အခန်း ၁၉

အခန်း (၁၉) ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်မှ အရှိန်အဟုန်နှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုအပြင် မီးလောင်နေသော တင်ပါးတစ်စုံ

ရှန်းယန်မြို့မြောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးရှိ အသစ်ဖောက်လုပ်ထားသော ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီး၏ စမ်းသပ်လမ်းပိုင်း။

မကြာသေးမီကမှ အစိုင်အခဲဖြစ်သွားသော ဤကွန်ကရစ်နဂါးကြီးသည် ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့ဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။ လမ်းမှာ ချောမွေ့မာကျောပြီး ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ယခင်က မဟာချင်အင်ပါယာတွင် လူသိများခဲ့သော တွင်းပေါက်များ၊ ချိုင့်ခွက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မြေသားလမ်းများနှင့်တော့ ကွာခြားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့ လေထုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။

လမ်းဖွင့်ပွဲကို အထိမ်းအမှတ်အနေဖြင့် ဗုံတီးခြင်း၊ မောင်းတီးခြင်း စသည့် အောင်ပွဲခံမှုများ မရှိဘဲ နှုတ်ဆက်ပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ လေးနက်သော လေထုကသာ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

လမ်း၏ စတင်ရာနေရာတွင် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ရထားလုံးတစ်စီး ရှိနေ၏။

မူလက တပ်ဆင်ထားသော လေးလံသည့် ရထားလုံးအမိုးကို ဖယ်ရှားထားပြီး ကိုယ်ထည်နှင့် အကာအရံများကိုသာ ချန်ထားလေသည်။ အလေးချိန်လျော့ကျစေရန်အတွက် ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးကို ပေါ့ပါးသော သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထား၏။ ထိုရထားလုံးကို ရှန်းခရိုင်စစ်တပ်စခန်းမှ အသန်စွမ်းဆုံးနှင့် အရိုင်းစိုင်းဆုံး မြင်းလေးကောင်က ဆွဲရမည်ဖြစ်လေသည်။

ဟူဟိုက်သည် အမဲလိုက်ရာတွင် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော အင်္ကျီတိုအကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နွားရေ၊ သလင်းကျောက်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လေကာမျက်မှန်တစ်လက်ကို တပ်ဆင်ထားကာ လည်ပင်းတွင်လည်း ပိုးပဝါအနီရောင်ကို ပတ်ထားလေသည်။ သူသည် အချိန်ခရီးသွားလာနေသော လေယာဉ်မှူးတစ်ဦးနှင့် ဖြစ်စေ၊ ဘန်ကာတစ်ခုကို ဖောက်ခွဲရန် ပြင်ဆင်နေသည့် အသေခံတပ်သားတစ်ဦးနှင့် ဖြစ်စေ တူနေလေသည်။

သူသည် ကျောက်ကောင်းကို အကြောက်တရားများ ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည့် ထုတ်ကုန်စစ်ဆေးရေးတူကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရထားလုံးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်နေလေသည်။

ဟူဟိုက်က ထူထဲသော ဝက်ဆီများ သုတ်လိမ်းထားသည့် ဘီးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဆရာကျောက်... ဒီဝက်ဝံရိုးက တကယ်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား... ခမည်းတော်က စောင့်ကြည့်နေတာ... အကယ်၍ ပျက်သွားခဲ့ရင် ခင်ဗျားကို ဘီးမှာကြိုးတိုင်ပြီး နှစ်ပတ်လောက် လှိမ့်ပစ်မယ်..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ကောင်း၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ကွန်ကရစ်လမ်းထက်ပင် ပို၍ ဖြူရော်နေသည်။

ကျောက်ကောင်းက သူ၏ ချွေးများကို သုတ်ရင်း တုန်ယင်စွာဖြင့် ဖြေလိုက်၏။

"မင်းသားလေး... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်မျိုးက အဲ့ဒီသံမဏိဘောစေ့များအတွက် ပုံစံကြမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး လက်မှုပညာရှင်တွေကို သံလုံးများကို ခုနစ်ရက်တိတိ ကြိတ်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်... စုစုပေါင်း လေးဆယ့်ကိုးကြိမ်တောင် ကြိတ်ခဲ့ရတာပါ... သူတို့က လုံးဝကို အလုံးပုံစံပါပဲ... သို့သော်..."

ကျောက်ကောင်းသည် သံလို မာကျောနေသော ကွန်ကရစ်လမ်းမကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်လေသည်။

"သို့သော် လမ်းက အရမ်းမာကျောနေတော့ ရထားလုံးက ဆောင့်နေလိမ့်မယ်... ဒါ့ကြောင့် လက်ရန်းကို သေချာကိုင်ထားပါ မင်းသားလေး..."

ဟူဟိုက်က ဖြူဖွေးသော သွားလေးများ ပေါ်လာသည်အထိ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရထားလုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"သေချာကိုင်ထားရမယ်... တည်ငြိမ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဒီမင်းသားရဲ့အဘိဓာန်မှာ မရှိဘူး... မြန်ဆန်တယ်ဆိုတာပဲ ရှိတယ်..."

စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ ယင်ကျိန်းက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေလေသည်။

သူ၏ အကြည့်များက ဟူဟိုက်ထံတွင် အကြာကြီး ရပ်တန့်မနေဘဲ မြောက်ဘက်သို့သာ လှည့်သွားသည်။

ကျိုးယွမ်ခရိုင်မှ စစ်ရေးအစီရင်ခံစာများသည် နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှန်းနုံခေါင်းဆောင် ထို့မန်ချန်ယွီသည် စစ်တပ်အင်အား နှစ်သိန်းကို စုဆောင်းကာ တောင်ကြားကို ဝိုင်းရံထား၏။ မုန့်ထျန်းက မဟာတံတိုင်းကြီးကို ပြဿနာမရှိဘဲ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း သူက တက်တက်ကြွကြွ တိုက်ခိုက်လိုနေပြီး ရိက္ခာများကို အချိန်မီ မပို့ဆောင်နိုင်သဖြင့် နှောင့်နှေးနေရလေသည်။

ရှန်းနုံများအားလုံးက မြင်းသည်တော်များဖြစ်ကြပြီး လေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြ၏။ ချင်ခြေလျင်တပ်များက အားကုန်ပြေးလျှင်တောင်မှ သူတို့ကို မီအောင် မလိုက်နိုင်ကြပေ။

ဤတိုက်ပွဲကို အနိုင်ရရန်အတွက် မိမိတို့အနေဖြင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားရမည် ဖြစ်လေသည်။

စပါးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသည်လည်း မြန်ဆန်ရမည်ဖြစ်ပြီး တပ်များချထားမှုသည်လည်း မြန်ဆန်ရမည် ဖြစ်၏။

"ရှောင်ဂျီ... ဒီလမ်းက ငါတို့ရဲ့ ချီတက်မှုအမြန်နှုန်းကို သုံးဆတိုးစေမယ်ဆိုတာ မင်း အာမခံနိုင်လား..."

ယင်ကျိန်းက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

[သီအိုရီအရတော့ ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး...]

ကွန်ကရစ်လမ်း၏ ပွတ်တိုက်မှုအားသည် မြေသားလမ်းထက် များစွာနိမ့်ကျလေသည်။ အကယ်၍ မြင်းတစ်ကောင်က ပြေးနိုင်လျှင် လှည်းတစ်စီးက ပျံသန်းနိုင်လေသည်။

[ဒါပေမယ့်...]

[စနစ်အသိပေးချက်... ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ ရူပဗေဒဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်... ဒါပေမယ့် စမ်းသပ်မှုကို အရင်ကြည့်ဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပြီးပြည့်စုံစေပါတယ်... အထူးသဖြင့် သင်ခန်းစာတွေ ရလာတဲ့အခါမျိုးမှာပေါ့...]

ယင်ကျိန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။ ဖုံးကွယ်နေသော အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေသည်လား။

"စတင်လိုက်ကြစို့..."

ယင်ကျိန်းက အေးဆေးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

လီစစ်သည် အမိန့်ပေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ အမိန့်ပေးအလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"မဟာချင် တော်ဝင်ရထားလုံး အမြန်နှုန်းစမ်းသပ်မှု... စတင်ပါ..."

"မောင်း..."

ဟူဟိုက်က ထူးဆန်းသော အော်သံတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ကြာပွတ်ရှည်ကြီးက လေထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားလေသည်။

စိတ်အားထက်သန်နေသော မြင်းလေးကောင်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ဟီသံပြုလိုက်ကြပြီး ချောမွေ့သော ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် အရိုင်းစိုင်းဆုံး ပြေးလွှားသွားကြလေသည်။

ရထားလုံး စတင်ရွေ့လျားသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရှိန်မြင့်တက်လာမှု၏ ကြီးမားသော အင်အားကြောင့် ကားမှတ်တမ်းတင်သူ ကျောက်ကောင်းကို ရထားလုံးပေါ်မှ လွင့်ကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားစေလေသည်။ လက်ရန်းကို အသည်းအသန် ဖက်တွယ်ထားရင်း လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များ တွန့်လိမ်သွားကာ ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဖြည်းဖြည်း... အား..အမလေး."

မြန်ဆန်လှသည်။

အရမ်းကို မြန်ဆန်လွန်းနေလေသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် မြင်းဆွဲရထားလုံးများသည် မြေသားလမ်းများပေါ်တွင် ပြေးသည့်အခါ ချောက်ချားဖွယ် အသံများ ထွက်ပေါ်လေ့ရှိပြီး ဘီးများသည် ပွတ်တိုက်မှုကိုသာမက ရွှံ့နွံများ၏ ခုခံမှုကိုပါ ကျော်လွှားခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင်မူ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ဘီးများသည် ရေခဲပေါ်တွင် လျှောစီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

မြင်းခွာသံများ မြေကြီးနှင့် ရိုက်ခတ်သံသည် အလွန်သိပ်သည်းလှသဖြင့် ဆက်တိုက်မျဉ်းတစ်ကြောင်းလို ဖြစ်နေပြီး နှစ်ဖက်စလုံးရှိ သစ်ပင်များမှာ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားကာ အစိမ်းရောင် အရိပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မိုက်တယ်... အရမ်းမိုက်တယ်..."

ဟူဟိုက်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အဒရီနယ်လင်းများ မြင့်တက်လာသည်။ ဤမျှမြန်ဆန်သော အရှိန်ကို သူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးပေ။ နန်းတော်ထဲရှိ စုတ်ပြတ်နေသော သစ်သားလှည်းများကို ပြိုင်မောင်းရသည်ထက် အဆတစ်ရာပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေသည်။

"ပိုမြန်မြန်... ကျောက်ကောင်း... အပိုကြာပွတ်ကို ငါ့ဆီ ပေးစမ်း..."

"မင်းသားလေး.. ကျွန်တော်တို့ ဒီထက်ပိုမြန်လို့ မရတော့ဘူး... မီးခိုးတွေ ထွက်နေပြီ... ဘီးတွေကနေ မီးခိုးတွေ ထွက်နေပြီ..."

ကျောက်ကောင်းက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဘီးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ဟူဟိုက်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

တကယ်ပင် အလွန်လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော ဝင်ရိုးနှင့် ဘီးအုံကြားရှိ ဆက်သွယ်ထားသော နေရာမှ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ ထိုအရာက မြင့်မားသော အပူချိန်ဖြင့် ပွတ်တိုက်မှုအောက်တွင် ဝက်ဆီများ စတင်လောင်ကျွမ်းနေပြီဆိုသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ တုန်ခါမှုပင် ဖြစ်လေသည်။

ချင်မင်းဆက်၏ ရထားဘီးများကို သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ကြေးဝါ သို့မဟုတ် သွန်းသံကွင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။ ပျော့ပျောင်းသော မြေသားလမ်းများပေါ်တွင် အဆင်ပြေသော်လည်း မြေကြီးက တုန်ခါမှုများကို စုပ်ယူပေးနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်၏။ သို့သော် မာကျောသော ကွန်ကရစ်လမ်းများပေါ်တွင်မူ ဤကြမ်းတမ်းသော ထိတွေ့မှုမှ တုန်ခါမှုများသည် ပျက်စီးစေနိုင်လောက်လေသည်။

ယာဉ်တစ်စီးလုံး အကြမ်းပတမ်း တုန်ခါနေပြီး သွားများကျိန်းစရာကောင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ အရိုးများ အကုန်လုံး ပြုတ်ထွက်သွားတော့မည်ဟု ခံစားနေရပြီး သူ မနက်စာစားထားသော အသားညှပ်မုန့်ပြားများကို အန်ထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"မီးခိုးက ဘာမှမဟုတ်ဘူး... အဲဒါက မီးတောက်နေတဲ့ ဘီးပဲ..."

ဟူဟိုက်သည် လုံးဝကို ရူးသွပ်နေပြီး ကျောက်ကောင်း၏ အော်ဟစ်သံများကို မကြားနိုင်တော့ပေ။ ရထားလုံးနှင့် လမ်းသည် မည်သည့်နေရာတွင် အကန့်အသတ်ရှိသည်ကိုသာ သူ သိမြင်ချင်နေမိသည်။

"ပြေး... ပန်းတိုင်က ရှေ့မှာပဲ..."

ဟူဟိုက်သည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်နေသော မြင်းလေးကောင်က တစ်ဖန် အရှိန်တင်လိုက်ကြပြန်လေသည်။

အမြန်နှုန်းပြဒိုင်ခွက်၏ အပ်တံသည် ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်သွားလေသည်။ (ယင်ကျိန်း၏ မျက်ကြည်လွှာပေါ်တွင် ရှောင်ဂျီ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင် အချက်အလက်များ ဖြစ်သည်)။

[အမြန်နှုန်း... တစ်နာရီလျှင် ၄၅ ကီလိုမီတာ... ၅၀ ကီလိုမီတာ... ၆၀ ကီလိုမီတာ...]

[သတိပေးချက်... သတိပေးချက်... ဘီး၏ တည်ဆောက်ပုံဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု ကျဆင်းသွားပါပြီ...]

[သတိပေးချက်... ဘီးအုံ၏ အပူချိန်သည် မီးလောင်နိုင်သော အမှတ်ထက် ကျော်လွန်သွားပါပြီ...]

ပန်းတိုင်နှင့် ခြေလှမ်းတစ်ရာပင် မလိုတော့သော အချိန်တွင် ဖြစ်လေသည်။

"ဝုန်း.."

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဘယ်ဘက်ဘီးသည် နောက်ဆုံးတွင် မြင့်မားသော အပူချိန်နှင့် တုန်ခါမှုကြောင့် အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး ၎င်းကို လုံခြုံအောင် တပ်ဆင်ထားသည့် ကြေးဝါတံသင်မှာ လွင့်ထွက်သွားကာ သစ်သားဒေါက်များကို ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွားစေလေသည်။

ဘီးသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် အဝေးသို့ လိမ့်သွားကာ လမ်းဘေးရှိ မြက်ခင်းထဲသို့ ကျသွားလေသည်။

ရထားလုံးသည် ဘီးတစ်ဘီး ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် ချက်ချင်း ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချင်မင်းဆက်၏ အဆင့်အမြင့်ဆုံး အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် အံ့မခန်းဖွယ် "မီးပွားများ လွင့်စင်နေသော ချော်ထွက်မှု" ကို သရုပ်ပြလိုက်လေသည်။

ဝင်ရိုးသည် ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ပွတ်တိုက်သွားပြီး မီးပွားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်ကာ မီးတောက်လမ်းကြောင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

"အား... ကယ်ကြပါဦး..."

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ကောင်းသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် လှပသော မျဉ်းကွေးလေးတစ်ခုကို ရေးဆွဲကာ လမ်းဘေးရှိ သဲကျင်းတစ်ခုထဲသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ကျသွားလေသည်။ ဘေးကင်းရေး အကြောင်းပြချက်များကြောင့် ယင်ကျိန်းသည် လမ်းဘေးတွင် သဲများ ပုံထားရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟူဟိုက်သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အားကစားစွမ်းရည်ကို ပြသခဲ့လေသည်။ လှည်းမှောက်သွားသော ခဏတွင် သူသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ရန်းကို အခြေပြုကာ လေထဲသို့ မြင့်တက်အောင် ခုန်တက်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် တစ်ပတ်လည်ကာ…

သူ၏ မျက်နှာနှင့် မြေကြီး မိတ်ဆက်သွားလေသည်။

"ဘုတ်..."

ကိုယ်ဟန်အနေအထားက မိုက်နေသော်လည်း မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းမှုကမူ အလွန်ဆိုးရွားလှလေသည်။

မီးပွားများ လွင့်စင်နေသော ရထားလုံးသည် နောက်ထပ် ပေဆယ်ဂဏန်းလောက်အထိ လျှောတိုက်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားကာ လောင်ကျွမ်းနေသော ထင်းပုံကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ထိုနေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

လူတိုင်းသည် အသက်ရှုမှားသွားကြပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျောက်ကောင်းသည် သဲကျင်းထဲမှ လှုပ်ရှားလာပြီး သဲများကို ထွေးထုတ်ကာ အားနည်းသော အသံဖြင့် ညည်းညူလိုက်လေသည်။

"ငါ့... ငါ့ကျော..."

မျက်နှာနှင့် မြေကြီး မိတ်ဆက်သွားသော ဟူဟိုက်သည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် ထလာလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး (တကယ်တမ်းတွင်မူ ပွန်းပဲ့ရာများသာ ဖြစ်သည်)၊ သူ၏ လေကာမျက်မှန်တစ်ဝက်မှာလည်း ကျိုးပဲ့နေသော်လည်း ထိုကောင်လေးက ရယ်မောနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"အဟွတ် အဟွတ်... ဒါက တကယ့်ကို... စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်..."

ဟူဟိုက်က သွေးထွက်နေသော သွားတစ်ချောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အပျက်အစီးပုံကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်... ဒီရထားလုံးက အဆင်မပြေဘူး... ဘီးတွေက အရမ်းကြွပ်ဆတ်လွန်းတယ်... ဒီလမ်းအတွက် မလုံလောက်သေးဘူး..."

စင်မြင့်ပေါ်တွင်။

လီစစ်မှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပြီး နန်းတွင်းသမားတော်ကို ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယင်ကျိန်းက သူ့လက်ကို မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်လေသည်။

ယင်ကျိန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ထိတ်လန့်မှုမှမရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားတွေးတောမှုများသာ ရှိနေလေသည်။

သူသည် ပျက်စီးမှုမရှိသေးသော ကွန်ကရစ်လမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပျက်စီးသွားသော ရထားလုံးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[ပြောပါ အရှင်မင်းကြီး...]

"ဒါက မင်းပြောနေတဲ့ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အန္တရာယ်ဆိုတာလား..."

[ဟုတ်ပါတယ်... ဒါက စည်ပိုင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုပါပဲ...]

[သင်က လမ်းတွေကို အဆင့်မြှင့်တင်ထားပေမယ့် သင့်ရဲ့ ယာဉ်တွေကတော့ ယခင်ဗားရှင်းမှာပဲ ရှိနေသေးလို့ပါ...]

[ခင်းကျင်းထားတဲ့ လမ်းတွေက အမြန်နှုန်းကို ပိုမိုမြင့်မားစေပေမယ့် ယာဉ်ဘီးတွေအပေါ် သက်ရောက်မှုက မြေသားလမ်းတွေထက် ဆယ်ဆပိုများပါတယ်... အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ မောင်းနှင်ရာကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပွတ်တိုက်မှုအပူရှိန်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ သမားရိုးကျ အဆီချောဆီနဲ့ သစ်သားတည်ဆောက်ပုံတွေက ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ပါဘူး...]

[ဒါက စက်မှုတော်လှန်ရေးရဲ့ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုပါပဲ... အချိတ်အဆက်တစ်ခုရဲ့ တိုးတက်မှုက အခြား အချိတ်အဆက်အားလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ဖိအားပေးပါတယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ကပ်ဘေးတစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားပါလိမ့်မယ်...]

ယင်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

သူသည် ဟူဟိုက်ရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။

နန်းတွင်းသမားတော်က ဟူဟိုက်၏ ဒဏ်ရာများကို အသည်းအသန် ပတ်တီးစည်းပေးနေလေသည်။ ဟူဟိုက်သည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာမဲ့သွားသော်လည်း သူ၏ ခမည်းတော် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ခါးကို မတ်လိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်... သားတော်က... သားတော်က ရထားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိပြီ..."

ဟူဟိုက်က ခေါင်းငုံ့ကာ အဆူခံရမည်ကို စောင့်နေလေသည်။

မျက်နှာတွင် ခြစ်ရာများ အပြည့်ဖြစ်နေသော သူ၏ သားတော်ကို ကြည့်ကာ ယင်ကျိန်းက ရုတ်တရက် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး စောင်းနေသော ဆံထုံးကို တည့်မတ်ပေးလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံက ပုံမှန်ထက် ပို၍ နူးညံ့နေလေသည်။

"မင်း ဖျက်ဆီးလိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မင်းက ငါ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ပေးလိုက်တာပါ..."

ယင်ကျိန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး ပြေးလာကြသော နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ လက်မှုပညာရှင်များနှင့် ကျောက်ကောင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဲဒါကို မင်းတို့ မြင်ကြလား..."

ယင်ကျိန်းက အပျက်အစီးပုံကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ဒါက မဟာချင်ရဲ့ လက်ရှိ အခက်အခဲပဲ..."

"ငါတို့မှာ အကောင်းဆုံး လမ်းရှိတယ်... ဒါပေမယ့် အဲဒီလမ်းနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ရထားလုံး မရှိဘူး..."

"အကယ်၍ မုန့်ထျန်းရဲ့ ရိက္ခာသယ်လှည်းတွေကသာ ခုလိုမျိုး ခရီးတစ်ဝက်မှာ ဘီးတွေ ပြုတ်ထွက်ပြီး ရိက္ခာတွေ မီးလောင်ကုန်မယ်ဆိုရင် ဒီတိုက်ပွဲကို ဘယ်လိုလုပ် ဆင်နွှဲနိုင်ပါ့မလဲ..."

ကိုက်ခဲနေသော ကျောကို ဖက်ထားရင်း ကျောက်ကောင်းသည် ဒူးထောက်ရန် အကူအညီတောင်းလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘီးတစ်ခုကို မဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာပါ..."

"မင်းက အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းလို့ မဟုတ်ဘူး... ပစ္စည်းတွေက အဆင့်မမီလို့ပါ..."

ယင်ကျိန်းက မြေကြီးပေါ်မှ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော သစ်သားစတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

"သစ်သားက အရမ်းကြွပ်ဆတ်ပြီး ကြေးဝါက အရမ်းပျော့တယ်... ဒီကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်မှာ မြန်မြန်နဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြေးချင်ရင် ပိုကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု လိုအပ်တယ်..."

သူသည် အလင်းဖန်သားပြင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ရှောင်ဂျီ... မင်းပြောခဲ့တဲ့ 'ရာဘာ' ဆိုတာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်..."

[အရှင်မင်းကြီး... ရာဘာပင်တွေက တောင်အမေရိကနဲ့ အရှေ့တောင်အာရှမှာ အဓိက ပေါက်ရောက်ပါတယ်... ပိုင်ယွဲ့ဒေသမှာ အချို့ရှိနိုင်ပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ ချက်ချင်းလိုအပ်ချက်တွေကို ဖြေရှင်းဖို့က အရမ်းဝေးလွန်းပါတယ်... ဒါ့အပြင် ရာဘာလုပ်ငန်းစဉ်က အလွန်ရှုပ်ထွေးပါတယ်...]

[ဒါပေမယ့် သင်က 'စက်ယန္တရားလုပ်ငန်းစဉ်' ကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်...]

[သင့်ဆီမှာ လေထိုးရတဲ့ တာယာတွေ မရှိပေမယ့် အောက်ပါအရာတွေကိုတော့ ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်...]

[စက်ဘီးဘီးလိုမျိုး ပျော့ပျောင်းမှု ပိုကောင်းစေဖို့ ဝါယာကြိုးနဲ့ တင်းကျပ်ထားတဲ့ ဘီးမျိုးပါ...]

[အရွက်ပုံစံ စပရိန် ရှော့အက်ဇောဘာတွေပါ... တုန်ခါမှုတွေကို စုပ်ယူဖို့အတွက် ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်တဲ့ သံမဏိပြားအလွှာပေါင်းများစွာကို ထပ်ပြီး ဝင်ရိုးနဲ့ ယာဉ်ကိုယ်ထည်ကြားမှာ တပ်ဆင်ရမှာပါ...]

[ချောဆီတွေ ခြောက်သွေ့မသွားအောင် ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ဘောစေ့နှစ်တန်းပါ...]

ယင်ကျိန်းက ဤဝေါဟာရများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားလေသည်။

သူသည် သစ်သားစကို ကျောက်ကောင်းထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

"ကျောက်ကောင်း.. အော်မနေနဲ့တော့..."

"ဟူဟိုက်ရဲ့ အခုလေးတင် ပြုတ်ကျမှုက ငါ့ကို အကြံဉာဏ်သစ်တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီ..."

"မင်း ဘယ်လိုနည်းလမ်းကို သုံးတယ်ဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... နန်းတွင်းရေးရာဌာနက နောက်လဝက်အတွင်းမှာ 'မီးခိုးမထွက်တဲ့၊ အလွယ်တကူ မကျိုးပဲ့တဲ့၊ ထိုင်တဲ့အခါမှာလည်း တင်ပါးကို မနာစေတဲ့' ရထားလုံးအသစ်တစ်စီးကို တည်ဆောက်ပေးရမယ်..."

"ငါ မင်းကို နည်းလမ်းတစ်ခုပြမယ်... ပန်းပဲဆရာဆီသွားပြီး သံကို အပြားပါးပါးလေးတွေဖြစ်အောင် ထုခိုင်း... ပြီးရင် အဲဒါတွေကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ထပ်ပြီး လှည်းအောက်မှာ ထားလိုက်... အဲဒါကို 'စပရိန်' လို့ ခေါ်တယ်..."

"နောက်ပြီး အဲဒီဘီးအတွက် သစ်သားကို မသုံးနဲ့... သံချောင်းတွေနဲ့ ယက်လုပ်ကြည့်ပါ... အပြင်ဘက်အနားကွပ်ကို ထူထဲတဲ့ နွားရေ အထပ်ထပ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ပြီး ကော်နဲ့ ကပ်ထားလိုက်..."

ကျောက်ကောင်းခမျာ မှင်သက်သွားလေသည်။ ထပ်ထားသော သံပြားများက တုန်ခါမှုကို စုပ်ယူနိုင်သည်လား။ သံချောင်းများကို ဘီးများအဖြစ် ယက်လုပ်ရမည်လား။

နားမလည်သော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် မိန့်ကြားထားသည်ဖြစ်၍ ၎င်းသည် အမိန့်တော်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်... နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှာရှိတဲ့ သံတွေ အားလုံးကို ထုခွဲပစ်ရမယ် ဆိုရင်တောင်မှ အဲဒီ 'စပရိန်' ဆိုတာကို ဖန်တီးရပါမယ်..."

ဤဆိုးရွားလှသော "ယာဉ်တိုက်မှု" သည် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ အခြေခံအဆောက်အအုံ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ရပ်တန့်မသွားစေဘဲ "ယာဉ်တော်လှန်ရေး" တစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။

နန်းတွင်းရေးရာဌာနရှိ မီးရောင်များသည် တစ်ညလုံး လင်းထိန်နေလေသည်။

ဟူဟိုက်သည် ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း ငြိမ်ငြိမ်မနေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခေါင်းကို ပတ်တီးများ စည်းထားလျက်ဖြင့် သူသည် နေ့စဉ် နန်းတွင်းရေးရာဌာနသို့ သွားကာ သူ၏ (ကျောက်ကောင်း အထူးထုတ်) ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လက်မှုပညာရှင်များကို ညွှန်ကြားနေလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒီသံပြားက အရမ်းမာတယ်... ဖိလိုက်ရင် ကျိုးသွားလိမ့်မယ်... တခြား အပူချိန်တစ်ခုနဲ့ စမ်းကြည့်..."

"အဲဒီဘောစေ့... ပိုပြီး လုံးအောင်လုပ်... ခမည်းတော် ပေးထားတဲ့ ဖန်လုံးလေးလိုမျိုး လုံးနေရမယ်..."

"သားရေ အထပ်ထပ်နဲ့ ပတ်ထားစမ်း... ငါ့တင်ပါးက တန်ဖိုးကြီးတယ်..."

ဟူဟိုက်၏ "ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု" နှင့် ယင်ကျိန်း၏ "ခြိမ်းခြောက်မှု" အောက်တွင် ချင်မင်းဆက်၏ လက်မှုပညာရှင်များက အံ့မခန်းဖွယ် ဖန်တီးနိုင်စွမ်းများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် ယန်း၏ မော်ဂျူးလပ်စ် သို့မဟုတ် သတ္တုကွန်ရက်ဖွဲ့စည်းပုံများကို နားမလည်ကြသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော စမ်းသပ်မှုများနှင့် အမှားများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံးသော "ချင်စတိုင် ကုန်တင်ကားကြီး" ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လေသည်။

၎င်းတွင် သိပ်သည်းစွာ ထည့်သွင်းထားသော သံချောင်းများပါရှိသည့် ဘီးများ ပါဝင်ပြီး အပြင်ဘက်အနားကွပ်ကို တုန်ဆီစိမ်ထားသော ထူထဲသည့် နွားရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဝင်ရိုးနှင့် ရထားလုံးကြားတွင် ကွေးနေသော သံမဏိပြားအစုံလိုက်ကို တပ်ဆင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့မှာ ရှေးဦး "အရွက်ပုံစံ စပရိန် ရှော့အက်ဇောဘာများ" ပင် ဖြစ်လေသည်။

စပါးကျင်းနှစ်ထောင်ကို တင်ဆောင်ထားသော လှည်းသည် ပြုတ်ထွက်မသွားဘဲ ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ ပြေးလွှားသွားသောအခါ မုန့်ထျန်းမှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာလေသည်။

"နတ်ဘုရားယာဉ်... ဒါက နတ်ဘုရားယာဉ်ပဲ..."

"ဒီယာာဉ်နှင့်အတူ ခင်းကျင်းထားတဲ့ တရားဝင်လမ်းမကြီးသာ ရှိမယ်ဆိုရင် စစ်သည် သုံးသိန်းအတွက် ရိက္ခာတွေက လဝက်အတွင်း ကျိုးယွမ်ဆီကို ရောက်ရှိနိုင်ပြီ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဈေးတွင် ဖြစ်လေသည်။

လျူပန်သည် သူ၏ မြို့တော်ဝန်ရုံးတွင် ထိုင်ကာ ရှောင်ဟဲ၏ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေလေသည်။

"လျူဇီ... မင်း သိလား... အဲဒီမင်းသား ဟူဟိုက်က တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ..."

ရှောင်ဟဲက လေးစားအားကျသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒီငွေဖြုန်းတဲ သားတော်လေးလား..."

နေကြာစေ့ကို ခွာစားရင်း လျူပန်က မေးလိုက်၏။

"သူ အခုတလော ဘာလုပ်နေလို့လဲ... နန်းတော်ကို မီးရှို့လိုက်ပြီလား..."

"မဟုတ်ဘူး... သူက ရထားလုံးကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တာ... ပြီးတော့ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို ရထားလုံးအသစ်တစ်စီး တည်ဆောက်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တယ်..."

ရှောင်ဟဲ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေလေသည်။

"ငါ အခုလေးတင် အဲဒီရထားလုံးအသစ်ကို သွားကြည့်ဖို့ နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို သွားခဲ့တယ်... ဘီးတွေ၊ ဝက်ဝံရိုးတွေ... အဲဒါတွေက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ဆန်လွန်းတယ်..."

"ဒါ့အပြင် နန်းတွင်းရေးရာဌာနက နွားရေနဲ့ သံစိမ်း အများအပြားကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်..."

လျူပန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး နေကြာစေ့စားနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

"နွားရေ... သံစိမ်း..."

"ဒါက အလုပ်ကြီးပဲ..."

လျူပန်သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် နှစ်ပတ်ခန့် လမ်းလျှောက်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ဟဲ... အခု ငါတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ တော်တော်များများ ရှိနေတယ် မဟုတ်လား..."

"တော်တော်များများ ရှိပါတယ်... အိမ်သာသုံးစက္ကူနဲ့ ဖန်ခွက်တွေကို ပြန်ရောင်းတဲ့အတွက် ငါတို့က ရှန်းယန်မှာ အဓိကကစားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီလေ..."

"ဒါဆို ပြောင်းလဲကြစို့..."

လျူပန်က စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်လေသည်။

"အိမ်သာသုံးစက္ကူကနေရတဲ့ ငွေနည်းနည်းလေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြစို့... သားရေတွေ သွားစုကြမယ်... သံတွေ စုကြမယ်..."

"ဟူဟိုက်က လှည်းတွေ တည်ဆောက်တော့မှာ မဟုတ်လား... သူ့ကို သွားသွင်းပေးကြစို့..."

ရှောင်ဟဲသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားလေသည်။

"ဒါက စစ်ရေးအထောက်အပံ့တွေနော်... စစ်ရေးအထောက်အပံ့တွေကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ပြန်ရောင်းတာက သေဒဏ်ပေးခံရနိုင်တဲ့ ပြစ်မှုပဲ..."

"ဘယ်သူက ပုဂ္ဂလိကလုပ်တာလို့ ပြောလို့လဲ..."

လျူပန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန်ဟူသော စာတန်းပါသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ငါတို့က ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူရာမှာ နန်းတွင်းကို ကူညီပေးနေတာလေ... မြေခွေးအိုကြီး ကျောက်ကောင်းဆီ သွားပြီး စကားပြောကြည့်မယ်... အခုချိန် သူ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမှာ သေချာတယ်... ကုန်ပစ္စည်းတွေကို သူ့အိမ်တံခါးဝအထိ သွားပို့ပေးရင် သူက ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒါ့အပြင်..."

လျူပန်က အသံကို နှိမ့်လိုက်လေသည်။

"မြောက်ဘက်မှာ စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... အဲ့လှည်းတွေကို တည်ဆောက်ပြီးတာနဲ့ မြောက်ဘက်ကို သယ်သွားမှာ သေချာတယ်... အကယ်၍ ငါတို့သာ စစ်ရေးအထောက်အပံ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသမားတွေအဖြစ် အလုပ်ရခဲ့ရင်..."

"ချင်မင်းဆက်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို ငါတို့ လှည့်လည်သွားလာနိုင်ပြီပေါ့..."

ရှောင်ဟဲသည် လျူပန်၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

ယခင်က ရွာလူကြီးဟောင်းသည် ယခုအခါ မြို့တစ်မြို့၊ ဒေသတစ်ခုထက် ကျော်လွန်သော အမြင်တစ်ခု ရှိနေလေပြီ။ သူသည် တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ တက်ကြွလှုပ်ရှားမှုများကို စတင်လေ့လာနေပြီ ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီ..."

ရှောင်ဟဲက စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ မင်းစကားကို နားထောင်မယ်... အဲ့လှည်းသစ်အပေါ်မှာ အလောင်းအစား လုပ်ကြစို့..."

ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ် ကြာပြီးနောက်။

ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကြီးမားသော ယာဉ်တန်းကြီးတစ်ခု စုရုံးနေလေသည်။

အရွက်ပုံစံ စပရိန်များနှင့် သားရေဘီးများ တပ်ဆင်ထားသော လှည်းများပေါ်တွင် စပါးများ၊ တိရစ္ဆာန်အစာများနှင့် စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို တောင်လိုပုံနေအောင် တင်ဆောင်ထားလေသည်။ ယာဉ်တန်းကြီးမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားပြီး သူတို့၏ အလံများက နေရောင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်ကာ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားတော့မည့် သံမဏိရေစီးကြောင်းကြီးကို ကြည့်ရှုနေလေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားသော မုန့်ထျန်း ရပ်နေ၏။

"မုန့်ထျန်း..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"မင်းအတွက် လှည်းတွေကို ငါတို့ တည်ဆောက်ပေးခဲ့ပြီ... လမ်းတွေကိုလည်း ခင်းပေးခဲ့ပြီ... ရိက္ခာတွေနဲ့ မြားတွေကိုလည်း အလုံအလောက် ထောက်ပံ့ပေးထားတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး သံမဏိချက်လုပ်နည်းသစ်ကို အသုံးပြု၍ နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ တီထွင်ထားသော လက်စွပ်ပုံစံ ဓား (ဓားဟုခေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဖြတ်တောက်ရန် ပိုမိုသင့်လျော်သော ဖြောင့်စင်းသည့် ဓားရှည်တစ်ခုဖြစ်သည်) ကို သူ၏ အင်္ကျီလက်စွပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက ရှန်းနုံလူမျိုးတွေအတွက် ငါ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ..."

"အဲဒါကို ယူသွားလိုက်ပါ... ပြီးတော့ ထို့မန်ချန်ယွီကို သွားပြောလိုက်..."

"မဟာတံတိုင်းကြီးကို ငါ ထပ်မတည်ဆောက်ချင်တော့ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မဟာတံတိုင်းကြီးက ကာကွယ်ရေးအတွက်ပဲမို့လို့..."

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ရဲ့ လမ်းတွေ ရောက်တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေတွေ ရှိလာစေရမယ်..."

"သွားတော့... သူ့ရဲ့ နန်းတော်ကို ငါ့ရဲ့ နန်းတော်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ..."

မုန့်ထျန်းက ဓားကို ယူလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ခရာသံရှည်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ မဟာချင်အင်ပါယာ၏ စစ်ပွဲဝင် စက်ယန္တရားကြီးများသည် ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်တွင် နားကွဲမတတ် မြည်ဟည်းသွားကြလေသည်။

အမြန်နှုန်းက ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးရသော်လည်း ၎င်းက ယူဆောင်လာသော စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

ချီတက်ပွဲ၏ နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်ရှိ သာမန် ရိက္ခာတင်လှည်းတစ်စီးပေါ်တွင်မူ ဟန်ရှင်းသည် စပါးများနှင့် တိရစ္ဆာန်အစာပုံများကြားတွင် ထိုင်နေလေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အမြဲတမ်း တိုးပွားနေသော စာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ဖြတ်သန်းသွားသော မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီလောက်မြန်တဲ့လမ်း... ဒီလောက်မြန်တဲ့လှည်း."

"အဘိုးကြီးထို့မန်... မင်းက ဘီးလေးဘီးကို ကျော်ပြေးနိုင်လို့လား..."