အခန်း ၂၃

အခန်း (၂၃) ယင်ရှန်းတောင်ခြေရှိ သင်္ချာသင်ခန်းစာတစ်ခု

ယင်ရှန်းတောင်၏ တောင်ဘက်ဆင်ခြေလျှောတွင် မြောက်လေသည် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေသည်။

ဤနေရာသည် စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ရေကြည်ရာမြက်နုရာလှည့်လည်သွားလာသော ဘဝတို့ကြားမှ သဘာဝနယ်နိမိတ်မျဉ်းဖြစ်ပြီး ဤအချိန်တွင် မဟာချင်အင်ပါယာနှင့် ရှန်းနုံတို့ကြား ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရသော ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်လည်း ဖြစ်သည်။

အတိတ်က ဓားများဆွဲထုတ်ကာ စစ်စည်သံများ ဆူညံနေသည့် တင်းမာသော အခြေအနေမျိုးနှင့် မတူဘဲ ယနေ့ ချင်တပ်မတော်၏ ရှေ့တန်းစခန်းသည် ထူးဆန်းသော ပညာရပ်ဆိုင်ရာ လေထုတစ်မျိုးကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။

ကွယ်ဝှက်နေသော တောင်ကြားတစ်ခုထဲတွင် သံမဏိမျှော်စင်များကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသော အကြီးစားသံချပ်ကာမြင်းတပ်သား သုံးထောင်တို့သည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဓားသွေးခြင်း သို့မဟုတ် မြင်းစာကျွေးခြင်းတို့ကို မလုပ်ဘဲ တစ်ယောက်စီတိုင်းက သစ်ကိုင်းငယ်တစ်ခုစီကို ကိုင်ထားကာ သူတို့ရှေ့ရှိ သဲပြင်ပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော ထူးဆန်းသည့် ပုံကြမ်းများကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။

အလယ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသူမှာ သူနှင့်မလိုက်ဖက်သော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သင်ကြားရေးကြိမ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဟန်ရှင်းပင်ဖြစ်၏။

"အားလုံးပဲ သေချာနားထောင်ကြ..."

ဟန်ရှင်းက သူ၏ ဘေးရှိ ကျောက်ကောင်းမှ မီးသွေးဖြင့် အမည်းရောင်ခြယ်ထားသော သစ်သားသင်ပုန်းကို ခေါက်လိုက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏အသံတွင် ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာစက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဒီနေ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုခုတ်ထစ်ရမလဲဆိုတာကို ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက သားသတ်သမားတွေ လုပ်တဲ့အလုပ်ပဲ... ငါတို့က သင်္ချာအကြောင်း ပြောကြမယ်..."

အောက်ဘက်ရှိ အကြီးစားသံချပ်ကာ မြင်းတပ်သားများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားမလည်နိုင်စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ချူပြည်နယ်မှ ရှန်းယွီ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသားများဖြစ်ကြပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် ပခုံးကျယ်ကာ ခါးတုတ်ကြပြီး သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ကြွက်သားများမှလွဲ၍ အခြားအရာမရှိပေ။ သူတို့ကို လူသတ်ခိုင်းခြင်းက တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း စာရင်းတွက်ခိုင်းခြင်းကမူ သူတို့ကို သတ်ပစ်သည်ထက်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။

"စစ်ရေးအကြံပေးအရာရှိဟန်..."

တပ်မှူးတစ်ယောက်က မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်ထောင်ကာ ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့က စစ်တိုက်ဖို့ ဒီနေရာကိုလာတာ... အဲဒီဂဏန်းသင်္ချာဆိုတဲ့အရာကိုသင်တော့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ... စာရင်းမတွက်တတ်ရင် ငါ့ရဲ့ဓားက မထက်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား..."

လူအုပ်ကြီးထဲမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေသော ရှန်းယွီသည် သူ၏ ပေါင်ရှစ်ဆယ်အလေးချိန်ရှိသော လက်စွပ်ပုံစံဓားကို ပျင်းရိစွာ ကစားနေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်မရှည်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ယင်ကျိန်းက မထွက်ခွာမီ ဟန်ရှင်း၏ တိုက်ပွဲမတိုင်မီ သင်ခန်းစာကို နားထောင်ရမည်ဟု တင်းကျပ်စွာ အမိန့်မပေးခဲ့ပါက သူသည် အချိန်ဖြုန်းရန်အတွက် ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ရှန်းနုံကင်းထောက်အချို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးထွက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်၏။

ဟန်ရှင်းက တစ်ခန်းလုံးကို အေးစက်စွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မရှိသော မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

"မေးခွန်းကောင်းပဲ..."

ဟန်ရှင်းက လှည့်လိုက်ပြီး ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုနှင့် မြှားတစ်စင်းကို ဆွဲလိုက်၏။

"ဒါက ခေါင်းပဲ... ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ဓားပဲ..."

"မင်းတို့ရဲ့ မြင်းအမြန်နှုန်းက တစ်စက္ကန့်ကို ဆယ်မီတာဖြစ်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ ဓားက ရှစ်ပေါင် အလေးချိန်ရှိတယ်လို့ ထားလိုက်ပါ... မြင်းစီးကွင်းကို အသုံးပြုပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ခါးနဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကနေ အားယူလိုက်ရင် ဓားကို လွှဲရမ်းလိုက်တဲ့ အမြန်နှုန်းက တစ်စက္ကန့်ကို ဆယ့်ငါးမီတာ ဖြစ်သွားတယ်..."

"ဒါဆိုရင် ဓားသွားက ရှန်းနုံလူမျိုးရဲ့ လည်ပင်းကို ထိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ရွေ့လျားစွမ်းအင် ဘယ်လောက် ထွက်လာသလဲ..."

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုတပ်မှူးမှာ မျက်လုံးပြူးကာ နားမလည်နိုင်သော စကားများကို နားထောင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"အဲဒါက သားရေချပ်ကာ သုံးထပ်နဲ့ လည်ပင်းရိုးကို ဖြတ်တောက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အင်အားပဲ..."

ဟန်ရှင်းက သူ၏ မေးခွန်းကို သူ့ဘာသာပြန်ဖြေရင်း ရူးသွပ်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ရူပဗေဒပဲ... အဲဒါက သင်္ချာပဲ..."

"ဒါပေမယ့်..."

ဟန်ရှင်းက သူ၏ လေသံကို ပြောင်းလိုက်ကာ သူ၏ သင်ကြားရေးတံဖြင့် ကျောက်သင်ပုန်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်လေသည်။

"အကယ်၍ မင်းတို့က အနိုင်လိုချင်ဇောနဲ့ ရန်သူကို ငါးမိုင်ထက်ပိုပြီး လိုက်ဖမ်းမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ မြင်းအမြန်နှုန်းက တစ်စက္ကန့်ကို ခြောက်မီတာအထိ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်မှာ ရှန်းနုံတွေရဲ့ တန်ပြန်ပစ်ခတ်မယ့် မြှားတွေရဲ့ အမြန်နှုန်းက တစ်စက္ကန့်ကို ငါးဆယ်မီတာ ရှိလိမ့်မယ်..."

"ဖြစ်တန်စွမ်းသီအိုရီအရ မင်းတို့ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို မြှားမှန်နိုင်ခြေက အပုံတစ်ထောင်ပုံ တစ်ပုံကနေ ငါးရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးလာလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဓားကလည်း အလုံအလောက် မမြန်တဲ့အတွက် ရန်သူရဲ့ သားရေချပ်ကာကို ဖြတ်တောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ရလဒ်ကတော့..."

ဟန်ရှင်းက ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ကြီးမားသည့်ကြက်ခြေခတ်တစ်ခုကို ဆွဲလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သေပြီ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့က မိုက်မဲလို့ပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့က သင်္ချာမတွက်တတ်လို့ပဲ..."

ရှန်းယွီက နောက်ဆုံးတွင် ဆက်၍ နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သားရဲခေါင်းများပါသော သူ၏ အနက်ရောင်ချပ်ကာသည် မြေကြီးနှင့် ပွတ်တိုက်မိပြီး တုံးတိတိ သတ္တုသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟန်ရှင်း... မင်းက အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ အရမ်းပြောလွန်းတယ်..."

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများက တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

"စစ်မြေပြင်ဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်... မင်းအတွက် ဒါတွေကို တွက်ချက်ဖို့ ဘယ်သူက အချိန်ရမှာလဲ... အစစ်အမှန် ခွန်အားကြီးသူတစ်ယောက်က ဖြစ်တန်စွမ်းအားလုံးကို သုညအထိ လျှော့ချပစ်နိုင်တယ်..."

"ငါက အလုံအလောက် မြန်မြန်ပြေးနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့ရဲ့ မြှားတွေက ငါ့ကို မီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဟန်ရှင်းက ထိုလူပုံစံ မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တပ်မှူးရှန်း... အရှင်မင်းကြီးက ဒါကို အတိုင်းအတာလျှော့ချတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုလို့ ပြောခဲ့တယ်... ငါတို့က မင်းရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အင်အားနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ စက်မှုလုပ်ငန်းနဲ့ သင်္ချာကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်နေတာ..."

"သတင်းပို့ပါတယ်..."

ကင်းထောက်တစ်ယောက်က စက်ဝိုင်းထဲသို့ လှိမ့်ဝင်လာပြီး တင်းမာနေသော သင်ခန်းစာကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်သည်။

"စစ်ရေးအကြံပေးအရာရှိဟန်... စစ်သူကြီးရှန်း... ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းဆီကနေ အရေးပေါ်သတင်း ပို့လာပါတယ်... ရှန်းနုံတွေရဲ့ လက်ဝဲပညာရှိက လက်ရွေးစင် မြင်းတပ်သား နှစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ပြီး ဟေးဖုန်းတောင်ကြားရဲ့ မြောက်ဘက် မိုင် ၃၀ အကွာအဝေးကို ဝင်ရောက်လာပါပြီ... သူတို့က ငါတို့ရဲ့ တပ်ဘေးဘက်ကို ချဉ်းကပ်နေပါတယ်..."

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်က ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားကာ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူတို့ရောက်လာပြီ..."

"သုံးထောင်ကို နှစ်သောင်းနဲ့ ယှဉ်ရမယ်ပေါ့..."

ရှန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားပြီး သားကောင်ကို မြင်လိုက်ရသော မုဆိုးတစ်ယောက်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။

"ဟန်ရှင်း... မင်းရဲ့ သင်္ချာသင်တန်းက ပြီးသွားပြီ... အခုတော့ ကာယသင်တန်း အချိန်ရောက်ပြီ..."

သို့သော် ဟန်ရှင်းကမူ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ ထူထဲသော စာရင်းစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စာမျက်နှာအနည်းငယ် လှန်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာဂျီ ပြောတာကတော့ ဒီနေ့ အနောက်မြောက်လေ တိုက်လိမ့်မယ်... အဆင့်လေး အင်အားရှိတယ်တဲ့... မီးရှို့ဖို့ သင့်တော်ပေမယ့် မြှားပစ်ဖို့တော့ မသင့်တော်ဘူး..."

"တပ်မှူးရှန်း..."

ဟန်ရှင်းက မြေပုံပေါ်ရှိ တောင်ကြားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“အလောတကြီး မဝင်ပါနဲ့... အဲဒီလူလည်အိုကြီး လျူပန်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို အရင်ပြီးအောင် စောင့်လိုက်ပါဦး..."

ဟေးဖုန်းတောင်ကြား၏ မြောက်ဘက်တွင် ရှန်းနုံတပ်စခန်းရှိသည်။

လက်ဝဲပညာရှိသည် သူ၏ မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် အလွန်လှပသော ဖန်အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာက နီရဲနေသည်။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ အရက်... တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ အရက်ပဲ..."

လက်ဝဲပညာရှိက လေချဉ်တက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော အရက်နံ့က နှစ်မိုင်အကွာအထိ လွင့်ပျံသွားလေသည်။

"အဲဒီလူအိုမိုက်ကြီး ချင်ရှီဟွမ်က ဒီလောက်ပြင်းတဲ့ အရက်ကို တကယ်ပို့ပေးခဲ့တာပဲ... မြင်းနို့ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှန်းနုံမြင်းတပ်သားများကလည်း နန်းတွင်းရေးရာဌာနက အထူးပံ့ပိုးပေးထားသော မန်တောင်လွီကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့၏ စိတ်တိုင်းကျ သောက်သုံးရင်း ယိမ်းထိုးနေကြသည်။

သူတို့၏ အမြင်တွင် ဤတောင်ဘက်သို့ ခရီးစဉ်မှာ ခရီးသွားရန်နှင့် ကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ချင်တပ်မတော်၏ အဓိကတပ်မကြီးမှာ လမ်းများ ဖောက်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး နယ်စပ်တွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ရှေ့မှာ ချင်ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတစ်ခုရှိနေပါတယ်..."

တပ်မှူးတစ်ယောက်က မြင်းစီးလာပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် လောဘရမ္မက်အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"သူတို့ရဲ့ လှည်းက ပျက်သွားလို့ လမ်းဘေးမှာ ပြင်နေကြတယ်... လှည်းပေါ်မှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အပြည့်ပဲ..."

"အို..."

လက်ဝဲပညာရှိ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"သူတို့ကို လုယက်ကြ... ယောကျာ်းတွေကို သတ်ပြီး မိန်းမတွေကိုယူကြ..."

မလှမ်းမကမ်းတွင် လျူပန်သည် တမင်တကာ ဖျက်ဆီးထားသော ဝင်ရိုးကျိုးနေသည့် လှည်းကြီးဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် အသားညှပ်မုန့်ပြားတစ်ခုကို ကိုင်ကာ စားရင်း ကျိန်ဆဲနေသည်။

"ဖန်ခွိုက်... မင်းက အရူးပဲ... ငါက မင်းကို ဝင်ရိုးကို ဖြေလျှော့ခိုင်းတာ... ချိုးပစ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး... အခုကြည့်စမ်း ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ... တကယ်ရွှေ့လို့မရတော့ဘူး..."

ဖန်ခွိုက်က ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကို... ငါက ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို ပိုပြီး ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လုပ်ကြည့်ရုံပါ..."

ချဉ်းကပ်လာသော ရှန်းနုံမြင်းတပ်သားများကို မြင်သောအခါ လျူပန်သည် ထွက်မပြေးပေ။ ထိုအစား သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ သူနှင့်မလိုက်ဖက်သော ပိုးသားဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်သော ကောက်ကျစ်ကာ ဖားယားသည့် အပြုံးကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးတို့... မတိုက်ခိုက်ပါနဲ့... မတိုက်ခိုက်ပါနဲ့... ကျွန်တော်က ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားပါ... တကယ့်ကို ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားပါ..."

လျူပန်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ယာဉ်တန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြီးတို့အတွက် လက်ဆောင်တွေပါ... ပိုးသားကောင်းတွေပါတယ်... ပြီးတော့... ရှူယွင်ရုန်လည်း ပါတယ်..."

လက်ဝဲပညာရှိက သူ၏ အနီးသို့ မြင်းစီးလာပြီး ပြုံးဖြီးနေသော ဝတုတ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ချင်ပြည်နယ်ကလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က ရှန်းယန်က ကုန်သည်တစ်ယောက်ပါ... မင်းကြီးတို့အားလုံး ရောက်လာပြီလို့ ကြားတဲ့အတွက် အထူးသဖြင့်... အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာပါ..."

လျူပန်က သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ချင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းအပေါ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး၏ စာရင်းကို ရေးသားထားသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို မသတ်သရွေ့ ဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဟာတွေပါပဲ... နောက်ဆိုရင်လည်း လတိုင်း ကျွန်တော် ပို့ပေးပါ့မယ်..."

လက်ဝဲပညာရှိက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ကျာပွတ်ဖြင့် လျူပန်၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ချင်လူမျိုးတွေက သတ္တိမရှိကြဘူး..."

သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"လူတွေ... ရွှေ့ကြ... အကုန်လုံးကို ရွှေ့ကြ..."

ရှန်းနုံစစ်သားများက အောင်ပွဲခံသံများပေးကာ ယာဉ်တန်းဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။ သူတို့သည် တာပေါ်လင်စများကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ ပိုးထည်များ၊ အရက်အိုးများနှင့် တောက်ပနေသော ဖန်ဂေါ်လီသေတ္တာ အနည်းငယ်ပင် အပြည့်ပါဝင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါတော့ ချမ်းသာပြီဟေ့..."

သို့သော် သူတို့ သတိမထားမိသည်မှာ ထိုအရက်ကောင်း လှည်းများ၏ အောက်တွင် အနက်ရောင် မြေအိုးတန်းများ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအိုးများထဲတွင် အရက်များ မပါဝင်ဘဲ ရေနံဆီများ ပါဝင်နေလေသည်။

ထို့ပြင် လျူပန်သည် လက်ဝဲပညာရှိထံ ပေးအပ်ခဲ့သော စာရင်းတွင် အထူးအမှုန့်တစ်မျိုးကို လျှို့ဝှက်စွာ သုတ်လိမ်းထားသည်။

၎င်းမှာ ရှောင်ဂျီက ပံ့ပိုးပေးထားသော အားပြင်းဝမ်းနှုတ်ဆေး၏ အမှုန့်ပုံစံဖြစ်သည်။

"အစ်ကို... ငါတို့ ဆုတ်ခွာကြမလား..."

ဖန်ခွိုက်က ကြမ်းတမ်းသော ရှန်းနုံများကို ကြည့်ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများပြန်နေသည်။

"ဆုတ်ခွာမယ်..."

လျူပန်က ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်ပြီး နေရောင်က စူးရှနေသော်လည်း အနောက်မြောက်လေက ပြင်းထန်နေသည်။

"မလောနဲ့..."

လျူပန်က လှည်းပေါ်ရှိ အရက်ကောင်းများကို သောက်နေသော ရှန်းနုံလူမျိုးများကို မျက်စိမှိတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျည်ဆန်တွေကို ခဏလောက် ထပ်ပျံသန်းခွင့် ပေးလိုက်ပါဦး..."

"သူတို့အလုံအလောက်သောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါမှ ငါတို့ ပြေးကြမယ်..."

"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင်..."

လျူပန်က အဝေးရှိ တောင်ကြားဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အရူးရှန်းက အဲဒီအချိန်ကျရင် ထွက်လာသင့်ပြီ…”

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်။

အရက်နှင့် ပါတိုဆေးဆီတို့၏ ပေါင်းစပ်အာနိသင်များ စတင်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်က မြင့်မားခဲ့သော ရှန်းနုံတပ်မတော်၏ စိတ်ဓာတ်သည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားသည်။ စစ်သားအများအပြားမှာ သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး မျက်နှာများ ဖြူရော်နေကာ သူတို့၏ မြင်းများပေါ်တွင် ယိမ်းထိုးနေကြသည်။

"ဒီအရက်က... နည်းနည်း ပြင်းလာသလိုပဲ..."

လက်ဝဲပညာရှိသည် သူ၏ အူများ ထုံးသွားသကဲ့သို့ မူးဝေလာလေသည်။

"ချင်လူမျိုးတွေက... အဆိပ်ခတ်ထားတာလား..."

ထိုအချိန်တွင် မြေကြီးက စတင်တုန်ခါလာသည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

အစပိုင်းတွင် အဝေးမှ နှလုံးခုန်သံကဲ့သို့ အလွန်တိုးညှင်းနေသည်။ သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် ထိုအသံသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လှိမ့်ဝင်လာသော မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ လုံးထွေးကာ သိပ်သည်းလာသည်။

"အဲဒါက ဘာအသံလဲ..."

လက်ဝဲပညာရှိက ရုန်းကန်ထရပ်ကာ သူ၏ ဓားကောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် အမည်းရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

အမည်းရောင်မျဉ်းသည် လျင်မြန်စွာ ထူလာပြီး ကြီးမားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ရွေ့လျားနေသော သံမဏိနံရံကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

အကြီးစားသံချပ်ကာ မြင်းတပ်သား သုံးထောင်။

လူနှင့် မြင်းအားလုံး ချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အနက်ရောင် သံမဏိချပ်ကာသည် နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ငရဲပြည်မှ သရဲတပ်မတော်ကြီးနှင့် တူနေသည်။

စစ်မြင်းတိုင်း၏ နှာခေါင်းပေါက်များမှ အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး မြင်းစီးသူရဲကောင်းတိုင်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးများကို တပ်ဆင်ထားကြသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ ဆယ့်နှစ်ပေ အရပ်မြင့်ပြီး တံခါးရွက်လောက် ကြီးမားသော ဓားရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ လေထဲတွင် အနီရောင် ငှက်မွေးများ ရိုင်းစိုင်းစွာ ကခုန်နေသည်။

"အဲဒါ ဘယ်လိုမိစ္ဆာမျိုးလဲ..."

ရှန်းနုံစစ်သားများက ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် ချင်စစ်သားများနှင့် စစ်ရထားများကို မြင်ဖူးကြသော်လည်း မြင်းများနှင့် လူများကို သံပုံးများထဲတွင် ထည့်ထားသည့် ဤသို့သောအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။

"မြှားတွေပစ်ကြ... အခုမြှားတွေပစ်ကြ..."

လက်ဝဲပညာရှိက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ကျဲပါးနေသော မြှားမိုးများက ပျံသန်းလာသည်။

"ချွင်..."

ပုံမှန်အားဖြင့် သားရေချပ်ကာကို ဖောက်ထွင်းနိုင်သော အရိုးမြှားများသည် ထိုလေးလံသော သံမဏိချပ်ကာများကို ထိမှန်သောအခါ ကျောက်ခဲကို ထိမိသော သွားကြားထိုးတံများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အရာတစ်ခုမျှပင် မကျန်ရစ်ဘဲ ပြန်ကန်ထွက်သွားသည်။

"ဘာမှအသုံးမဝင်ဘူး... ဘာမှအသုံးမဝင်ဘူးလား..."

ခြေလှမ်းငါးရာ အကွာအဝေး။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လူနှင့် မြင်းကြားရှိ တည်ငြိမ်သော စည်းလုံးမှုခံစားချက်ကို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြင်းစီးကွင်းက သူ့ကို အကန့်အသတ်မရှိသော ယုံကြည်မှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ရာ ထိုအရာသည် လူမသတ်မီ သူ၏ နောက်ဆုံး အသက်ရှူခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"တပ်မတော်တစ်ခုလုံး..."

ရှန်းယွီက သူ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ အသံက မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာသည်။

"သူတို့ကို ချေမှုန်းကြ..."

"သတ်..."

မြင်းတပ်သား သုံးထောင်က တစ်ပြိုင်နက် အရှိန်တင်လိုက်ကြသည်။

အတိတ်က မြင်းတပ်များ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် မြင့်မားသော ကုန်းနှီးနှင့် မြင်းစီးကွင်းများကြောင့် မြင်းစီးသူရဲကောင်းများသည် သူတို့၏ မြင်းများကို ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ တိုက်တွန်းနိုင်ပြီး ကျောပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူတို့၏ အလေးချိန်တစ်ခုလုံးကို အရှေ့သို့ ဖိချထားနိုင်သည်။

အမြန်နှုန်း... စွမ်းအား... ဒြပ်ထု…

ဟန်ရှင်း၏ ရူပဗေဒ ဖော်မြူလာက ဤအချိန်တွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသည်။

ခြေလှမ်းတစ်ရာ အကွာအဝေး။

ရှန်းနုံမြင်းတပ်သားများက နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လာပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် ကြိုးစားလာကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလှသော အပေါ့စားမြင်းတပ်သားများသည် ဤသံမဏိမိစ္ဆာများရှေ့တွင် ကျောက်တုံးကို ထိမိသော ကြက်ဥများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဝုန်း..."

တပ်မတော်နှစ်ရပ် ရင်ဆိုင်မိသွားကြသည်။

သောင်တင်ရေကင်းဖြစ်နေခြင်း မရှိသလို ကြာရှည်သော ရုန်းကန်မှုလည်း မရှိပေ။

ကျိုးပဲ့ပျက်စီးခြင်းသာ ရှိ၏။

ရှန်းယွီက ဦးဆောင်သွားပြီး သူ၏ ပေါင်ရှစ်ဆယ် အလေးချိန်ရှိသော လက်စွပ်ပုံစံဓားကြီးက သူ၏ မြင်းအမြန်နှုန်းဖြင့် လွှဲရမ်းသွားသည်။

"ရွှတ်..."

သူ့ရှေ့ရှိ ရှန်းနုံမြင်းတပ်သား သုံးယောက်သည် သူတို့၏ မြင်းများနှင့်အတူ ဤတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသည်။ သွေးများနှင့် ကလီစာများက လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပွင့်လန်းနေသော အနီရဲရဲ မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ရှန်းယွီသည် ဒုတိယလှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြုရန် လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။ သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို အလျားလိုက် ကိုင်ထားရုံဖြင့် သူ၏ စစ်မြင်း၏ အဟုန်ကို အသုံးပြုကာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

သွားလေရာအရပ်တိုင်းတွင် လူများနှင့် မြင်းများ လဲကျသွားကြပြီး ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များက နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားသည်။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်ရှိ သံမဏိချပ်ကာဝတ် မြင်းတပ်သား သုံးထောင်သည် အသားကြိတ်စက် သုံးထောင်ကဲ့သို့ ရှန်းနုံတို့၏ ချောင်ချိနေသော ဖွဲ့စည်းပုံထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

"ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လက်ဝဲပညာရှိသည် သူ၏ လက်ရွေးစင်တပ်ဖွဲ့များ ဂျုံများကဲ့သို့ ရိတ်သိမ်းခံနေရသည်ကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်နေတော့သည်။

သူ၏ ဓားကောက်သည် ရန်သူ၏ ချပ်ကာကို ထိမှန်သွားရာ မီးပွားများသာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားရှိ အရေပြားကိုသာ ကွဲအက်သွားစေသည်။ ရန်သူက တစ်ဖန် တူတစ်လက်ကို လွှဲရမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ခေါင်းထိပ်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ စက်ပစ္စည်းများရှိ ခေတ်ကာလကွာဟမှုပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အတိုင်းအတာလျှော့ချတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"ပြေး... ပြေးကြ..."

လက်ဝဲပညာရှိက သူ၏ မြင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ဤငရဲဆန်သော မြင်ကွင်းမှ လွတ်မြောက်ချင်နေသည်။

သို့သော် သူ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ကြောင်းကို သိလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်က... အလွန်နာကျင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှု၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် ပါတိုဆေးဆီ၏ အာနိသင်များက နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဘွတ်.."

မြင်းပေါ်တွင် လက်ဝဲပညာရှိသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုသာမက သူ၏ ခွန်အားကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားသည်။

တောင်စောင်းပေါ်တွင် ဟန်ရှင်းက သူ၏ မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် ဤမြင်ကွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် သေကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

"ရှန်းယွီရဲ့ ဝင်တိုက်တဲ့ အမြန်နှုန်းက တစ်စက္ကန့်ကို ဆယ့်နှစ်မီတာဖြစ်ပြီး ရန်သူရဲ့ ပြိုလဲသွားတဲ့ အမြန်နှုန်းက တစ်စက္ကန့်ကို ရှစ်မီတာ ဖြစ်တယ်..."

"ရန်သူတပ်တွေက အနောက်မြောက်ဘက် ၃၀ ဒီဂရီထောင့်ကို ပြန့်ကျဲသွားကြတယ်..."

"ဒီနေရာမှာ ငါးမိုင်အကွာမှာ တောင်ကြားတစ်ခု ရှိတယ်..."

ဟန်ရှင်းက သူ၏ ပုတီးခုံကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ရှိ သတင်းပို့သူကို ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး မုန့်ထျန်းရဲ့ အပေါ့စားမြင်းတပ်သားတွေကို သတင်းပို့လိုက်..."

"အနောက်မြောက်ဘက်ကို သွားပြီး လော့ရင်တောင်ကြားရဲ့ အပေါက်ကို ပိတ်ထားလိုက်ပါ..."

"သူတို့ကို လောတကြီး မသတ်ဖို့ ပြောလိုက်... သူတို့ရဲ့ အိတ်တွေကို လုံလုံခြုံခြုံ ပိတ်ထားသမျှ ကာလပတ်လုံး အဲ့ဝမ်းလျှောနေတဲ့ ရှန်းနုံတွေတစ်ယောက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သတင်းပို့သူသည် တစ်ဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကို ကြည့်ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ပိန်ပါးသော ပညာရှိကို အကြောက်တရားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အမိန့်ခံယူပါ့မယ်..."

တိုက်ပွဲက ထင်ထားသည်ထက် ပိုမြန်မြန် ပြီးဆုံးသွားသည်။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်။

စစ်မြေပြင်တွင် ညည်းတွားသံများနှင့် စစ်မြင်းများ၏ ဟီသံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လက်ရွေးစင် ရှန်းနုံမြင်းတပ်သား နှစ်သောင်းအနက် အများစုမှာ အသတ်ခံခဲ့ရပြီး ကျန်သူများမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တုန်ယင်နေကြသည်။

သူ၏ မြင်းပေါ်တွင် တက်စီးနေသော ရှန်းယွီသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သွေးအိုင်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံရကာစ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။ သူ၏ ချပ်ကာသည် အသားစများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏ ဓားရှည်မှာလည်း တုံးသွား၏။

သို့သော် သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမှ မပြဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိသည်။

"တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်..."

ရှန်းယွီက ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"စစ်ဆိုတာ ဒါမျိုးပဲ... လူသတ်တယ်ဆိုတာဒါမျိုးပဲ..."

သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော သုံ့ပန်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူတို့အားလုံးကို သတ်လိုက်... အလောင်းပုံကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ကြ..."

ရှန်းယွီက သူ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ အမြင်တွင် ဤလူရိုင်းများကို ထားရှိခြင်းက အစားအစာများကို ဖြုန်းတီးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ပြီး မြက်ခင်းပြင်များကို ခြောက်လှန့်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"နေဦး..."

အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟန်ရှင်းက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မြင်းမလေးတစ်ကောင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ စီးနှင်လာသည်။

"တပ်မှူးရှန်း... သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်ပါ..."

ရှန်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရောင်တစ်ခု လက်လာလေသည်။

"ဘာ... ဟန်ရှင်း... မင်းက ငါ့ကို သုံ့ပန်းတွေကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးချင်တာလား... ဒီစစ်မြေပြင်မှာ ငါက အမိန့်ပေးတဲ့သူပဲ..."

"စစ်မြေပြင်မှာ မင်းက တာဝန်ခံပဲ... ဒါပေမယ့် စစ်ပွဲပြီးသွားရင် ငါက တာဝန်ခံပဲ..."

ဟန်ရှင်းက ယင်ကျိန်း၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားသော ချင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်ပဲ..."

ရှန်းယွီက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း သူသည် သူ၏ ဓားကို ချထားလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ဟန်ရှင်းက သုံ့ပန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး စာရင်းရှင်းရန် စတင်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးရှန်း... ချင်ပြည်နယ်ရဲ့ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ သန်စွမ်းတဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်က တန်ဖိုးဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလား..."

"ဒင်္ဂါးပြားငါးထောင်တောင် တန်တယ်..."

"ဒီနေရာမှာ သုံ့ပန်းရှစ်ထောင်ရှိတယ်... အဲဒါက ဒင်္ဂါးပြား သန်းလေးဆယ်ပဲ..."

"ဒင်္ဂါးပြား သန်းလေးဆယ်နဲ့ ပဲမည်း ဘယ်လောက် ဝယ်လို့ရမလဲ... ဖြောင့်တန်းတဲ့ လမ်း ဘယ်နှမိုင်ဖောက်လို့ရမလဲ... မင်းရဲ့ ညီအစ်ကို သုံးထောင်အတွက် ချပ်ကာအသစ် ဘယ်နှစုံရနိုင်မလဲ..."

ဟန်ရှင်းသည် ရှန်းယွီကို ငွေဖြုန်းတီးသော သားတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း လူတစ်ယောက်ကို ခုတ်လိုက်တဲ့အခါ မင်းက ခေါင်းတစ်ခုကို ဖြတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး... ငွေတွေကို ဖြတ်လိုက်တာပဲ..."

"ဒါ့အပြင်..."

ဟန်ရှင်းက အဝေးတွင် စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းနေသော လျူပန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီလူတွေဟာ လမ်းဖောက်လုပ်ရေးအတွက် အကောင်းဆုံး ကုန်ကြမ်းတွေပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်... သူတို့က သန်စွမ်းတယ်... အစားနည်းတယ် ပြီးတော့ လုပ်အားခ ပေးစရာလည်း မလိုဘူး..."

"ငါတို့ သူတို့ကို သတ်လိုက်ရင် ဘယ်သူက သတ္တုတူးမလဲ... ဘယ်သူက မဟာတံတိုင်းကြီးကို တည်ဆောက်မလဲ... မင်းရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သားတွေကို အုတ်သယ်ခိုင်းရမယ်လို့

အကြံပေးနေတာလား..."

ရှန်းယွီခမျာ အံ့အားသင့်သွာ၏။

သူသည် လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်က အလွန်ရုပ်ဆိုးခဲ့သော ရှန်းနုံလူမျိုးများကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ယခုအခါ ဟန်ရှင်း၏ ပေသီးသံအောက်တွင် သူတို့သည် လမ်းလျှောက်နေသော ရွှေတုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လူသတ်ခြင်းထက် ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်းက ပိုဆိုးသည် ဟူသော ဤယုတ္တိဗေဒသည် စစ်ရေးအင်အားကို ရိုသေလေးစားသော ရှန်းယွီအတွက် အတော်လေး သက်ရောက်မှု ရှိသည်။

"ဟွန့်..."

ရှန်းယွီက သူ၏ ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်လေသည်။

မင်းက ပိုရက်စက်တယ်... ဒီခြေနှစ်ချောင်းနဲ့ သိုးတွေက မင်းရဲ့ဟာတွေပဲ..."

"ဒါပေမယ့်..."

ရှန်းယွီက အဝေးရှိ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ချည်နှောင်ခံထားရပြီး မရပ်မနား အော်ဟစ်နေသော လက်ဝဲပညာရှိကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ခေါင်းက ငါ့ဟာပဲ... ငါ အဲဒါကို အရှင်မင်းကြီးဆီ ပြန်ယူသွားမယ်... အရက်နဲ့ လဲဖို့လေ..."

တိုက်ပွဲသတင်းကို စာပို့ခိုများက သယ်ဆောင်ကာ ဖြောင့်တန်းသော ဘိလပ်မြေလမ်းတစ်လျှောက် ရှန်းယန်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ချီလင်ခန်းမ။

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အောင်ပွဲသတင်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် များစွာသော အမူအရာကို မပြသပေ။

"နှစ်သောင်းကို သုံးထောင်... ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အောင်ပွဲပဲ..."

"တစ်သောင်းနှစ်ထောင် ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး ရှစ်ထောင် အဖမ်းခံရတယ်... ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသေအပျောက်က... ငါးဆယ့်ရှစ်ယောက်ပဲ..."

ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသေအပျောက် အချိုးအစားပင် ဖြစ်လေသည်။

ညီလာခံအောက်ဘက်တွင် အရာရှိများမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ချင်ပြည်နယ်က အစွမ်းထက်ကြောင်း သူတို့သိကြသော်လည်း ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ကြပေ။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

လီစစ်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"ဤသည်မှာ မဟာချင်ပြည်နယ်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးတာပဲ... သံမဏိမျှော်စင်ကို ချထားလိုက်ရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါတို့ကို ဘယ်သူက ယှဉ်နိုင်မှာလဲ..."

ယင်ကျိန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှု မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက ရုပ်ဝတ္ထုတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းရဲ့ ရလဒ်ပဲ..."

သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ချင်မင်းဆက်ကို ကိုယ်စားပြုသော အနက်ရောင်အလံကို ယင်ရှန်းတောင်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ စိုက်ထူလိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

"ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါကိုယ်တော်က ရှန်းနုံတွေကို အနိုင်ယူလိုက်ရုံသာမကဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း နိုးကြားစေခဲ့တယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး ဘာကြောင့် ခုလိုပြောရတာလဲ..."

"အတိတ်က ငါကိုယ်တော်က ကမ္ဘာကြီးကို ပေါင်းစည်းဖို့ဆိုတာ လူဦးရေအများအပြားရှိခြင်းနဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းတွေအပေါ် မူတည်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ..."

"အခု ငါကိုယ်တော် နားလည်သွားပြီ... ကမ္ဘာကြီးကို ပေါင်းစည်းဖို့ဆိုတာ မင်းပြောတဲ့... ကုန်ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအား အပေါ်မှာ မူတည်တယ်..."

"ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ သံမဏိက သူတို့ထက် ပိုမာကျောတဲ့အခါ ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ မြင်းတွေက သူတို့ထက် ပိုမြန်တဲ့အခါ ပြီးတော့ ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ဂဏန်းသင်္ချာက သူတို့ထက် ပိုကောင်းတဲ့အခါ..."

"သူတို့က ငါကိုယ်တော်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘာကို အသုံးပြုနိုင်မှာလဲ..."

ယင်ကျိန်း လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်က စုဝေးနေသော အရာရှိများကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ပို၍ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"မုန့်ထျန်းဆီကို အမိန့်ပေးလိုက်..."

"မြို့တော်ကို အလျင်စလို ပြန်လာစရာ မလိုဘူး..."

"ဟန်ရှင်းကို အဲ့သုံ့ပန်းတွေကို ဦးဆောင်ပြီး နေရာမှာတင် မြို့တစ်မြို့ တည်ဆောက်ခိုင်းလိုက်... ယင်ရှန်းတောင်ခြေမှာ လက်နက်ချမြို့တစ်မြို့ကို တည်ဆောက်ချင်တယ်..."

"ဒါ့ပြင်..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်သော အရောင်တစ်ခု လက်သွားသည်။

"ဒီအောင်ပွဲကြီးသတင်းကို မဟာချင် နေ့စဉ်သတင်းစာရဲ့ မျက်နှာဖုံးမှာ ပုံနှိပ်လိုက်... ပြီးတော့ အဲဒီထိုးဖောက်မရနိုင်တဲ့ ချပ်ကာကိုပါ ပုံဖော်ပြသလိုက်..."

"ငါကိုယ်တော်က သူတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ပြန်လည်ရယူချင်နေသေးတဲ့ ပြည်နယ်ခြောက်ခုက အထက်တန်းလွှာအိုကြီးတွေကို သင်ခန်းစာကောင်းတစ်ခု ပေးချင်တယ်..."

"ရှန်းနုံတွေတောင် ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ ချပ်ကာကို မဖြတ်နိုင်ခဲ့ဘူး... သူတို့ရဲ့ မြေအောက်ခန်းတွေထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ သံချေးတက်နေတဲ့ ကြေးဝါဓားတွေက..."

"ဖြတ်လို့ ရနိုင်ပါဦးမလား…”