အခန်း ၂၂

အခန်း (၂၂) ဤချဉ်စူးစူးအရသာမှာ ချင်မင်းဆက်၏ အနှစ်သာရပင် ဖြစ်လေသည်

ရှန်းယန်မြို့ပြင်ရှိ ရှန်းလင်ဥယျာဉ်သည် ယခုအခါ စစ်ရေးအရ တားမြစ်နယ်မြေစစ်စစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကြသော ဒေသခံများမှာ ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုကို ရနေကြလေသည်။ ၎င်းမှာ စစ်စခန်းများတွင် ပုံမှန်ရနေကျ ချွေးနံ့ သို့မဟုတ် မြင်းချေးနံ့ မဟုတ်ဘဲ၊ လူတစ်ယောက်က ချဉ်ဖတ်အိုး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အချဉ်နံ့ကြီး ဖြစ်နေလေသည်။

"အဲ့ဒါ ဘာအနံ့ကြီးလဲ... နန်းတွင်းရေးရာဌာနက ကျောက်ကောင်း တစ်ခုခုကို အဆိပ်ဖော်နေပြန်ပြီလား..."

"ရှူး... လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့... အရှင်မင်းကြီးက သူ့ရဲ့ စစ်မြင်းတွေအတွက် နတ်ဘုရားအစာတွေ လုပ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်..."

ရှန်းလင်ဥယျာဉ်ရှိ အကြီးစား မြင်းစီးတပ်၏ ပင်မစခန်း။

ရှန်းယွီသည် မြင်းတင်းကုပ်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် မည်းမှောင်နေလေသည်။ သူ၏ အချစ်တော် ဝူရန်မြင်းမှာ စားခွက်ထဲရှိ ဝါစိမ်းစိမ်း မြက်ခြောက်ပုံကြီးကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လွန်စွာ ရွံရှာနေပုံရပြီး ‘ဒါက မြင်းစားဖို့လား’ဟု ပြောနေသည့်အလား ပုံပေါက်နေလေသည်။

"ဟန်ရှင်း..."

ရှန်းယွီက စားခွက်ကို ကန်ကျောက်လိုက်ရာ သစ်သားစများ လွင့်စင်သွားလေသည်။

"ဒါက မင်း တွက်ချက်ထားတဲ့ပုံစံလား... ငါ့မြင်းတွေက အစားကောင်း အသောက်ကောင်း လိုတယ်... ပဲနက်တွေ... ကြက်ဥတွေ... အခု မင်းက ခုလို အချဉ်နံ့ထွက်နေတဲ့ မြက်ပုပ်တွေကို ကျွေးနေတာလား..."

"ဒီမြင်းက ငါ့ရဲ့ ပေါင်ရှစ်ဆယ်ရှိတဲ့ သံချပ်ကာကို သယ်ပြီး စစ်မြေပြင်ကို ဝင်တိုက်ဖို့ အင်အားဘယ်လောက် သုံးရသလဲဆိုတာ မင်းသိလား... မြင်းပိန်သွားရင် မင်းကိုပဲ တာဝန်ယူခိုင်းမယ်..."

ဟန်ရှင်းသည် မြက်ခြောက်ပုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲ၌ မီးသွေးခဲကို ကိုင်ကာ သစ်သားပြားပေါ်တွင် ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်း ပုံစံများကို ရေးဆွဲနေလေသည်။ ရှန်းယွီ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားသော်လည်း သူက ခေါင်းမမော့ဘဲ သူ၏ နှာခေါင်းပေါ်တွင် မရှိသော မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်၏ (ရှောင်ဂျီ၏ အချက်အလက်များက ထည့်သွင်းပေးလိုက်သော အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်)။

"တပ်မှူးရှန်း... စိတ်အေးအေးထားပါ..."

ဟန်ရှင်းက အချဉ်နံ့ထွက်နေသော မြက်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ပထမအချက်အနေနဲ့ ဒါက မြက်ပုပ်မဟုတ်ဘူး... ဒါကို အချဉ်ဖောက်ထားတဲ့မြက်လို့ ခေါ်တယ်... အရှင်မင်းကြီးက နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို စပါးရိုးပြတ်တွေနဲ့ ပဲပင်တွေကို ခုတ်ထစ်ပြီး အထူးဘက်တီးရီးယားတွေနဲ့အတူ လေလုံတဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ အချဉ်ဖောက်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတာ..."

"ဒုတိယအချက်က ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုအရ ဒါက မြက်ခြောက်ထက် အာဟာရ သုံးဆပိုများတယ်... ပြီးတော့ ဗီတာမင်လို့ခေါ်တဲ့ အရာတွေလည်း ကြွယ်ဝတယ်... ဒါကို စားတဲ့မြင်းတွေက ပိန်မသွားတဲ့အပြင် သူတို့ရဲ့ အမွေးတွေတောင် ပိုတောက်ပြောင်လာလိမ့်မယ်..."

"တတိယအချက်က..."

ဟန်ရှင်းက နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်း၌ တွက်ချက်မှုဆိုင်ရာ အရောင်တစ်ချက် လက်သွားလေသည်။

"ငါတို့ဆီမှာ ပဲအလုံအလောက် မရှိဘူး..."

ရှန်းယွီ အံ့သြသွား၏။

“မလုံလောက်ဘူး... လျူပန်က တစ်ကမ္ဘာလုံးက ပဲတွေကို လိုက်စုနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ယူလာလည်း အသုံးမဝင်ဘူး..."

ဟန်ရှင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"အကြီးစားမြင်းစီးတပ် သုံးထောင်နဲ့ အကူတပ်ဖွဲ့အတွက် မြင်းတစ်သောင်း... သူတို့က နေ့တိုင်း ပဲနက်ကက်တီ ငါးသောင်းလောက် စားကြလိမ့်မယ်... အဲ့နှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ရှန်းနုံတွေဆီ မရောက်ခင်မှာတင် ချင်ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်က မြင်းတွေကြောင့် ကုန်သွားလိမ့်မယ်... ပြည်သူတွေက ငတ်မသေပေမယ့် မြင်းတွေက အစားလွန်ပြီး အရင်သေကုန်လိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် ရောကျွေးရမယ်... အချဉ်ဖောက်ထားတဲ့မြက် ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ ပဲနက် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း... ဒါက အကောင်းဆုံး အချိုးအစားပဲ..."

ရှန်းယွီသည် ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက်ဖြင့် အချဉ်နံ့ထွက်နေသော အစာတစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှာခေါင်းအောက် တေ့ကြည့်လိုက်ရာ နီးပါး အန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဒီဟာက... တကယ်ပဲ စားလို့ရတာ သေချာရဲ့လား..."

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန်ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသည့် ရထားလုံးတစ်စီးသည် စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

လျူပန်သည် ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် သေသပ်စွာ ပြုလုပ်ထားသော ဂုန်နီအိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ဝေဆာနေလေသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မင်းတို့... ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ... ဗိုလ်ချုပ်တို့ အသံကို အဝေးကတောင် ကြားနေရတယ်..."

ရှန်းယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"လျူဇီ... မင်းလာတာ အတော်ပဲ... ဒီမြက်တွေကို ကြည့်စမ်း... ဒါ မြင်းစားဖို့လား..."

လျူပန်က အနီးသို့ တိုး၍ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာလေသည်။

"ဝိုး... အနံ့က အတော်ပဲ... ရှောင်ဟဲ မိသားစုဆီက ချဉ်ဖတ်နဲ့ အရသာက တစ်ပုံစံတည်းပဲ..."

သူသည် ညစ်ပတ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိတ်ထဲမှ မည်းနက်ပြီး မာကျောသော မုန့်ပြားနှင့်တူသည့် အရာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ရှန်း... မြက်တွေကိုချည်း ကြည့်မနေနဲ့... လာ... ဒါကို စမ်းကြည့်... ဒါက ငါတို့ လျူမိသားစု ကုန်သွယ်ရေးကုမ္ပဏီက အသစ်ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ တော်ဝင်အထူးထုတ်မြင်းမုန့်ပြားပဲ..."

"မြင်းမုန့်ပြား..."

ရှန်းယွီနှင့် ဟန်ရှင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

လျူပန်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒါကို ပဲနက်တွေကို အမှုန့်ကြိတ်ပြီး ခုတ်ထစ်ထားတဲ့ မြက်ခြောက်တွေနဲ့ ရောနှောကာ ဆားနဲ့ ထန်းလျက် အနည်းငယ် ထည့်ပြီးတော့ ဖိသိပ်ကာ အခြောက်ခံထားတာ..."

"ဒီပစ္စည်းက သိမ်းဆည်းရလွယ်ပြီး အရွယ်အစားလည်း သေးတယ်... ချီတက်နေတုန်း မြင်းဆာလာရင် ဒါလေး တစ်ချပ်ကျွေးလိုက်ရုံနဲ့ အစာတစ်နပ်စာ အကျိုးရှိတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း လျူပန်က မုန့်ပြားအသေးလေး တစ်ခုကို ဖဲ့ကာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး တကျွတ်ကျွတ်မြည်အောင် ဝါးစားပြလေသည်။

"အင်း... အရမ်းမွှေးတာပဲ... နည်းနည်းတော့ မာတယ်... ဒါပေမယ့် ဝါးလေလေ ပိုအရသာရှိလေလေပဲ..."

ရှန်းယွီမှာ ကြက်သေသေသွားလေသည်။ ဤလျူဇီက ရက်စက်လှသူဖြစ်သည်။ သူက မြင်းစားမည့် အစာကို ခိုးစားနေသည်လော။

သူ၏ ဘေးရှိ ဝူရန်မြင်းသည် အနံ့ကို ရသွားဟန်ဖြင့် လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အနီးသို့ တိုးလာပြီး လျူပန်၏ လက်ထဲမှ မုန့်ပြားတစ်ဝက်ကို ဆွဲယူကာ တကျွတ်ကျွတ်မြည်အောင် ဝါးစားလေတော့သည်။ ၎င်းသည် ထွေးမထုတ်လိုက်သည့်အပြင် နောက်ထပ် ထပ်လိုချင်နေပုံရ၏။

"ကြည့်စမ်း... မြင်းတွေတောင် သဘောကျတယ်..."

လျူပန်က သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ အမှုန်များကို ပုတ်ချလိုက်လေသည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ရှန်း... ဒီရထားလုံးအပြည့် မုန့်ပြားတွေက မင်းအတွက် လက်ဆောင်ပဲ... နောင်ကျရင် သဘောကျလို့ရှိရင် အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှာ ငါတို့အတွက် စကားကောင်းလေး ပြောပေးပြီး အမှာစာတွေ ပိုရအောင် လုပ်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..."

ရှန်းယွီသည် အရသာခံကာ စားသောက်နေသော မြင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပရိယာယ်ကြွယ်ဝပုံရသည့် လျူပန်နှင့် တွက်ချက်နေပုံရသည့် ဟန်ရှင်းတို့ကိုကြည့်ကာ သူ၏ တပ်မှူး

နေရာသည် အနည်းငယ် အသက်ရှူကျပ်နေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထို့ကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးက မြင်းတွေကို ဘယ်လိုအစာကျွေးရမလဲဆိုတာကို အကြံအစည်ထုတ်နေချိန်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ လူတွေကို ဘယ်လိုသတ်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ရှန်းယွီက မပွင့်တပွင့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မြင်းမှာ အင်အားရှိနေသရွေ့ ငါက ရှန်းနုံတွေကို နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ခုတ်ပိုင်းနိုင်တယ်..."

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ချီလင်ခန်းမ။

ယင်ကျိန်းသည် မြင်းများကို အစာကျွေးသည့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင်လည်း သိပ်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ သူသည် ယခုအခါ ပြည်သူ့သဘောထားစစ်ပွဲဟူသော ပိုမိုသိမ်မွေ့သည့် စစ်ပွဲတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။

ပင်မခန်းမဆောင်၏ အလယ်တွင် တုန်ယင်နေသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ အများအပြား ဒူးထောက်နေကြလေသည်။ သူတို့သည် ဖန်ကောင်းကျိကွေ့ မဏ္ဍပ်မှ စာရေးဆရာများဖြစ်ကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် စိုက်ပျိုးရေးစာအုပ်များကို ရေးသားနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ယနေ့တွင် အရှင်မင်းကြီးက သူတို့၏ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေသော တာဝန်တစ်ခုကို ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ငါ ရေးခိုင်းထားတဲ့ ဆောင်းပါးတွေကို ရေးပြီးပြီလား..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ လက်ထဲတွင် ချင်စက္ကူ အထပ်လိုက်ကို ကိုင်ထားကာ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ဦးဆောင်နေသည့် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ရေးသား... ပြီးစီးပါပြီ... ခေါင်းစဉ်က ရှန်းနုံတို့၏ လူမဆန်မှုနှင့် မဟာချင်၏ တရားမျှတမှု အကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဖတ်စမ်း..."

"မှန်လှပါ... ရှန်းနုံတို့သည် လူရိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်... သူတို့သည် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ရှက်ရွံ့ခြင်းတို့ကို မသိကြပေ... သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နယ်စပ်များကို ကျူးကျော်ပြီး ပြည်သူများကို နှောင့်ယှက်ကြသည်... ထို့ကြောင့် မဟာချင်သည် ပြည်သူများကို ကယ်တင်ရန်နှင့် အပြစ်ရှိသူများကို အပြစ်ပေးရန် တရားမျှတသော တပ်မတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်..."

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ယင်ကျိန်းသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး စာရွက်အထပ်လိုက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"အရမ်းပျော့ညံ့တယ်... စာဆန်လွန်းတယ်... ပျင်းစရာကောင်းလွန်းတယ်..."

"ဒီဆောင်းပါးက ငါ့အတွက် ရေးထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ မွေးရပ်မြေကို လွမ်းဆွတ်နေကြတုန်းဖြစ်တဲ့ ပြည်နယ်ခြောက်ခုက သာမန်ပြည်သူတွေအတွက် ရေးထားတာလား..."

"သူတို့က လူရိုင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်ရှိသူတွေကို အပြစ်ပေးပြီး ပြည်သူတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ နားလည်ကြရဲ့လား... သူတို့က ချင်အင်ပါယာက စစ်တိုက်ဖို့ လူတွေကို စစ်မှုထမ်းခိုင်းတော့မယ်လို့ပဲ ထင်ကြမှာ..."

ယင်ကျိန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး အလင်းစခရင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ... ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ခေါင်းစဉ်ပေးခြင်း နဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ခြယ်လှယ်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်စမ်း..."

[လက်ခံရရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး…]

[သတင်းအချက်အလက်စစ်ပွဲရဲ့ ပထမဆုံး အဓိကမူက ဘုံရန်သူတစ်ယောက်ကို ဖန်တီးဖို့ပဲ…]

ချင်အင်ပါယာက သူတို့၏ တိုင်းပြည်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့သောကြောင့် ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ ပြည်သူများသည် ချင်ကို မုန်းတီးကြလေသည်။ စစ်ပွဲအတွက် သူတို့၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိရန် ရှန်းနုံများသည် ချင်အင်ပါယာထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြောင်းနှင့် သူတို့သည် လူတိုင်းတစ်ဦးချင်းစီကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း ယုံကြည်လာစေရန် ပြုလုပ်ပေးရန် လိုအပ်လေသည်။

"သတင်းအချက်အလက်စစ်ပွဲရဲ့ ဒုတိယ အဓိကမူက ဇာတ်လမ်းက တိကျရမယ်၊ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ချင်းစာနိုင်စွမ်းရှိရမယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ထက်မြက်လာလေသည်။

"ပြန်ရေးစမ်း..."

"ခေါင်းစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်... တုန်လှုပ်ဖွယ်... ကျောက်ပြည်နယ် နယ်စပ်ရှိ ရွာသုံးရွာ အသတ်ခံရ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ယုတ်မာရက်စက်မှုကြီးကို ခံစားခဲ့ရဆိုပြီး ရေး..."

"ဒါမှမဟုတ်... ဝေ့ပြည်နယ်သားတစ်ဦး ဆွေမျိုးများထံ အလည်ပြန်ရာ မိဘဘိုးဘွားများ၏ အုတ်ဂူများကို ရှန်းနုံတို့က အိမ်သာအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရဆိုပြီး ပြောင်းရေး..."

ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိများမှာ ကြက်သေသေသွားကြလေသည်။

ဤအရာက... ဤအရာက လွန်စွာမှ... ပညာရှင်များကို အရှက်ရစေလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဘာလဲ... မရေးနိုင်ဘူးလား..."

ယင်ကျိန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"မရေးနိုင်ရင် ရှန်းလင်ဥယျာဉ်ကိုသွားပြီး အချဉ်ဖောက်ထားတဲ့မြက် သွားစား..."

"နယ်စပ်ကနေ ထွက်ပြေးလာကြတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို မင်းတို့ သွားပြီး အင်တာဗျူးလုပ်ရမယ်... ရှန်းနုံတွေက စပါးတွေကို ဘယ်လို လုယူသွားတယ်၊ ယောက်ျားတွေကို ဘယ်လို သတ်ဖြတ်တယ်၊ မိန်းမတွေကို ဘယ်လို ဖမ်းဆီးသွားတယ်ဆိုတဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်အောင် ငါ့အတွက် ရေးပေး..."

"ချီပြည်နယ်က လယ်သမားတွေ ဒါကိုမြင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပေါက်တူးတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားစေချင်တယ်... ချူပြည်နယ်က ပညာရှင်တွေ ဒါကိုမြင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဓားတွေကို ဆွဲထုတ်လာစေချင်တယ်..."

"မဟာတံတိုင်းကြီးက ငါ့ရဲ့ တံတိုင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့မိသားစုရဲ့ အသက်သွေးကြောဆိုတာကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက သိစေချင်တယ်..."

"နောက်တစ်ခု..."

ယင်ကျိန်းက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"ဟန်ရှင်းနဲ့ ရှန်းယွီတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးဇာတ်လမ်းတွေကို အခန်းဆက်ရေးဖို့ ချင်သတင်းစာမှာ ကဏ္ဍတစ်ခု စဖွင့်လိုက်... ရှန်းယွီကို ကမ္ဘာမြေပေါ် ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားအဖြစ် ပုံဖော်ပြီး ဟန်ရှင်းကို အဆင့်မြင့် မဟာဗျူဟာပညာရှင်အဖြစ် ပုံဖော်ရေးသား..."

"ငါက ကြယ်ပွင့်တွေကို ဖန်တီးချင်တယ်... အဲ့လူနှစ်ယောက်ရှိနေသရွေ့ ကောင်းကင်ပြိုကျလာရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်က ထိန်းထားပေးလိမ့်မယ်လို့ ပြည်သူတွေကို ခံစားရစေချင်တယ်..."

ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အံကြိတ်လိုက်ကြလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နာခံပါ့မယ်... စုစည်းဖို့... အို့ မဟုတ်ဘူး... သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့ သွားပါ့မယ်..."

ပြည်သူ့သဘောထား မျိုးစေ့များကို ချပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပေါင်းပင်များထက် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာလေသည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ၊ အရက်ဆိုင်များနှင့် ရှန်းယန်မြို့ရှိ လယ်ကွင်းများတွင်ပင် ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား... အဲ့ဒီရှန်းနုံတွေက လူမဟုတ်ဘူးကွ... သူတို့က အမွေးအမျှင်တွေထူတဲ့ မိစ္ဆာတွေ... သူတို့က ကလေးတွေရဲ့ နှလုံးနဲ့ အသည်းတွေကို စားကြတာတဲ့..."

"တကယ်လား..."

"ဘယ်လိုလုပ် အလိမ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မဟာချင်နေ့စဉ်သတင်းစာမှာတောင် ပါလာသေးတယ်... ပုံတွေတောင် ပါသေးတယ်ကွ... ယန်ပြည်နယ်က ရွာတစ်ရွာမှာ တစ်ရွာလုံးကို ရှန်းနုံတွေက ဖမ်းသွားပြီး ဝံပုလွေတွေကို ကျွေးပစ်လိုက်တယ်လို့ ရေးထားတာ..."

"ဒါက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... အဲ့ဒီသားရဲတွေ..."

"အာ... ပထမချင်ဧကရာဇ် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ မဟာတံတိုင်းကြီး ရှိနေလို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီမိစ္ဆာတွေက စောစောကတည်းက ဝင်တိုက်လောက်ပြီ..."

"ဗိုလ်ချုပ်ရှန်းယွီက အရပ်ဆယ်ပေရှိပြီး ခါးကလည်း ဆယ်ပေကျယ်တယ်လို့ ကြားတယ်... သူက တစ်နပ်ကို နွားတစ်ကောင်စာလောက် စားနိုင်တယ်တဲ့... သူက ရှန်းနုံတွေကို နှိမ်နှင်းဖို့ သံတံတိုင်း တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဦးဆောင်နေတယ်လို့ ပြောကြတယ်..."

"တိုက်မယ်... ငါတို့ တိုက်ရမယ်... ချင်ဥပဒေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို ငါမုန်းပေမယ့် ရှန်းနုံတွေ ရောက်လာရင် ငါတို့အားလုံး သေကုန်လိမ့်မယ်... ဆန်နှစ်တင်းလှူဖို့ ငါသဘောတူတယ်..."

ပုံမှန်အားဖြင့် နားလည်ရန် အခက်ခဲဆုံးအရာဖြစ်သော ပြည်သူ့ဆန္ဒသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့၏ တွန်းအားပေးမှုအောက်တွင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရှန်းယန်နန်းတော်ဆီသို့ စုစည်းလာလေတော့သည်။

ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ မှူးမတ်ဟောင်းများသည် နဂိုက စစ်ပွဲကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အကွက်ရွှေ့မှုငယ်အချို့ကို လုပ်ဆောင်လိုခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစောင့်များပင်လျှင် ရှန်းနုံများကို သတ်ဖြတ်ရန် စစ်တပ်ထဲသို့ မည်သို့ဝင်ရမည်ကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသောအခါ ဆွံ့အသွားကြလေတော့သည်။

ပြင်ပခြိမ်းခြောက်မှုများကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အရင်ဆုံး ပြည်တွင်းတည်ငြိမ်မှုကို ရယူရမည်ဖြစ်ပြီး ပြည်တွင်းတည်ငြိမ်မှုကို ရယူရန်အတွက် စာရေးသားခြင်းသာမက သံတမန်ရေးရာ နည်းလမ်းများလည်း လိုအပ်လေသည်။

ရှန်းနုံများမှာလည်း အားနေကြသည်မဟုတ်ပေ။ ထို့မန်ချန်ယွီသည် အင်အားစုဆောင်းနေသော်လည်း သူသည် ရှန်းယန်သို့ သံတမန်များကိုလည်း စေလွှတ်ခဲ့လေသည်။

လက်ဆောင်ပဏ္ဏာဆက်သခြင်းဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူတို့၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ရန်သူကို ထောက်လှမ်းရန်နှင့် အခွင့်အရေးရပါက ငွေကြေးခြိမ်းခြောက် တောင်းယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ချီလင်ခန်းမအတွင်း အထူးညီလာခံတစ်ခုကို ကျင်းပနေသည်။

ရှန်းနုံသံတမန်၏ အမည်မှာ ဟူယန်ကျောက်ဖြစ်ပြီး ရက်စက်သော မျက်နှာထားရှိသည့် လူသန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ထူထဲသော သားမွေးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားကောက်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ဒူးမထောက်ဘဲ ခပ်ဟဟသာ အရိုအသေပေးလျက် ခန်းမအတွင်းသို့ မောက်မာစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။

"မဟာချန်ယွီရဲ့ သံတမန်က ချင်ဧကရာဇ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ဟူယန်ကျောက်က မောက်မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ချင်ဧကရာဇ်က လမ်းကောင်းကောင်းတစ်ခု ဖောက်ထားတယ်လို့ မဟာချန်ယွီ ကြားသိရပြီး မြင်းစီးဖို့အတွက် အဲ့ဒီလမ်းကို ငှားရမ်းလိုပါတယ်... ဒါ့အပြင် ဒီဆောင်းရာသီ မြက်ခင်းပြင်မှာ နှင်းတွေ ထူထပ်စွာကျနေပြီး နွားတွေ၊ သိုးတွေ အများအပြား အေးခဲသေဆုံးသွားကြတယ်... ဒါကြောင့် မဟာချန်ယွီက ချင်ဧကရာဇ်ဆီကနေ စပါး ရှီနှစ်သိန်းအပြင်... လက်မှုပညာရှင် သုံးထောင်နဲ့ မိန်းမလှငါးရာကို တောင်းခံလိုပါတယ်..."

နန်းတော်အတွင်းရှိ နယ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းသွားကြသည်။

မုန့်ယီ၏ လက်သည် ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီးကသာ အမိန့်ပေးလိုက်ပါက သူသည် ဤလူရိုင်းကို နေရာတင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

သို့သော် ယင်ကျိန်းမှာ ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။

သူသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ပျင်းရိလေးတွဲနေဟန်ဖြင့် အနည်းငယ်... ကြောင်တောင်တောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။

"အိုး... မဟာချန်ယွီ... မင်းက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်..."

ယင်ကျိန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဒါက စပါးနဲ့ မိန်းမ နည်းနည်းပါပဲ... ချင်အင်ပါယာက အတိုင်းအတာမရှိ ချမ်းသာပါတယ်... ဒီလောက်လေးက ဘာအရေးလုပ်စရာရှိလို့လဲ..."

ဟူယန်ကျောက်သည် လျှို့ဝှက်စွာ ဝမ်းသာသွားသည်။ ကောလာဟလများမှာ မှန်ကန်ပုံရသည်။ ချင်ဧကရာဇ်မှာ အိုမင်းလာနေပြီဖြစ်ပြီး လမ်းဖောက်လုပ်မှုကြောင့် နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ ဗလာဖြစ်သွားသဖြင့် သူသည် စစ်တိုက်ရန် မရဲဝံ့တော့ခြင်းဖြစ်ရမည်။

"ဒါပေမယ့်..”

ယင်ကျိန်းက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။

"လက်မှုပညာရှင်တွေကတော့ အဆင်ပြေမယ်မထင်ဘူး... ငါကိုယ်တော်က အခု အာဖန်းနန်းတော်ကို တည်ဆောက်နေတော့ ငါတို့ဆီမှာတောင် လက်မှုပညာရှင်တွေ အလုံအလောက် မရှိဘူး... ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ၊ ငါကိုယ်တော်က မဟာချန်ယွီဆီကို ပိုကောင်းတဲ့အရာတွေ ပို့ပေးလိုက်မယ်..."

ယင်ကျိန်းက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

ကျောက်ကောင်းက မိန်းမစိုးတစ်စုနှင့်အတူ ထွက်လာလေသည်။ လင်ပန်းများပေါ်တွင် တင်ထားသည်မှာ ရွှေနှင့် ငွေများမဟုတ်ဘဲ ကြည်လင်နေသော အယ်လ်ကိုဟောရာခိုင်နှုန်း မြင့်မားသည့် အရက်ပုလင်းများ ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ ပေါင်းခံနည်းပညာကို အသုံးပြု၍ သန့်စင်ထားသော ၆၀ ဒီဂရီအထိ ပြင်းသည့် မန်တောင်လွီဖြစ်လေသည်။

လှပသေသပ်သော ဖန်ပုတီးစေ့များနှင့် မှန်သေတ္တာများလည်း ပါဝင်ပြီး ရှူယွင်ရုန် အိမ်သာသုံးစက္ကူ ရထားလုံးအပြည့်လည်း ပါဝင်လေသည်။

"ဒီအရက်ကို နတ်ဘုရားမူးယစ်လို့ ခေါ်တယ်..."

ယင်ကျိန်းက ပုလင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တစ်ငုံသောက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားသလို ခံစားရလိမ့်မယ်... မြက်ခင်းပြင်က အေးစက်လွန်းတော့ ဒါက အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ..."

"ဒီမှန်က လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ထင်ဟပ်ပြနိုင်တယ်... မဟာချန်ယွီရဲ့ ဇနီးသည်တွေကို ပေးလိုက်ရင် အလှမယ်တွေရဲ့ အပြုံးကို သေချာပေါက် ရရှိစေမှာပဲ..."

"ဒီစက္ကူနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့..."

ယင်ကျိန်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒါက တိမ်တိုက်တွေပေါ်က သာယာမှုမျိုးဆိုတာကို မဟာချန်ယွီ သုံးကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိသွားလိမ့်မယ်..."

ဟူယန်ကျောက်သည် သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ရှားပါးပြီး ထူးခြားသည့် ရတနာများကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ လောဘကြီးသော မျက်နှာသည် ဖန်မှန်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူသည် ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ရနံ့ကြောင့် သူ့ကို လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ… အားလုံးက ပစ္စည်းကောင်းတွေချည်းပဲ”

"ချင်ဧကရာဇ်က... တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲ..."

ဟူယန်ကျောက်က သူ၏ မောက်မာမှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး အရက်ပုလင်းကို လောဘတကြီး ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့ စပါးတွေကရော..."

"စပါးက ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

ယင်ကျိန်းက ငွေဖြုန်းလွန်းသူတစ်ဦးနှင့် တူစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း လမ်းတွေက သွားရလာရ ခက်ခဲနေလို့ပါ... မင်းက ဒီရတနာတွေကို အရင်ယူသွားလိုက်၊ ငါကိုယ်တော်က စပါးတွေကို နောက်မှ ပို့ပေးလိုက်မယ်..."

"ဒါနဲ့... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြသတဲ့အနေနဲ့ မင်းတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ဖို့ ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကိုလည်း စေလွှတ်လိုက်တယ်... မင်းတို့ရဲ့ မဟာချန်ယွီနဲ့ ကုန်သွယ်ဖို့အတွက် ပိုကောင်းတဲ့ အရက်တွေနဲ့ ပိုးထည်တွေလည်း ပါလာလိမ့်မယ်..."

ဟူယန်ကျောက်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ဤချင်ဧကရာဇ်မှာ တကယ်ကို အရူးတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်တကား။

"ကောင်းပြီ... သဘောတူတယ်..."

ရှန်းနုံသံတမန်များ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထားသော ရထားလုံး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့်အတူ ပြန်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မုန့်ယီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... ဘာကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့ ခုလိုအရှက်တကွဲအကျိုးနည်းမှုကို ခံစားရမှာလဲ... ဘာကြောင့် သူတို့ကို အရက်နဲ့ အသားတွေ ပေးရတာလဲ... အဲ့ဒီဖန်ထည်တွေက တန်ဖိုးမရှိရင်တောင် သူတို့က ရန်သူကို ကူညီထောက်ပံ့နေသလို ဖြစ်နေပါတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ပျင်းရိလေးတွဲနေဟန်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားလေသည်။

"ရန်သူကို ကူညီထောက်ပံ့နေတယ်..."

"မုန့်ယီ... မင်းက ပထမအလွှာကိုပဲ မြင်ရသေးတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အဲ့ဒီအရက်က အယ်လ်ကိုဟောရာခိုင်နှုန်း အရမ်းမြင့်တယ်... ရှန်းနုံတွေက မြင်းနို့အရက်ကို သောက်လေ့ရှိတော့ သူတို့က ဒါကို သေချာပေါက် စွဲလမ်းသွားလိမ့်မယ်... သူတို့ မူးနေပြီဆိုရင် မြင်းစီးနိုင်ဦးမလား... လေးဆွဲနိုင်ဦးမလား..."

"အဲ့ဒီဖန်ထည်တွေနဲ့ အိမ်သာသုံးစက္ကူတွေက သူတို့ မှူးမတ်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပျက်စီးစေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ... ခြိုးခြံချွေတာမှုကနေ ဇိမ်ခံဖို့က လွယ်ပေမယ့် ဇိမ်ခံမှုကနေ ခြိုးခြံချွေတာဖို့က ခက်ခဲတယ်... သူတို့ အိမ်သာသုံးစက္ကူနဲ့ ဖင်သုတ်ဖို့ အသားကျလာတဲ့အခါ၊ မှန်ထဲမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကြည့်ပြီး သဘောကျဖို့ အသားကျလာတဲ့အခါ၊ အပြည့်အဝ မူးယစ်နေဖို့ အသားကျလာတဲ့အခါ..."

"သူတို့ဟာ အရင်ကလို ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်တဲ့ ဝံပုလွေတွေ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ဒါ့အပြင်..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်ဝန်း၌ အရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။

“ငါကိုယ်တော် စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့က သာမန်ကုန်သည်အဖွဲ့ မဟုတ်ဘူး..."

"သူတို့က ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းက ထိပ်တန်းအထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေပဲ..."

"သူတို့က အထူးတာဝန်တစ်ခုနဲ့ မြက်ခင်းပြင်ကို ဝင်ရောက်ကြလိမ့်မယ်..."

"ဥပမာအနေနဲ့ပြောရရင် သူတို့က နွားနဲ့ မြင်းသားရေတွေကို ဈေးကြီးပေးဝယ်ပြီး ရှန်းနုံတွေကို သူတို့ရဲ့ စစ်မြင်းတွေကို သတ်ပြီး ပိုက်ဆံရဖို့ ရောင်းခိုင်းလိမ့်မယ်..."

"နောက်ဥပမာတစ်ခုက ထို့မန်ချန်ယွီက သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားကို ထီးနန်းလွှဲပြောင်းပေးတော့မယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေကိုဖြန့်ပြီး မောက်တွန်းကို ပုန်ကန်ဖို့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်လိမ့်မယ်..."

"ဒါကို သကြားအုပ်ထားတဲ့ ကျည်ဆန်လို့ ခေါ်တယ်..."

"ရှောင်ဂျီ..”

ယင်ကျိန်းက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း နည်းဗျူဟာကို မင်း ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းကောင်း သင်ယူထားသလဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာသင်ယူထားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါပဲ…]

[စွန်းဇူး စစ်ပညာကျမ်းမှာ 'တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ ရန်သူကို အညံ့ခံစေခြင်းသည် အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာဖြစ်သည်' လို့ ဆိုထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ... အရှင်မင်းကြီးက အဓိကအားဖြင့် ရှန်းနုံလူမျိုးတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နေတာပါ…]

သို့သော်လည်း ဟူယန်ကျောက်သည် လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူ ပြန်ရောက်သွားသောအခါ သူတို့ကို သေချာပေါက် စမ်းသပ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"သူ စမ်းသပ်ပါစေ..."

ယင်ကျိန်း လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ သံတံတိုင်းကလည်း နေရာကျဖို့ အချိန်လိုသေးတယ်... သူ့ကို အရင်ဆုံး လအနည်းငယ်လောက် ပျော်ပါးပြီး အကျင့်ပျက်တဲ့ဘဝမျိုးမှာ နေပါစေဦး..."

"ဆောင်းရာသီ ရောက်လာတဲ့အခါ..."

"အမူးပြေသွားတဲ့အခါ ခေါင်းဖြတ်ခံရတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ သူ့ကို သိအောင် ငါကိုယ်တော် လုပ်ပြမယ်..."

ထိုအချိန်တွင် နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ လျှို့ဝှက်လက်မှုရုံတစ်ခုအတွင်း။

ကျောက်ကောင်းသည် စိုစွတ်နေသော အဝတ်စ အထပ်ပေါင်းများစွာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မှိုတက်နေသော ပဲများနှင့် တိရစ္ဆာန်အစာပုံများကို ပြုပြင်ထုတ်လုပ်ရန် လက်မှုပညာရှင်များကို လမ်းညွှန်ပြသနေသည်။

"ဒါတွေ အကုန်လုံးကို ခုတ်ထစ်လိုက်... စိန်ဖြူ နည်းနည်းထည့်... အိုး မဟုတ်ဘူး... ကရိုတွန်ဆီ နည်းနည်းထည့်လိုက်..."

"အရှင်မင်းကြီးက ဒါက ရှန်းနုံတွေအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အထူးရိက္ခာလို့ ပြောတယ်... ခိုးယူရဲတဲ့သူ မည်သူမဆို ကွပ်မျက်ခံရမယ်..."

ကျောက်ကောင်းက ထူးဆန်းသော အနံ့ထွက်နေသည့် အဆိပ်အစာအိုးကို မွှေရင်း သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီစစ်ပွဲက... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နန်းတွင်းက အကွက်ဆင်မှုတွေထက်တောင် ပိုပြီး ညစ်ပတ်နေရတာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းယွီသည် မြင်းစီးကာ အဝေးမှ လက်နက်ကိုင် စစ်ရေးပြ လှည့်လည်နေသော ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ကြည့်နေသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့၏ အစောင့်များအားလုံးမှာ သန်မာထွားကြိုင်းသော လူသန်ကြီးများဖြစ်ကြပြီး ရထားလုံးများအောက်တွင် အရည်အသွေးမြင့် လက်စွပ်ပုံစံ ဓားများအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသူမှာ အန္တရာယ်ကင်းပုံရသည့် လျူပန်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

လျူပန်က ရှန်းယွီကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ဗိုလ်ချုပ်ရှန်း... ငါ ဟိုဘက်မှာ စီးပွားရေး သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်... သူတို့ရဲ့ မြင်းတွေအကုန်လုံး ငါဆွဲဆောင်ပြီးသွားတဲ့အထိ စောင့်နေပြီးရင် မင်းသွားသတ်လို့ရပြီ..."

ရှန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ဒီချင်လူမျိုးတွေက... သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေ အကုန်လုံး မည်းနက်နေတာပဲ..."

သို့သော် သူသည် ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ညစ်ပတ်တဲ့နည်းလမ်းတွေ သုံးသုံး..."

"နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ပေးမယ့် ခုတ်ချက်ကို ငါကပဲ လုပ်ဆောင်ပေးမယ်..."