ်က အံကြိတ်လိုက်၏။
"အရှင်မင်းကြီး... တရားရေးဝန်ကြီးဌာနက အတည်ပြုထားတာက ချူပြည်နယ်က မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုဟောင်းတွေဖြစ်တဲ့ ကျင်းနဲ့ ကျောက် မျိုးနွယ်စုတွေ၊ ပြီးတော့ ချင်ရဲ့ မုန့်၊ ရှီးနဲ့ ပိုင် မျိုးနွယ်စုတွေက ကြေးပြားတွေကို အရူးအမူး လိုက်စုဆောင်းနေကြပြီး အဝင်ပဲ လက်ခံပြီး အထွက်ကို လုံးဝ မထုတ်ပေးကြပါဘူး..."
"နန်းတော်က ပိုက်ဆံပြတ်လပ်နေပြီး အကြွေးပြန်မဆပ်နိုင်တော့လို့ ငွေတိုက်စာချုပ်တွေကို ထုတ်ဝေနေတာဆိုပြီး သူတို့က ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေကြပါတယ်... ဒါကြောင့် လူတွေကြားထဲမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပြီး ပြည်သူတွေက သူတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဖွက်ထားကြကာ မသုံးရဲကြတော့ပါဘူး..."
"အရှင်မင်းကြီး... တစ်ခါတစ်ရံ..."
လီစစ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။
"သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေကို ဝင်စီးပြီး ကြေးပြားတွေ အကုန်ရှာဖို့ စစ်တပ်ကို ဘာလို့ မစေလွှတ်ရမှာလဲ..."
ယင်ကျိန်းသည် ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းဆည်းရမယ်... ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့လဲ..."
"သူတို့က ပုန်ကန်တာလည်း မဟုတ်ဘူး... ဘယ်သူ့ကိုမှ သတ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး... သူတို့အိမ်မှာ သူတို့ပိုက်ဆံကို ဖွက်ထားရုံသက်သက်ပဲလေ... ချင်ဥပဒေရဲ့ ဘယ်ပုဒ်မက ပိုက်ဆံသိမ်းဆည်းတာကို တားမြစ်ထားလို့လဲ..."
"အကယ်၍ ငါကိုယ်တော်ကသာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အတင်းအကျပ် သိမ်းဆည်းလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒါက ဓားပြတိုက်တာပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... အသစ်တည်ထောင်ထားတဲ့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ယုံကြည်မှုက ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်... ဘယ်သူက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ငွေတိုက်စာချုပ်တွေကို ဝယ်ရဲတော့မှာလဲ... ဘယ်သူက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို ယုံကြည်ရဲတော့မှာလဲ..."
ယင်ကျိန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ခန်းမထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေသည်။
ဤသည်မှာ အကျပ်အတည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
ခိုးယူ၍လည်း မရသလို ကြေးနီကို ဖန်တီးယူ၍လည်း မရပေ။
"ရှောင်ဂျီ..."
ယင်ကျိန်းက သူ၏ စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်လေသည်။
“မင်းရဲ့ ခေတ်မှာဆိုရင် ပိုက်ဆံရှိပြီး မသုံးတဲ့ ကပ်စေးနဲတွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမလဲ..."
[ လွယ်ပါတယ်... ပိုက်ဆံရိုက်ထုတ်လိုက်ပါ... ငွေကြေးဖောင်းပွမှုပေါ့... ]
[ နိုင်ငံက ပိုက်ဆံကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရိုက်ထုတ်နေသရွေ့ သူတို့ရဲ့ ငွေကြေးတန်ဖိုးက ကျဆင်းသွားပြီး သူတို့ကို အတင်းအကျပ် သုံးစွဲလာအောင် ဖိအားပေးသလို ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်... ]
"ငါကိုယ်တော် ပြောပြီးပြီလေ... ငါကိုယ်တော်က ကြေးနီကို ရိုက်ထုတ်လို့ မရဘူးလို့..."
[ အရှင်မင်းကြီး... ပိုက်ဆံကို ကြေးနီနဲ့ လုပ်ရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ... ]
[ အရှင်မင်းကြီးက စက္ကူပိုက်ဆံတွေကို... ထုတ်ဝေလို့ ရတယ်လေ... ]
ယင်ကျိန်းသည် ရှူယွင်ရုန် အိမ်သာသုံးစက္ကူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားလေသည်။
"ဒီခေတ်က စက္ကူရဲ့ အတုအပကာကွယ်ရေး နည်းပညာက အရမ်းညံ့လွန်းတယ်... အကယ်၍ ငါကိုယ်တော်ကသာ ဒီနေ့ စက္ကူပိုက်ဆံကို ထုတ်ဝေလိုက်ရင် အဲဒီ လူယုတ်မာ လျူပန်က မနက်ဖြန်ကျရင် အိမ်မှာ အများကြီး ရိုက်ထုတ်ပြီး အရက်သွားဝယ်သောက်လိမ့်မယ်..."
[ ဒါဆိုရင် တခြားနည်းလမ်းကို စမ်းကြည့်ရအောင်... ]
[ သူတို့က ပိုက်ဆံကို စုဆောင်းရတာ သဘောကျနေမှတော့ ပိုက်ဆံထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရအောင်... အဲဒီအရာက သူတို့ကို ပိုပြီးဝယ်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သူတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေကို အကုန်ထုတ်သုံးလာအောင် ဖိအားပေးနိုင်လိမ့်မယ်... ]
ဤသည်ကို ငွေကြေးလည်ပတ်မှုမှ ရုပ်သိမ်းခြင်းဟု ခေါ်လေသည်။
ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားလေသည်။
"ကုန်ပစ္စည်း... ငါကိုယ်တော့်ဆီမှာ ဘာရှိလို့လဲ... သူတို့က အိမ်သာသုံးစက္ကူတွေကို အလုံအလောက် ဝယ်ပြီးသွားပြီလေ..."
အိမ်သာသုံးစက္ကူသည် သုံးစွဲကုန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လုံလောက်သော ဆွဲဆောင်မှုမရှိပေ။ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုခု လိုအပ်လေသည်။
[ ဒီခေတ်မှာဆိုရင်တော့ အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုလို ထင်ရပေမယ့် စက်မှုခေတ်မှာတော့ အမှိုက်လိုမျိုး ဈေးပေါတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့... ]
[ ဥပမာပြောရရင်... ဖန်ပေါ့... ]
ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ကြည်လင်တောက်ပနေသော ဖန်ခွက်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ၎င်းက သက်တံ့ရောင်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။
ယင်ကျိန်းသည် ထိုခွက်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ခဏတာမျှ အသက်ရှုမှားသွားသည်။
ချင်မင်းဆက်တွင်လည်း ဖန်များရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ တွင်းထွက်ပစ္စည်းများကို မီးဖုတ်၍ ပြုလုပ်ထားသော နောက်ကျိကျိနှင့် အလင်းမပေါက်နိုင်သည့် ဈေးကြီးသော ထုတ်ကုန်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။
ဤအရာကမူ…
"ဒါက ကျောက်သလင်းလား..."
[မဟုတ်ပါ။ ဤသည်မှာ သဲဖြစ်သည်]
[ ဆီလီကွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ်... ဆိုဒါပြာနဲ့ ထုံးကျောက် နည်းနည်း ထည့်လိုက်ပါ... ကုန်ကြမ်းတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိပါတယ်... ]
[ အညစ်အကြေးတွေကို အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ရုံနဲ့ ကြည်လင်တဲ့ ဖန်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်ပါပြီ... ကိုဘော့ အနည်းငယ် ထည့်လိုက်ရင် အပြာရောင်ကို ရလိမ့်မယ်... ကြေးနီ အနည်းငယ် ထည့်လိုက်ရင်တော့ မြစိမ်းရောင်ကို ရပါလိမ့်မယ်... ]
[ အရှင်မင်းကြီး... ဒီအရာရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က အိမ်သာသုံးစက္ကူ တစ်လိပ်ထက်တောင် နည်းပါသေးတယ်... ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးက ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းလို့ ရပါတယ်... ]
ယင်ကျိန်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။
သူသည် ကြက်ခိုးလာသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်၏။
"သဲ... ငါကိုယ်တော်က ကျောက်ခဲကို ရွှေအဖြစ် မပြောင်းလဲနိုင်ပေမယ့် ဒီသဲတွေကိုတော့ ကျောက်စိမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်..."
"ကျောက်ကောင်းရေ..."
နန်းတွင်းရေးရာဌာန၊ မီးဖိုကြီးဘေးတွင်။
ကျောက်ကောင်းသည် ဘိလပ်မြေလမ်း ပြင်ဆင်ခြင်းကို ပြီးစီးကာ အသက်ရှုဝဝပင် မရှုရသေးမီမှာပဲ တာဝန်သစ်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။
"သဲကို မီးဖုတ်ရမယ်..."
ကျောက်ကောင်းသည် မြစ်ကမ်းဘေးမှ သယ်ယူလာသော မြစ်သဲတောင်းများနှင့် အဖြူရောင်အမှုန့်ပုံများကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
"အရှင်မင်းကြီးက ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ... ဘိလပ်မြေ ပြီးတော့... သဲနဲ့ ရွှံ့လား..."
သို့သော် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။ ကျောက်ကောင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ချင်၏ အဂ္ဂိရတ်ဆရာချုပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရုံသာ တတ်နိုင်လေတော့သည်။
ဘိလပ်မြေ ထုတ်လုပ်ခြင်းတွင် အတွေ့အကြုံ ရရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောက်ကောင်းသည် အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် များစွာပို၍ ကျွမ်းကျင်နေလေပြီ။
ရှောင်ဂျီ ပေးသော ချက်ပြုတ်နည်းအတိုင်း ကျောက်ကောင်းသည် လက်မှုပညာရှင်များကို ဦးဆောင်ကာ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။
ပထမတစ်သုတ်မှာ လုံးဝ မည်းနက်နေသည်။ ကျရှုံးသွားခြင်းပင်။
ဒုတိယတစ်သုတ်မှာ နှပ်ချေးကဲ့သို့ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် ဖြစ်နေလေသည်။ ကျရှုံးသွားပြန်၏။
ဆယ်ကြိမ်မြောက် မီးဖို။
မီးဖိုမှ မီးငြိမ်းသွားသောအခါ ကျောက်ကောင်းသည် သံညှပ်ကို ဂရုတစိုက် အသုံးပြု၍ ပုံစံခွက်ကို မယူလိုက်ပြီး အတွင်းမှ အရည်များကို ကြိုတင်အပူပေးထားသော ကြေးနီပုံစံခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။
အရည်များသည် လျင်မြန်စွာ အေးခဲသွားပြီး အခဲဖြစ်သွားသည်။
ကျောက်ကောင်းသည် တုန်ယင်နေလျက် ပုံစံခွက်ကို နေရောင်အောက်သို့ မြှောက်လိုက်လေသည်။
ထိုစက္ကန့်တွင် သူသည် အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
နေရောင်ခြည်သည် ထိုအရာကို အတားအဆီးမရှိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ကျောက်ကောင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။ ၎င်းက... ကြည်လင်နေသည်။ တောင်ပေါ်စမ်းပေါက်ရေလို သန့်စင်နေပြီး ငြိမ်သက်နေသော လေလိုပင် ကြည်လင်နေလေသည်။
"ဘုရားရေ..."
ကျောက်ကောင်း၏ လက်များက တုန်ယင်နေပြီး အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော နတ်ဘုရားတို့၏ ပစ္စည်းကို လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။
"ဒါ... ဒါက နဂါးနန်းတော်က ကျောက်သလင်း မဟုတ်လား... ဒါက တကယ်ပဲ သဲနဲ့ လုပ်ထားတာလား..."
သူ၏ ယခင်က အကြံအစည်များနှင့် လှည့်ကွက်များ အားလုံးမှာ လုံးဝကို သနားစရာကောင်းကြောင်း ကျောက်ကောင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် မှော်ပညာပင် ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် နိုင်ငံရေး လှည့်ကွက်ပင် ဖြစ်လေသည်။
ခုနစ်ရက်အကြာ။ ရှန်းယန်၊ ကျန်းထိုင်နန်းတော်။
ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော တော်ဝင်ရတနာ လေလံပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပနေလေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဆင့်အတန်းမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် အိမ်သာသုံးစက္ကူ ရောင်းချစဉ်ကထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမို မြင့်မားနေလေသည်။
လီစစ်ကိုယ်တိုင် လေလံပွဲကို ကြီးမှူးကျင်းပခဲ့ပြီး လေလံတင်မည့် ရတနာများမှာ အရှင်မင်းကြီး မသေဆေးရှာဖွေစဉ် အရှေ့ပင်လယ်မှ ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာသော ကောင်းကင်ဘုံရတနာများဖြစ်ကြောင်း သတင်းဖြန့်ထားသည်။ စုစုပေါင်း ဆယ်ခုသာရှိပြီး ပထမဆုံး လာသူကို ပထမဆုံး ရောင်းချပေးမည် ဖြစ်လေသည်။
အောက်ဘက်ရှိ ပရိသတ်များထဲတွင် ကြေးပြားများကို စုဆောင်းထားသော မှူးမတ်ဟောင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
မူလက သူတို့သည် လာချင်စိတ် မရှိကြပေ။ သူတို့၏ လက်ရှိ ဗျူဟာမှာ သူတို့၏ ငွေအိတ်ကြိုးများကို တင်းကျပ်ထားပြီး ချင်ရှီဟွမ်ကို ငတ်သေခိုင်းရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံရတနာဟူသော စကားလုံးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။ ထို့အပြင် ဤအရာက အသက်ရှည်စေပြီး နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ ကြားသိထားကြလေသည်။
"လူကြီးမင်းတို့..."
လီစစ်သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေကာ ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ပေါ်လွင်နေလေသည်။
"ဒီနေ့ရဲ့ ရတနာတွေကို လေ ဒါမှမဟုတ် ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ မထိတွေ့စေရဘူး..."
သူသည် လက်ကို ညင်သာစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။
ခွန်အားကြီးမားသူ လေးဦးက ကတ္တီပါအမည်းရောင် အဝတ်လွှမ်းထားသော စင်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။
"ပထမဆုံး ရတနာ..."
လီစစ်သည် အမည်းရောင်အဝတ်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲခွာလိုက်လေသည်။
" ထာဝရသက်ရှည် ကိုးကြိမ်လှည့် ထူးကဲသောဖန်ခွက် “
ခန်းမတစ်ခုလုံး အသက်ရှုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။
စင်ပေါ်တွင်... ဖန်ခွက်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။
သို့သော် ထိုခေတ်က လူများအတွက်မူ ၎င်းသည် ဖန်ခွက်သက်သက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
၎င်းသည် မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ မပါဝင်ဘဲ လုံးဝ ကြည်လင်နေပြီး ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ ၎င်းသည် အကောင်းဆုံး ကျောက်သလင်းထက် ပိုမိုသန့်စင်ပြီး အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံး ကျောက်စိမ်းထက် ပိုမို ကြည်လင်နေလေသည်။
"ဒီအရာက..."
ချူပြည်နယ်မှ မှူးမတ်ဟောင်းတစ်ဦးသည် တုန်ယင်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။
"ဒီအရာက... နွီဝါး ကောင်းကင်ကို ဖာထေးတုန်းက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အရောင်ငါးမျိုးပါတဲ့ ကျောက်တွေများ ဖြစ်နေမလား..."
"မဟုတ်ပါဘူး..."
လီစစ်က လီဆယ်၍ ပြောလိုက်၏။
"ဒါက အရှေ့ပင်လယ်က နဂါးမင်းကြီး ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံတဲ့အခါ သုံးတဲ့အရာပါ... အဲဒါက ရေကို ချိုမြိန်စေပြီး အရက်ကို ပြင်းစေတယ်... ပုံမှန်သောက်သုံးပေးမယ်ဆိုရင် မျက်လုံးကို တောက်ပစေပြီး စိတ်ကိုကြည်လင်စေကာ အသက်ရှည်စေနိုင်တယ်..."
“လေလံစတင်ဈေး... ကြေးပြား တစ်သိန်း”
ကြေးပြား တစ်သိန်း။
ဤဈေးနှုန်းသည် ခရိုင်မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ကို ဝယ်ယူရန် လုံလောက်သည်။
သို့သော် ပရိသတ်ထဲရှိ မှူးမတ်များထဲမှ မည်သူကမျှ ဈေးကြီးသည်ဟု မထင်ကြပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ တကယ့်ကို တမူထူးခြားသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားမည့် လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ရရှိထားခြင်းနှင့်တူပြီး တစ်ဦး၏ မိသားစုအတွက် ထာဝရဂုဏ်ကျက်သရေ၏ သင်္ကေတတစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။
"တစ်သိန်းတစ်သောင်း..."
"တစ်သိန်းခွဲ..."
"နှစ်သိန်း... ငါ့ဆီကနေ ယူဖို့တော့ မတွေးနဲ့... ငါက ချီပြည်နယ်ရဲ့ ထျန်းမိသားစုက ဆင်းသက်လာသူပဲ..."
ရူးသွပ်ဖွယ်ပင်။
လုံးဝကို ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းလှလေသည်။
မူလက မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဖွက်ထားပြီး ချင်၏ စီးပွားရေးကို လည်ပင်းညှစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ကြေးပြားများသည် ယခုအခါတွင် ရေများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာလေပြီ။
ဤမီးဖုတ်ထားသော သဲအနည်းငယ်အတွက် မှူးမတ်များသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်အထိ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြလေသည်။
ဖန်သားပြင်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ယင်ကျိန်းက ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အလားတူ ဖန်ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ ရေကို သောက်ရင်း လှောင်ပြုံး ပြုံးနေလေသည်။
"ရှောင်ဂျီ..."
[ ရှိပါတယ်... ]
"ဒီအရာကိုလုပ်ဖို့ ကြေးပြား အနည်းငယ်ပဲ ကုန်ကျတယ်ဆိုတာကို သူတို့သာ သိသွားရင် သွေးအန်မတတ် ဒေါသထွက်သွားကြလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်လား..."
[ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီး ရှိပါတယ်... ဒါပေမယ့် ဒါကိုဘောဂဗေဒမှာ ဉာဏ်ရည်အတွက် အခွန်လို့ ခေါ်ပါတယ်... ]
[ ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီး... ကြည့်ပါဦး... ငွေတွေလည်ပတ်နေပါပြီ... ]
ဟုတ်ပေသည်။ လေလံပွဲ ဆက်လက်ကျင်းပနေသည်နှင့်အမျှ လေးလံသော ကြေးပြားသေတ္တာများကို နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြလေသည်။
ဖန်ထည်ပစ္စည်းဆယ်ခုသည် လေလံပွဲတွင် ကြေးပြား ငါးသန်းအထိ အံ့မခန်း ရရှိခဲ့လေသည်။
ဤငွေသည် ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး၏ ထက်ဝက်ကို ပြင်ဆင်ရန် လုံလောက်ရုံသာမက မုန့်ထျန်း၏ စစ်တပ်ကို နှစ်နှစ်စာ လစာပေးရန်လည်း လုံလောက်လေသည်။
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဈေးကွက်အတွင်း ကြေးပြားများ လျော့ရဲလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မှူးမတ်များသည် ဖန်ခွက်ဝယ်ရန် ငွေရှာရန်အတွက် သူတို့၏ ကောက်ပဲသီးနှံများနှင့် အထည်များကို ရောင်းချခဲ့ရသောကြောင့် ဈေးနှုန်းများ စတင်ကျဆင်းလာပြီး ဈေးကွက်လည်း ပြန်လည်သက်ဝင်လာလေသည်။
လေလံပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်။
ဖန်ခွက်ကို ဝယ်ယူခဲ့သော မှူးမတ်တစ်ဦးသည် ထိုခွက်ကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။
သူသည် ၎င်းကို ဘိုးဘေးများ၏ ဆိုင်းဘုတ်ရှေ့တွင် ထားလိုက်ပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
"ဘိုးဘေးများ ကျွန်တော်တို့ကို ကောင်းချီးပေးပါစေ... ဒီနတ်ဘုရားတို့ရဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုက ထာဝရ ကြီးပွားတိုးတက်မှာ သေချာပါတယ်..."
သို့သော် ထိုညမှာပင်…
ရှန်းယန်နန်းတော်အတွင်း၌ ဟူဟိုက်သည် တူငယ်လေးတစ်လက်ကို အသုံးပြု၍ ဖန်ခွက်ပုံကြီးကို စစ်ဆေးနေသည်။
"ခွပ်..." ၎င်းတို့ထဲမှတစ်ခု ကွဲသွားလေသည်။
"ခွပ်..." နောက်တစ်ခု ကွဲသွားပြန်၏။
"ခမည်းတော်... ဒီဟာက အရမ်း ကျိုးပဲ့လွယ်တာပဲ... ခပ်ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်တာနဲ့ ကွဲသွားတာပဲ... လုံးဝ မပျော်ဖို့မကောင်းဘူး..."
ဟူဟိုက်က ညည်းညူလိုက်လေသည်။
"ဘိလပ်မြေလောက်တောင် ပျော်ဖို့မကောင်းဘူး..."
ယင်ကျိန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖန်ကွဲစများကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။
"ကွဲသွားတာ ပိုကောင်းတယ်..."
"ကွဲသွားတယ်ဆိုတာက နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ငြိမ်းချမ်းပြီး ဘေးကင်းတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်..."
"ဒါ့အပြင်..."
ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကုန်သည်တစ်ဦး၏ ကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။
"အကယ်၍ ကွဲသွားရင် သူတို့ အသစ်တစ်ခု ထပ်ဝယ်ရလိမ့်မယ်..."
"ကျောက်ကောင်းဆီ အမိန့်လွှတ်လိုက်... ဖန်စက်ရုံကို တိုးချဲ့လိုက်... နောက်လကျရင် ဆယ့်နှစ်ရာသီခွင် အထူးထုတ်ကို ထုတ်ဝေမယ်... အဲဒီနောက်လကျရင် နွေ၊ ဆောင်းဦး၊ ဆောင်း အထူးထုတ်ကို ထုတ်ဝေမယ်..."
"ဒီမှူးမတ်တွေ မျိုချထားတဲ့ ကြေးနီတွေကို အတိုးနဲ့တကွ ပြန်အန်ထုတ်လာစေချင်တယ်..."
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး ပေါ်တွင်။
လျူပန်သည် ရုတ်တရက် အရည်ပျော် သွားသော ဈေးကွက်နှင့် သူ၏ လက်ထဲတွင် နောက်ဆုံးတော့ အကြွေအမ်းနိုင်ပြီဖြစ်သော ကြေးပြားများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
"ထူးဆန်းတယ်..."
လျူပန်သည် သူ၏ အသားညှပ်မုန့်ပေါင်းကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်လေသည်။
"ဒီဧကရာဇ်ဆီမှာ မှော်အစွမ်းတွေ ရှိနေတာလား... ပိုက်ဆံတွေက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပျောက်သွားလိုက်၊ ပြန်ပေါ်လာလိုက် ဖြစ်နိုင်ရတာလဲ..."
ရှောင်ဟဲသည် ရှန်းယန်ရှိရာ ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက နက်နဲကာ တွေးတောနေသည်။
"ဒါက မှော်ပညာ မဟုတ်ဘူး... နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ..."
"လျူဇီ... ငါတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်က ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေလောက်တယ်..."
"သူက ဓားနဲ့ သတ်နိုင်ရုံတင်မကဘူး... အခုတော့... ပိုက်ဆံနဲ့ သတ်ဖို့ကိုပါ သင်ယူထားပြီ..."
လျူပန်သည် တုန်ရီသွားလေသည်။
"ဒါဆို... ငါတို့ စက္ကူကိစ္စကို ဆက်လုပ်ကြဦးမလား..."
"ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရှာကြတာပေါ့... ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ..."
ရှောင်ဟဲက ရယ်မောလိုက်၏။
"အဲဒီလို ရက်စက်တဲ့သူနောက်ကို လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ အရူးအမူးတစ်ခုခု မလုပ်သရွေ့တော့ အကျိုးအမြတ်တချို့ ရနိုင်ပါသေးတယ်..."
"သွားကြစို့... ကုန်ပစ္စည်း နည်းနည်းသွားယူရအောင်... နန်းတွင်းရေးရာဌာနက ဖန်ပုတီးစေ့ အသစ်တချို့ ထုတ်ထားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... အဲဒီအရာတွေက ကလေးတွေကြားထဲမှာ ရောင်းကောင်းမှာ သေချာတယ်..."
မုန်တိုင်းအပြီးတွင် ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးသည် ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့လေသည်။
ယင်ကျိန်း၏ မျက်စိကျိန်းမတတ် စီးပွားရေး အစီအမံများအောက်တွင် ချင်မင်းဆက်သည် နောက်ဆုံး၌ ခေတ်ဟောင်း၏ ကျောက်တန်းများကို ထိုးဖောက်ကာ ပိုမို ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ကျယ်ပြောလှသော ရေနက်ပိုင်းဆီသို့ ရွက်လွှင့်သွားလေတော့သည်။