အခန်း ၁၈

အခန်း (၁၈) ဓားမပါဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ငွေကြေးများဖြင့် မြှုပ်နှံခြင်း

နွေဦးရာသီ၏ ရှန်းယန်မြို့တွင် နေရောင်ခြည်သည် ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာလေ၏။

ကုန်သည်များ၊ ခရီးသွားများဖြင့် စည်ကားနေသင့်သော အနောက်ဘက်ဈေးတန်းသည် ယခုအခါတွင် ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေလေသည်။

ဆိုင်ခန်းများတွင် မြောက်ပိုင်းမှ ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး မှတစ်ဆင့် သယ်ဆောင်လာသော စပါးများ၊ အထည်များနှင့် သားမွေးများပင် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဖြတ်သန်းသွားလာသူများမှာ အင်္ကျီလက်များကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလျက် အလျင်စလို သွားလာနေကြလေ၏။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ..."

လျူပန်သည် သူ၏ အသားညှပ်မုန့်ပြား ဆိုင်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ ပေါင်ပေါ်မှ ခြင်များကို ရိုက်ထုတ်နေလေသည်။ သူသည် ရမှတ်များနှင့် အိမ်သာသုံးစက္ကူများကို ပြန်လည်ရောင်းချခြင်းဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီက သူ၏ စီးပွားရေးမှာ ပိုမိုခက်ခဲလာသည်ကို တွေ့ရှိလာရလေ၏။

ဝယ်လိုသူမရှိသည်မဟုတ်ဘဲ ဝယ်ရန် ငွေ မရှိခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"အဘိုးကြီးလျူ ငါ အကြွေးဝယ်လို့ရမလား... ငါ့အိမ်မှာ ပိတ်ချောသုံးလိပ်ရှိတယ်... နောက်မှ နင့်ဆီ ယူလာခဲ့မယ်..."

ဖောက်သည်ဟောင်းတစ်ဦးက ရှက်ရွံ့နေသော မျက်နှာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

"အကြွေးဝယ်မယ်... နေရာတိုင်းမှာ အကြွေးဝယ်မယ်ဆိုတာချည်းပဲ..."

လျူပန်သည် သူ၏ ထန်းရွက်ယပ်တောင်ကို စိတ်မရှည်စွာ ယပ်ခတ်လိုက်လေသည်။

"ငါလိုချင်တာက ကြေးဒင်္ဂါးတွေကွ... တန်ဝက်ဒင်္ဂါးတွေ... မင်းက ငါ့ကို ပျဉ်းကြိုးထည်တွေပေးတော့ ငါက အဲဒါတွေကို အခွန်ဆောင်ဖို့ သုံးရမှာလား..."

ရှောင်ဟဲသည် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ စာရင်းစာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးနေလေ၏။

"လျူကျိ အော်မနေနဲ့... ဒီကိစ္စက ငါတို့ မိသားစုအတွက်တင် ပြဿနာမဟုတ်ဘူး..."

ရှောင်ဟဲက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး အဝေးရှိ လူသူကင်းမဲ့နေသော ဆိုင်ကြီးအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ပြည်နယ်ခြောက်ခုက သူဌေးတွေပိုင်တဲ့ အဲဒီဆိုင်တွေကို ကြည့်လိုက်... သူတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဆန်ဈေးက တစ်ရှီကို ဒင်္ဂါးဆယ်ပြားအထိ ကျဆင်းသွားပြီ... အရင်နှစ်တွေကဆိုရင် အခုလောက်ဆို လုဝယ်သွားကြလောက်ပြီ... ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဘယ်သူမှ မဝယ်ကြဘူး..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ ကြေးဒင်္ဂါးတွေ မကျန်တော့လို့ပဲ..."

လျူပန်သည် သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ မြက်မြစ်များကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"အဲ့သူဌေးတွေ အကုန်လုံး ရူးနေကြတာလား... မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ မြှုပ်ထားရင် သားသမီးတွေ ပေါက်လာမှာမို့လို့လား... ဈေးထဲမှာ ပိုက်ဆံရှာမရရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်ရမှာလဲ..."

ရှောင်ဟဲ ပြောသည့်အတိုင်းပင် တိတ်ဆိတ်သော ငွေကြေးစစ်ပွဲတစ်ခုသည် ရှန်းယန်မြို့တွင် တိတ်တဆိတ် ဖြစ်ပွားနေလေသည်။

ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ မျိုးနွယ်စုဟောင်းများသည် နိုင်ငံရေးအာဏာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သော်လည်း ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့မှုကြောင့် အံ့မခန်းစရာကောင်းသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို စုဆောင်းရရှိထားကြလေသည်။

ချင်အင်ပါယာသည် လက်ရှိတွင် ကြီးမားသော ဆောက်လုပ်ရေးစီမံကိန်းများကို လုပ်ဆောင်နေပြီး ရန်ပုံငွေအရေးတကြီး လိုအပ်နေကြောင်းကို သူတို့က ပါးနပ်စွာ သိမြင်ထားကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ငွေကို ယူရန်သာဖြစ်ပြီး ပြန်မထုတ်ပေးရန် တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ရယူခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် ကြေးဒင်္ဂါးများကို ပြန်လည်ရယူရန်အတွက် စပါးများနှင့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ရူးသွပ်စွာ ရောင်းချခဲ့ကြပြီး ထိုဒင်္ဂါးများကို အရည်ကျိုကာ ကြေးထည်ပစ္စည်းများ ပြုလုပ်ကြသည် သို့မဟုတ် တောင်များနှင့် သစ်တောများအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့ကြလေသည်။ ကြေးဒင်္ဂါးများ ရောင်းလိုအား လျော့ကျလာမှုကြောင့် ပြင်းထန်သော ငွေကြေးဖောင်းပွမှုကျဆင်းခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

ငွေက ရှားပါးပြီး ကုန်ပစ္စည်းများက ဈေးပေါနေလေသည်။

ပြည်သူများတွင် ပေးဆောင်ရန် ငွေမရှိသောကြောင့် နန်းတွင်းအစိုးရသည် အခွန်များ မကောက်ခံနိုင်သလို နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်တွင်လည်း ရောင်းဝယ်၍မရသော ကုန်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် လစာများလည်း မပေးချေနိုင်ပေ။

ဤပြဿနာကိုသာ မဖြေရှင်းနိုင်ပါက အသစ်ပြုပြင်ထားသော ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးသည် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းစရိတ်များကိုပင် တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ချီလင်ခန်းမ။

ယင်ကျိန်းသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ သံချေးတက်နေသော တန်ဝက်ဒင်္ဂါးလေးကို ဆော့ကစားနေလေသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင်မူ သူတစ်ဦးတည်းသာ မြင်နိုင်သော အပြာရောင် အလင်းမျက်နှာပြင်လေးတစ်ခု လွင့်မျောနေလေ၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ ဖတ်ရခက်နေလေသည်။

"မင်းပြောတဲ့ စီးပွားရေးအကျပ်အတည်းဆိုတာ ဒါကို ခေါ်တာလား..."

[ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး…]

[ဤသည်မှာ ငွေကြေးဖောင်းပွမှုကျဆင်းခြင်း၏ ဂန္ထဝင်ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်... မှူးမတ်များက ချင်အင်ပါယာ၏ စီးပွားရေးကို တမင်တကာ ထိခိုက်စေရန် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်... သူတို့က ငွေကြေးလည်ပတ်မှုကို ပိတ်ဆို့ထားကြပါသည်…]

[ကြားဝင်စွက်ဖက်မှုသာမရှိပါက ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အရာများမှာ စက်မှုလုပ်ငန်းအားလုံး ကျဆင်းလာခြင်း၊ လယ်သမားများ ဒေဝါလီခံရခြင်းနှင့် ထို့နောက်တွင်... ချန်ရှန့်နှင့် ဝူကွမ်တို့သည် သူတို့၏ နေရာများကို အချိန်မတိုင်မီ ရယူရနိုင်ပါသည်…]

ယင်ကျိန်းသည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဒင်္ဂါးပြားကို ရုတ်တရက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ လက်သည်းခွံတွင် အဖြူရောင်အရာတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"သူတို့က ငါကိုယ်တော့်ကို ဒီအခြေအနေရောက်အောင် အတင်းအကျပ် တွန်းပို့နေကြတာပဲ..."

"သူတို့က ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ရန်ပုံငွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရင် ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မူဝါဒသစ်တွေက မြစ်ဖျားခံရာမရှိတဲ့ ရေလို ဖြစ်သွားမယ်လို့ ယုံကြည်နေကြတယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါကိုယ်တော်က သူတို့ဆီမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပိုက်ဆံပေးဖို့ တောင်းပန်ရုံကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရဖို့အတွက် ပဒေသရာဇ်စနစ်ကိုတောင် ပြန်လည်အသက်သွင်းရလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေကြတယ်..."

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်ကြစမ်း..."

ယင်ကျိန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြေးဒင်္ဂါးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ငါကိုယ်တော်က ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဓားနဲ့ အောင်နိုင်ခဲ့တာ... အခုတိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်တာကလည်း စစ်ပွဲတစ်ခုပါပဲ... ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ် စစ်မြေပြင်က စစ်မြေပြင်မှာ မဟုတ်ဘဲ ဈေးကွက်ထဲမှာ ဖြစ်နေတာပဲ..."

"ရှောင်ဂျီ... ငါကိုယ်တော့်ကို အစီအစဉ်တစ်ခု ပေးစမ်း... အဲဒီခပ်ပေါ့ပေါ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို ငါကိုယ်တော် မလိုချင်ဘူး... ငါကိုယ်တော် လိုချင်တာက... ပြတ်သားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုပဲ..."

[လက်ခံရရှိပါသည်... သိုလှောင်ပြီး ဈေးကစားသော အရင်းရှင်များကို မည်သို့ ရိတ်သိမ်းရမည်နည်းဆိုသော ငွေကြေးဆိုင်ရာ နည်းဗျူဟာလက်စွဲစာအုပ်ကို တင်နေပါသည်…]

[အဓိက မဟာဗျူဟာ... ရန်သူကို နက်ရှိုင်းစွာ သွေးဆောင်ပြီးနောက် ထောင်ချောက်ဆင်ကာ ရိုက်နှက်ပါ…]

[အဆင့်တစ်... အရောင်းရဆုံး ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး သူတို့ဆီက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ငွေပြားလေးအထိ ညှစ်ထုတ်ပါ…]

[အဆင့်နှစ်... ငွေကြေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု... ငွေကြေးအဟောင်းကို ဖျက်သိမ်းပြီး အသစ်ကို တည်ထောင်ပါ…]

[ရိုးရိုးလေးပြောရလျှင်... ပထမဦးစွာ သူတို့၏ ငွေကို လိမ်လည်ရယူပါ... ထို့နောက် ၎င်းသည် တန်ဖိုးမရှိတော့ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပါ…]

ယင်ကျိန်းသည် ဤအလွန်တရာ အန္တရာယ်များသော အစီအစဉ်ကို နားထောင်နေရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေသည်။

"အဟောင်းကို စွန့်ပယ်ပြီး အသစ်ကို တည်ထောင်တယ်ဆိုတဲ့ တကယ်ကို ထက်မြက်လှတဲ့ စိတ်ကူးပဲ..."

"လီစစ်..."

"ကျွန်တော်မျိုးရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက ငွေကြေးပြတ်လပ်မှုကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သော လီစစ်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်လာလေသည်။

"နန်းတွင်းရေးရာဌာနက မကြာသေးမီက ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းအတော်များများကို ထုတ်လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ငါကိုယ်တော် မှတ်မိနေတယ်..."

ယင်ကျိန်းက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မေးလိုက်လေသည်။

လီစစ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အတွင်းဝန်ကျောက်ကောင်းက ဖန်စက်ရုံရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုကို သုံးဆတိုးဖို့ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်နေပါတယ်... ဂိုဒေါင်ထဲမှာ ဖန်ခွက်တွေ၊ ဖန်ကန့်လန့်ကာတွေနဲ့ ဖန်မာကျောက်အစုံတွေနဲ့တောင် ပြည့်နှက်နေပါတယ်..."

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"နောက်သုံးရက်ကြာရင် ရှန်းယန်မြို့မှာ မကြုံစဖူး ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ တော်ဝင်ဘဏ္ဍာတိုက် ရှင်းလင်းရောင်းချပွဲကို ကျင်းပမယ်လို့ အမိန့်ထုတ်လိုက်စမ်း..."

"လမ်းတွေဖောက်ဖို့ နန်းတော်ထဲက ရတနာတွေ အကုန်လုံးကို ရောင်းချတော့မယ်လို့ အဲဒီမှူးမတ်တွေကို သွားပြောလိုက်... ဒီတစ်ကြိမ် ဝယ်ယူမှု ဒါမှမဟုတ် အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူး... သူတို့ဆီမှာ ရှိသလောက် အကုန်ရောင်းပေးမယ်..."

"ဒါပေမယ့် ငွေရှင်းဖို့အတွက် ငါကိုယ်တော်က အရာတစ်ခုတည်းကိုပဲ လိုချင်တယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ တန်ဝက်ဒင်္ဂါးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော်က ချင်ငွေတန်ဝက်ကိုပဲ လိုချင်တယ်... ရွှေမှုန့်တွေ မလိုချင်ဘူး... အထည်တွေလည်း မလိုချင်ဘူး... ငါကိုယ်တော်က ကြေးဒင်္ဂါးတွေကိုပဲ လိုချင်တာ..."

အရှင်မင်းကြီးသည် ဤအချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် ကြေးဒင်္ဂါးအမြောက်အမြားကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုကြောင်းကို လီစစ် နားမလည်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ရန် အသားကျနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး... ဒါပေမယ့်... အကုန်ရောင်းပြီးသွားရင် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ..."

"အကုန်ရောင်းပြီးသွားရင်လား..."

ယင်ကျိန်းသည် နန်းတော်ထောင့်တွင် တံစဉ်းငယ်လေးဖြင့် ဖန်သားကို ထွင်းထုနေသော ဟူဟိုက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟူဟိုက်..."

"အာ... ခမည်းတော်... သားတော် အပျင်းထူနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... သားတော် အလုပ်လုပ်နေတာပါ..."

ဟူဟိုက်သည် အလွန်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏လက်များ တုန်ယင်သွားကာ ထွင်းထုသည့်ဓားဖြင့် သူ၏လက်ကို ထိုးမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

"ငါကိုယ်တော် မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် လျှောက်သွားကာ ဟူဟိုက်ရှေ့ရှိ သပ်ရပ်လှပစွာ ဖန်တီးထားပြီး အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများပါရှိသည့် မိခင်ဒင်္ဂါးပုံစံခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ ယခုလတွင် သူ၏ စရိတ်ငွေကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်တောက်ခံရပြီးနောက် ဟူဟိုက် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော အံ့မခန်း အနုပညာအလားအလာ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ဖောင်းကြွထွင်းထုခြင်း၊ အသေးစားထွင်းထုခြင်းနှင့် တော်ဝင်အလုပ်ရုံများသာ ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သော ရေအားသုံး တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ခြင်း နည်းပညာတို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ ဤဒင်္ဂါးသစ်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ကျောက်ကောင်းက ဒီပုံစံခွက်ကို လုပ်နိုင်ပါ့မလား..."

ဟူဟိုက်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်လေသည်။

"သူလား... သူ့ရဲ့ နောက်ဘဝမှာမှ ရလိမ့်မယ်... ဒီအပေါ်က တိမ်တိုက်ပုံစံတွေကို အလွှာခုနစ်လွှာ ထွင်းထားတာ... သူ့ဆီမှာ အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းမရှိရင် သူ သေချာတောင် မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကောင်းတယ်..."

ယင်ကျိန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"လီစစ် သေချာကြည့်ထား... ဒီဟာက ချင်အင်ပါယာရဲ့ အနာဂတ် ငွေကြေးပဲ..."

"အဲဒီမှူးမတ်တွေက သူတို့ရဲ့ ငွေဟောင်းတွေကို အကုန်သုံးပြီးတာနဲ့ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဖန်တွေ၊ စက္ကူတွေကို ဝယ်ကြလိမ့်မယ်..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

"ငွေကြေးအသစ် ထုတ်ဝေကြောင်းကို ဒီနေရာကနေ ငါကိုယ်တော် ကြေညာတယ်... ငွေကြေးအဟောင်းကို တရားမဝင်တော့ကြောင်း ဒီနေရာကနေ ကြေညာတယ်..."

သုံးရက်အကြာတွင် ရှန်းယန်မြို့ရှိ လေထုသည် မီးလောင်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

တော်ဝင်ရှင်းလင်းရောင်းချပွဲ သတင်းသည် တောမီးကဲ့သို့ ကမ္ဘာ့ထောင့်စုံသို့ ပြန့်နှံ့သွားလေ၏။

ဤသည်မှာ ကြေးဒင်္ဂါးအမြောက်အမြားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မှူးမတ်ဟောင်းများအတွက် ရွှေရောင်အခွင့်အရေးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းတို့ ကြားပြီးကြပြီလား... ဧကရာဇ်က ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး... အဲဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ လမ်းမကြီးကို ပြင်ဖို့အတွက် နန်းတော်က ဖန်ကန့်လန့်ကာတွေကိုတောင် ရောင်းနေပြီတဲ့..."

ချူပြည်နယ်မှ မှူးမတ်ဟောင်းမိသားစု တစ်ခုဖြစ်သော ကျောက်မျိုးနွယ်စု၏ လျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် အချို့သည် အတူတကွ ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဟမ့်... ယင်ကျိန်းတောင် သူ့ရဲ့ နိဂုံးကို ရောက်သွားပြီပဲ... သူက တိုင်းပြည်ကို ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဥပဒေတွေ၊ ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေနဲ့ အုပ်ချုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... ပိုက်ဆံမရှိရင် သူ တစ်လက်မတောင် ရှေ့ဆက်လို့ မရဘူး..."

"ဒါဆိုရင်... ငါတို့ ဝယ်မလား မဝယ်ဘူးလား..."

"ဝယ်မယ်... သေချာပေါက် ဝယ်ရမှာပေါ့... ဘာလို့မဝယ်ရမှာလဲ..."

ကျောက်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်၏ မျက်လုံးများမှာ လောဘများဖြင့် အရောင်လက်နေလေသည်။

"အဲဒီဖန်က နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ပစ္စည်းပဲ... ပြီးခဲ့တဲ့ လေလံပွဲတုန်းက ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ကို ဒင်္ဂါးတစ်သိန်းတောင် ရောင်းရတာ... အခု နန်းတော်က ရှင်းလင်းရောင်းချပွဲ လုပ်နေတယ်... ပြီးတော့ ဈေးကလည်း ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က ဈေးရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်... ဒါက အောက်ခြေဈေးနဲ့ ဝယ်ဖို့ အခွင့်ကောင်းပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ငါတို့ရဲ့ ကြေးဒင်္ဂါးတွေကို သူ့ရဲ့ ဖန်တွေနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ငါတို့က သူ့ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို အခြေခံအားဖြင့် ရှင်းလင်းပစ်လိုက်တာပဲ... သူ ရောင်းစရာ ဘာမှမရှိတော့တဲ့အခါ ငါတို့ဆီက ပိုက်ဆံချေးဖို့ တောင်းပန်လိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် အတိုးနှုန်းကို ငါတို့ဘာသာ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်လို့ ရပြီ..."

"အရမ်းတော်တယ်... တကယ့်ကို ထက်မြက်လွန်းတယ်..."

ထိုသို့ဖြင့် ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း စတင်လေတော့သည်။

လေးလံသော ကြေးဒင်္ဂါး လှည်းတစ်စီးပြီးတစ်စီးကို စံအိမ်အသီးသီး၏ မြေအောက်ခန်းများမှ တင်ဆောင်လာကြပြီး နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ သတ်မှတ်ထားသော အရောင်းဌာနများသို့ အဆက်မပြတ် သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြည်လင်နေသော ဖန်ထည်ပစ္စည်းများ၊ မွှေးကြိုင်သော အထူးပံ့ပိုးပေးထားသည့် အိမ်သာသုံးစက္ကူလိပ်များနှင့် နောက်ဆုံးပေါ် တော်ဝင်အထူးထုတ် ချင်စက္ကူ များကို မှူးမတ်များ၏ စံအိမ်များသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားကြလေ၏။

"မြန်မြန်... ဖြည်းဖြည်းချ... ဒါက ဖန်ကန့်လန့်ကာကွ... မိသားစု အမွေအနှစ်ပဲ..."

မှူးမတ်များသည် ချောမွေ့ပြီး အေးစက်နေသော ဖန်သားပြင်ကို အလှဘုရင်မတစ်ဦးအား ပွတ်သပ်နေသည့်အလား ပွတ်သပ်နေကြလေသည်။ သူတို့သည် အပြည့်အဝ အောင်ပွဲခံနေသည်ဟု ခံစားနေရ၏။ သူတို့သည် ဤသံချေးတက်နေသော ကြေးဒင်္ဂါးပုံကြီးကို အစစ်အမှန် ရတနာများနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ကြလေပြီ။

နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်၏ ကြေးနီသိုလှောင်မှုမှာ သိသာထင်ရှားသော နှုန်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာလေသည်။

ယခင်က ခန်းခြောက်နေသော ရန်ပုံငွေကန်ကြီးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

ကြေးဒင်္ဂါးတောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း လီစစ်သည် ပြုံးရွှင်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ စိုးရိမ်မှုအချို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့က ဖန်တွေကို ဒီလောက်အများကြီး ရောင်းလိုက်တော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ တန်ဖိုးမရှိတော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"အစကတည်းက တန်ဖိုးကြီးတာမှ မဟုတ်တာ..."

ယင်ကျိန်းသည် လက်ဖက်ရည်ကို ငုံသောက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သဲတွေချည်းပဲလေ..."

"အဲဒါက မှန်သလောက်ရှိပါတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အချက်အလက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဈေးကွက်အတွင်းရှိ ငွေဟောင်း ပြန်လည်အသုံးပြုမှုနှုန်းမှာ ရာခိုင်နှုန်း ခုနစ်ဆယ်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ပိုက်ကွန်ကို ပိတ်လိုက်တော့..."

"လျူဇီကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်လိုက်စမ်း..."

လျူပန်သည် ဆိုင်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ပိုက်ဆံရေတွက်နေစဉ် အမည်းရောင်သံချပ်ကာဝတ် အစောင့်တစ်စုက သူ့ကို နန်းတော်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေလေ၏။ သူတို့ ရမှတ်များကို ပြန်လည်ရောင်းချနေသည်ကို ဖမ်းမိသွားခြင်းများလား။ သို့မဟုတ် ဈေးတင်ရောင်းချနေသော အိမ်သာသုံးစက္ကူများကို စစ်ဆေးခံရခြင်းများလား။

“ဒုက္ခပါပဲ... အခုတော့ ငါ့ခေါင်းပြုတ်တော့မယ်…”

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ချီလင်ခန်းမ အတွင်းသို့ သတိထားကာ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် ကိရိယာများ မဟုတ်ဘဲ ရှန်းယန်မြို့၏ မြေပုံအကြီးကြီးတစ်ခုနှင့် သူ လေးစားရသလို စူးစမ်းချင်စိတ်လည်း ဖြစ်ရသော ပထမချင်ဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး လျူဇီက အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

လျူပန်သည် ခေါင်းမမော့ရဲဘဲ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

"ထလော့..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ အထက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"လျူဇီ... မင်း အနောက်ဘက်ဈေးတန်းမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေနေတယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကြားတယ်... လူတွေက မင်းကို အရာအားလုံးသိတဲ့ လျူသခင်ကြီးလို့တောင် ခေါ်ကြတယ်ဆို..."

လျူပန်မှာ ချွေးအေးများ ပျံထွက်လာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးအပေါ် အရမ်းကို သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးက... သေးငယ်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်လေးတစ်ယောက်ပါ..."

"မင်း တကယ်ပဲ အသေးစား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလေးလုပ်ပြီး ရမှတ်တွေကို မှောင်ခိုဈေးကွက် ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တာလား... မင်း တကယ်ပဲ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အိမ်သာသုံးစက္ကူတွေကို ရူးသွပ်စွာ ရောင်းချနိုင်တာလား..."

လျူပန်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ယင်ကျိန်းက ဆက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော် မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး... အရမ်းကြည်လင်နေတဲ့ ရေမှာ ငါးမရှိဘူးလေ... ဒီလိုငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေကို မွှေနှောက်နိုင်တာကလည်း အရည်အချင်းတစ်ခုပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် လျူပန်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ထံသို့ ခါးဆွဲတံဆိပ်တစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ သာမန်သစ်သားပြားတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဖန်သားဖြင့် ကွပ်ထားသော ကြေးဝါပြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန်ဟူသော စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ထွင်းထုထားလေသည်။

"ငါကိုယ်တော် မင်းကို တရားဝင်ရာထူးတစ်ခု ပေးမယ်..."

"ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန်လား..."

ခါးဆွဲတံဆိပ်ကို ကိုင်ထားသော လျူပန်မှာ လုံးဝကို အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီရာထူးက ဘာတွေ လုပ်ရမှာလဲ..."

"ဈေးကွက်ကို စီမံခန့်ခွဲရတဲ့သူတွေ... တိတိကျကျ ပြောရရင် ပြဿနာရှာတဲ့သူတွေကို စီမံခန့်ခွဲရတဲ့သူတွေပေါ့..."

ယင်ကျိန်းသည် နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ငါကိုယ်တော်က ချင်ငွေကြေးသစ်ကို ထုတ်ပြန်ဖို့ အမိန့်တော်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်မယ်... ပန်းလျန်ဒင်္ဂါးအဟောင်းတွေက ချက်ချင်း လည်ပတ်မှု ရပ်စဲသွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ တစ်လအတွင်း အစိုးရရုံးမှာ ငွေကြေးသစ်နဲ့ လဲလှယ်ရမယ်..."

ငွေလဲလှယ်နှုန်း... တစ်ပြားလျှင် တစ်ပြား။

လျူပန်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိလေသည်။

"အဲဒါက တော်တော်လေး တရားမျှတပါတယ်..."

"သို့သော်ငြားလည်း..."

ယင်ကျိန်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

"ဒင်္ဂါးတစ်သိန်းကျော် ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ အိမ်ထောင်စုကြီးတွေအတွက် ငွေလဲလှယ်နှုန်းက... ဆယ်ပြားလျှင် တစ်ပြားပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ရန်ပုံငွေရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ရှင်းပြရမယ်... ရှင်းပြလို့မရတဲ့ မည်သည့် ရန်ပုံငွေကိုမဆို သိမ်းဆည်းခံရလိမ့်မယ်..."

လျူပန်သည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အပြင်သို့ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

*ရက်စက်တယ်... လုံးဝကို ရက်စက်လွန်းတယ်…*

ဤသည်မှာ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဓားပြတိုက်ခြင်းပင်။ ဖန်များကို ဝယ်ယူရန် သူတို့၏ အိတ်ကပ်များကို အခုလေးတင် ရှင်းထုတ်ထားပြီး အကြွေအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သော ထိုမှူးမတ်များသည် ဤသတင်းကို ကြားပါက ထိုနေရာတွင်ပင် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေဆုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက... သူတို့ သေချာပေါက် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ ပြဿနာရှာကြမှာ အသေအချာပဲ..."

လျူပန်သည် ကျေနပ်မှုတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ဤအလုပ်မှာ ပူလောင်သော အာလူးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အဲဒါကြောင့် ငါကိုယ်တော် မင်းဆီ လာခဲ့တာပေါ့..."

ယင်ကျိန်းသည် လျူပန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"လီစစ်က အရမ်းတည်ကြည်လွန်းတယ်... သူ လုပ်ဆောင်ဖို့ မဝံ့မရဲဖြစ်နေတဲ့ အရာတချို့ ရှိတယ်... မုန့်ထျန်းက အရမ်းဖြောင့်မတ်လွန်းတယ်... သူသိတာက ဘယ်လိုသတ်ရမလဲဆိုတာပဲ... ဒါပေမယ့် မင်းကတော့ ကွာခြားတယ်..."

"မင်းက လူလည်တစ်ယောက်ပဲ..."

လျူပန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်သွားလေသည်။ ဤသည်မှာ ချီးကျူးစကားလော။

"မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေဖြစ်တဲ့ ဖန်ခွိုက်နဲ့ ကျိုးပေါ်တို့ကို ခေါ်ပြီး ငါကိုယ်တော့်အတွက် ဈေးကွက်ထဲမှာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းပေးဖို့ မင်းကိုလိုချင်တယ်..."

"ငွေကြေးအသစ်ကို လက်မခံရဲတဲ့သူ၊ ကိုယ်ပိုင်အရောင်းအဝယ်အတွက် ငွေကြေးအဟောင်းကို သုံးရဲတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ပြဿနာရှာရဲတဲ့ မည်သူ့ကိုမဆို..."

"မင်းရဲ့ လူမိုက်ဆန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးပြီး သူတို့ကို ရွံရှာအောင်လုပ်... ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး သူတို့ကို သေချင်စိတ်ပေါက်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်..."

"ဘယ်သူမှ မသေသရွေ့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ငါကိုယ်တော် မင်းအတွက် ဖုံးကွယ်ပေးထားမယ်..."

လျူပန် နားထောင်နေရင်း သူ၏ ကျောပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မတ်မတ်ဖြစ်လာလေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ခါးဆွဲတံဆိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အရောင်လက်လာလေ၏။

*လူမိုက်တစ်ယောက်လို ပြုမူဖို့ အမိန့်ပေးခံရတာလား…*

*ဒီအလုပ်က... လျူဇီက အဲဒီကိစ္စမှာ ပညာရှင်ပဲလေ…*

"အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချတော်မူပါ..."

လျူပန်သည် ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ အဖြူရောင် သွားတန်းနှစ်တန်း ပေါ်လာလေသည်။

"အဲဒီမောက်မာတဲ့ မှူးမတ်တွေကို ကျွန်တော်မျိုးဆီ ဒူးထောက်လာအောင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ရာလောက် ရှိပါတယ်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်။

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အမိန့်တော် တစ်ရပ်ကို ရှန်းယန်မြို့၏ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများ တစ်လျှောက်တွင် ကပ်ထားလေသည်။

"မဟာချင်အင်ပါယာမှ အမိန့်ထုတ်ပြန်သည်... ကုန်သွယ်မှုနှင့် ပြည်သူများအတွက် အဆင်ပြေစေရန် ငွေဒင်္ဂါးအသစ်များကို သွန်းလုပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်... မဟာချင်ပြည်သူအားလုံးကို မိမိတို့၏ ငွေဟောင်းများကို ငွေသစ်များဖြင့် လဲလှယ်ရန် တစ်လအချိန် ပေးထားသည်... ဤကာလအတွင်း မလဲလှယ်ရသေးသော မည်သည့်ဒင်္ဂါးမဆို အပျက်အစီးများကဲ့သို့ တန်ဖိုးမဲ့သွားမည် ဖြစ်သည်..."

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သတ္တုရောင်လက်နေပြီး ဘေးဘက်များတွင် အတုအပကာကွယ်ရေး အသွားများ ပါရှိသော သပ်ရပ်လှပစွာ ဖန်တီးထားသည့် ဒင်္ဂါးသစ်များသည် အစိုးရပိုင် ဆိုင်များတွင် စတင်လည်ပတ်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ ဟူဟိုက်၏ လက်ရာမြောက်သော ဖန်တီးမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

မှူးမတ်ဟောင်းများကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

ကျောက်မိသားစု၏ စံအိမ်တွင်။

"ဒါက လွန်လွန်းတယ်... ဒါက အရမ်းကို လွန်လွန်းတယ်..."

ကျောက်မိသားစု ခေါင်းဆောင်သည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသဖြင့် သူ အခုလေးတင် ဝယ်ထားသော ဖန်ခွက်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ တကယ်ကို ရင်ကွဲနာကျနေခြင်းဖြစ်၏။

"ဆယ်ပြားကို တစ်ပြားတဲ့လား... ပြီးတော့ သူတို့က အရင်းအမြစ်ကိုပါ စုံစမ်းချင်သေးတယ်ပေါ့... ဒါက ငါတို့ရဲ့ မျိုးဆက်ကို မျိုးတုံးအောင် လုပ်နေတာပဲ..."

"ဟင့်အင်း... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ငွေဟောင်းတွေ အကုန်လုံးကို သူ ဒီအတိုင်း စွန့်ပစ်လိုက်နိုင်မယ်ဆိုတာကို ငါ မယုံဘူး... ငါတို့အားလုံး ငွေဟောင်းကို ဆက်သုံးနေသရွေ့ သူ့ရဲ့ ငွေသစ်က သံတိုသံစတွေပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါကို သပိတ်မှောက်ဖို့ ငါတို့ အင်အားစုကြစို့... ငွေကြေးအသစ်ကို သုံးရဲတဲ့သူ မည်သူမဆို ငါတို့ ပြည်နယ်ခြောက်ခုက မှူးမတ်တွေရဲ့ မဟာရန်သူပဲ..."

သူတို့တွင် လိမ္မာပါးနပ်သော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိလေသည်။ ဥပဒေက လူတိုင်းကို အပြစ်မပေးနိုင်ပေ။ အကယ်၍ ဈေးကွက်ကသာ လက်မခံပါက ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်မှာ စာရွက်တစ်ရွက်မျှသာ ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော်လည်း ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန် လျူပန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို သူတို့ လျှော့တွက်ထားခဲ့ကြလေသည်။

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်း၊ ကျောက်မိသားစု၏ ဆန်ဆိုင်ရှေ့တွင်။

အင်္ကျီမပါဘဲ သားသတ်ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖန်ခွိုက်သည် ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ရန်အတွက် လူမိုက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်လာလေသည်။

"ဆန်ဝယ်မယ်... ငွေသစ်နဲ့ဝယ်မယ်..."

ဖန်ခွိုက်သည် အရောင်လက်နေသော ငွေသစ်တစ်ပြားကို ကောင်တာပေါ်သို့ ပုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဆိုင်ရှင်က ခါးသီးသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေး…သခင်ကြီးက ငွေဟောင်းပဲ လက်ခံဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်..."

"ငွေဟောင်းဟုတ်လား..."

ဖန်ခွိုက်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"မင်းက ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ဖီဆန်နေတာပဲ... အစောင့်တို့... ဒီဆိုင်က နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုနဲ့ သံသယရှိတယ်... ပိတ်ပစ်လိုက်စမ်း..."

"ဟေး... မလုပ်ပါနဲ့..."

ဆိုင်ရှင်မှာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လျူပန်သည် လက်နောက်ပစ်လျက် လျှောက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရမ်းမရိုင်းစိုင်းပါနဲ့... ငါတို့က တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိတွေလေ... ငါတို့က ယဉ်ကျေးရမယ်..."

လျူပန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကိုထုတ်ကာ ဆန်ဆိုင်၏ တံခါးတွင် ကပ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဆိုင်က တရားဝင်ငွေကြေးကို လက်ခံဖို့ ငြင်းဆန်တဲ့အတွက် လျူပန် ပြုစုထားတဲ့ ချင်အင်ပါယာ ဈေးကွက်များ စီမံခန့်ခွဲရေး စည်းမျဉ်းများရဲ့ ပုဒ်မ ၁ အရ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ လုပ်ဖို့အတွက် သုံးရက်ကြာ စီးပွားရေး ရပ်ဆိုင်းထားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်... ဒါ့အပြင် မင်းတို့ဆိုင်မှာ ကြွက်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ငါတို့ သံသယရှိတယ်... ဒါကြောင့် ကျန်းမာရေးနဲ့ လုံခြုံရေး အကြောင်းပြချက်တွေကြောင့် ငါတို့က နက်ရှိုင်းတဲ့ ပိုးသတ်ခြင်းတွေလုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လျူပန်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

ညီအစ်ကိုအချို့သည် အများပြည်သူသုံး အိမ်သာထဲမှ အခုလေးတင် ဆွဲထုတ်လာသော သဘာဝမြေသြဇာ ခြင်းတောင်းများကို သယ်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဆိုင်ထဲသို့ ပုံချလိုက်ကြလေသည်။

"အော့... အနံ့ကြီးက တအားပြင်းတာပဲ..."

ဆိုင်ရှင်မှာ အနံ့ကြောင့် အလွန်ရွံရှာသွားကာ အန်ချလိုက်လေသည်။

စောင့်ကြည့်နေသူများမှာ ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

"အဲဒါက ကောက်ကျစ်တဲ့အကွက်ပဲ... တကယ့်ကို အောက်လုံးတွေပဲ..."

ရှန်းယန်မြို့ရှိ မှူးမတ်ဆိုင်အသီးသီးတွင်လည်း ထိုမြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပျက်နေလေသည်။

အချို့ဆိုင်များကို မီးဘေးလုံခြုံရေးအတွက် စစ်ဆေးခံရပြီး အချို့မှာ သန့်ရှင်းရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ရန် အမိန့်ပေးခံရလေသည်။ အချို့ဆိုင်များ၏ ဝင်ပေါက်တွင် သူတောင်းစားတစ်စု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ငွေသစ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူလိုကြလေသည်။ တစ်ခုခု မရောင်းပေးမချင်း သူတို့သည် ထွက်မသွားကြဘဲ ဝင်ပေါက်တွင် ကြာပန်းသီချင်းများကိုပင် သီဆိုနေကြလေသည်။

မှူးမတ်များမှာ ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်နေကြလေပြီ။

သူတို့ တိုင်ကြားစာ ဖွင့်ချင်သော်လည်း တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ တံခါးများမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလေသည်။ အကြောင်းမှာ တရားရေးဝန်ကြီးဌာနသည် တိုက်ရိုက်တရားဝင်လမ်းမကြီးကို စစ်ဆေးရန် ထွက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူတို့သည် လူများကို ရိုက်နှက်ရန် သူတို့၏ အစေခံများကို စေလွှတ်ချင်သော်လည်း ဖန်ခွိုက်နှင့် သူ၏ဂိုဏ်းက သူတို့ထက် ပို၍ တိုက်ခိုက်ရေး ကောင်းမွန်ကြလေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့ကို ရိုက်နှက်ပြီးနောက် သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လူမွဲစာရင်းမခံရမချင်း သူတို့ထံမှ ငွေညှစ်ကြလေသည်။

သုံးရက်ပင် မပြည့်သေးပေ။

မှူးမတ်များ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ ပြိုကွဲသွားလေတော့သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာလမ်း မရှိတော့ပေ။ စီးပွားရေးက ဆက်လုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဘဝကလည်း ဆက်လက်ရှင်သန်ရမည် ဖြစ်လေသည်။ ထိုလူမိုက် မြို့တော်ဝန်ကို မဖီဆန်နိုင်သောကြောင့် သူတို့တွင် နောက်ဆုတ်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"လဲလှယ်ကြစို့... အဲဒီအစား ငါတို့ လဲလှယ်လို့ မရဘူးလား..."

တစ်ချိန်က မောက်မာခဲ့သော အိမ်ထောင်ဦးစီးများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ညှိုးနွမ်းစွာဖြင့် သူတို့၏ လှည်းများကို အစိုးရရုံးသို့ ဆွဲလာကာ တန်းစီပြီး ငွေလဲလှယ်ကြလေသည်။

ငွေဟောင်းလှည်းအပြည့်ကို မီးဖိုထဲသို့ တွန်းချကာ အရည်ပျော်နေသော ကြေးနီအဖြစ်သို့ အရည်ကျိုပြီးနောက် ချင်ရှီဟွမ်၏ ပုံတူနှင့် အတုအပကာကွယ်ရေး တိမ်တိုက်ပုံစံများ ပါရှိသည့် ဒင်္ဂါးသစ်များအဖြစ် သွန်းလုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ယင်ကျိန်းသည် မြို့စောင့်ရဲတိုက်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး…]

"ငါကိုယ်တော် ဒီစစ်ပွဲကို နိုင်သွားပြီ..."

[ဟုတ်ပါတယ်... သင်သည် ငွေကြေးကို အနိုင်ရရုံသာမက ဒင်္ဂါးသွန်းလုပ်ခွင့်ကိုပါ အနိုင်ရရှိခဲ့ပါသည်…]

ထိုအချိန်မှစ၍ ချင်အင်ပါယာ၏ စီးပွားရေး အသက်သွေးကြောသည် ဗဟိုအစိုးရ၏ လက်ထဲသို့ အလုံးစုံ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

[စကားမစပ် လျူပန်က ဈေးကွက်မြို့တော်ဝန်အဖြစ် အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်... မှူးမတ်များကြားတွင် သူ့ရဲ့ ကျေနပ်မှုအဆင့်သတ်မှတ်ချက်က အနုတ်လက္ခဏာ ပြနေသော်လည်း သာမန်ပြည်သူများကြားတွင်တော့ အမှတ်ပြည့် ရရှိခဲ့တယ်…]

ယင်ကျိန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး စည်ကားနေသော အနောက်ဘက်ဈေးတန်းဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် လျူပန်သည် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးအဖွဲ့၏ တဲအတွင်းတွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ငွေသစ်တစ်ပြားကို ဆော့ကစားရင်း ကျေနပ်နေပုံရလေသည်။

"ဒါက ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘူး..."

လျူပန်သည် နေရောင်အောက်ရှိ သပ်ရပ်လှပသော ကြေးဒင်္ဂါးကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက အင်ပါယာရဲ့ အာဏာပဲ..."

"အဲဒီဧကရာဇ်အိုကြီးက လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို အရိုးထိတိုင်အောင် ဘယ်လိုတွက်ချက်ရမလဲဆိုတာ တကယ် သိတာပဲ..."

"ဒါပေမယ့်..."

လျူပန်သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ဒီလိုရက်စက်တဲ့ လူတစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်ရတာ ပင်ပန်းပေမယ့် တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပဲ..."

ထိုစဉ် ရှောင်ဟဲသည် လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်လာလေသည်။

"လျူဇီ.. ရယ်မနေနဲ့တော့... တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒီတစ်ကြိမ် ဘယ်မှူးမတ်မိသားစုက ကန့်ကွက်ဦးမလို့လဲ..."

လျူပန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်လေသည်။

"ရှန်းယန်မြို့ မဟုတ်ဘူး..."

ရှောင်ဟဲက မြောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ကျိုးယွမ်ခရိုင်က..."

"စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်းဆီက အရေးပေါ် သတင်းပို့လာတယ်... ရှန်းနုံတွေရဲ့ ထို့မန်ချန်ယွီက မြင်းတပ်သား နှစ်သိန်းကို စုစည်းပြီး တောင်ကြားလမ်းကို ဝိုင်းရံထားတယ်တဲ့..."

လျူပန်၏ လက်ထဲရှိ ကြေးဒင်္ဂါးက စားပွဲပေါ်သို့ ခလွမ်ခနဲ ကျသွားလေသည်။

သူသည် စစ်သံဗုံများကို မကြားရသေးသော်လည်း လေထဲတွင် သွေးနံ့ကို ရနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ငွေကြေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

နောက်တစ်ခုကတော့ ကံကြမ္မာရဲ့ ကိစ္စပဲ ဖြစ်လေတော့သည်။