အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇) အလုပ်ကြပ်မလုပ်ချင်သော လူဆိုးသည် ဧကရာဇ်ကောင်းတစ်ပါး မဟုတ်ပေ

ရှန်းယန်မြို့ မြောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးရှိ ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် မြေမှုန့်များသည် အဝါရောင်မြူခိုးများပမာ တစ်နေ့တာလုံး ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အကျဉ်းသားများနှင့် အလုပ်သမား တစ်သိန်းကျော်သည် ဤနေရာတွင် စုရုံးနေကြ၏။ ကြာပွတ်ရိုက်သံများ၊ လေးလံသော ညည်းတွားသံများနှင့် အလုပ်ကြပ်များ၏ အော်ဟစ်သံများ ရောယှက်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အသံများကို ဖန်တီးနေသည်။ ယခင် ချင်မင်းဆက်ကာလ၌ ဤနေရာသည် ငရဲပြည်၏ ဝင်ပေါက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဝင်ရောက်လာသူများအတွက် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်မှာ အမောဖောက်၍ သေဆုံးသွားကာ ကောက်ရိုးဖျာများဖြင့် ပတ်လျက် လမ်းဘေးရှိ လူသူကင်းမဲ့သော သင်္ချိုင်းများတွင် မြှုပ်နှံခံရခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤမှိုင်းညို့နေသော အခြေအနေကြား၌ ထူးခြားသော နွေးထွေးမှုနှင့် အသက်ဝင်မှုတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"လမ်းဖယ်ပေးကြပါ... လမ်းဖယ်ပေးကြပါဗျို့... မီးဖိုထဲက အခုလေးတင် ထွက်လာတဲ့ ပူပူနွေးနွေး အသားညှပ်မုန့်ပြားတွေ ရပါပြီ..."

အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် ပိတ်ချောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ပြုပြင်ထားသော လက်တွန်းလှည်းတစ်စီးကိုတွန်းကာ နားနေချိန်အတွင်း လူအုပ်ကြား၌ ကျွမ်းကျင်စွာ တိုးထွက်လာလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဆီဂျီးများ ပေကျံနေပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ အမြဲတမ်း မှေးစင်းနေတတ်သော မျက်လုံးများက သူ၏ ပါးနပ်မှုနှင့် လူလည်ဆန်သော အသွင်အပြင်ကို ဖော်ပြနေလေသည်။

သူကား ဖေးမြို့နယ်မှ လျူပန်၊ ခေါ် လျူဇီ ပင်ဖြစ်လေသည်။

အစိုးရငွေတိုက်စာချုပ်များကို ဝယ်ယူပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင်ပညာရှင်ဘွဲ့ကို ရရှိပြီးကတည်းက လျူပန်သည် ရှန်းယန်တွင် အပြီးအပိုင် အခြေချခဲ့လေသည်။ ဤတရားဝင်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသော ငွေကြေးများကို သူက ထက်မြက်စွာ ခံစားသိရှိခဲ့၏။ လူပေါင်းတစ်သိန်းကို ကျွေးမွေးရန် လိုအပ်နေခြင်းမှာ ကြီးမားသော စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"လျူဇီ... ငါ့ကို နှစ်ခုပေးစမ်း... အဆီများများနဲ့ဟာနော်…

မျက်နှာတစ်ခုလုံး တက်တူးများ ထိုးထားသော အကျဉ်းသားခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါပြီဗျာ... အဆီများများနှစ်ခု..."

လျူပန်က မုန့်ပြားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခွဲလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ချက်ပြုတ်ထားသော ဆားနယ်အသားများကို ထည့်ကာ အရသာရှိသော ဟင်းရည်တစ်ဇွန်း လောင်းထည့်ပြီးနောက် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ငွေခြောက်မူးခွဲ ကျသင့်ပါတယ်... အကြွေးမရဘူးနော်... ခင်ဗျား အရင်တစ်ခေါက်ကတောင် အကြွေးကျန်နေသေးတယ်..."

ထိုခေါင်းဆောင်က မုန့်ကို ယူ၍ အာပြဲကြီးဖြင့် ကိုက်စားလိုက်ရာ သူ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး ဆီများ ပေကျံသွားပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်၏။

"မင်းက ကပ်စေးနဲတဲ့ကောင်ပဲ... ငါ့ရဲ့ သုံးနှစ်ပြစ်ဒဏ်စေ့လို့ ဒီနေရာက ထွက်သွားတဲ့အခါ မင်းကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်ကွာ..."

လျူပန်က အနည်းငယ်မျှ စိတ်တိုခြင်းမရှိဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်ရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် စာရင်းမှတ်နေသော ရှောင်ဟဲသည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ သူက စုတ်တံကို ချကာ လျူပန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"လျူဇီ... ကြေးပြားလေး နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ အချိန်မကုန်ပါနဲ့... ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ရှောင်ဟဲက လုပ်ငန်းခွင်၏ အခြားတစ်ဖက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် အလုပ်ကြပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ကြာပွတ်များကို လွှဲရမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အလုပ်သမားတစ်စုကို အသစ်ရောက်လာသော ကွန်ကရစ်ပြားများ သယ်ယူရန် မောင်းနှင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြလေသည်။ သို့သော် ကြာပွတ်ဖြင့် မည်မျှပင် ရိုက်နှက်စေကာမူ အလုပ်သမားများမှာ နေရာမှ မရွေ့ကြပေ။ သူတို့၏ အရေပြားများ စုတ်ပြဲပြီး သွေးထွက်လာသည်အထိ အရိုက်ခံရသည့်တိုင်အောင် သူတို့၏ ခေါင်းများနှင့် မျက်နှာများကိုသာ ထုံထိုင်းစွာ ကာကွယ်ထားကြပြီး ညည်းတွားသံများသာ ပြုလုပ်နေကြလေသည်။

"ဒါကို လှဲလျောင်းနေခြင်းလို့ ခေါ်တယ်..."

ရှောင်ဟဲက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှန်းယန်တွင် မကြာသေးမီက ရေပန်းစားလာခဲ့သော ဝေါဟာရအသစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"လူတွေက ပင်ပန်းလာကြပြီ... ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဆောက်လုပ်ရေး အချိန်မီ ပြီးစီးဖို့အတွက် သူတို့က တစ်ရက်ကို ခုနစ်နာရီ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး သိုးအော်နေတဲ့ ထမင်းတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အရွက်တွေကိုပဲ စားခဲ့ရတယ်... သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေက ကုန်ခမ်းနေတာ ကြာပြီ... ခုလိုသာ ဆက်ရိုက်နှက်နေရင် သူတို့က အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့တဲ့အပြင် ပြည်သူတွေရဲ့ ပုန်ကန်မှုကိုတောင် လှုံ့ဆော်ပေးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

လျူပန်က သူ၏ လက်ပေါ်မှ ဆီများကို သုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အလုပ်သမားများကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်လေသည်။

"အဲ့အလုပ်ကြပ်တွေကလည်း တုံးအလိုက်ကြတာ... ကြိတ်ဆုံဆွဲနေတဲ့ မြည်းတစ်ကောင်တောင် မုန်လာဥနီ လိုအပ်သေးတာပဲ... သူတို့သိတာက မင်းတို့ကို ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်ဖို့ပဲ... ဘယ်သူက မင်းတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမှာလဲ..."

"မုန်လာဥနီ..."

ရှောင်ဟဲက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"အင်ပါယာရဲ့ ဘတ်ဂျက်က တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခံထားရတယ်... အမတ်ချုပ် လီစစ်က ဖန်တွေရောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာခဲ့ပေမယ့် ဒီကွန်ကရစ်လမ်းက အဆုံးမရှိတဲ့ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုပဲ... ဒီလူတစ်သိန်းကို ကျွေးမွေးဖို့ ပိုက်ဆံက ဘယ်ကလာမှာလဲ..."

လျူပန်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကြမ်းကြမ်းများကို ပွတ်သပ်ရင်း တွေးတောနေလေသည်။

"ဒီလူတွေကို သူတို့သဘောဆန္ဒအလျောက် အလုပ်လုပ်လာအောင် လုပ်နိုင်ရင် ဒါက တကယ့်အရည်အချင်းပဲ... ရှောင်ဟဲ... ငါတို့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဧကရာဇ်က ဒီတစ်ကြိမ်မှာ နောက်ထပ် မျက်လှည့်ပြကွက်တစ်ခုကို လုပ်ပြနိုင်ဦးမယ်လို့ မင်း ထင်သလား..."

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ချီလင်ခန်းမ။

ယင်ကျိန်းသည် မည်သည့် မျက်လှည့်ပြကွက်ကိုမျှ မလုပ်ပြခဲ့ပေ။ သူသည် ဒေါသထွက်နေရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

လေထဲတွင် ဧရာမ စီမံကိန်း အချိန်ဇယားတစ်ခု လွင့်မျောနေပြီး ယင်းအပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်စွာ တက်လာသင့်သော မျဉ်းကွေးသည် မကြာသေးမီက ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်ကို ပြသနေလေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံသည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မျိုသိပ်ထားသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဘိလပ်မြေလည်း ရောက်ပြီ... လမ်းကြမ်းခင်းတာလည်း ပြီးပြီ... ငွေလည်း ချပေးပြီးပြီ... ဘာလို့ နေ့စဉ် ခင်းရမယ့် လမ်းအရှည်က ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် လျော့သွားရတာလဲ..."

လီစစ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ နဖူးမှာ ရွှေအုတ်ချပ်များပေါ်တွင် အပ်ထားလျက် ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ရဲပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ပေါ့ဆနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက... လူတွေရဲ့ ခွန်အားမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေလို့ပါ... အကျဉ်းသားတွေက အားနည်းနေပြီး မိုးဆက်တိုက်ရွာနေတဲ့အတွက် အများစုက အအေးမိပြီး အလုပ်ဆက်မလုပ်နိုင်ကြတော့ပါဘူး... အလုပ်ကြပ်တွေကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်းဖိအားပေးခဲ့ကြတယ်... နေရာအနည်းငယ်မှာဆိုရင် အမိန့်မနာခံတဲ့ အသေးစား ပြဿနာလေးတွေတောင် ရှိခဲ့ပါတယ်..."

"အမိန့်မနာခံဘူးလား..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် သူ့ကို သတ်လိုက်... တခြားသူတွေကို သတိပေးဖို့ သူ့ကို စံပြအနေနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်..."

ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးဆယ်အတွင်း သူ၏ စွဲမြဲနေသော တွေးခေါ်ပုံဖြစ်လေသည်။ ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒအရ အုပ်ချုပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အမိန့်မနာခံသူများကို သူတို့ လက်အောက်ခံလာသည်အထိ သတ်ပစ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"နေဦး..."

ယင်ကျိန်းက ရုတ်တရက် စကားပြောရပ်လိုက်လေသည်။

မျိုးဆက်နှစ်ဆက်အကြာမှာ သေဆုံးရမယ်ဟူသော ကျိန်စာနှင့် ချန်ရှန့် နှင့် ဝူကွမ်တို့၏ ဘုရင်တွေ၊ မှူးမတ်တွေဆိုတာ မွေးကတည်းက အထူးကံကြမ္မာ ပါလာလို့လားဟူသော စကားကို သူ သတိရသွားလေသည်။

အကယ်၍ သူတို့က ယခုအစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုကို စတင်ခဲ့လျှင် ဂေါ်ပြားများနှင့် ပေါက်ချွန်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုအကျဉ်းသားများသည် ဤတရားဝင်လမ်းမကြီးကို ချင်အင်ပါယာအတွက် သင်္ချိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်မည် မဟုတ်ပါလော။

သူက အလင်းစခရင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ... မင်းက သိပ္ပံနည်းကျ စီမံခန့်ခွဲမှု အကြောင်းပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... လူတွေက သေလုမျောပါး အလုပ်လုပ်နေရပြီ... မင်းရဲ့ သိပ္ပံပညာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ..."

အလင်းစခရင်မှာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီး ကြီးမားသော တွက်ချက်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေပုံရလေသည်။

[အရှင်မင်းကြီး... ဤသည်မှာ တေလာဝါဒ ဖြေရှင်းရန် ကျန်ရှိနေသေးသော ပြဿနာဖြစ်သည့် လူ့သဘာဝပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[အရှင်မင်းကြီးသည် လက်ရှိတွင် ကျေးကျွန်စေခိုင်းမှုစနစ်ကို အသုံးပြုနေပြီး ၎င်း၏ အဓိကယုတ္တိမှာ အကြောက်တရားဖြစ်ပါသည်... အကြောက်တရားသည် လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သော်လည်း လူများကို မြန်ဆန်လာစေရန် မလုပ်နိုင်သည့်အပြင် ပို၍ကောင်းမွန်လာစေရန်လည်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ပါ...]

[ဤအခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် ငါ လုပ်ရမည်မှ ငါ လုပ်ချင်သည်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ရန် လိုအပ်ပါသည်...]

[အကြံပြုထားသော ဖြေရှင်းချက် - ပြစ်ဒဏ်ကို ငွေကြေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသတ်မှတ်ပါ...]

ယင်ကျိန်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"လူနားလည်အောင် ပြောစမ်းပါ..."

[ရိုးရိုးလေးပြောရလျှင် ၎င်းသည် သူတို့၏ ထောင်ဒဏ်ကို ရမှတ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခြင်းဖြစ်ပါသည်...]

[ဥပမာအားဖြင့် အကျဉ်းသားတစ်ဦးသည် ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ် ကျခံရမည်ဆိုပါက ယင်းသည် ရက်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ဖြစ်ပါသည်...]

[ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် အလုပ်ကို မည်မျှပင် များများလုပ်စေကာမူ သို့မဟုတ် နည်းနည်းလုပ်စေကာမူ ထိုရက် ၁၀၀၀ ကို ပြီးဆုံးအောင် နေရမည်ဖြစ်ပါသည်... ထို့ကြောင့် အလည်တကာ့ အလည်ဆုံးလုပ်ရပ်မှာ အရိုက်ခံရ၍ မသေမချင်းအလုပ်ကို ခိုကပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်...]

[ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့က စည်းကမ်းချက်များကို ပြောင်းလဲနေပါပြီ - တိကျသော နေ့ရက်များကို မသတ်မှတ်တော့ဘဲ တိကျသော အလုပ်ပမာဏကိုသာ သတ်မှတ်လိုက်ပါသည်...]

[အုတ်တစ်ခဲသယ်လျှင် တစ်မှတ်... လမ်းတစ်မီတာ ခင်းလျှင် ဆယ်မှတ်... သူက အမှတ်တစ်သောင်း စုဆောင်းမိသည်နှင့် တစ်လတည်း အချိန်ယူရသည်ဖြစ်စေကာမူ နေရာတွင်းမှာပင် ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာပြီး လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပြန်လည်ရရှိမည် ဖြစ်ပါသည်...]

[ဤသည်မှာ ချင်မင်းဆက်၏ အလုပ်ပြီးမြောက်မှုအလိုက် လုပ်အားခပေးချေသည့် စနစ်မှ ပြစ်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ပေးသော ဗားရှင်းပင် ဖြစ်ပါသည်...]

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဒေါသများမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားပြီး နက်ရှိုင်းကာ နားလည်ရခက်သော တွေးတောဆင်ခြင်မှုများဖြင့် အစားထိုးလာသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များသော ကြိုးစားမှုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ချင်အင်ပါယာ၏ ဥပဒေများသည် အမြဲတမ်း ဥပဒေသည် မြင့်မြတ်သူများကို မျက်နှာမလိုက်သကဲ့သို့ တိုင်းထွာသောကြိုးသည်လည်း မကွေးကောက်နိုင်ဟူသော နိယာမအပေါ်တွင် အခြေခံထားလေသည်။ ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ်ဆိုသည်မှာ ထောင်ဒဏ်သုံးနှစ်သာဖြစ်၏။ မည်သို့လုပ်၍ ထင်သလို ပြောင်းလဲနိုင်မည်နည်း။ ဤသည်မှာ ဥပဒေ၏ လေးနက်မှုကို ထိခိုက်စေပုံရလေသည်။

သို့သော် ယင်ကျိန်းက ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေသည်။ ဥပဒေ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကား အဘယ်နည်း။ မကောင်းမှုများကို အပြစ်ပေးရန်နှင့် တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ရန် ဖြစ်လေသည်။ ယခုအခါ လမ်းဖောက်လုပ်မှု အဆင်မပြေသဖြင့် တိုင်းပြည်ကြီး ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ထိုတောင့်တင်းခိုင်မာသော စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာနေခြင်းက ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။

ထို့ပြင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို အကျဉ်းသားများထံသို့ ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ရောင်းချသည့် ဤလုပ်ရပ်က ဤစီးပွားရေးသမားကြီးကို ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

"လီစစ်..."

ယင်ကျိန်းက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"ယခုချက်ချင်း အသက်ဝင်မယ့် အင်ပါယာအမိန့်တော်အရ မဟာချင် အလုပ်ကြမ်းနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ရမှတ်စနစ်ကို ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှာ စမ်းသပ်လုပ်ဆောင်ရမယ်..."

"ငါကိုယ်တော်က သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို မလိုချင်ဘူး... လမ်းကိုပဲ လိုချင်တယ်ဆိုတာကို အဲဒီအကျဉ်းသားတွေကို ပြောပြလိုက်... လမ်းကို သေသေချာချာ ဖောက်လုပ်နိုင်ရင် သူတို့ရဲ့ အသက်တွေက သူတို့ပိုင်တာပဲ... လမ်းကို သေသေချာချာ မဖောက်လုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေက ဤလမ်းရဲ့ အုတ်မြစ်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်..."

"ဒါ့အပြင်..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"အလုပ်ကြပ်တွေက ရမှတ်တွေကို အလွဲသုံးစားမလုပ်နိုင်အောင် အဲ့ရမှတ်တွေကို ဘယ်သူမှ စာရင်းမှတ်လို့မရဘူး... ကျောက်ကောင်း..."

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ပုန်းအောင်းနေသော ကျောက်ကောင်းမှာ တုန်ယင်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"မင်း ခုလေးတင် ဖန်တွေ ဖန်တီးခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ငါ့အတွက် ရမှတ်ဒင်္ဂါး တစ်မျိုးကို ဖန်တီးပေးစမ်း... အဲဒါကို ဖန်နဲ့လုပ်ပြီး အတုအပမလုပ်နိုင်အောင် အတွင်းဘက်မှာ အထူးပုံစံတွေကို ထည့်သွင်းထားရမယ်... အလုပ်တစ်ခုပြီးတိုင်း ဒင်္ဂါးပြားတွေကို ချက်ချင်း ထုတ်ပေးရမယ်... တစ်ယောက်ယောက်ကများ အတုလုပ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဖုံးကွယ်ထားဖို့ရဲရင် သူတို့ကို အဲဒီဖန်ကွဲစတွေကို မျိုချခိုင်းပစ်မယ်..."

ကျောက်ကောင်းက ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက... အလုပ်ပမာဏက အရမ်းများလွန်းပါတယ်..."

"များတယ်..."

ယင်ကျိန်းက သရော်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ငါက မင်းကို တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်မှာ အုတ်သယ်ဖို့ လွှတ်လိုက်ပြီး ဖန်ဖုတ်ဖို့အတွက် မင်းနေရာမှာ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်နဲ့ အစားထိုးလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... မင်း လဲလှယ်ချင်သလား..."

"ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း သွားဖုတ်ပါ့မယ်... ချက်ချင်း ဖုတ်ပါ့မယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် အခန်းထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်၌။

ကြော်ငြာသင်ပုန်းပေါ်တွင် ကပ်ထားသော ချင်စက္ကူများမှတစ်ဆင့် လွတ်လပ်ခွင့် ဟုခေါ်သော တစ္ဆေကြီးသည် အကျဉ်းသားတိုင်း၏ နားထဲသို့ လွင့်ပျံလာသောအခါ တစ်ခုလုံးသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သည် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေသည်။

"တကယ်လား... အဲဒီဖန်ဒင်္ဂါးတစ်သောင်းပြည့်အောင် စုနိုင်တာနဲ့ ငါ အိမ်ပြန်လို့ရပြီလား..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် သေချင်ယောင်ဆောင်ကာ လဲလျောင်းနေသော အကျဉ်းသားအိုကြီးတစ်ဦးက ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

"မင်း နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... အင်ပါယာနန်းတော်က ဘယ်တုန်းကများ ဒီလောက်သဘောကောင်းဖူးလို့လဲ..."

"လိမ်တာလား၊ မလိမ်ဘူးလားဆိုတာ မင်း စမ်းကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိရမှာပေါ့..."

လူတိုင်း သံသယဖြစ်နေကြဆဲအချိန်တွင် အလုပ်ကြပ်တစ်ဦးသည် ကြည်လင်တောက်ပပြီး ကျောက်မျက်ရတနာနှင့်တူသော အဝိုင်းပုံဖန်ဒင်္ဂါးပြားများ ပါဝင်သည့် တောင်းတစ်တောင်းကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။

"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြစမ်း... ဒီနေ့ကစပြီး ကျောက်စရစ်တစ်လှည်း သယ်ရင် အဖြူရောင်ဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြား ရမယ်... လမ်း ဆယ်ပေ ခင်းရင် အပြာရောင်ဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြား ရမယ်... အဖြူရောင်ဒင်္ဂါး တစ်ပြားက ထောင်ဒဏ်တစ်ဝက်နဲ့ ညီမျှပြီး အပြာရောင်ဒင်္ဂါး တစ်ပြားက သုံးရက်နဲ့ ညီမျှတယ်..."

"ကဲ... ဘယ်သူ စမ်းကြည့်ချင်လဲ..."

သုဿန်အလား တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ရုတ်တရက် ပိန်ချုံးနေသော လူရိပ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာလေသည်။ သူသည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သာ ရှိသေးသော အကျဉ်းသားလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကြက်တစ်ကောင် ခိုးယူမှုဖြင့် တက်တူးထိုးခံရရန် ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လုပ်မယ်..."

ကောင်လေးက လက်တွန်းလှည်းတစ်စီးကို ဆွဲယူကာ ကျောက်ခဲပုံဆီသို့ အရူးတစ်ယောက်လို ပြေးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ပိန်ချုံးနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အံ့မခန်းစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူက လက်တွန်းလှည်းအပြည့် ကျောက်ခဲများကို တင်ကာ အံကြိတ်ပြီး လမ်းဘေးသို့တိုင်အောင် တွန်းသွားလေသည်။

"ဝုန်း..."

ကျောက်ခဲများ ကျဆင်းသွားလေသည်။

အလုပ်ကြပ်သည် ဘာမှမပြောဘဲ တောင်းထဲမှ တောက်ပနေသော အဖြူရောင်ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားကို ယူကာ ကောင်လေးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကောင်လေးသည် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော ဖန်ဒင်္ဂါးပြားကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ အသက်သဖွယ် လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဖုန်များနှင့် မျက်ရည်များ ရောလူးနေပြီး လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒါအစစ်ပဲ... တကယ်အစစ်ပဲ... ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိပြီ... ငါ အသက်ရှင်ပြီ..."

ထိုအချိန်မှာပင် လူအုပ်ကြီးက ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

တစ်ချိန်က သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုမရှိသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သည် ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဆီအိုးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ယခင်က ပင်ပန်းသည်ဟု ညည်းညူနေသူများ၊ ဖျားနာချင်ယောင်ဆောင်နေသူများ၊ သို့မဟုတ် လဲလျောင်းနေသော အကျဉ်းသားများသည် ယခုအခါ လှုံ့ဆော်ဆေး ထိုးခံထားရသကဲ့သို့ ပြုမူနေကြလေသည်။ သူတို့သည် ကိရိယာများ၊ လက်တွန်းလှည်းများအတွက် အလုအယက် ကြိုးစားကြပြီး အုတ်တစ်ခဲပိုသယ်နိုင်ရန်အတွက်ပင် ရန်ဖြစ်နေကြလေသည်။

"မခိုးနဲ့... ဒီကျောက်ခဲတွေက ငါ့ဟာ..."

"ငါ့လမ်းကနေ ဖယ်စမ်း... ဒီနေ့ အဖြူရောင်ဒင်္ဂါးပြား ဆယ်ပြားရအောင်ရှာမယ်... ငါ့ကို တားတဲ့ဘယ်သူ့ကိုမဆို သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ပစ်မယ်..."

ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဟဲသည် အောက်ဘက်ရှိ ရူးသွပ်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ခြေဖဝါးမှသည် ထိပ်တည့်တည့်အထိ ချမ်းစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤသည်က ထိတ်လန့်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်တွင် ထိုင်နေသော ထိုလူသည် စည်းကမ်းချက်များကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ရုံမျှဖြင့် မူလက သေဖို့ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ဤအကျဉ်းသား တစ်သိန်းကို မမောပန်းနိုင်သော သားရဲ တစ်သိန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်၏ စိတ်နေစိတ်ထား အနုပညာလော။

"ဘုရားရေ..."

လျူပန်၏ အသားညှပ်မုန့်ပြားက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

"ဒါက လမ်းဖောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... မီးနဲ့ ကစားနေတာပဲ..."

သို့သော် သူသည် အသိစိတ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရရှိလာပြီး သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းနေသော မျက်လုံးများတွင် ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ရှောင်ဟဲ... ကြီးမားတဲ့ စီးပွားရေးအပေးအယူပဲ... အင်မတန်ကြီးမားတဲ့ စီးပွားရေးအပေးအယူကြီးပဲ..."

လျူပန်က ရှောင်ဟဲ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တံတွေးများစင်သည်အထိ ပြောလိုက်လေသည်။

"စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ဒီလူတွေက ရမှတ်တွေ စုဆောင်းဖို့ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်နေကြတယ်... သူတို့က အလုပ်လုပ်ရင်း စားသောက်ဖို့ လိုအပ်သလို သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားဖြည့်ဖို့အတွက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားဖို့လည်း လိုအပ်တယ်... အခုကစပြီး ငါတို့ရဲ့ အသားညှပ်မုန့်ပြားတွေအတွက် ကြေးပြားတွေကို လက်မခံတော့ဘူး... အဲဒီ ဖန်ဒင်္ဂါးပြားတွေကိုပဲ လက်ခံတော့မယ်..."

ရှောင်ဟဲက အံ့ဩသွားလေသည်။

"မင်းက ဘာလို့ အဲဒါကို လက်ခံရမှာလဲ... အဲဒါက ပြစ်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ဖို့အတွက်လေ... ငါတို့က အပြစ်မှမရှိတာ..."

"ငါတို့က အပြစ်ကင်းတယ်... ဒါပေမယ့် အဲ့ဒင်္ဂါးပြားတွေကို အလုပ်မလုပ်နိုင်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆပ်ဖို့ ပိုက်ဆံရှိနေတဲ့ သူဌေးသားလေးတွေဆီ ရောင်းလို့ရတယ်လေ..."

လျူပန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေရာမှာ ပြစ်မှုတွေကြောင့် အဖမ်းခံထားရတဲ့ ပြည်နယ်ခြောက်ခုက အရင့်အရင် မှူးမတ်ဟောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်... သူတို့က အလိုလိုက်ခံထားရတော့ အလုပ်မလုပ်နိုင်ကြဘူး... ဒါပေမယ့် သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်... အကျဉ်းသားတွေဆီက ဒင်္ဂါးပြားတွေကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်ပြီး သူတို့ကို ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ပြန်ရောင်းလို့ရတယ်... တစ်ဘက်က ဝင်မယ်... တစ်ဘက်က ထွက်မယ်..."

ရှောင်ဟဲမှာ အသက်ရှုမှားသွားလေသည်။

ဤသည်မှာ ပွဲစားများ အမြတ်ထုတ်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းမှာ လွတ်လပ်ခွင့် းကို တစ်ဆင့်ပြန်လည်ရောင်းချခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"လျူဇီ.. မင်းရဲ့ ရဲတင်းမှုက... တကယ်ြကို အံ့မခန်းပဲ... အကယ်လို့များ လူသိများသွားရင်..."

"ဘာများကြောက်စရာရှိလို့လဲ..."

လျူပန်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"ဥပဒေက တားမြစ်မထားတဲ့ အရာမှန်သမျှကို ခွင့်ပြုထားတာပဲ... ကြေညာချက်မှာ ရမှတ်တွေကို အပြစ်များ ဆပ်ဖို့အတွက် ရှာဖွေနိုင်တယ်လို့ပဲ ပြောထားတာ... အဲဒီရမှတ်တွေကို ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်နဲ့ပဲ ရှာရမယ်လို့ မပြောထားဘူးလေ... ငါတို့က အရင်းအမြစ်တွေ စီးဆင်းမှုကို မြှင့်တင်... မြှင့်တင်ပေးနေတာပဲ..."

ထို့ကြောင့် ဤစည်ကားလှသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် မြေအောက်စက်မှုလုပ်ငန်းသစ်တစ်ခု မွေးဖွားလာခဲ့လေသည်။

လျူပန်သည် အကြီးမားဆုံး အလုပ်ကြပ်နှင့် မှောင်ခိုကုန်သည် ဖြစ်လာလေသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်က အသားညှပ်မုန့်ပြားများကို အသုံးပြု၍ အကျဉ်းသားများထံမှ ရမှတ်များကို လဲလှယ်ယူပြီး ညာဘက်လက်က ထိုရမှတ်များကို အသုံးပြုကာ အိမ်စောစောပြန်ချင်နေသော ဆင်းရဲသည့် မှူးမတ်များထံမှ ငွေညှစ်လေသည်။

ရမှတ်စနစ်နှင့် လျူမိသားစု မှောင်ခိုဈေးကွက် တို့၏ နှစ်ဆသော လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး၏ ဆောက်လုပ်ရေးအမြန်နှုန်းမှာ သုံးဆ တိုးလာခဲ့လေသည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်အတွင်း၌။

ဟူဟိုက်သည် ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်တစ်ခုတွင် စိတ်မပါလက်မပါ ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖိုင်ငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ ဖန်ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားကို အားရပါးရ ပွတ်တိုက်နေလေသည်။

"ခမည်းတော်... ဒါက အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်..."

ဟူဟိုက်က ဖန်မှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရွံရှာဖွယ် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟိုခွေးအိုကြီး ကျောက်ကောင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာတယ်... ကျွန်တော်က ဒီအတုအပကာကွယ်တဲ့ပုံစံကို မျက်စိမှိတ်ပြီးတောင် ထွင်းနိုင်သေးတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် စားပွဲထိပ်တွင် ထိုင်ကာ မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေသည်။ ယင်းကို ကြားသောအခါ သူက ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ထွင်းနိုင်တယ်ဆိုမှတော့ အတုအပ ကာကွယ်ရေးကိစ္စကို မင်းဆီ အပ်နှင်းလိုက်မယ်..."

"ဟင်..."

ဟူဟိုက်မှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

"ခမည်းတော်... ကျွန်တော်က အပြစ်လာရှာတာပါ... အလုပ်လာလုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ပြဿနာတွေကို မဖြေရှင်းဘဲ အပြစ်ရှာနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး..."

ယင်ကျိန်းက စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဒုက္ခပေးတတ်သော သားတော်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"နန်းတော်ထဲမှာ တစ်နေ့လုံး မင်းအတွက် သစ်ကြားသီးတွေနဲ့ သံလွင်စေ့တွေကို ထွင်းပေးနေတဲ့ ပန်းပုဆရာတစ်စုရှိတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်ဆို..."

"သွား... ငါ့အတွက် အတုအပ ကာကွယ်ရေး ပုံစံအသစ်တစ်ခုကို ဒီဇိုင်းဆွဲပေးစမ်း... အဲဒါက မင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ ပုံတူကူးလို့မရတဲ့ အမျိုးအစားဖြစ်ရမယ်... အကယ်လို့ ဈေးကွက်ထဲမှာ ဒင်္ဂါးပြား အတုတစ်ခု ပေါ်လာရင် မင်းရဲ့ လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးထဲကနေ တစ်လစာ ဖြတ်ပစ်မယ်..."

ဟူဟိုက်က ညှိုးနွမ်းသော မျက်နှာထားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခမည်းတော်... ဒါက ကလေးလုပ်အားကို ခေါင်းပုံဖြတ်တာပဲ..."

"မင်း ငြင်းလို့ရပါတယ်..."

ယင်ကျိန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးကို ကျောက်ကောင်းကို စီမံခိုင်းလိုက်မယ်..."

"မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်... ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်နော်..."

ဟူဟိုက်က ခုန်ထလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

"ကျောက်ကောင်း... မင်း စောင့်နေလိုက်... မင်း တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ မဖန်တီးနိုင်မယ့် ပုံစံမျိုးကို ငါ ဒီဇိုင်းဆွဲပြမယ်... အဲဒီအပေါ်မှာ ချင်းမင်ပွဲတော်အတွင်း မြစ်တစ်လျှောက်ပန်းချီကားကိုတောင် ထွင်းပြလိုက်ဦးမယ်..."

ဟူဟိုက်၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယင်ကျိန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းသွားလေသည်။

ဤသားတော်သည် ဆိုးသွမ်းသော်လည်း သင့်လျော်စွာ အသုံးပြုပါက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ့ကို ပြည်သူလူထုအား အလဟဿ ဒုက္ခပေးခိုင်းနေမည့်အစား ကျောက်ကောင်းနှင့် ထိုငွေကြေးအတုလုပ်သူများကို ဉာဏ်ဆင်အနိုင်ယူခိုင်းခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ရှိပါတယ်...]

"ရမှတ်စနစ်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ပြီးပြီ... လမ်းတွေလည်း ပွင့်သွားပြီ... လူတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေလည်း လှုပ်ရှားသွားပြီ... ဒါပေမယ့်..."

ယင်ကျိန်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်တို့က မြေပုံ၏ အနောက်တောင်ဘက် ထောင့်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ထိုနေရာမှာ ပါရှူဖြစ်ပြီး ချင်အင်ပါယာ၏ စပါးကျီလည်း ဖြစ်လေသည်။

"လမ်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်ဆောက်ဆောက် လူတွေက အဲဒီအပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရဦးမှာပဲ... လမ်းတွေ ပွင့်နေရုံသာမက ကုန်စည်တွေလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် စီးဆင်းနေဖို့ ငါကိုယ်တော် လိုလားတယ်..."

"စီချွမ်က မုဆိုးမချင်း မကြာသေးမီက ဘာတွေလုပ်နေသလဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... မုဆိုးမချင်းသည် မကြာသေးမီက အလွန်အလုပ်များနေပါသည်... သူမက အရှင်မင်းကြီး၏ နိုင်ငံတော်ငွေတိုက်စာချုပ် ဒင်္ဂါးပြား တစ်သိန်းဖိုးကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး 'ဂုဏ်ထူးဆောင်ပညာရှင်' ဖြစ်လာခဲ့ပါသည်... ယခုအခါ သူမသည် တရားဝင်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် တည်းခိုခန်းကွန်ရက်များကို ဖွင့်လှစ်ရန် အလုပ်များနေပြီး နာမည်ကိုပင် 'မဟာချင် ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်း' ဟု ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်ပါသည်...]

"သူမက ထက်မြက်တဲ့ မိန်းမပဲ..."

ယင်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"သူမဆီကို အမိန့်တော်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ပါ... ငါကိုယ်တော် ခွင့်ပြုတယ်... သူမကို တည်းခိုခန်းဖွင့်ဖို့ ခွင့်ပြုရုံသာမက တရားဝင်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်က ဓာတ်ဆီဆိုင်များ …ဆိုလိုတာက စာပို့စခန်းတွေရဲ့ လည်ပတ်ခွင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပါ ငါကိုယ်တော် သူမကို ပေးမယ်..."

"ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော်မှာ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်..."

"သူမက အဲ့လမ်းတစ်လျှောက်ကနေ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို၊ အဲဒီရှန်းနုံတွေဆီအထိပါ ငါကိုယ်တော့်အတွက် တစ်ခုခုကို ကူရောင်းပေးရမယ်..."

[အဲဒါက ဘာများပါလဲ...]

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ အမည်းရောင်အရည်များ ပါဝင်သော အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ယင်းမှာ ရေနံ မဟုတ်ဘဲ ချင်အင်ပါယာ၏ အထူးထုတ်ကုန်ဖြစ်သော ယွန်း (ချိပ်ရည်) ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သာမန်ယွန်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ မဟာချင် တော်ဝင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ မှ တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ထားပြီး ကြာရှည်ခံပစ္စည်းများနှင့် အထူးရနံ့များ ထည့်သွင်းထားသော မဟာချင်ယွန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီယွန်းကို သုတ်လိမ်းထားတဲ့ လေးတွေနဲ့ မြှားတွေက ပိုးကောင်တွေ မကိုက်နိုင်ဘူး၊ ဒီယွန်းကို သုတ်လိမ်းထားတဲ့ ကုန်းနှီးတွေက မပုပ်သိုးနိုင်ဘူးဆိုတာကို အဲဒီရှန်းနုံတွေကို သိစေချင်တယ်..."

"ငါကိုယ်တော်က ဒီယွန်းအိုးကို အသုံးပြုပြီး သူတို့ရဲ့ နွားတွေ၊ သိုးတွေ၊ သားရေတွေနဲ့ လဲလှယ်မယ်... ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ... သူတို့ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ လဲလှယ်မယ်..."

ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲ။

ဤသည်မှာ ယင်ကျိန်းက ဤကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် ချထားသော တကယ့်သေစေနိုင်သည့် လှုပ်ရှားမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် မြောက်ပိုင်းကို အင်အားသုံး၍ သိမ်းပိုက်လိုရုံသာမက ထိုခြေသလုံးအိမ်တိုင် မျိုးနွယ်စုများကို ချင်စစ်ရထားနှင့် မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်ထားရန်အတွက် စီးပွားရေးကွင်းဆက်များကိုပါ အသုံးပြုလိုလေသည်။

တစ်လကြာပြီးနောက်။

ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး ပြီးစီးခြင်း အခမ်းအနား။

မည်သည့်ပန်းများ၊ မည်သည့် ကော်ဇောနီများမှ မရှိခဲ့ပေ။ လုံလောက်သော ရမှတ်များ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး နေရာတွင်းမှာပင် သူတို့၏ သံကြိုးများ ရိုက်ချိုးခံရကာ လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည့် အကျဉ်းသား တစ်သောင်းခန့်သာ မာကျောသော ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ရှန်းယန်၏ ဦးတည်ရာသို့ မျက်နှာမူကာ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေကြလေသည်။

"မဟာချင်အင်ပါယာ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... မဟာချင်အင်ပါယာ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ..."

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိုအသံထဲတွင် မုန်းတီးမှုများ မရှိတော့ဘဲ ပြန်လည်မွေးဖွားလာရခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်မှုများသာ ရှိနေသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော လျူပန်သည် သူ လဲလှယ်ထားသော ထူထဲသည့် အပြစ်မှလွတ်မြောက်ခြင်း စာရွက်စာတမ်းများနှင့် သူ လောဘတကြီး ရှာဖွေထားသော ငွေအိတ်တို့ကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဟဲ... မင်း အဲဒါကိုမြင်လား..."

"ဒါကို နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အကျိုးရှိတဲ့ အခြေအနေလို့ ခေါ်တာပေါ့... ဧကရာဇ်က မျက်နှာရတယ်... ငါတို့က အနှစ်သာရကိုရတယ်... ဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ လူတွေက သူတို့ရဲ့ အသက်ကို ရတယ်..."

"ဒ္ချင်အင်ပါယာက... တကယ့်ကို အလားအလာ အတော်လေး ရှိနေပုံရတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ယင်ကျိန်းသည် မြင့်မားသော ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထိ ဆန့်တန်းနေသော မီးခိုးရောင်နဂါးကြီးကို ကြည့်နေသော်လည်း သူသည် ဝမ်းသာမှု သိပ်မဖြစ်မိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လမ်းပွင့်သွားခြင်းသည် ရှေ့တွင် ပိုမိုကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုများ ရှိနေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မြောက်ပိုင်းမှ မီးခိုးသင်္ကေတများကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်လေသည်။

"မုန့်ထျန်း..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"မင်းအတွက် လမ်းကို ငါကိုယ်တော် ပြင်ဆင်ပေးပြီးပြီ... အကယ်လို့ ဒီဆောင်းရာသီ ရောက်လာတဲ့အခါ ရှန်းနုံတွေရဲ့ မြင်းတွေက မဟာတံတိုင်းကြီးပေါ်ကို ခြေချနိုင်သေးတယ်ဆိုရင်..."

ယင်ကျိန်းသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက ဓားများကဲ့သို့ ထက်မြက်နေလေသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းကိုယ်မင်း ဒီလမ်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ မြှုပ်နှံပြီး ငါကိုယ်တော့်အတွက် တွင်းကို ဖြည့်ပေးလိုက်တော့..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ..."

မုန့်ထျန်းသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။