အခန်း ၂၄

အခန်း (၂၄) မြက်ခင်းပြင်ထက်မှ လေချွန်မြားများနှင့် ရှန်းယန်မြို့၏ အလုပ်ကြမ်းနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး စီးပွားရေးပညာ

ယင်ရှန်းတောင်ခြေရှိ တစ်ချိန်က လူသူကင်းမဲ့လျက်ရှိသော ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်သည် ယခုအခါတွင် နောင်လာနောက်သား သမိုင်းပညာရှင်များပင် စကားမဆိုနိုင်လောက်အောင် အံ့သြမှင်တက်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြသနေသည်။

ထိုနေရာတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများ မရှိသကဲ့သို့ သွေးချောင်းစီးနေခြင်းလည်း မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုနေရာသည် လူလှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ လွင့်ပျံနေသည်။ အကယ်၍ ကြာပွတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ချင်စစ်တပ်မှ ကြီးကြပ်ရေးမှူးများကိုသာ မမြင်ရပါက ဤနေရာကို ကြီးမားသော အပြန်အလှန်အကူအညီပေးရေး သမဝါယမအဖွဲ့ကြီးတစ်ခုဟု ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။

ဖမ်းဆီးရမိထားသော ရှန်းနုံခွန်အားကြီးလူသန် ရှစ်ထောင်တို့သည် သူတို့၏ သားမွေးဝတ်ရုံများကို ချွတ်ခွာခံရပြီး တစ်ပြေးညီ မီးခိုးရောင် အကြမ်းထည် အင်္ကျီတိုများဖြင့် အစားထိုး ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ထိုအရာများမှာ လျူပန်က ရှန်းယန်မှ ယူဆောင်လာသော မရောင်းရသည့် ကုန်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မြင်းစီးရာတွင် အဆင်ပြေစေမည့် နူးညံ့သော ဘွတ်ဖိနပ်များကို မဝတ်ဆင်ရတော့ဘဲ လေးလံသော သံကြိုးများဖြင့် ခတ်နှောင်ခံထားရသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်တတ်သော ဤဝံပုလွေရိုင်းများသည် ယခုအချိန်တွင် ထူးထူးခြားခြား လိမ္မာယဉ်ကျေးနေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူတို့၏ရှေ့တွင် ကြီးမားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခုရှိနေပြီး ထိုအပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော ရှန်းနုံပုံစံဖြင့် ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုကို ရေးဆွဲထားလေသည်။

ရွေးချယ်စရာ (၁) - ခုတ်ဖြတ်ခံထားရသော ဦးခေါင်းတစ်ခု။

ရွေးချယ်စရာ (၂) - ရေနွေးငွေ့ထောင်းထောင်းထနေသော သိုးသားကလီစာဟင်းချို တစ်ပန်းကန်နှင့် အဖြူရောင် ပေါက်စီတစ်လုံး။

"မင်းတို့အားလုံး နားထောင်ကြ..."

လျူပန်သည် မြေကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်သော သံဖြူအသံချဲ့စက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ ယခုမှ သင်ယူထားသော ရှန်းနုံဘာသာစကား အတိုအထွာအချို့ဖြင့် ဟစ်အော်ပြောဆိုနေပြီး လက်ဟန်ခြေဟန် အမျိုးမျိုးကိုလည်း ပြသနေသည်။

"ချင်အင်ပါယာမှာ ငါတို့က အချောင်ခိုတဲ့သူတွေကို မမွေးထားသလို အသုံးဝင်တဲ့သူတွေကိုလည်း မသတ်ဘူး..."

"ဟိုးဘက်က ကျောက်ခဲပုံကိုမြင်လား... အဲဒါတွေကို ဟိုဘက်ကို ရွှေ့လိုက်... တစ်လှည်းစာ ရွှေ့နိုင်ရင် ပေါက်စီတစ်လုံးရမယ်... ဆယ်လှည်းစာ ရွှေ့နိုင်ရင် အသားဟင်းချို တစ်ပန်းကန် ထပ်ရမယ်..."

“အကယ်လို့ မင်းတို့က အပျင်းထူဖို့ ရဲတယ်ဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်...”

လျူပန်က သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော အနက်ရောင်သံချပ်ကာဝတ် မြင်းသည်တော်တန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ထိုသူများမှာ ရှန်းယွီ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်သော ကြီးကြပ်ရေးမှူးများ ဖြစ်ကြသည်။

“သူတို့ရဲ့ ဓားတွေကို သဘောတူလားဆိုတာ သွားမေးကြည့်လိုက်...”

ခွန်အားကြီးမားသော ရှန်းနုံတပ်မှူးတစ်ဦးသည် သူ၏လက်ထဲရှိ လေးလံသော ကွန်ကရစ်တုံးကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးမှ မွှေးပျံ့နေသော သိုးသားဟင်းချိုဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

သူသည် အစားအစာရရှိရန်အတွက် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရ၏။ ယခုအခါတွင် သူသည် တိုက်ခိုက်စရာ မလိုတော့ဘဲ ကျောက်ခဲများကို ရွှေ့ရုံမျှဖြင့် အဖြူရောင်ဂျုံမှုန့်ကို စားသုံးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာက ဆိုးရွားသော အပေးအယူတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပုံရပေ။

"ရွှေ့ကြ..."

တပ်မှူးက ကျောက်တုံးကို မချီကာ ထွက်ခွာသွားရင်း ဟစ်အော်လိုက်၏။

ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးရှိလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်ရှိနေသော အကျဉ်းသားများသည်လည်း ချက်ချင်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်လာကြလေသည်။ မူလက ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး စစ်ပွဲ၏ အောင်ပွဲရပစ္စည်းများအဖြစ် ပြသခံရမည့်သူများသည် ယခုအခါ ချင်အင်ပါယာအတွက် အသက်သာဆုံးနှင့် အသန်မာဆုံး လုပ်သားအင်အားစု ဖြစ်လာကြလေပြီ။

ဟန်ရှင်းသည် ဘေးဘက်ရှိ စာရင်းကိုင်အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ပေသီးကို တချွတ်ချွတ်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲတွက်ချက်နေလေသည်။

“အလုပ်သမား ရှစ်ထောင်ဆိုရင် ချင်အင်ပါယာရဲ့ သာမန်အလုပ်သမားတွေရဲ့ လုပ်အားခအတိုင်း ပေးမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကို ဒင်္ဂါးနှစ်သောင်း ကုန်ကျလိမ့်မယ်... အခုက ကလီစာဟင်းချို အိုးအနည်းငယ်နဲ့ ဂျုံမှုန့်ပဲ လိုတော့လို့ ကုန်ကျစရိတ်က ဒင်္ဂါးနှစ်ထောင်တောင် မပြည့်တော့ဘူး...”

"ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းက သာမန်အလုပ်သမားတွေထက် ၁.၅ ဆ ပိုများတယ်..."

ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မရှိသော မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သကဲ့သို့ လုပ်ဟန်ပြရင်း စာရင်းစာအုပ်ထဲတွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးမှတ်လိုက်လေသည်။

ရှန်းနုံလူမျိုးများသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး လေးလံသော အလုပ်ကြမ်းများအတွက် အလွန်သင့်လျော်သည်။ ရေရှည် အသုံးပြုရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။

ရှန်းယွီသည် မြင်းကို စီးနင်းလှည့်လည်နေရင်း ဟန်ရှင်း၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မကျေနပ်သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

"ဟန်ရှင်း... မင်းက ဒီဝံပုလွေပေါက်စတွေကို ဒီမှာအုတ်တွေပဲ သယ်ခိုင်းထားမှာလား... ဒါက သူတို့အတွက် အရမ်းသက်ညှာလွန်းတယ်... ငါ့ကိုသာ မေးရင် သူတို့အားလုံးကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ပြီး ဦးခေါင်းခွံတောင်ကုန်းကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်သင့်တယ်... ဒါမှသာ မြက်ခင်းပြင်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ..."

ဟန်ရှင်းက ခေါင်းပင်မော့မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“တပ်မှူးရှန်း... အဲဒါက ငွေဖြုန်းတဲ့သူတွေရဲ့ အပြုအမူပဲ... အရှင်မင်းကြီးက ဒါလည်း စစ်ပွဲတစ်မျိုးပဲလို့ မိန့်တော်မူခဲ့တယ်..."

"ဘာစစ်ပွဲလဲ..."

"စီးပွားရေးအရ အပြန်အလှန် ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ စစ်ပွဲလေ..."

ဟန်ရှင်းသည် ချွေးသံတရွှဲရွှဲဖြစ်နေသော ရှန်းနုံလူမျိုးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မြက်ခင်းပြင်က အစားအစာ ပြတ်လပ်ပေမယ့် ခွန်အားတွေ အများကြီးရှိတယ်... ချင်က လုပ်သားအင်အား ပြတ်လပ်ပေမယ့် အစားအစာတွေ အများကြီးရှိတယ်..."

“သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို ကုန်စင်အောင် ညှစ်ထုတ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ မြို့ရိုးတွေနဲ့ လမ်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရမယ်... သူတို့က ပေါက်စီတွေကို စားပြီး အုတ်အိမ်တွေမှာ နေရတာကို အသားကျသွားပြီဆိုရင် မြက်ခင်းပြင်ဆီ ပြန်သွားပြီး ငတ်မွတ်ခံရဖို့ သဘောကျမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

"ဒါကို... အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးလို့ ခေါ်တယ်..."

ရှန်းယွီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ မိစ္ဆာအယူဝါဒတွေ... ငါကတော့ သူတို့ သေသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ရှန်းယွီသည် မည်သည့်လုပ်ရပ်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ ဤ

ရှန်းနုံလူမျိုးများသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တော်သော အလုပ်သမားများဖြစ်ကြောင်း သူလည်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ဆောက်ရန် တစ်လခန့် အချိန်ယူရမည့် လက်နက်ချမြို့၏ အုတ်မြစ်ကို ဤလူများက သုံးရက်အတွင်း တူးဖော်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌။

လွတ်မြောက်လာခဲ့သော မောက်တွန်းသည် ရှုံးနိမ့်သွားသော စစ်သည်ဒါဇင်အနည်းငယ်ကို ဦးဆောင်ကာ လမ်းပျောက်နေသော ခွေးများကဲ့သို့ တော်ဝင်နန်းတွင်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီးစည်းထားသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဒဏ်ရာများကမူ သွေးထွက်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ထိုကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ကို ခြောက်လှန့်နေလေသည်။

ချင်လူမျိုးများ၏ သံရထားများ၊ သူတို့၏ လေးလံသော သံချပ်ကာများနှင့် အနည်းငယ် ထိမိရုံဖြင့် ကြေမွသွားသော အရိုးမြားများနှင့် ဖြတ်တောက်၍မရသော သံချပ်ကာတို့ကြားမှ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော ခြားနားချက်များပင် ဖြစ်သည်။

“နည်းပညာ...”

မောက်တွန်းသည် အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်၏။

“ကွာဟချက်က နည်းပညာမှာ ရှိနေတယ်...”

သူသည် တော်ဝင်နန်းတွင်း၏ ရွှေရောင်တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ နှစ်သိမ့်မှုများဖြင့် ကြိုဆိုခြင်း မခံရဘဲ ထို့မန်ချန်ယွီ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများနှင့် မဟာချန်ယွီရာထူးကို ဆက်ခံသင့်သော သူ၏ပြိုင်ဘက် ဖအေတူမအေကွဲ ညီဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင်ပြောင်နေသော အပြုံးတို့ကိုသာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

"အထက်တန်းလွှာ မြင်းသည်တော် နှစ်သောင်းမှာ... မင်းက လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပဲ ပြန်ခေါ်လာနိုင်တာလား..."

ထို့မန်ချန်ယွီက သူ၏ အရက်ခွက်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်၏။

"မောက်တွန်း... မင်းက မြက်ခင်းပြင်အတွက် အရှက်ရစရာပဲ..."

"ခမည်းတော်... ချင်လူမျိုးတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

မောက်တွန်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံက အက်ကွဲနေလေသည်။

“သူတို့မှာ သံချပ်ကာတွေရှိနေပြီ... လူတွေရော မြင်းတွေပါ သံမဏိတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြားတွေက လုံးဝ ဖောက်ထွင်းလို့ မရဘူး... သူတို့က မိစ္ဆာကောင်တွေပဲ..."

"ဆင်ခြေတွေ..."

ထို့မန်က ဟစ်အော်လိုက်ပြီး မောက်တွန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်ကျောက်လိုက်၏။

"ချင်လူမျိုးတွေက လယ်လုပ်ဖို့လောက်ပဲသိတဲ့ သိုးအုပ်တစ်အုပ်ပါပဲ... မင်း ရှုံးသွားတယ်၊ ဒါပါပဲ... မင်း ဘာအဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေကို လာပြောနေတာလဲ... လူတွေ... ဒီအမှိုက်ကောင်ကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်သွားပြီး သိုးကျောင်းဖို့ မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ဆီ ပို့လိုက်စမ်း..."

မောက်တွန်းက အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် သူသည် ခုခံခြင်းမရှိသလို သနားညှာတာရန်လည်း မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက လုံးဝ အေးစက်သွားပြီး ရေငြိမ်ကန်တစ်ခုကဲ့သို့ အနက်အရှိုင်းကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

သူ နားလည်သွားလေသည်။

သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ချင်လူမျိုးများ ပေးပို့သော အရက်ကောင်းများနှင့် ဖန်ဂေါ်လီလုံးများကို စွဲလမ်းနေသည့် အဘိုးအိုသည် ခေတ်ကာလကို မျက်ခြည်ပြတ်သွားခဲ့လေပြီ။ ချင်တို့၏ သံမဏိရေစီးကြောင်းက သူ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် မြင်းစီးခြင်းနှင့် မြားပစ်ခြင်းတို့တွင် အနိုင်မခံအရှုံးမပေးနိုင်သူအဖြစ် အိပ်မက်မက်နေဆဲပင်ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ဤအိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသော အဘိုးကြီးကသာ ရှန်းနုံကို ဆက်လက်ဦးဆောင်နေမည်ဆိုပါက သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော ကံကြမ္မာမှာ ဟန်ရှင်းဟု အမည်ရသော ချင်လူမျိုးတို့၏ နတ်ဆိုးလက်သို့ အဖမ်းခံရပြီး ကိုယ်လက်အလုပ်ကြမ်းများကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းခံရရန်သာ ရှိတော့သည်။

ညဉ့်နက်နေလေပြီ။

မောက်တွန်းသည် သူ၏ တဲအတွင်း၌ ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အထူးပြုလုပ်ထားသော လေချွန်မြားတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ တီထွင်မှုပင်ဖြစ်သည်။ ထိုမြားများကို ပစ်ခတ်လိုက်သည့် မည်သည့်နေရာကိုမဆို သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည်လည်း ထိုဦးတည်ရာအတိုင်း ပစ်ခတ်ရမည် ဖြစ်၏။

"ချင်လူမျိုးတွေ အင်အားကြီးမားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူတို့မှာ အသံတစ်သံတည်း ရှိနေလို့ပဲ..."

မောက်တွန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ မြားကို ကြည့်လိုက်၏။

“အဲဒီယင်ကျိန်းက သူလုပ်ချင်တာကို လုပ်နိုင်ပြီး ဘယ်သူကမှ သူ့ကို မဆန့်ကျင်ရဲဘူး..."

"ငါတို့ကျတော့ မျိုးနွယ်စုတွေ စုပေါင်းထားတာဖြစ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေက မစည်းလုံးကြဘူး... ငါတို့ရဲ့ ဖခင်ကလည်း အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီ..."

"ရှင်သန်ဖို့အတွက်... အဲဒီကျောက်ခင်းလမ်းရဲ့ ဖိကြိတ်တာကို မခံရဖို့အတွက်..."

"ရှန်းနုံတွေလည်း ပထမဆုံးဧကရာဇ်တစ်ပါး လိုအပ်တယ်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အမဲလိုက်ကွင်း၌။

ထို့မန်ချန်ယွီသည် သူချစ်မြတ်နိုးရသော အငယ်ဆုံးသားတော်နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်အုပ်စုတို့ ခြံရံလျက် ဒရယ်များကို အမဲလိုက်နေသည်။ သူသည် ချင်လူမျိုးများ ပေးအပ်ထားသော အရပ်မြင့်သည့် မြင်းကို စီးနင်းထားပြီး ချင်တို့ထံမှ ရရှိသော ပိုးသားအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန်လှပသော ဖန်သားအရက်ပုလင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် သူ့ကိုယ်သူ အလွန် ကျေနပ်နေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျင်မြန်သော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မောက်တွန်းသည် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် သူ၏ ကိုယ်ရံတော် ငါးရာနှင့်အတူ ပေါ်လာပြီး သူတို့သည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သစ္စာရှိသူများဖြစ်လေသည်။

"အဲဒါကဘယ်သူလဲ... အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဘာလို့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ..."

ထို့မန်က မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။

မောက်တွန်းက တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ လေးကို ဆွဲတင်ကာ မြားတစ်စင်းကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး လေချွန်မြားက ထို့မန်ချန်ယွီ၏ အောက်ရှိ စစ်မြင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်ထားလိုက်သည်။

"ဝှီး..."

စူးရှသော လေချွန်သံတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

"ရွှီး... ရွှီး..."

မြားငါးရာက အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာပြီး တန်ဖိုးဖြတ်မရသော စစ်မြင်းကို ချက်ချင်းပင် မြားစိုက်ခုံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ထို့မန်သည် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး အရက်ပုလင်းလည်း ကွဲကြေသွားသည်။ သူက ဟစ်အော်လိုက်၏။

"မောက်တွန်း... မင်း ရူးနေလား... မင်းက ပုန်ကန်ချင်နေတာလား..."

မောက်တွန်းသည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ သူ၏ လေးကို ထပ်မံဆွဲတင်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လေချွန်မြားက ထို့မန်၏ အနှစ်သက်ဆုံး ကိုယ်လုပ်တော်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည်။

"ဝှီး..."

မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ကိုယ်ရံတော် ငါးရာက မြားမိုးရွာချလိုက်ရာ ထိုကိုယ်လုပ်တော်မှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် အစိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ထို့မန်မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားသည်။ မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့ကာ စက်ရုပ်များကဲ့သို့ဖြစ်နေသော ကိုယ်ရံတော်များကိုကြည့်ရင်း သူ၏ အတွင်းစိတ်၌ နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူ အမြဲတမ်း ရိုက်နှက်ဆဲဆိုနေကျ သားလေး ဟုတ်ပါသေးသလော။ ဤသူများသည် ရှင်းလင်းစွာပင် လေ့ကျင့်သင်ကြားထားသော ဝံပုလွေတစ်အုပ် ဖြစ်နေလေပြီ။

နောက်ဆုံးအကြိမ်။

မောက်တွန်းသည် သူ၏ လေးကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လေချွန်မြား၏ ထိပ်ဖျားသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး မျက်နှာပေါ်၌ အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသော အဘိုးအိုဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည်။ ထိုသူကား သူ၏ဖခင်ဖြစ်ပြီး ရှန်းနုံတို့၏ မဟာချန်ယွီပင် ဖြစ်သည်။

"မောက်တွန်း... ငါက မင်းရဲ့ အဖေကွ... ငါက ချန်ယွီကွ..."

ထို့မန်က အကြောက်တရားကို သူ၏ အာဏာဖြင့် ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားရင်း ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။

မောက်တွန်း၏ လက်ချောင်းများက အနည်းငယ်မျှပင် တုန်ယင်ခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ချင်စစ်တပ်၏ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော်များနှင့် မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလာနေသော ဘိလပ်မြေလမ်းတို့ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာလသည်။

"အဖေ... အဖေ အိုမင်းနေပြီ..."

"အဖေ့ရဲ့ ခေတ်က ကုန်သွားပြီ..ရှန်းနုံတွေ မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်မသွားစေဖို့အတွက်... ကျေးဇူးပြုပြီး သေလိုက်ပါတော့..."

"ဝှီး…”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကိုယ်ရံတော်အချို့ တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။ ချန်ယွီကို ပစ်ခတ်ခြင်းမှာ ကြီးမားသော နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှုကြီးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် များစွာသောသူတို့မှာ မောက်တွန်း၏ အသက်ရှုမှားလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကြောင့် ဖမ်းစားခံလိုက်ရသည်။ သို့မဟုတ် ချင်လူမျိုးများ၏ သံမဏိမိစ္ဆာကောင်များကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခွန်အားကြီးသူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါရန်

ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

"ရွှီး... ရွှီး..."

ခေတ်သစ်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို သယ်ဆောင်လာသော ချွန်ထက်သည့် မြားရာပေါင်းများစွာသည် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေသူ၏ သနားစရာကောင်းသော ဘဝကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့မန်ချန်ယွီသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် သေဆုံးသွားသည်။

မောက်တွန်းသည် သူ၏ မြင်းကို စီးကာ တောင်ကုန်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဦးခေါင်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဦးခေါင်းကို မြင့်မားစွာ မြှောက်ကိုင်ထားပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များထံသို့ ဝံပုလွေဘုရင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မဟာခန်းဘုရင်ပဲ..."

"မျိုးနွယ်စုအားလုံး အခုချက်ချင်း အင်အားစုကြ... အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ အိုးခွက်ပန်းကန်တွေကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြ..."

"ငါတို့ အနောက်ဘက်ကို သွားမယ်... အနောက်ဘက်ကို..."

"ချင်လူမျိုးတွေက အရမ်းကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်၊ ငါတို့ သူတို့ကို မရင်ဆိုင်နိုင်ဘူး... ဒါပေမယ့် အနောက်ဘက်မှာတော့... အဲဒီမှာ ယွဲ့ကျီနဲ့ တုန်းဟူလိုမျိုး ပိုလွယ်ကူတဲ့ ပစ်မှတ်တချို့ ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်..."

"ငါတို့ သူတို့ရဲ့ သံမဏိတွေနဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေကို သွားခိုးမယ်... အဲဒီ သံအိုးတွေ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ပြန်လာမယ်..."

လိပ်ပြာ၏ တောင်ပံများ ခတ်သွားသည်။

ယင်ကျိန်း၏ "အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ရေး" နှင့် "အကြီးစား မြင်းသည်တော်တပ်" တို့ကြောင့် ရှန်းနုံတို့သည် အာဏာဗဟိုချုပ်ကိုင်မှုကို အချိန်မတိုင်မီ ပြီးစီးခဲ့ကြပြီး အနောက်ဘက်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။

ဤအကြီးအကျယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုက လာမည့် ရာစုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အလယ်ပိုင်းအာရှနှင့် ဥရောပအထိပင် ဘုရားသခင်၏ ကပ်ဘေးဟု လူသိများသော ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းလာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းသည် ချင်ရှီဟွမ်၏ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံရသော ကစားကွက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်၊ ချီလင်ခန်းမ။

ယင်ကျိန်းသည် မောက်တွန်းက သူ့ကို အင်အားကြီးသူသာ ရှင်သန်နိုင်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် တိုင်းပြည်အတွင်းရှိ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

မဟာချင် နေ့စဉ်သတင်းစာ၏ မျက်နှာဖုံးခေါင်းစဉ်ဖြစ်သော "သုံးထောင်ဖြင့် နှစ်သောင်းကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီ... သံချပ်ကာမြင်းသည်တော်တပ်၏ နတ်ဘုရားအဆင့် စွမ်းအားက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီ" ဟူသော စာသားက ရှန်းယန်ရှိ ပြည်သူများ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များကို လုံးဝ မီးတောက်သွားစေခဲ့သည်။

ချင်စစ်တပ်၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး လျှို့ဝှက်စွာ ကျိန်ဆဲနေခဲ့ကြသော ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ မူးမတ်ဟောင်းများသည် ယခုအခါတွင် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်နေကြလေပြီ။

ချူပြည်နယ်၏ ကျောက်မိသားစု၏ လျှို့ဝှက်အခန်းအတွင်း၌။

"ငါတို့ ရှုံးသွားပြီ... ငါတို့ လုံးဝ ရှုံးသွားပြီ..."

ကျောက်မိသားစု၏ အကြီးအကဲသည် သူ၏ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အရုပ်ကြိုးပြတ် ကျသွားပြီး သတင်းစာက မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

"အကြမ်းတမ်းဆုံး ရှန်းနုံတွေတောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလို အသတ်ခံလိုက်ရတယ်... ဘာလဲ... ငါတို့က အခု ယင်ကျိန်းကို ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ခိုက်နိုင်တော့မှာလဲ..."

“ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စစ်သားတွေက ကြေးဝါဓားတွေကို ကိုင်ဆောင်ပြီး သားရေသံချပ်ကာတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြတယ်... အကယ်လို့ သူတို့က အဲဒီသံမဏိစေတီလို့ ခေါ်တဲ့အရာနဲ့ တွေ့ကြုံရရင် သူတို့ရဲ့ မြင်းခွာတွေကိုတောင် တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ... အစိုးရငွေတိုက်စာချုပ်တွေကို ဝယ်သင့်သေးလား..."

"ဝယ်မယ်... သေချာပေါက် ဝယ်မှာပေါ့..."

ကျောက်မိသားစု၏ အကြီးအကဲသည် ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်၏။

"အစိုးရငွေတိုက်စာချုပ်တွေကို ဝယ်ရုံတင်မကဘူး... ငါတို့လည်း... ငါတို့လည်း ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်..."

"သတင်းစာမှာ ဘာပြောထားလဲဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား... သစ္စာဖောက် ရှန်းယွီအပြင် လျူပန်ကလည်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာ နာမည်ရသွားပြီ... အသားညှပ်မုန့်ပြား ရောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးကြောင့် ရာထူးတောင် ချီးမြှင့်ခံလိုက်ရတယ်..."

"ခေတ်တွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ... မြေယာနဲ့ ငွေကြေးတွေကို စုဆောင်းတာက ထိရောက်မှု မရှိတော့ဘူး... ငါတို့တွေ... စစ်မှန်တဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်းမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ..."

"သွား... နန်းတွင်းရေးရာဌာနဆီ လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး အဲဒီ ဘိလပ်မြေစက်ရုံက ရှယ်ယာရှင်တွေ ရှာနေသေးလားဆိုတာနဲ့ ငါတို့ အဲဒီ

ဖန်စက်ရုံမှာ ရှယ်ယာဝင်လို့ ရနိုင်မလားဆိုတာ သွားစုံစမ်းခိုင်းလိုက်..."

"သူတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်ရင် သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်... အဲဒါကသာ ရှင်သန်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ..."

ချီလင်ခန်းမအတွင်း၌။

ယင်ကျိန်းသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသထားသော [ပြည်တွင်း တည်ငြိမ်မှု - ၉၅%] နှင့် [စီးပွားရေး လှုပ်ရှားမှု - ၁၂၀%] တို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး…]

"မောက်တွန်း ထွက်ပြေးသွားတာလား..."

[ဟုတ်ပါတယ်... ဂြိုဟ်တုမြေပုံများအရ (ကျွန်တော့်တွင် ဂြိုဟ်တုများ မရှိသော်လည်း လမ်းကြောင်းများအပေါ် အခြေခံ၍ ခန့်မှန်းနိုင်ပါသည်) သူသည် မျိုးနွယ်စုများကို စုစည်းနေပြီး အနောက်ဘက်ရှိ တုန်းဟူနှင့် ယွဲ့ကျီတို့ကို သိမ်းပိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေပါသည်…]

[ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ပြဿနာကို အနောက်ဘက်ဆီ အောင်မြင်စွာ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ခဲ့ပါပြီ…]

ယင်ကျိန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဒါက အပြစ်ကို အနောက်ဘက်ဆီ လွှဲချတာလို့ မခေါ်ဘူး... ဒါကို... ကမ္ဘာကြီးကို ဖိအားနည်းနည်း ပေးလိုက်တာလို့ ခေါ်တယ်..."

"ဒါပေမယ့် လောလောဆယ် အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စက တောက်တွန်းနောက်ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ မဟုတ်ဘူး... မြက်ခင်းပြင်က အရမ်းကျယ်ဝန်းတော့ သူ့နောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေတာက တန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါကိုယ်တော့်ဆီမှာ အခု အခမဲ့အလုပ်သမား ရှစ်ထောင်နဲ့ ပုံမှန်ဝင်လာတဲ့ ငွေကြေးတွေ ရှိနေပြီ..."

ယင်ကျိန်း၏ အကြည့်က မြေပုံ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ရှန်းယန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"အာဖန်းနန်းတော် တည်ဆောက်ရေးက ရပ်ဆိုင်းထားတာ အတော်ကြာနေပြီ..."

"ငါတို့ အခု လူတွေ ထပ်မလိုတော့တာဆိုတော့ အလုပ်ပြန်စကြတာပေါ့..."

[အိုး... အရှင်မင်းကြီး... နောက်ထပ် နန်းတော်တစ်ခု ထပ်ဆောက်မလို့လား... ဒါက ကာမဂုဏ်ခံစားမှုတွေကို ပြန်လည်အသက်သွင်းတဲ့ ဂန္ထဝင်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ... သတိထားပါ... အရှင်မင်းကြီးကို နောင်လာနောက်သားတွေက ကျိန်ဆဲကြလိမ့်မယ်…]

ယင်ကျိန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ပျော်ရွှင်ဖို့ ဟုတ်လား... ငါကိုယ်တော်က အာဖန်းနန်းတော်ကို နေဖို့သက်သက် ဆောက်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"ငါကိုယ်တော် တည်ဆောက်ချင်တာက နန်းတော် မဟုတ်ဘူး..."

"ငါကိုယ်တော် တည်ဆောက်ချင်တာက... မဟာချင် ဗဟိုတက္ကသိုလ်မြို့တော်နဲ့ မဟာချင် စက်မှုပြပွဲပန်းခြံပဲ..."

"အဲဒီ ရှန်းနုံအကျဉ်းသား ရှစ်ထောင်ကို ပထမဆုံး စက်မှုလုပ်သားအသုတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ချင်တယ်... ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိတွေ၊ အဂ္ဂိရတ်ဆရာတွေနဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေ အားလုံးကို အဲဒီမှာ စုစည်းထားမယ်..."

"အာဖန်းနန်းတော်ကို ချင်အင်ပါယာရဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ နှလုံးသားအဖြစ် ဖန်တီးချင်တယ်..."

"လီစစ်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"အမိန့်ထုတ်လိုက်... အာဖန်းနန်းတော် တည်ဆောက်ရေးကို ပြန်စရမယ်... ဒါပေမယ့် ဒီပုံစံကြမ်းတွေကိုတော့ ပြင်ဆင်ဖို့ လိုတယ်..."

"လူတွေ သီချင်းဆိုပြီး ကခုန်နေကြတဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ နန်းတော်တွေကို ငါကိုယ်တော့်ဆီပေးခဲ့... ငါကိုယ်တော့်အတွက် ဓာတ်ခွဲခန်းတွေ ဆောက်ပေး... စာကြည့်တိုက်တွေ ဆောက်ပေး... ဟောပြောပွဲ ခန်းမတွေ ဆောက်ပေး..."

“ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု...”

ယင်ကျိန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။

“အဲဒီရှန်းယန်မြို့တော်ဝန်လျူပန်ကို တာဝန်နည်းနည်း ထပ်ပေးလိုက်...”

"သူ့ကို အာဖန်းနန်းတော်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ဆွဲဆောင်ဖို့တာဝန်ယူခိုင်းလိုက်..."

"ငါကိုယ်တော်က အာဖန်းနန်းတော်ဘေးမှာ စီးပွားရေးလမ်းမတစ်ခု တည်ဆောက်ချင်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်... ငွေရှာချင်တဲ့ နိုင်ငံခြောက်ခုက မူးမတ်တွေအားလုံး ဒီမှာဆိုင်ဖွင့်လာအောင် သူ့ကို ဆွဲဆောင်ခိုင်းလိုက်..."

"ငါကိုယ်တော်က အာဖန်းနန်းတော်ကို ပညာရေးဗဟိုဌာနတစ်ခုသာမကဘဲ... ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ဒုစရိုက်နယ်မြေကြီးတစ်ခုပါ ဖြစ်စေချင်တယ်..."

လီစစ်မှာ ဆွံ့အသွားသည်။

တော်ဝင်နန်းတော်ကို တက္ကသိုလ်မြို့တော်နဲ့ စီးပွားရေးလမ်းမအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်... ဒါက... ဒါက လုံးဝ ကြားတောင် မကြားဖူးတဲ့ကိစ္စပဲ။

သို့သော် မကြာသေးမီက အရှင်မင်းကြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို စဉ်းစားကြည့်ပါက တစ်ခုချင်းစီတိုင်းသည် ကြားပင် မကြားဖူးသော အရာများ ဖြစ်မနေဘူးလော။

"ကျွန်တော်မျိုး... အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်..."

ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဈေး။

လျူပန်သည် သူ၏ လူများကို ငွေများ ခွဲဝေပေးနေသည်။ သူသည် ဤမြောက်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေး၏ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်မှုမှနေ၍ နောက်ထပ် ဓနဥစ္စာများကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့လေပြီ။

"အစ်ကိုကြီး... နန်းတော်က လူတွေ ရောက်လာပြီ..."

ဖန်ခွိုက်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သူသည် အာဖန်းနန်းတော်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ဆွဲဆောင်ရန်တာဝန်ယူရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူပန်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် ကြေးဒင်္ဂါးပြားပုံစံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘုရားရေ... အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ကိုလည်း အရင်းရှင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေတာလား..."

လျူပန်သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"အာဖန်းနန်းတော်... အဲဒါက ဖုန်းရွှေ အလွန်ကောင်းတဲ့ နေရာပဲ... အကယ်လို့ အဲဒီမှာ လျူမိသားစု ရေချိုးစင်တာ ဒါမှမဟုတ် မဟာချင် အမှတ်တစ် အသားကင်မြို့တော်လိုမျိုး ဖွင့်နိုင်မယ်ဆိုရင် သိုးသားကင်ဖို့ ရှန်းနုံသုံ့ပန်းတွေကို အသုံးပြုလို့ရမှာပဲ..."

"ဝိုး... ဒီမြင်ကွင်းက အရမ်းလှပလွန်းတယ်..."

လျူပန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ တွေ့ဖို့ နန်းတော်ကို သွားကြစို့..."

"အရှင်မင်းကြီးကို သွားပြောလိုက်... ကျွန်တော် လျူဇီ ဒီအလုပ်ကို ယူမယ်လို့... အဲဒီမူးမတ်တွေဆီကနေ အတွင်းခံဘောင်းဘီအထိ လိမ်ယူပစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်... အိုး... မဟုတ်ဘူး... သူတို့အားလုံးကို ပိုချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မောင်းနှင်မှုကြောင့် သမိုင်း၏ ဘီးများသည် လမ်းကြောင်းမှ လုံးဝ သွေဖည်သွားခဲ့လေပြီ။

အာဖန်းနန်းတော်သည် ရွှေနှင့် ငွေများကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းသည် မကြာမီတွင် သိပ္ပံနည်းကျ သုတေသန၊ ပညာရေးနှင့် စီးပွားရေးတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသော ဗဟိုဌာနတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

မဟာချင် နည်းပညာဗဟိုချက်တောင်ကြား။