အခန်း ၂၁

အခန်း (၂၁) မြင်းခွာတွင် စိန်စီခြင်း၊ ကျားတွင် အတောင်ပံ တပ်ဆင်ခြင်း

ရှန်းယန်မြို့၊ ရှန်းလင်ဥယျာဉ်။

ဤနေရာသည် ချင်အင်ပါယာ၏ တော်ဝင်အမဲလိုက်ကွင်း ဖြစ်သည့်အပြင် နန်းတွင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့များ မြင်းစီးခြင်းနှင့် လေးပစ်ခြင်း လေ့ကျင့်ရာ လျှို့ဝှက်စခန်းလည်း ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့ ရှန်းလင်ဥယျာဉ်၏ လေထုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။

ခန့်ညားထည်ဝါသော မည်းနက်နေသည့် မြင်းတစ်ကောင်အား လက်ခြေတို့ကို ချည်နှောင်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲထားလေသည်။ ထိုမြင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး နှာခေါင်းမှ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သိသာလှ၏။

သူ၏ ဘေးတွင် ကျောက်ကောင်းသည် လက်တစ်ဖက်၌ နီရဲနေအောင်ပူသော အညှပ်ကြီးကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်၌ တူကို ကိုင်ထားကာ ချွေးတပြိုက်ပြိုက်ကျလျက် ရှိသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ တရားစီရင်ရေးဌာနမှ ပြင်းထန်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို လုပ်ဆောင်တော့မည့် ထောင်မှူးတစ်ယောက်နှင့် တူနေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အမှန်တကယ်ပင် မြင်းခွာကို သံမှိုဖြင့် ရိုက်မည်လော..."

ကျောက်ကောင်းက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါက အနောက်တိုင်းဒေသမှ ရလာတဲ့ အဖိုးတန်မြင်းတစ်ကောင်၊ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်တန်ဖိုးရှိတယ်။ ဒီသံမှိုကြောင့်သာ ပျက်စီးသွားရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ခေါင်းဆယ်လုံးနဲ့ ဆပ်ရင်တောင် မကျေနိုင်ဘူး..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ယင်ကျိန်းသည် သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှောင်ဂျီ ဖန်တီးပေးထားသည့် "မြင်းခွာ စောင့်ရှောက်မှုနှင့် သံခွာတပ်ဆင်ခြင်း လမ်းညွှန်" စာရွက်ကို ကိုင်ထားကာ အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။

"ရိုက်လိုက်"

"ဒါပေမယ့် မြင်းက နာကျင်နေလိမ့်မယ်..."

"ဒါက မြင်းတစ်ကောင်ပဲ၊ လူတစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ။ နောက်ပြီး…”

ယင်ကျိန်းသည် စခရင်ပေါ်ရှိ ခန္ဓာဗေဒပုံစံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "ရှောင်ဂျီ ပြောတာက မြင်းခွာရဲ့ အပေါ်ယံအလွှာက ကာရာတင်ဓာတ်တွေဖြစ်ပြီး အာရုံကြော မရှိဘူးတဲ့။ မင်းရဲ့ လက်သည်းကို ညှပ်ရင် နာသလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် ထူထဲသော မြင်းခွာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နီရဲနေသည့် သံခွာကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်မိသည်မှာ 'ဒါတွေက ဘယ်လိုလုပ် အတူတူဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ လက်သည်းတောင် ဒီလောက် မထူပါဘူး' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို မလွန်ဆန်ဝံ့ပေ။

"မြင်းကို တင်းတင်းဖိထားကြ”

ကျောက်ကောင်းက မြင်းကို ဖိထားသော လူသန်များအား အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရှဲ..”

ပူပြင်းနေသော မြင်းခွာကို ညှိထားသည့် ခွာပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ငှက်မွေးများ လောင်ကျွမ်းသည့် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု ရရှိလာသည်။

မည်းနက်သော မြင်းသည် ခဏတာ ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း ထို့နောက် ငြိမ်ကျသွားသည်။ အကြောင်းမှာ... ၎င်းသည် တကယ်တမ်း နာကျင်ခြင်း မရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"သံမှိုတွေကို ရိုက်ထည့်”

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

အထူးပြုလုပ်ထားသော ဆူးပါသည့် သံမှိုများ ရိုက်သွင်းလိုက်သောအခါ U ပုံစံ သံခွာသည် မြင်းခွာပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ စွဲမြဲသွားလေသည်။

မည်းနက်သော မြင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သောအခါ သူသည် ထရပ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းကြည့်ရာ ခြေဖဝါးအောက်မှ ကလစ်ဟူသော ကြည်လင်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ခြေထောက်ကို တစ်ချက် ထပ်ဆောင့်လိုက်၏။

နာကျင်မှု မရှိတော့ပေ။

ကျောက်စရစ်လမ်းပေါ် လမ်းလျှောက်စဉ် ခံစားရသည့် ထိုးစိုက်သော နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် ဆုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းကို ပြန်လည်ရရှိသွားလေသည်။

"ဟီး..."

မြင်းနက်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တစ်ပတ် ပတ်ပြေးသွားရာ သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ပုံမှန်ထက် သုံးပုံပိုမြန်လာသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်း၌ ကျေနပ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ဒါက မြင်းခွာလို့ ခေါ်တယ်..."

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဒီ လက်သည်းအလှဆင်ခြင်းလုပ်ငန်းက တော်တော်ကောင်းတာပဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး ဒါကို လက်သည်းအလှဆင်တာလို့ မခေါ်ပါဘူး၊ 'ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ထိန်းချုပ်ခြင်း' လို့ ခေါ်ပါတယ်]

[စစ်မြင်းတစ်ကောင်ဟာ ကျောက်စရစ်လမ်းပေါ်မှာ တစ်လလောက် ပြေးပြီးတဲ့အခါ ခွာတွေ ပွန်းစားသွားပြီး အသုံးမဝင်တဲ့မြင်း ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ဒီသံပြားနဲ့ဆိုရင် စစ်မြင်းရဲ့ သက်တမ်းကို သုံးဆအထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ပါတယ်]

[ဒါက စီးပွားရေးဆိုင်ရာ တွက်ချက်မှုပါ။ အရှင်မင်းကြီး သက်သာစေတာက သံမဟုတ်ဘဲ မြင်းဝယ်ဖို့အတွက် အသုံးပြုရမည့် ကြီးမားတဲ့ ငွေကြေးပမာဏပဲ ဖြစ်ပါတယ်]

ယင်ကျိန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်ကောင်းအား ကြည့်လိုက်ပြီး

"ကျောက်ကောင်း..အဲ့ဒီအတိုင်း ရပ်မနေနဲ့။ နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ ဝန်ကြီး၊ တခြားအလုပ်တွေကို ရပ်ထားပြီး ဒီသံခွာတွေ ထုလုပ်ဖို့အတွက်ပဲ အင်တိုက်အားတိုက် လုပ်ဆောင်စေ။ ချင်ပြည်နယ်ရဲ့ စစ်မြင်းအားလုံး မြင်းခွာတပ်ဆင်ထားရမယ်..."

"နောက်ပြီး... အဲ့ဒီသံကွင်းပြီးပြီလား..."

ကျောက်ကောင်းသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သာမန်သံကွင်းတစ်စုံကို အလျင်အမြန် ထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတွင် သားရေကြိုးများ တပ်ဆင်ထားလေသည်။

"ပြီးပါပြီ ဒါပေမယ့်... အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီပစ္စည်းကို ကုန်းနှီးရဲ့ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် သံကွင်းတစ်စုံဖြစ်သည့် မြင်းစီးကွင်းကို ယူလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကမ္ဘာ့စစ်ပွဲသမိုင်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲစေမည့် မှော်ဝင်လက်နက်ပင် ဖြစ်၏။

"ဘာအကျိုးရှိမလဲ..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်ဝန်း၌ အရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။

"သူက ဒီလောကထဲက မြင်းစီးတပ်နဲ့ ခြေလျင်တပ်ရဲ့ ကွာခြားချက်ကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်..."

"ရှန်းယွီဆီ သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်..."

ရှန်းယန်မြို့ရှိ ဇိမ်ခံအိမ်တော်တစ်ခု။

ရှန်းယွီသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကျောက်တုံးကို အေးဆေးစွာ မတင်နေသည်။ သူသည် "လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်" ရရှိပြီးနောက် ရှန်းယန်သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။

"ကျီအာ..."

ဦးလေးဖြစ်သူ ရှန်းယန်က ဝင်ရောက်လာပြီး အသစ်ရောက်ရှိလာသည့် ချင်ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို ကိုင်ထားသည်။

"အဲ့ဒီဧကရာဇ်က မင်းကို ရှန်းလင်ဥယျာဉ်ကို လာဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်..."

ရှန်းယွီသည် ပေါင်ရာဂဏန်းရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွား၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ အဲ့ဒီချင်လူမျိုးတွေက ထုံးစံအတိုင်း အသုံးမဝင်တဲ့ လှည့်ကွက်တွေကိုပဲ လေ့ကျင့်ခိုင်းတော့မှာပေါ့။ စိတ်တောင်တိုလာပြီ"

"ဒီတစ်ခါတော့ မတူဘူး..."

ရှန်းယန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဧကရာဇ်က မြင်းစီးကိရိယာအသစ်တွေကို တီထွင်ထားပြီး မင်းကိုပဲ အထူးတလည် စမ်းသပ်ခိုင်းတာလို့ ကြားတယ်၊ ပြီးတော့ သူပြောသေးတယ်..."

"ဘာပြောလဲ..."

"ချင်အင်ပါယာတစ်ခုလုံးမှာ မင်းရဲ့ မြင်းစီးစွမ်းရည်လောက် ဒီကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ ထိုက်တန်သူ မရှိဘူးတဲ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယွီ ရယ်မောလိုက်၏။

“လှုံ့ဆော်တာလား ဟွန်း… ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ လှည့်ကွက်ပဲ..."

သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မာနတရားများ တောက်လောင်လာသည်။

"ကောင်းပြီ ငါသွားကြည့်မယ် အဲ့ဒီပစ္စည်းက အမှိုက်ဖြစ်နေရင် ညီလာခံမှာတင် ငါဖျက်ဆီးပစ်မယ် အဲ့ဒီဧကရာဇ်အိုကြီးရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်နားထားရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ရှန်းလင်ဥယျာဉ်၊ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်း။

ယနေ့တွင် ချင်စစ်တပ်၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သော ဝမ်ကျန့်၊ မုန့်ယီနှင့် တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်၌ "

ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ခြင်းမှ ပြန်လာသည့် ဟန်ရှင်းတို့ စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။

လူတိုင်းမှာ မြင်းတစ်ကောင်ကို ဝိုင်းရံထားပြီး အပြန်အလှန် ဝေဖန်သုံးသပ်နေကြ၏။

ထိုကုန်းနှီးမှာ ပုံမှန်ကုန်းနှီးများနှင့် မတူပေ။ ရှေ့နှင့်နောက်တွင် မြင့်မားနေပြီး (မြင့်မားသောကုန်းနှီး) ဘေးနှစ်ဖက်တွင် သံကွင်းနှစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ..."

ဝမ်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

“ကုန်းနှီးက ဒီလောက်မြင့်နေတော့ မြင်းစီးသူကို မြင်းပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျအောင် လုပ်မလို့လား။ ပြီးတော့ ဒီသံကွင်းနှစ်ခုက ခြေထောက်မှာ ချိတ်ဖို့လား။ မြင်းစီးတာက မြင်းဗိုက်ကို ခြေထောက်နဲ့ ညှပ်ထားရတာ၊ ခြေထောက်က လေထဲမှာပဲရှိနေရမှာ၊ အဲ့ဒီအရာပေါ်မှာ ခြေထောက်တင်ထားရင် ဘယ်လိုလုပ် အားစိုက်ထုတ်နိုင်မှာလဲ..."

ဟန်ရှင်းသည် ဘေးတစ်နေရာ၌ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သံကွင်းနှစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာ၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ အားသက်ရောက်မှု ပုံစံများကို အလျင်အမြန် ရေးဆွဲနေသည်။

"တော်လိုက်တဲ့ တီထွင်မှု..."

ဟန်ရှင်းက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်၏။

"အထောက်အကူပြုအမှတ်… ဒါက လူတွေကို အထောက်အကူပြုအမှတ်နှစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ..."

"ဗိုလ်ချုပ်ဝမ်…စဉ်းစားကြည့်ပါ အရင်ကဆိုရင် မြင်းပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ခါးနဲ့ ဝမ်းဗိုက်အားကိုပဲ အလုံးစုံ မှီခိုခဲ့ရတယ်…အားအလွန်သုံးမိရင် ပြုတ်ကျတတ်တယ်…ဒါပေမယ့် ခိုင်မာတဲ့ ခြေထောက်အထောက်အပံ့ ရှိနေပြီဆိုရင်တော့ မြင်းနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒီလိုခုတ်ချက်မျိုး..."

ဟန်ရှင်းက ခုတ်သည့်ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်၏။

"ခါးအားကို သုံးတာ မဟုတ်တော့ဘဲ မြင်းရဲ့ အရှိန်နဲ့ မြေပြင်ရဲ့တုံ့ပြန်မှုအားကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာပဲ”

ဝမ်ကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"သီအိုရီသမားပဲ… တကယ်တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင် အဲ့ဒီသံကွင်းတွေက တစ်ခုခုမှာငြိပြီး ပြုတ်ကျသေကုန်လိမ့်မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှန်းယွီသည် လေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်များကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ ယင်ကျိန်းထံသို့ တန်းလျှောက်သွားပြီး သာမန်အတိုင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရှန်းကျီက အရှင်မင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်…အရှင်မင်းကြီး စမ်းသပ်ဖို့ တစ်ခုခု ကောင်းတာ ရှိတယ်လို့ ကြားမိပါတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီး ရှန်းယွီ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမြင်း..."

ယင်ကျိန်းက ကွင်းအလယ်ရှိ မြင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သွားပြီး စမ်းကြည့်လိုက်..."

ရှန်းယွီသည် "သုံးပိုင်းတွဲ" အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် စစ်မြင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပဲလား…သံကွင်းအနည်းငယ်နဲ့လား..."

သူသည် မြင်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး မြင်းစီးကွင်းကို နင်းရန်ပင် မလိုဘဲ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြင်းကျောကို ဖိကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မြင်းပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

ဤသို့ကျွမ်းကျင်သော မြင်းပေါ်တက်သည့် စွမ်းရည်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကြီးထံမှ လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဒီသံကွင်းတွေကို ဖယ်လိုက်..ရှန်းကျီဆိုတဲ့ ငါက မြင်းစီးရင် ဒီလိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမလိုဘူး”

ရှန်းယွီက မာန်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

"ဇွတ်မလုပ်နဲ့ဦး..."

ယင်ကျိန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"အရင်နင်းကြည့်… နှစ်ပတ်ပြေးကြည့်…ပြီးတော့..."

ယင်ကျိန်းသည် လေ့ကျင့်ကွင်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ သစ်တိုင်တန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ တိုင်တစ်ခုစီ၌ ရေအိုးများ ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

"ဒီဓားနဲ့ အဲ့ဒီရေအိုးတွေကို အပိုင်းပိုင်းခုတ်ပစ်…အရှိန်မလျှော့နဲ့..."

အစောင့်သည် ရှန်းယွီအား လက်စွပ်ပုံစံ ဓားအသစ်တစ်လက် ပေးလိုက်၏။ ဤဓားမှာ သာမန်ချင်ဓားများထက် ပိုရှည်ပြီး ပိုလေးကာ၊ ကျောဘက်ထူပြီး ဓားသွား ပါးလွှာသဖြင့် အားစိုက်ထုတ်ရန် အထူးဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် ဓားကို အလေးချိန်ချိန်ကြည့်လိုက်သည်။

"လေးလိုက်တာ… ကောင်းပြီ၊ မင်းနဲ့ ဆော့ကြည့်တာပေါ့..."

သူသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို မြင်းစီးကွင်းထဲသို့ အေးဆေးစွာ ထည့်လိုက်ပြီး ကြိုးကို တစ်ချက် ဆွဲလိုက်သည်။

"သွား"

စစ်မြင်းက ပြေးထွက်သွားလေသည်။

အစပိုင်းတွင် ရှန်းယွီသည် ထိုသံကွင်းများက အသုံးမဝင်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ကျွမ်းကျင်သော မြင်းစီးသူ ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ သံညှပ်ကဲ့သို့ မြင်းဗိုက်ကို တင်းကျပ်စွာ ညှပ်ထားနိုင်၏။

သို့သော် မြင်းသည် အရှိန်အမြင့်ဆုံး ရောက်ရှိပြီး ဓားကို ခုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယခင်ကဆိုပါက ထိုသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ခုတ်သည့်အခါ အရှိန်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားသဖြင့် ချိန်ခွင်လျှာ ထိန်းညှိရန် အားခုနစ်ပုံသုံးပုံ သုံးရပြီး ခုတ်ရန်အတွက် အားသုံးပုံတစ်ပုံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သို့သော် ယနေ့...

ခြေထောက်များက မြင်းစီးကွင်းတွင် ခိုင်မာစွာ ရှိနေပြီး တင်ပါးများမှာ မြင့်မားသော ကုန်းနှီးဖြင့် ထောက်ထားပေးသဖြင့် မကြုံစဖူး တည်ငြိမ်မှုမျိုးကို ခံစားရလေသည်။

သူသည် မြင်းပေါ်မှာတင် မွေးဖွားလာသူနှင့် တူနေ၏။

"သတ်"

အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် မြင်းစီးကွင်းကို အားပြုကာ မြင်းပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်လိုက်၏။

သူသည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ခါး၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ပေါင်နှင့် ခြေမျက်စိတို့မှ အားကို တစ်ပြိုင်နက် စုစည်းကာ စစ်မြင်း၏ အရှိန်နှင့် ပေါင်းစပ်၍ တစ်ချက်တည်း ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

"ခွမ်း"

ပထမဆုံး ရေအိုးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသည် မဟုတ်ဘဲ ဓားသွားမှ ထွက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အမှုန့်ဖြစ်သွားလေသည်။

"ခွမ်း…ခွမ်း…ခွမ်း…"

စစ်မြင်းမှာ မည်းနက်သော လျှပ်စီးကဲ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးသွားရာ ခဏချင်းမှာပင် သစ်တိုင်တန်းပေါ်ရှိ ရေအိုးများအားလုံး အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။ တိုင်နှစ်တိုင်မှာလည်း ရှန်းယွီ၏ ခုတ်ချက်ကြောင့် နှစ်ပိုင်း ပြတ်ထွက်သွား၏!

တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သုဿန်အလား တိတ်ဆိတ်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ဝမ်ကျန့်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်များမှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး စစ်တိုက်လာခဲ့သော်လည်း ဤသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်းစီးတပ်၏ ထိုးစစ်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ထိုခဏတွင် ရှန်းယွီမှာ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ဝင် မဟုတ်ဘဲ ပျံသန်းနေသော အကြီးစား ရထားလုံးတစ်စီးနှင့် တူနေလေသည်။

စစ်မြင်းသည် တစ်ပတ်ပြေးပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှန်းယွီသည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ သံကွင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ တုန်ယင်နေသော ဓားရှည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ပြောင်းလဲသွားသည်။

မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းမှ အံ့သြခြင်းသို့၊ နောက်ဆုံးတွင် ရူးသွပ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

ထိပ်တန်းစစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာမှာ မည်သည်ကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို မည်သူထက်မဆို ပိုမိုနားလည်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မြင်းစီးတပ်များသည် စစ်မြေပြင်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အဓိက အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သူများ ဖြစ်လာတော့မည်။ ဤအရာဖြင့် သူသည် မြင်းစီးတပ်များကို ဦးဆောင်ကာ ခြေလျင်တပ်ဖွဲ့များကို တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မည်!

"ဒါ... ဒါကို ဘာလို့ခေါ်သလဲ..."

ရှန်းယွီ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ ယင်ကျိန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ ယခင်ကထက် မာနလျော့နည်းပြီး ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်။

"မြင်းစီးကွင်း"

ယင်ကျိန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

"ရှန်းကျီ…ဒါက သက်မဲ့အရာဝတ္ထုတစ်ခုပဲ..သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် ဒါက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ။ ဒါပေမယ့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင်တော့ ဒါက အတောင်ပံပဲ..."

"ငါက သံတံတိုင်းတပ်ဖွဲ့တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်.. လူနဲ့မြင်း သုံးထောင်၊ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဒီမှော်ဝင်ကိရိယာတွေ တပ်ဆင်ထားမှာ..."

"ဒီတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူးက..."

ယင်ကျိန်းသည် ရှန်းယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်း ဒီနေရာမှာ တာဝန်ယူဖို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရှိရဲ့လား..."

ရှန်းယွီ အံ့သြသွားသည်။

*သံချပ်ကာ မြင်းစီးတပ်လား။ အကြီးစား မြင်းစီးတပ် သုံးထောင်လား…*

ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ စစ်သည်တိုင်း၏ အမြင့်ဆုံး အိပ်မက်ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ သူသည် ချူပြည်နယ်သား၊ ရှန်းယန်၏ မြေးဖြစ်သည်။ ချင်ရှီဟွမ်အတွက် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ရမည်လော။

"ဘာလဲ…ကြောက်နေတာလား"

ယင်ကျိန်းက ရယ်မောလိုက်၏။

"ဒီတပ်ဖွဲ့ကို အနာဂတ်မှာ ထိန်းချုပ်လို့ မရမှာကို ကြောက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ တာဝန်ပြီးဆုံးရင် ငါက မင်းကို စွန့်ပစ်မှာကို ကြောက်တာလား..."

"ငါ ပြောပြမယ် ဒီဓားကို မင်းလက်ထဲ ပေးလိုက်ရင် မင်းက လှည့်ပြီး ငါ့ကို ပြန်ခုတ်မှာကို ငါမကြောက်ဘူး..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းက ရှန်းနုံတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ပိုစိတ်အားထက်သန်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်လို့ပဲ အဲ့ဒီကောင် မောက်တွန်းက မင်းဦးလေးရဲ့ နှာခေါင်းအောက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ မင်းက သူ့ထက်သာတယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့ သူ့ကို ဖမ်းဆီးချင်နေတာ မဟုတ်လား..."

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ သူ၏ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်မှာ နိုင်ငံရေးရပ်တည်ချက်ထက် ပိုမိုကြီးမားသွားလေသည်။

"ဘယ်သူက ကြောက်တယ်လို့ပြောလဲ"

ရှန်းယွီက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုလျင်မြန်လာသည်။

"ငါ့ကို အကောင်းဆုံးမြင်းနဲ့ အကောင်းဆုံး သံချပ်ကာပေး၊ ငါ တပ်မှူးလုပ်မယ်"

"ဒါပေမယ့်”

ရှန်းယွီ ခေါင်းမော့လိုက်၏။

"တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းဟာ ဧကရာဇ်အဖြစ်နဲ့ မထိုက်တန်တော့ဘူးလို့ ငါခံစားရရင် ငါပုန်ကန်မှာပဲ"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်များမှာ အသက်ရှုမှားသွားကြသည်။ ရှန်းယွီသာလျှင် ဤသို့သော စကားမျိုးကို ပြောရဲသူဖြစ်၏။

ယင်ကျိန်းက ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ… အဲ့ဒီနေ့ကို ငါစောင့်နေမယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီမတိုင်ခင် မင်း အရင်ဆုံး မြောက်ပိုင်းဒေသကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ပေးရမယ်..."

"ဝမ်ကျန့်"

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်”

"ငါတို့ရဲ့ ဂိုဒေါင်ထဲက အရည်အသွေးမြင့် သံတွေကို အကုန်ထုတ်လိုက်။ နန်းတွင်းရေးရာဌာနက အကြီးစား မြင်းစီးတပ်အတွက် လက်နက်ကိရိယာတွေ ထုလုပ်ဖို့ ရှန်းယွီနဲ့ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးမယ်..."

"ဟန်ရှင်း"

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်"

ဟန်ရှင်းသည် ထောင့်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာ၏။

"မင်းက ရှန်းယွီရဲ့ ဒုတိယတပ်မှူးဖြစ်ရမယ်..."

ဟန်ရှင်း၏ မျက်နှာပျက်သွား၏။

"ဟင်…အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်ကလည်း မြင်းစီးပြီး လူသတ်ရမှာလား..."

"မဟုတ်ဘူး"

ယင်ကျိန်းက ဟန်ရှင်း၏ ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။

“သူ လမ်းမပျောက်အောင် ရိက္ခာတွေကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲရမယ်ဆိုတာနဲ့... သူ သွေးရူးသွေးတန်းနဲ့ ကိုယ့်လူတွေကို ပြန်သတ်ဖြတ်တာမျိုး မဖြစ်အောင် မင်းက တားဆီးပေးရမယ်..."

"ဒါက 'ဉာဏ်' နဲ့ 'အား' ပေါင်းစပ်မှုပဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်တပ်တစ်ခုဆီ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်..."

ရှန်းယွီက ပိန်ပါးသော ဟန်ရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"စာအုပ်သမား..."

ဟန်ရှင်းက ရှန်းယွီကို ကြည့်ပြီး မျက်စိတစ်ချက် ပစ်လိုက်၏။

"ရိုင်းစိုင်းတဲ့ကောင်..."

ယင်ကျိန်းသည် ဤအနာဂတ် ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း လျှို့ဝှက်စွာ ကျေနပ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ အင်အားအကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်မှုပင် ဖြစ်၏။

ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဈေးရှိ လျူမိသားစု၏ဆိုင် (ယခုအခါ ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် တိုးချဲ့ထားသည်)။

"သတင်းထူး…. သတင်းထူး….”’

ဖန်ခွိုက်သည် မုန်တိုင်းကဲ့သို့ အထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး (ကျောက်ကောင်း ရိုက်နှိပ်ထားသော အစိုးရသတင်းစာ) "မဟာချင်နေ့စဉ်သတင်းစာ" အသစ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"အစ်ကို…ကြည့်စမ်း… အရှင်မင်းကြီးက အကြီးစား မြင်းစီးတပ်တစ်ခု တည်ဆောက်တော့မယ်တဲ့ အရည်အသွေးမြင့် သံတွေနဲ့... ပဲတွေကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူနေတယ်"

ပိုက်ဆံရေတွက်နေသော ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲနေသည့် လျူပန်သည် "ပဲ" ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်သောအခါ နားစွင့်လိုက်၏။

"ပဲ..”

"ဟုတ်တယ် သတင်းစာထဲမှာ ရေးထားတာက စစ်မြင်းတွေက သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတော့ ဝန်ပိုလေးသွားတယ်၊ ဒါကြောင့် မြက်ပဲ စားလို့မရဘူး၊ အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစာတွေ စားရမယ်တဲ့ ပဲနက်၊ ပဲပုပ်တွေ တတ်နိုင်သလောက် စုဆောင်းထားကြတဲ့"

အနီးတွင် စာရင်းစစ်နေသည့် ရှောင်ဟဲသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်း၌ ပရိယာယ်ကြွယ်ဝသော အရောင်တစ်ချက် လက်သွား၏။

"လျူဇီ မင်းရဲ့ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ..."

"အရင်က ငါတို့က ရထားလုံးရောင်းပြီး အသက်မွေးကြတာ။ ဒါပေမယ့် ဒီပဲတွေက... သုံးစွဲကုန်ပစ္စည်းတွေဖြစ်လာမှာ..."

"အကြီးစား မြင်းစီးတပ်သုံးထောင်နဲ့ ရိက္ခာတင်မြင်းတွေဆိုရင် အနည်းဆုံး မြင်းတစ်သောင်းရှိမယ်။ တစ်ရက်ကို ပဲဘယ်လောက် စားမလဲဆိုတာ တွက်ကြည့်…”

လျူပန်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ကို ခါးပတ်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဟဲ ကွမ်ကျုံးဒေသမှာ လက်ရှိ ပဲပုပ်ဈေးနှုန်းကို တွက်ကြည့်လိုက်..."

"တစ်ရှီဆိုရင် ငါးပြား။ လူတိုင်းက ဂျုံပဲ စိုက်ကြတော့ ပဲစိုက်တဲ့သူ နည်းတယ်၊ ဝက်ကျွေးဖို့လောက်ပဲ စိုက်ကြတာ..."

"ကောင်းပြီ”

လျူပန်သည် ပေါင်ကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်၏။

"အမိန့်ပေးလိုက်…ကျန်နေတဲ့ ဖန်ပုတီးစေ့တွေနဲ့ အိမ်သာသုံးစက္ကူတွေ အကုန်ရောင်းထုတ်လိုက် ပိုက်ဆံဖြစ်အောင် လုပ်"

"အရှေ့မြောက်ဘက်ကို သွား…ရှန်းတုံးက ပဲတွေကို အကုန်လိုက်စု"

"နောက်ပြီး တစ်ခု”

လျူပန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ငါတို့က ပဲရောင်းရုံတင်မကဘဲ အဆင့်မြင့် ပြုပြင်ထုတ်လုပ်မှုပါ လုပ်ရမယ်..."

"အဆင့်မြင့်ပြုပြင်ထုတ်လုပ်မှုလား"

ရှောင်ဟဲက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မြင်းတွေက ပဲစားရင်တောင် လေပွတတ်တယ်။ ပဲတွေကို ကြိတ်၊ မြက်ခြောက်နဲ့ ရောပြီး... တော်ဝင် အထူးထုတ်မြင်းမုန့်ပြား' လုပ်လိုက်မယ်"

"ဒီအရာက သယ်ရလွယ်တယ်၊ သိမ်းရလွယ်တယ်။ ချင်ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ရိုက်နှိပ်လိုက်မယ်၊ ဈေးကို နှစ်ဆ တင်လိုက်မယ်"

ရှောင်ဟဲသည် လျူပန်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြုံးလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဒီလို ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ဝန်ကြီးချုပ် မဖြစ်တာ တကယ်ကို နှမြောဖို့ ကောင်းတယ်..."

"ဟဲဟဲ…ဝန်ကြီးချုပ် လုပ်ရတာက ပင်ပန်းတယ်၊ နေ့တိုင်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆူပူမှုကို ခံနေရမှာ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်... အိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ တော်ဝင်ကုန်သည် ဖြစ်ရတာက ပိုသက်သာတယ်..."

ရှောင်ဖု (နန်းတွင်းရေးရာဌာန)၊ လက်မှုရုံများ။

ဟူဟိုက်သည် ပုံစံထုတ်ထားသည့် စာရွက်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကိုက်နေသည်။

ထိုအရာမှာ ကျောက်ကောင်း ပေးပို့ထားသည့် "အကြီးစား မြင်းစီးတပ် သံချပ်ကာ ဒီဇိုင်းပုံစံ" ဖြစ်၏။

"အရမ်းရုပ်ဆိုးတာပဲ..ရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်.."

ဟူဟိုက်သည် ပုံစံစာရွက်ကို ဘောလုံးကဲ့သို့ လုံးချေပြီး ကျောက်ကောင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

“ဒါက မင်းဒီဇိုင်းဆွဲထားတဲ့ သံချပ်ကာလား…သံပုံးကြီးနဲ့ တူနေတာပဲ… အလှအပဆိုတာ တစ်စက်ကလေးမှ မပါဘူး”

"ဒီပုံစံနဲ့သာ အပြင်ထွက်ရင် ရန်သူကို မတိုက်ခင်ကတည်းက ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ ကြောက်ပြီး သေကုန်လိမ့်မယ်”

ကျောက်ကောင်းက စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းသားလေး… ဒါက လက်တွေ့တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ပါ ထူပြီး မြားဒဏ်ကို ခံနိုင်ရမယ် အလှအပဆိုတာ... အရေးမကြီးပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား..."

"မင်းစကားတွေက အလကားပဲ! အစွမ်းသတ္တိဆိုတာ ခဏပဲ၊ ဒါပေမယ့် ချောမောခြင်းဆိုတာ တစ်သက်လုံးပဲ”

ဟူဟိုက်သည် ဘောပင်ကို ယူပြီး ပုံစံစာရွက်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ရေးဆွဲလိုက်သည်။

"ဒီမှာ…ဒီမှာ ကျားခေါင်း ပခုံးတပ်ဆင်ချက် ထည့်…ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံစံဖြစ်ပါစေ…ကျား သို့မဟုတ် နဂါး ဖြစ်ပါစေ"

"ဦးထုပ်မှာ အနီရောင် ငှက်မွေးရှည် နှစ်ချောင်း ထည့်…အဲ့ဒါမှ မီးလျှံလို ပြေးနိုင်မှာ”

"ပြီးတော့ ဝတ်ရုံ ဝတ်ရုံက မဖြစ်မနေ ပါရမယ်…အမည်းရောင်၊ ရွှေရောင် အနားကွပ်နဲ့"

အသေးစိတ် ပြုပြင်ထားသည့် ပုံစံစာရွက်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ကောင်းက တွေးလိုက်မိသည်မှာ 'ဒါက စစ်ပွဲမဟုတ်တော့ဘူး၊ ဇာတ်လမ်းပြပွဲတစ်ခုနဲ့ ပိုတူနေပြီ' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“မင်းသားလေး ဒီလောက် အလှဆင်တွေ အများကြီးထည့်ရင် အလေးချိန် ပိုများသွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါဆိုရင် ရှန်းယွီကို အလေးမတာ လေ့ကျင့်ခိုင်းလိုက်”

ဟူဟိုက်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက သန်မာတယ် မဟုတ်လား နောက်ထပ် ရှစ်ပေါင်၊ ဆယ်ပေါင် ပိုလေးတာ ဘာဖြစ်လဲ..."

"ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီ… ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း စမ်းဝတ်ကြည့်မယ်…အနောက်ဘက်ဈေးကို ဝတ်သွားပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်ပစ်မယ်"

ကျောက်ကောင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သဘောပါ..."

တစ်လအကြာ။

ရှန်းလင်ဥယျာဉ်။

ချင်စစ်တပ်မှ ရွေးချယ်ထားသော လူသန် သုံးထောင်၊ ဟူဟိုက် ဒီဇိုင်းဆွဲထားသည့် သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ မြင်းစီးကွင်းနှင့် မြင်းခွာများ တပ်ဆင်ထားသည့် စစ်မြင်းများပေါ်တွင် စီးနင်းထားကြပြီး တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့သော တပ်ဖွဲ့ပုံစံဖြင့် ရှိနေကြသည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ အဖိုးတန်မြင်း ဝူရန်ကို စီးနင်းထားပြီး၊ ကျားခေါင်းပါသော အမည်းရောင် သံကြိုးချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းပေါ်တွင် အနီရောင်ငှက်မွေးများ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူနေလေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည် (အလေးချိန် ပေါင် ၈၀ ရှိသည့် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဓား) ကို မြှောက်လိုက်၏။

"တပ်ဖွဲ့အားလုံး... ချီတက်"

"ဘုန်း…”

မြေပြင်ကား တုန်ခါသွားလေသည်။

မြင်းစီးတပ် သုံးထောင်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ မြင်းစီးကွင်း၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့မှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ အရှိန်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ရှေ့တွင် ရှန်းနုံ မြင်းစီးတပ်ကို ပုံဖော်ထားသည့် သစ်သားရည်မှန်းချက်များ ရှိနေသည်။

သံမဏိရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိန်းဟိန်းထွက်ကာ ကျော်ဖြတ်သွား၏။

မြင်းစီးလျက် လေးပစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဘေးမှ ပတ်တိုက်ခြင်းမျိုး မရှိပေ။

ဤသည်မှာ တိုက်ခိုက်မှုပင်ဖြစ်၏။

“တန်းတန်းမတ်မတ်သာ ပြေးသွားလိုက်”

"ဖြတ်... ပျက်စီးပစ်"

သစ်သားပစ်မှတ်များမှာ အကြီးစား မြင်းစီးတပ်၏ ထိုးစစ်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားလေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင်ရပ်နေပြီး သူ၏ ခြေအောက်မှ တုန်ခါမှုကို ခံစားနေရကာ မည်းနက်သော ရေလှိုင်းကြီးက အရာအားလုံးကို တိုက်စားသွားသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် အင်အားကို ကြည့်ရှုနေသည်။

"ရှောင်ဂျီ"

[ဟုတ်ကဲ့… အရှင်မင်းကြီး]

"ငါ ဒီတပ်ဖွဲ့ကို နာမည်တစ်ခုပေးမယ်..."

[ဘာနာမည် ပေးမှာပါလဲ။ သံချပ်ကာ မြင်းစီးတပ်လား၊ ချိတ်ပါ မြင်းစီးတပ်လား၊ သို့မဟုတ် ချင်ပြည်နယ် သံချပ်ကာ တပ်ရင်းလား]

"မဟုတ်ဘူး..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်ဝန်းမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အဖြေရှာမရပေ။

"သူ့ကို နံရံဖြိုခွင်းသူလို့ခေါ်မယ်..."

"သူတို့က မဟာတံတိုင်းကြီးရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကို ဖြိုချမှာ၊ စိုက်ပျိုးရေးဒေသနဲ့ နယ်လှည့်ဒေသကြားက နယ်နိမိတ်တွေကိုပါ ဖြိုချမှာ..."

"ဒီနေ့ကစပြီး အတိုက်အခိုက်နဲ့ အကာအကွယ်ပေးရမည့် အခန်းကဏ္ဍတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

လေပြေက ရှန်းယွီ၏ ရယ်မောသံနှင့် ဟန်ရှင်း၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကို နောက်မှ သယ်ဆောင်လာ၏။

“တပ်ဖွဲ့ကို ထိန်းထား… အရှိန် အလွန်မပြင်းစေနဲ့… ရိက္ခာတွေ ကုန်တော့မယ်"

ချင်စစ်တပ်၏ အစွယ်များမှာ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မြက်ခင်းပြင်တွင် ဒဏ်ရာများကို လျှာဖြင့် လျက်နေသည့် မောက်တွန်းသည် နောက်တစ်ခါ မောက်တွန်းနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ သံချပ်ကာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နတ်ဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ တွေးမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။