အခန်း ၂၀

အခန်း (၂၀) ဝံပုလွေ ရောက်လာခြင်းလော... မဟုတ်ပါ မြန်နှုန်းမြင့်ရထားလုံးဖြင့် ကျားတစ်ကောင် ရောက်လာခြင်းသာဖြစ်၏

ယင်ရှန်းတောင်ခြေတွင် မြောက်လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး နှင်းပုံထောင်ပေါင်းများစွာကို လွင့်စဉ်သွားစေလေသည်။

ဤနေရာသည် ရှန်းနုံတို့၏ တော်ဝင်နန်းတွင်း တည်ရှိရာနေရာဖြစ်ပြီး ချင်အင်ပါယာ မြောက်ပိုင်းရှိ အဆိုးရွားဆုံးသော အနာစိမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။

ကြီးမားလှသော အမိုးခုံး ရွှေရောင်တဲကြီးအတွင်း၌ မီးသွေးမီးများ တောက်လောင်နေလေသည်။ ကင်ထားသော သိုးကောင်လုံးများစွာသည် မီးကင်စင်ပေါ်တွင် မြည်သံများထွက်နေပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ရှန်းနုံတို့၏ ထို့မန်ချန်ယွီသည် ကျားရေခင်းထားသော ဆိုဖာအပျော့စားပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ရွှေကွပ်ထားသော နွားဂျိုခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အနောက်ဘက်ဒေသများမှ ရရှိလာသော အရက်ပြင်းများကို တကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

"ချင်လူမျိုးတွေကလေ... ဟစ်..."

ထို့မန်က ကြို့ထိုးလိုက်ရာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်တွင် အရက်နှင့် ဆီများ ပေကျံနေလေသည်။

"ချင်လူမျိုးတွေက မြေကြွက်တစ်သိုက်ပါပဲ..."

သူသည် နွားဂျိုခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်ပြီး တဲအပြင်ဘက် တောင်ဘက်တွင် ခပ်ရေးရေးမြင်နေရသော မဟာတံတိုင်းကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တဲအတွင်းရှိ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များကို ကြည့်၍ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ချင်ရှီဟွမ်ကိုကြည့်စမ်း... သူက အဲဒီတံတိုင်းကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အားထုတ်မှုတွေ အများကြီးလုပ်ခဲ့ပြီး လူတွေအများကြီး သေဆုံးခဲ့ရတယ်... သူ့ကိုယ်သူ ဝန်းရံထားရုံနဲ့ ငါတို့က သူ့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလို့ သူက ထင်နေတာလား..."

"ဆောင်းရာသီရောက်လို့ မြစ်ဝါမြစ် ရေခဲသွားတာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ မြင်းတွေက ရေခဲပြင်ကို ဖြတ်ကူးနိုင်လိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် အဲ့တံတိုင်းကြီးက ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

တဲအတွင်း၌ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ရှန်းနုံလူမျိုးများသည် ရန်လိုမှုနှင့် ရိုင်းစိုင်းမှုတို့ကို မြတ်နိုးကြ၏။ သူတို့၏ အမြင်တွင် သတ္တိကြောင်သူများသာလျှင် တံတိုင်းများနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြမည် ဖြစ်လေသည်။

"ချန်ယွီက ပညာရှိပေတယ်..."

လက်ဝဲပညာရှိဘုရင်က သူ၏ သားသတ်ဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် မြှောက်ပင့်လိုသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ယင်ကျိန်းက မကြာသေးမီက ပိုပြီး ရူးသွပ်လာတယ်လို့ ငါကြားတယ်... လယ်ကွင်းတွေမှာ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးမယ့်အစား သူက မြေကြီးကို ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ခင်းနေတယ်... ရှန်းယန်ကနေ ကျိုးယွမ်အထိ ရောက်တဲ့ တိုက်ရိုက်လမ်းမကြီးဆိုတာကို တည်ဆောက်ထားတယ်လို့ သူက ပြောတယ်..."

"ကျောက်ခဲတွေ ခင်းတယ်..."

ထို့မန်သည် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မျက်ရည်များ ထွက်ကျလာသည်အထိ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"သူ ရူးသွားပြီလား... ဒီလောက် မာကျောတဲ့ ကျောက်ခဲတွေပေါ်မှာ မြင်းတစ်ကောင် ချော်မလဲနိုင်ဘူးလား... ဒါ့အပြင် သူဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်ဆောက်ဆောက် ငါတို့ရဲ့ ခြေလေးချောင်းမြင်းတွေထက် မြန်နိုင်ပါ့မလား..."

"ချင်စစ်သည်တွေက လီတစ်ရာ လမ်းလျှောက်ပြီးရင် သုံးရက်လောက် အနားယူဖို့ လိုတယ်... အဲဒီခြေနှစ်ချောင်း စစ်သည်တွေ ရှန်းယန်ကနေ ကျိုးယွမ်အထိ တွားသွားလာတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါတို့က မိန်းမတွေနဲ့ အစားအသောက်တွေ အကုန်လုံးကို လုယက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ အောင်ပွဲကို ကျင်းပဖို့ မြက်ခင်းပြင်ဆီ ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီ..."

လူတိုင်းက တစ်ဖန် ရယ်မောလိုက်ကြပြန်ရာ လေထုမှာ တက်ကြွပြီး ရိုင်းစိုင်းလှလေသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးသာလျှင် ရယ်မောခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ပိန်ပါးပြီး သန်မာကာ လင်းယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများ၊ မြင့်မားသော နှာတံနှင့် သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် ရက်စက်ယုတ်မာသော အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အသံမြည်မြားတစ်စင်းကို ထက်မြက်သော ဓားဖြင့် သေသေချာချာ သွေးနေလေသည်။

သူသည် ထို့မန်၏ သားအကြီးဆုံးဖြစ်သော မောက်တွန်းဖြစ်ပြီး အနာဂတ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားလည်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ သူ့ကို သဘောမကျကြောင်း သူ သိထား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ဖခင်၏ ဇနီးသစ်က သားငယ်တစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့ပြီး အဘိုးအိုသည် သားအကြီးဆုံးကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားကာ သားအငယ်ဆုံးကို အစားထိုးရန် စဉ်းစားနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"ခမည်းတော်..."

မောက်တွန်းက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ တဲအပြင်ဘက်ရှိ လေကဲ့သို့ အေးစက်နေလေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ သားတော် ခံစားရတယ်..."

တဲအတွင်းရှိ ရယ်မောသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ထို့မန်သည် မပျော်မရွှင်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အဆင်မပြေဖြစ်စေသော သူ၏ သားအကြီးဆုံးကို ကြည့်လိုက်၏။

"တစ်ခုခုမှားယွင်းနေတာလား... မင်းက ကြောက်နေတာလား..."

"သားတော် ကြောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

မောက်တွန်းက အသံမြည်မြားကို ချထားလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ကျောက်စာလမ်းက အရမ်းထူးဆန်းတယ်လို့ သားတော့်ရဲ့ ကင်းထောက်တွေက သတင်းပို့တယ်... အဲဒါက မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး ရေလို ပြန့်ပြူးနေတယ်... ပြီးတော့ အဲဒီအပေါ်မှာ ပြေးနေတဲ့ ရထားလုံးတွေကလည်း ကွဲပြားနေတယ်..."

"ဘယ်လို ကွဲပြားတာလဲ... အဲဒါက ပျံသန်းနိုင်လို့လား..."

လက်ဝဲပညာရှိဘုရင်က လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"အရမ်းမြန်တယ်..."

မောက်တွန်းက လှောင်ပြောင်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်နေလေသည်။

"အရမ်းမြန်တယ်... အဲဒီရထားလုံးတွေက အရူးတွေလိုပဲ တစ်ရက်ကို မိုင်ရာချီပြီး ခရီးနှင်နိုင်တယ်လို့ ကင်းထောက်တွေက ပြောတယ်... ပြီးတော့ သူတို့အပေါ်က ကုန်ပစ္စည်းတွေကလည်း... ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် များပြားလှတယ်..."

"ခမည်းတော်... တကယ်လို့ ချင်စစ်ကူတွေက ဆယ်ရက်အတွင်း ကျိုးယွမ်ကို ရောက်လာနိုင်တယ်ဆိုရင် ရိက္ခာတွေ လုယက်ဖို့ တောင်ဘက်ကို သွားမယ့် ငါတို့ရဲ့ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ..."

ထို့မန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ နွားဂျိုခွက်ကို မောက်တွန်းဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"ကိုယ့်လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေပြီး ရန်သူ့စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနေတာလား... ဆယ်ရက်တဲ့လား... ရှန်းယန်ကနေ ကျိုးယွမ်အထိ လီ ၁,၈၀၀ ရှိတယ်... ငှက်တွေတောင် အဲဒီကို ပျံသန်းဖို့ သုံးရက်ကြာလိမ့်မယ်... ချင်လူမျိုးတွေရဲ့ ရထားလုံးတွေက ဘာနဲ့လုပ်ထားလဲဆိုတာ ငါသိတယ်... သူတို့ရဲ့ ဘီးတွေက ခရီးတစ်ဝက်မှာတင် ပြုတ်ထွက်သွားလိမ့်မယ်..."

"မင်းကို ချင်လူမျိုးတွေက ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီလို့ ငါထင်တယ်... မင်းက အရမ်းကြောက်နေမှတော့ ဒီတစ်ခါ မင်းက ရှေ့တန်းတပ်ဦးဖြစ်ရမယ်..."

ထို့မန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်ချင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။ ဤသည်မှာ ပြဿနာရှာတတ်သော ဤသားကို စစ်မြေပြင်တွင် သတ်ပစ်ရန် သို့မဟုတ် စစ်ရှုံးမှုကြောင့် သူ့ကို တရားဝင် ကွပ်မျက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ဆင်ခြေတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

"ကျိုးယွမ်ခရိုင်ကို စုံစမ်းဖို့အတွက် မြင်းစီးသူရဲ ငါးထောင်ကို ငါပေးမယ်... တကယ်လို့ မင်းက နွားတွေ၊ သိုးတွေနဲ့ ချင်လူမျိုးတွေရဲ့ ခေါင်းတွေကို ပြန်မယူလာနိုင်ဘူးဆိုရင်..."

ထို့မန်က လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ပြန်လာဖို့ ဒုက္ခမခံနဲ့တော့..."

မောက်တွန်းသည် ပျံသန်းလာသော ဝိုင်ခွက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာသေဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

"သားတော် နာခံပါ့မယ်..."

တဲထဲမှ ထွက်လာစဉ် မောက်တွန်းသည် မှုန်မှိုင်းနေသော တောင်ဘက်ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ အချက်ပေးမြားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သေစေချင်နေတာလား..."

"ဒါဆိုရင် တကယ်တမ်း ဘယ်သူသေလဲဆိုတာ ခင်ဗျားကို ပြရသေးတာပေါ့..."

ကျိုးယွမ်ခရိုင်၊ ချင်စစ်တပ်စခန်း။

စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသော မှုန်မှိုင်းပြီး တင်းမာနေသည့် နယ်စပ်စခန်းဖြစ်ရမည့်အစား ယခုအခါတွင်မူ ဈေးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ စည်ကားနေလေသည်။

ကျိုးယွမ်ခရိုင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် တပ်ချထားသော တပ်မှူးတို့သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

အဝေးမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် အသစ်တည်ဆောက်ထားသော မီးခိုးရောင် ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်၌ လွင့်ပျံနေသော ဖုန်မှုန့်များ (တကယ်တမ်းတွင်မူ ၎င်းသည် ဘိလပ်မြေလမ်းဖြစ်သောကြောင့် ဖုန်မှုန့်များစွာ မရှိပေ) က နဂါးရှည်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထနေလေသည်။

နွားရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဘီးများနှင့် အောက်ခြေတွင် သံမဏိပြားများ တပ်ဆင်ထားသည့် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် ဘီးလေးဘီးတပ် ရထားလုံးများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ရေလွှမ်းမိုးလာသည့်အလား စခန်းအတွင်းသို့ တစ်စီးပြီးတစ်စီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

"ဒီ... ဒီကောင်းကင်ဘုံက စစ်သည်တွေနဲ့ စစ်သူကြီးတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ..."

တပ်မှူးက စကားထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီးမုန့်ထျန်းရဲ့ အလံနဲ့... တူနေတယ်နော်..."

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် စစ်တပ်က စခန်းရွှေ့လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ငါတို့ ရရှိခဲ့တာလေ... သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေ့ ရောက်လာရတာလဲ... ဒါက... ဒါက အရမ်းမြန်လွန်းတယ်... သူတို့က ဒီကို ပျံလာတာလား..."

“လှည်းရပ်..."

အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ပထမဆုံး ရထားလုံးသည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ရထားလုံးတံခါး ပွင့်သွားပြီး စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မုန့်ထျန်းသည် ကြီးမားသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများဖြင့် ခုန်ဆင်းလာလေသည်။ ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ မရပေ။ ယင်းအစား သူသည် တောက်ပနေပြီး သူ၏ စစ်ဝတ်စုံတွင် ဖုန်မှုန့်များပင် ကင်းစင်နေလေသည်။

"တပ်မှူးလီ... အဲဒီမှာ ကြောင်တောင်တောင် ရပ်မနေနဲ့တော့..."

မုန့်ထျန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး မှင်သက်နေဆဲဖြစ်သော တပ်မှူးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"မြန်မြန် သိုလှောင်ရုံတွေကို ရှင်းလင်းလိုက်... မဟုတ်သေးဘူး... သိုလှောင်ရုံတွေက မလုံလောက်ဘူး... လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကိုပါ ရှင်းလင်းလိုက်..."

"စစ်သူကြီး... စစ်သူကြီး..."

တပ်မှူးလီသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလေးပြုလိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီးက... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလဲ... အနည်းဆုံး နောက်ထပ် လဝက်လောက် ကြာဦးမယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ထားတာ..."

"လဝက်ဟုတ်လား..."

မုန့်ထျန်းက သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော ယာဉ်တန်းကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ရှေးဟောင်းသမိုင်းဖြစ်သွားပြီ... အရှင်မင်းကြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားလမ်းမကြီးနဲ့ နန်းတွင်းရေးရာဌာနက ဖန်တီးထားတဲ့ နတ်ဘုရားရထားလုံးတွေကြောင့် အဲဒီ ၁,၈၀၀ လီ ခရီးစဉ်က ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်နောက်ဖေးမှာ လမ်းလျှောက်နေရသလိုပဲ..."

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ချလိုက်..."

တပ်မှူးလီ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

ထိုရထားလုံးများပေါ်မှ ချနေသည်မှာ စပါးအိတ်များ မဟုတ်ဘဲ တောင်လိုပုံနေသော စပါးများပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖြူလွှနေသော ချင်ချွမ်း ဆန်ချောများသာမက ကွမ်တုံးမှ သယ်ဆောင်လာသော အခြောက်ခံထားသည့် အသားများနှင့် ဆားနယ်ငါးများအပြင်... တံဆိပ်များ မပျက်စီးသေးသော ချင်ဝိုင်အိုးများပင် ပါဝင်နေလေသည်။

"ဒီ... ဒီအစားအစာစံနှုန်းက..."

တပ်မှူးလီက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်လေသည်။

"ငါတို့က ဒီမှာ စစ်တိုက်ဖို့ လာတာလား... ဒါမှမဟုတ် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ကျင်းပဖို့ လာတာလား..."

"အရှင်မင်းကြီးက ပြောခဲ့တယ်..."

မုန့်ထျန်းက သူ မထွက်ခွာမီ ယင်ကျိန်း၏ စကားများကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရိုသေလေးစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"စစ်ပွဲဆိုတာ ပိုက်ဆံနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးအကြောင်းပဲ... ငါတို့စစ်သည်တွေက ရှန်းနုံတွေကို သတ်ဖြတ်နေစဉ်မှာ အသားစားပြီး ဝိုင်သောက်နေရမယ်ဆိုတာကို သေချာအောင် လုပ်ရမယ်တဲ့..."

"ပြီးတော့... ဒါလေးလည်း ရှိသေးတယ်..."

မုန့်ထျန်းက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ရထားလုံးအချို့ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။ အနက်ရောင်အဝတ်ကို မတင်လိုက်သောအခါ အတွင်းမှ တောက်ပနေသော လက်နက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းသည် ကြေးဝါဓား မဟုတ်သကဲ့သို့ ခေတ်ဟောင်းလှံရှည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ခေတ်သစ် သံမဏိပြုလုပ်ခြင်းနည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ ပုံသွင်းထားသော အသစ်စက်စက် လက်စွပ်ပုံစံ ဓားများအစည်းလိုက်နှင့် တြိဂံပုံစံ ဒူးလေးမြားတံများ တောင်လိုပုံနေလေသည်။

(ကွင်းတပ်ဓားမျိုးပါ)

"ဒါက နန်းတွင်းရေးရာဌာနက နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ..."

မုန့်ထျန်းက လက်စွပ်ပုံစံ ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ သစ်သားတိုင်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

"ခွပ်..."

ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးခန့် တုတ်သော သစ်သားတိုင်သည် ချက်ချင်းပင် ကျိုးကျသွားပြီး မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သော ပြတ်ရာတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

တပ်မှူးလီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဓားပဲ... ဒါက ငါတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ကြေးဝါဓားတွေထက် အများကြီး ပိုထက်တယ်... ပြီးတော့ လုံးဝ ကြွပ်ဆတ်မနေဘူး..."

"ဒါနဲ့ဆိုရင် ရှုန်းနုံတွေရဲ့ သားရေသံချပ်ကာက စက္ကူကလွဲလို့ ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး..."

တစ်တပ်လုံးက ချမ်းသာသော စစ်ပွဲ၏ ဝမ်းမြောက်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ်မှာပင် စပါးပုံထဲမှ သဟဇာတမဖြစ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဖြည်းဖြည်း... ဖြည်းဖြည်းချစမ်း..."

စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဟန်ရှင်းသည် စပါးများ သယ်ဆောင်နေသည့် စစ်သည်အချို့ကို ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။

"ဒီလှည်းက အမျိုးအစားသုံး အထူးရိက္ခာ (အသားဘူး) တွေကို သယ်ဆောင်လာတာ... အဲဒါကို မပြုတ်ကျစေနဲ့... ပြီးတော့ ဟိုးဘက်က ဟာတွေက မြားတွေပဲ... အဲဒါတွေကို တိရစ္ဆာန်အစာတွေနဲ့ မရောလိုက်နဲ့... တကယ်လို့ အဲဒါတွေ စိုစွတ်သွားရင် မင်းတို့ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်..."

ဤအချိန်တွင် ဟန်ရှင်းသည် အဆင့်နိမ့် "စစ်ရေးအကြံပေးနှင့် ထောက်ပံ့ရေးမန်နေဂျာ" တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မုန့်ထျန်းထက် ပိုမိုအားကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

မုန့်ထျန်း လုပ်နိုင်သည်မှာ ဘာမျှမရှိပေ။ လမ်းခရီးတွင် လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဤလူငယ်ကို လေးစားလာခဲ့လေသည်။

ဤသူသည် လူသားတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ လက်တွေ့တွင်မူ မှော်ဆန်သော ပေသီးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ တစ်ရက်လျှင် မိုင်မည်မျှ ခရီးနှင်မည်၊ မြင်းများ မည်မျှအနားယူမည်၊ ဘီးများ၏ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးမှုနှင့် စစ်သည်များ မည်သည့်အချိန်တွင် သက်သာရာရရန် လိုအပ်သည်ကိုပင် ဟန်ရှင်းက တိကျစွာ သိရှိထား၏။ ဤကြီးမားလှသော ယာဉ်တန်းကြီးသည် ရှုပ်ထွေးခြင်း၊ ပြန့်ကျဲခြင်း သို့မဟုတ် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့ခြင်းများမရှိဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခရီးနှင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ အချိန်ဇယားဆွဲရာတွင် စွဲလမ်းမှုလုနီးပါး တိကျမှုကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

"အရာရှိဟန်..."

မုန့်ထျန်းက လျှောက်လာပြီး သူ့ကို ရေဘူးတစ်ဘူး ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ခရီးစဉ်ကြောင့် မင်း ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ... ငါတို့ ဟိုရောက်ရင် မင်း အနားယူသင့်တယ်..."

"အနားယူရမယ်..."

ဟန်ရှင်းက ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး အဝေးရှိ ယင်ရှန်းတောင်တန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီး... ပြဇာတ်က အခုမှစတင်ရုံပဲ ရှိသေးတာ..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ တွက်ချက်မှုအရ ရှန်းနုံတွေရဲ့ ရှေ့တန်းတပ်တွေက ကျိုးယွမ်ခရိုင် မြောက်ဘက်က ဟေးဖုန်းတောင်ကြားကို နောက်ထပ် သုံးနာရီလောက်နေရင် ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

မုန့်ထျန်းက အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ဒီလောက်မြန်မြန်လား... မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

"ကျွန်တော် တွက်ချက်ထားပြီးပြီ..."

ဟန်ရှင်းက သူ၏ ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ရှန်းနုံမြင်းတွေရဲ့ အမြန်နှုန်း၊ လက်ရှိ လေတိုက်နှုန်း၊ မြက်ခင်းပြင်တွေရဲ့ ဖြန့်ကျက်မှု... တကယ်လို့ သူတို့က တောင်ဘက်ကို ရွေ့လျားချင်တယ်ဆိုရင် ဟေးဖုန်းတောင်ကြားက တစ်ခုတည်းသော လမ်းပဲ... ဒါ့အပြင် သူတို့က ငါတို့ကို လမ်းပေါ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်လို့ ထင်နေမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးက အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်..."

"စစ်သူကြီး..."

ဟန်ရှင်းက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးဆာနေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီစပါး ရှီ ၂၀၀,၀၀၀ က အလကား မဟုတ်ဘူး... ရှန်းနုံတွေအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်..."

"အများကြီး မလိုပါဘူး... ဒူးလေးပစ်သမား သုံးထောင်ရယ် သဲတွေအပြည့်တင်ထားတဲ့ ဒီရထားလုံးတွေရယ်နဲ့ ဟေးဖုန်းတောင်ကြားမှာ တပ်ဖြန့်ထားလိုက်ရုံပဲ..."

"အတိုင်းအတာလျှော့ချ တိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ သူတို့ကို သိစေချင်တယ်..."

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ချီလင်ခန်းမ။

ရှေ့တန်းတွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိနေသော်လည်း ယင်ကျိန်းသည် စိတ်သက်သာရာမရခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် ဧရာမ ကမ္ဘာ့မြေပုံကြီးကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေလေသည်။

မြေပုံကို ရှောင်ဂျီက ပုံဖော်ပြသထားခြင်း ဖြစ်၏။ နေရာအများစုကို မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အာရှကျောက်ပြား၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ လက်ချောင်းကို မြောက်ပိုင်း မြက်ခင်းပြင်တစ်လျှောက်တွင် ရေးဆွဲလိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော့်ဆီမှာ ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ရှိတယ်... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့က ထို့မန်ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင်တောင်မှ ရှန်းနုံတွေက ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မြက်ခင်းပြင်တွေက အရမ်းကျယ်ဝန်းပြီး သူတို့က အမြဲတမ်း ရွှေ့ပြောင်းနေကြတယ်... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ တိုက်ရိုက်လမ်းမကြီးက မြန်ဆန်ပေမယ့် အဲဒါက ကျိုးယွမ်ကိုပဲ ရောက်နိုင်တယ်... ငါတို့က မဟာတံတိုင်းကြီးကနေ ထွက်ခွာပြီး ကျယ်ပြောလှတဲ့ မြက်ခင်းပြင်တွေထဲကို ဝင်ရောက်သွားတာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ယာဉ်တွေက အသုံးမဝင်တော့ဘူး..."

[မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး…]

[ဤသည်မှာ လှည့်လည်သွားလာနေထိုင်သော လူ့ယဉ်ကျေးမှုများအပေါ် စိုက်ပျိုးရေး လူ့ယဉ်ကျေးမှုများ၏ မွေးရာပါ အားနည်းချက်ဖြစ်သော ရွေ့လျားနိုင်မှုပင် ဖြစ်ပါသည်…]

[မြက်ခင်းပြင်တွေမှာ စစ်မြင်းတွေက တင့်ကားတွေ၊ တိုက်လေယာဉ်တွေ ဖြစ်တယ်... ဒါပေမယ့် အနှစ်သာရအားဖြင့် ချင်စစ်တပ်က ခြေလျင်တပ်ရင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲ…]

[မုန့်ထျန်းနဲ့ ဟန်ရှင်းတို့ ရှိနေရင်တောင်မှ သူတို့က အဲဒီလူတွေကို အနိုင်ယူနိုင်ရုံပဲရှိပြီး အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…]

ယင်ကျိန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ ငါတို့က သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းနိုင်ဘူးဆိုရင်... ငါကိုယ်တော်က ဒီလမ်းနဲ့ ဒီယာဉ်တွေကို သတ္တိကြောင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့နဲ့ သူတို့ကို မောင်းထုတ်ဖို့အတွက်ပဲ တည်ဆောက်နေတာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... ငါကိုယ်တော် လိုချင်တာက အနာဂတ် ပြဿနာတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ပဲ..."

"ငါကိုယ်တော်က ရှန်းနုံတွေနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်မယ့် စစ်တပ်တစ်ခု လိုအပ်တယ်... သူတို့ထက် ပိုမြန်ပြီး ပိုရက်စက်တဲ့ မြင်းတပ်တစ်ခုပေါ့..."

ယင်ကျိန်းသည် မြေပုံပေါ်ရှိ တာ့ယွမ်ပြည်၏ တည်နေရာကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မြင်းတွေ... ငါကိုယ်တော့်ဆီမှာ မြင်းကောင်းတွေ လိုအပ်နေတယ်... ရှန်းနုံမြင်းတွေက ခံနိုင်ရည်ကောင်းပေမယ့် သူတို့မှာ ပေါက်ကွဲအား မရှိဘူး... အနောက်ဘက်ဒေသတွေမှာ အခယ်တက်ကီ မြင်းတွေ ရှိတယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကြားဖူးတယ်..."

[အရှင်မင်းကြီး... မြင်းတွေချည်းပဲဆိုရင် မလုံလောက်သေးပါဘူး...]

[အရှင်မင်းကြီး လိုအပ်နေတာက မြင်းစီးကျွမ်းကျင်မှု ဖြစ်ပါတယ်…]

[ရှန်းနုံတွေက မြင်းကျောပေါ်မှာ မွေးဖွားလာကြပြီး မြားပစ်တာနဲ့ မြင်းစီးတာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... ချင်စစ်သည်တွေက မြင်းစီးနိုင်ပေမယ့် မြင်းစီးနေတုန်းမှာ ဇက်ကြိုးကို မလွှတ်နိုင်တဲ့အတွက် တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ မြင်းပေါ်ကဆင်းပြီး ခြေလျင်တိုက်ခိုက်ရမှာ ဖြစ်တယ်... သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလူတွေကို လိုက်ဖမ်းနိုင်မှာလဲ…]

ယင်ကျိန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်၏။

"ဒါဆိုရင် တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား..."

ဇာတ်လမ်းကြိုပြောခြင်းကို ပေးသင့်၊ မပေးသင့် တွေဝေနေသကဲ့သို့ ဖန်သားပြင်က တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားလေသည်။

[ဒါတွေအားလုံးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ သေးငယ်တဲ့ တီထွင်မှုတစ်ခု ရှိပါတယ်...]

[၎င်းကို ကြီးမြတ်သော တီထွင်မှုကြီး လေးခုပြီးနောက် ရှေးဟောင်းတရုတ်ပြည်၏ ပဉ္စမမြောက် ကြီးမြတ်သော တီထွင်မှုကြီးအဖြစ် လူသိများပါတယ်...]

"၎င်း၏ ပေါ်ထွက်လာမှုသည် သူရဲကောင်းအဆင့်အတန်းအတွက် လေ့ကျင့်ရေးအတားအဆီးများကို တိုက်ရိုက်ဖယ်ရှားပေးခဲ့ပြီး လယ်သမားတစ်ဦးအား သုံးလကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကလေးဘဝကတည်းက မြင်းစီးလာခဲ့သော လှည့်လည်သွားလာနေထိုင်သည့် မျိုးနွယ်စုများနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်စေခဲ့ပါသည်..."

ယင်ကျိန်းက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဲဒါက ဘာလဲ... ငါကိုယ်တော့်ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်အောင် လုပ်မနေနဲ့တော့..."

ကုန်းနှီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ရိုးရှင်းသည့် သံကွင်းတစ်ခု ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

[မြင်းနင်းကွင်း...]

[တိတိကျကျပြောရရင် အဲဒါက နှစ်ဖက်ပါ သတ္တုမြင်းနင်းကွင်းပါပဲ...]

[၎င်းနဲ့ဆိုရင် သူရဲကောင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေမှာ နင်းစရာနေရာ ရှိသွားပြီ... လူနဲ့ မြင်းက တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတယ်... မြားပစ်ဖို့၊ ဓားကိုင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် မြင်းပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် လက်တွေကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်တာပါပဲ...]

[(တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ပြုတ်ကျခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်) မြင့်မားသော ကုန်းနှီးနဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်တဲ့အခါ ဤသည်မှာ အကြီးစားမြင်းတပ်၏ အုတ်မြစ်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်...]

ယင်ကျိန်းသည် သတိမပြုမိနိုင်သော သံကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေရာ သူ၏ အသက်ရှုနှုန်းမှာ မြန်ဆန်လာလေသည်။

အကြီးမြတ်ဆုံးသော အမှန်တရားများသည် အရိုးရှင်းဆုံးပင်ဖြစ်၏။

အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်များကို နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပေးခဲ့သော မြင်းတပ်ပြဿနာကို သံကွင်းနှစ်ကွင်းဖြင့် အမှန်တကယ် ဖြေရှင်းနိုင်သည်တဲ့လား။

"ကျောက်ကောင်းရေ..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ ခန်းမကြီးကို ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

ကျိုးယွမ်ခရိုင်၏ မြောက်ဘက် လီသုံးဆယ်အကွာတွင် ဟေးဖုန်းတောင်ကြား တည်ရှိလေသည်။

ဤနေရာသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ချွန်ထက်သော ကျောက်ဆောင်များရှိသည့် ရှည်လျားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ကြားတစ်ခုဖြစ်ကာ အေးစက်သောလေသည် ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

မောက်တွန်းသည် ရှေ့တန်း မြင်းစီးသူရဲ ငါးထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ တောင်ကြားတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားလေသည်။ သူသည် သတိကြီးစွာထားပြီး ရှေ့တွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုများ မရှိကြောင်း အတည်ပြုရန် ကင်းထောက်အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ကို စေလွှတ်ခဲ့၏။

"အရှင်မင်းသား... ကျိုးယွမ်ခရိုင်ရဲ့ မီးရှူးတိုင်က ရှေ့မှာတင် ရှိပါတယ်..."

မြင်းစီးတပ်မှူးတစ်ဦးက တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒီနေရာက တိတ်ဆိတ်နေပုံရတယ်... ချင်လူမျိုးတွေက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သတိမထားမိသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

မောက်တွန်းသည် မျက်စိမှေးကာ အဝေးရှိ မီးရှူးတိုင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် မီးခိုးအချက်ပြမှု မရှိပေ။

သို့သော် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့၏။

ထိုစိုးရိမ်ပူပန်မှုက သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေကြီးဆီမှ လာခြင်းဖြစ်လေသည်။

“မြေကြီးက... တုန်ခါနေသလိုပဲလား”

"ရပ်လိုက်..."

မောက်တွန်းက ရုတ်တရက် ဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အရှင်မင်းသား..."

"တစ်ခုခု မှားနေတယ်..."

မောက်တွန်းက မြင်းကျောပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နားကို မြင်းလည်ဆံမွေးအနီးသို့ ကပ်ထားလိုက်လေသည်။

"ဒါက မြင်းတပ်ရဲ့ အသံမဟုတ်ဘူး... ဒီအသံက အရမ်းလေးလံလွန်းတယ်... အဲဒါက မိုးကြိုးသံနဲ့ တူနေတယ်မလား..."

သူ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို မတွေးတတ်မီမှာပင်ရှေ့ရှိ တောင်ကြားလမ်းမှ ရထားလုံးတစ်စီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

၎င်းသည် သာမန်ရထားမဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် "ရွေ့လျားခံတပ်" အဖြစ် ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ဘီးလေးဘီးတပ် ယာဉ်တစ်စီး ဖြစ်လေသည်။ ကုန်ပစ္စည်းသေတ္တာကို မြှင့်တင်ပြီး ထူထဲအောင် ပြုလုပ်ထားကာ သတ္တုပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပစ်ခတ်နိုင်သော အပေါက်များပင် ပါရှိ၏။

တစ်စီး... နှစ်စီး... သုံးစီး…

ဤယာဉ်ကြီး ရာပေါင်းများစွာသည် တောင်ကြားလမ်းမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်လာပြီးနောက်... တစ်စီးနှင့်တစ်စီး ဆက်တိုက် တန်းစီကာ ဧရာမ စက်ဝိုင်းပုံစံ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြလေသည်။

"ရထားလုံးတပ်ဖွဲ့လား... မဟုတ်ဘူး... ရထားလုံးမြို့တော်လား..."

မောက်တွန်းမှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

ချင်လူမျိုးများသည် ယခင်က ရထားလုံးများကို အသုံးပြုခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအရာများသည် တိုက်ပွဲဝင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။ လမ်းများကို ပိတ်ဆို့ရန် ရထားလုံးများကို အသုံးပြုသည်ကို မည်သူက မြင်ဖူးပါမည်နည်း။

"မြားတွေကို လွှတ်လိုက်..."

ကားတန်း၏ အနောက်ဘက်မှ အေးစက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရွှီး... ရွှီး.. ရွီး..."

၎င်းမှာ ချင်မင်းဆက်၏ အစွမ်းထက်သော ဒူးလေးမြား ကြိုးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သွားကျိန်းချင်စရာကောင်းသော ထူးခြားသည့် အသံပင် ဖြစ်လေသည်။

အနည်းငယ်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ ထောင်ပေါင်းများစွာပင် ဖြစ်၏။

အနက်ရောင် မိုးသက်မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဒူးလေးမြားတံများ အလုံးအရင်းဖြင့် ရထားလုံးတပ်ဖွဲ့နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် သေစေနိုင်သော မျဉ်းကွေးတစ်ခုကို ရေးဆွဲကာ ရှန်းနုံမြင်းစီးသူရဲများအပေါ်သို့ ကျဆင်းလာလေသည်။

"ကာကွယ်ကြ... မင်းတို့ရဲ့ ဒိုင်းတွေကို မြှောက်ထား..."

မောက်တွန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ၎င်းက အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဤဒူးလေးမြားတံများသည် နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ အသစ်ပြုလုပ်ထားသော သုံးမြှောင့်ပါ သံချပ်ကာဖောက် မြားတံများဖြစ်ပြီး သားရေသံချပ်ကာများကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ရန် အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဖောင်း... ဖောင်း... ဖောင်း..."

ထက်မြက်သော ဓားသွားများက အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည့် အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ရှန်းနုံ မြင်းစီးသူရဲအုပ်စုကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ကျဆုံးသွားကြ၏။ အော်ဟစ်သံများနှင့် မြင်းများ၏ ဟီသံများသည် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

"ဆုတ်ခွာ... မြန်မြန်ဆုတ်ခွာကြ..."

မောက်တွန်းက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။ သူသည် အုတ်နံရံတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားကြောင်းကို သိလိုက်၏။ ဤသည်မှာ အားနည်းသော ကာကွယ်ရေးကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ ကျော့ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ထောင်ချောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူလွတ်မြောက်ရန် မြင်းကို လှည့်လိုက်ချိန်မှာပင် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ တောင်စောင်းများတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင်အလံများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

"မဟာချင်... လေ... လေပြင်း..."

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော တိုက်ပွဲဝင် ကြွေးကြော်သံများနှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော ချင်ခြေလျင်စစ်သည်များသည် အပျက်အစီးများနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာကြလေသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် လှံရှည်များအစား တောက်ပနေသော ဓားသစ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

ဟန်ရှင်းသည် အမိန့်ပေးအလံကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြင့်မားသော နေရာတွင် ရပ်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

"ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေအရ မင်းတို့ရဲ့ မြင်းတွေက ခရီးရှည်ကြီးချီတက်ပြီးနောက်မှာ သူတို့ရဲ့ ခွန်အား ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုပဲ ရောက်ရှိတော့တယ်... တစ်ဖက်မှာတော့ ငါ့ရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရေးတပ်တွေက ကောင်းကောင်းအနားယူထားပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ..."

"ပိတ်ဆို့လိုက်..."

အမိန့်ပေးအလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ခြင်းနှင့်အတူ။

အနောက်ဘက်တွင် ချုံခိုနေသော ချင်စစ်တပ်တစ်ခုသည် ကျောက်ခဲများ အပြည့်တင်ထားသည့် လှည်းကြီးအချို့ကို တွန်းပို့လိုက်ပြီး မောက်တွန်း၏ ဆုတ်ခွာရာလမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

တံခါးကိုပိတ်ကာ ခွေးကို ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။

မောက်တွန်းသည် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ပြည့်နှက်နေသော ချင်စစ်တပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

သို့သော် သူသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အစွမ်းထက်ပြီး ရက်စက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့..."

မောက်တွန်းက သူ၏ ဓားကောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"ချင်လူမျိုးတွေ အကုန်လုံးက ခြေလျင်တပ်တွေပဲ... ငါတို့က အဲဒီရထားလုံးတပ်ဖွဲ့ကို ဖောက်ထွက်နိုင်သရွေ့ ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိမယ်..."

"ငါနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်ကြ... သူတို့ရဲ့ လိပ်ခွံတွေကို ခွဲပစ်လိုက်..."

မြင်းစီးသူရဲ ငါးထောင်သည် ထောင့်ပိတ်ခံထားရသော သားရဲများကဲ့သို့ အသေခံတိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ အနီးသို့ ပြေးဝင်သွားသောအခါ လေးလံပုံရသော ရထားလုံးများသည် အမှန်တကယ်တွင် သံကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ကြလေသည်။ စစ်မြင်းများက ၎င်းတို့ကို ဝင်တိုက်သော်လည်း ရထားလုံးများသည် ယိမ်းထိုးရုံသာရှိပြီး ပြတ်ထွက်သွားခြင်း မရှိပေ။

ထိုစဉ် ရထားလုံးနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ချင်စစ်တပ်၏ လှံကိုင်တပ်သားများသည် ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ လှံများကို ရက်စက်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်ကြလေသည်။

ဤသည်မှာ တစ်ဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်၏။

၎င်းသည် စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ထောက်ပံ့ရေးက လှည့်လည်သွားလာနေထိုင်သည့် လုယက်မှုများကို လွှမ်းမိုးသွားသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။

မောက်တွန်း၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျဆုံးသွားကြလေသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မြားနှစ်စင်း အပစ်ခံရပြီး သူ၏ သွေးများသည် သူ၏ သားမွေးဝတ်ရုံကို စွန်းထင်းသွားစေခဲ့၏။

"ချင်လူမျိုးတွေက ဘယ်အချိန်ကတည်းက... ဒီလောက်မြန်ဆန်ပြီး... ဒီလောက် မာကျောသွားတာလဲ..."

မောက်တွန်းက အံကြိတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ ထိုနေရာတွင် သေရတော့မည်ဟု ထင်နေချိန်မှာပင် မထင်မှတ်ထားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့လေသည်။

ထိုးဖောက်မရနိုင်ဟု ထင်ရသော ယာဉ်တပ်ဖွဲ့၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရုတ်တရက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့၏။

(အစောပိုင်း ထုတ်ကုန်ဖြစ်ပြီး အရည်အသွေး ကွဲပြားသော) ယာဉ်ကြီးတစ်စီး၏ ဘီးတစ်ဘီး ရုတ်တရက် ကျိုးသွားရာ ယာဉ်မှာ တိမ်းစောင်းသွားပြီး ကွက်လပ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို မစွန့်ပစ်သေးဘူး..."

မောက်တွန်းသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားလေသည်။ သူ၏ နောက်ရှိ လူများကို လျစ်လျူရှုကာ သူသည် ကြာပွတ်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ သွေးချွေးမြင်းပေါ်မှ ကွက်လပ်ထဲသို့ ခုန်ထွက်သွားလေသည်။

"သူ့ကို တားထား..."

သူ၏ အသာစီးရသော နေရာမှ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည့် ဟန်ရှင်းက သူ၏ အမိန့်ပေးအလံကို ဒေါသတကြီးဖြင့် အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

"ဘီးကို တီထွင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီကျောက်ကောင်း... သူ့ကို ငါ စွဲချက်တင်တော့မယ်..."

သို့သော် မောက်တွန်း၏ မြင်းမှာ အလွန်မြန်လွန်းလှလေသည်။ ချင်ခြေလျင်စစ်သည်အချို့က သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မောက်တွန်းက သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့ကို ခုတ်ချလိုက်၏။

သူသည် ဝိုင်းရံထားမှုကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

ဟန်ရှင်းသည် ထွက်ပြေးသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်တော့... တစ်ယောက်လွတ်သွားတယ်... ငါ ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့လို့ရပါတယ်..."

"မဟာချင်က အတိတ်က မဟာချင် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို... အဲဒီထို့မန်ချန်ယွီ သိပါစေ..."

တိုက်ပွဲမှာ လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

ရှန်းနုံရှေ့တန်းတပ် ငါးထောင်တွင် မောက်တွန်းနှင့် ကိုယ်ရံတော် ဒါဇင်အနည်းငယ်သာ လွတ်မြောက်သွားပြီး ကျန်ရစ်သူများမှာ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံရခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးခံရခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။

မုန့်ထျန်းသည် စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာရင်း သွေးအိုင်များထဲတွင် လဲကျနေသော ရှန်နုံလူမျိုးများနှင့် မြင်းများကို ကြည့်ကာ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

အတိတ်ကာလက ချင်စစ်တပ်သည် ရှန်းနုံများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရာတွင် ရန်သူတစ်ထောင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ့်လူ ရှစ်ရာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ...

"သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ ဘယ်လောက်ရှိလဲ..."

မုန့်ထျန်းက မေးလိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်..."

စစ်ထောက်ချုပ်က တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် စာရင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆယ့်နှစ်ယောက် သေဆုံးပါတယ်... သုံးရာ ဒဏ်ရာရပါတယ် သူတို့ထဲက အများစုက ကျောက်ခဲတွေ သယ်နေတုန်း ခြေချော်ကျတာ ဒါမှမဟုတ် ဘီးတွေ အကြိတ်ခံရတာပါ..."

မုန့်ထျန်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ရှန်းယန်ရှိရာ အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးဆီကို ကောင်းကင်ဘုံစစ်တပ်တစ်ခု စေလွှတ်ပေးခဲ့တာပဲ..."

ထိုစဉ် လွတ်မြောက်သွားသော မောက်တွန်းသည် သူ၏ မြင်းပေါ်တွင် လှဲအိပ်ကာ တော်ဝင်နန်းတွင်းဆီသို့ ဖရိုဖရဲအခြေအနေဖြင့် ထွက်ပြေးနေလေသည်။

အေးစက်သော လေသည် သူ၏ သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာများကို တိုက်ခတ်သွားသော်လည်း သူ့ကို အားနည်းသွားစေမည့်အစား သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အမုန်းတရားနှင့် ရည်မှန်းချက်ကို ပိုမို ကြီးထွားလာစေခဲ့၏။

"ချင်လူမျိုးတွေ... ကျောက်စာလမ်းတွေ... သံရထားလုံးတွေ..."

"ခမည်းတော်က အိုမင်းနေပြီ... ဒီအရာတွေကို နားမလည်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မောက်တွန်း တစ်ယောက်တည်းကသာ ရှန်းနုံတွေကို အသက်ရှင်သန်ဖို့ ဦးဆောင်နိုင်တာပါ..."

"သူတို့ရဲ့ နည်းပညာတွေကို လေ့လာချင်တယ်... သူတို့ရဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေကို လုယက်ချင်တယ်..."

"တစ်နေ့ကျရင် သူတို့ထက် ပိုမြန်တဲ့ မြင်းကိုစီးပြီး အဲဒီလမ်းကို နင်းချေပစ်မယ်..."

မြောက်ပိုင်းရှိ စစ်ပွဲအငွေ့အသက်များကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ပိုမို အန္တရာယ်ကြီးမားသော မျိုးစေ့တစ်ခုက မောက်တွန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အပင်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးရှိ ရှန်းယန်တွင် ယင်ကျိန်းသည် ကျောက်ကောင်းတစ်ယောက် ညတွင်းချင်း ပြုလုပ်ထားသော ပထမဆုံး "မြင်းနင်းကွင်း" အစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"သူတို့ ထွက်ပြေးသွားတယ်ပေါ့..."

"ထွက်ပြေးသွားတာ ကောင်းတာပေါ့... ဝံပုလွေပေါက်စလေးတွေ ကြီးပြင်းလာတာကို စောင့်ကြည့်ရတာ ပိုပျော်စရာကောင်းလိမ့်မယ်..."

"ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ အကြီးစားမြင်းတပ် အပြည့်အဝ လေ့ကျင့်ပြီးတဲ့နေ့က မင်း ဝံပုလွေဘုရင်... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ အစောင့်ခွေး ဖြစ်လာမယ့်နေ့ပဲ..."

(မှတ်ချက်: ChatGPT က Aiဖြစ်လို့ သူ့စကားတွေကို အရမ်းလူသားဆန်ဆန်ရေးမရတာ နားလည်ပေးကြပါ။ ဒီစာအုပ်လေးက စာရေးသူရေးသမျှထဲမှာ စာအများဆုံးပါ။ ချစ်ရတဲ့ စာဖတ်သူများအတွက် (၁၀)ခန်းသာပါပေမယ့် ဖတ်ပျော်စေမှာပါ။ wordရဲ့ရေရင် ၁၇၀၀၀ကျော်ရှိပြီး characterနဲ့ရေရင် (၂)သိန်းကျော် ပါရှိပါတယ်။ တစ်နေ့တစ်အုပ်ထွက်ပါမယ်။ )