အခန်း ၂၅

အခန်း (၂၅) ဤအရာကို ဝံပုလွေဂူအား ချိပ်ပိတ်ခြင်းဟု ခေါ်သလော၊ ဤသည်ကား မြေကွက်ကို ဝန်းရံ၍ အခွန်ကောက်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုလေသည်။

ယင်ရှန်းတောင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် လန်ကျွီရွှိတောင် တည်ရှိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော စစ်သူကြီးများက အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်ကျက်သရေအဖြစ် သတ်မှတ်ကြမည့် ဤတောင်တော်မြတ်သည် ယခုအခါ ပြင်းထန်သော မြောက်လေ၏ တိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံနေရသည်။ တောင်ထိပ်ရှိ နှင်းများမှာ မအရည်ပျော်သေးဘဲ လင်းယုန်ငှက်များက အထက်တွင် ဝဲပျံနေကြ၏။

အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှန်းယွီသည် တောင်ထိပ်ရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ အရှင်သခင်ဓားကြီးကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောက်ထားရာ ဓားမြောင်းထဲမှ သွေးများ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျနေပြီး ချက်ချင်းပင် အနီရောင် ရေခဲပုတီးစေ့များအဖြစ် အေးခဲသွားသည်။

သူသည် အောက်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုက သူ၏ ရင်ထဲတွင် လွှမ်းမိုးလာသည်။ အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်တွင် သူသည် သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား သုံးထောင်ကို ကွပ်ကဲကာ ရှန်းနုံတို့၏ တော်ဝင်နန်းဆောင်ကို ဖြိုခွင်းခဲ့ပြီး ယန်ရန်တောင်ပေါ်တွင် သူ၏ အောင်ပွဲကို ကမ္ပည်းတင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ မည်မျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အောင်မြင်မှုပါနည်း။

"ငါ့ဆီ အရက်ယူခဲ့..."

ရှန်းယွီက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏အသံက လေတိုက်သံကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အစောင့်တစ်ယောက်က ရှန်းယွီထံသို့ ချင်အရက်အိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ ရှန်းယွီသည် ခေါင်းကို မော့ကာ အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော အရက်က သူ၏ လည်ချောင်းကို မီးစနှင့် ထိုးထားသကဲ့သို့ ပူလောင်သွားစေသော်လည်း ၎င်းက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အရောင်အဝါကို ပိုမို၍ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တောက်ပလာစေခဲ့သည်။

"ငါ ဒီနေရာမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို ပူဇော်ပသမယ်..."

ရှန်းယွီက ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။

"ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ပြောပြမယ်... ထာဝရကောင်းကင်ဘုံကိုလည်း ငါ ရှန်းဇီက သူတို့ရဲ့ ဝံပုလွေဘုရင်ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီလို့ ပြောပြမယ်..."

"နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

ရှန်းယွီသည် လှည့်လိုက်ပြီး တောင်အောက်တွင် တုန်ရီနေကြသော ရှန်းနုံသုံ့ပန်း ရှစ်ထောင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သွေးဆာနေသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားသည်။

"အဲ့လူရိုင်းတွေအားလုံးကို ဒီနေရာကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့... ဒီတောင်တန်းတွေ၊ နေနဲ့ လတို့ရဲ့ ရှေ့မှာ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်... သူတို့ရဲ့ သွေးတွေကို အသုံးပြုပြီး ဒီတောင်ကို အနီရောင်ခေါင်မိုးအဖြစ် ချိပ်ပိတ်လိုက်..."

ဤသည်မှာ ဝံပုလွေဂူအား ချိပ်ပိတ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ရှန်းယွီ၏ နားလည်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ကြမ်းတမ်းပြီး သွေးထွက်သံယိုများကာ ဓလေ့ထုံးတမ်းဆန်သော အောင်နိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချူစစ်သည်များကလည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို မြှောက်ကာ ဟိန်းဟောက်၍ တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သုံ့ပန်းများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် သူတို့၏ စစ်ရေးစွမ်းရည်ကို ပြသရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ကျဆုံးသွားသော ညီအစ်ကိုများကို ဂုဏ်ပြုရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

အလွန်အချိန်အခါမဟုတ်သော၊ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထူထဲသော သိုးရေကုတ်အင်္ကျီကို ရုံထားပြီး စစ်သူကြီးတစ်ဦးထက် စာရင်းကိုင်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူစေသော ပေသီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဟန်ရှင်းသည် တောင်ထိပ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်လာသည်။ သူသည် မောဟိုက်နေပြီး တောင်တက်ခြင်းကြောင့် သားရေများ ပွန်းပဲ့နေသော သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။

"စစ်သူကြီးရှန်း ကောင်းကင်ဘုံကို ပူဇော်ပသတာက လက်ခံလို့ရပါတယ်... ဒါပေမယ့် လူတွေကို သတ်ဖြတ်တာကတော့ လက်ခံလို့ မရဘူး..."

ဟန်ရှင်းသည် လေတိုက်ခံထားရသော သူ၏ ဆံထုံးတံဆိပ်ကို ပြင်လိုက်ရင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဈေးနှုန်းများကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးအိမ်နှစ်ထပ်တွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ဟန်ရှင်း လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငါ မင်းကို သည်းခံခဲ့တာကြာပြီ... မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူမို့လို့ တိုက်ပွဲမှာ မင်းစကားကို ငါ နားထောင်ခဲ့တယ်... အခု တိုက်ပွဲပြီးသွားလို့ ငါ အောင်ပွဲခံချင်နေတဲ့အချိန်မှာ မင်းက ဝင်ရှုပ်ချင်နေတာလား..."

"ကျင်းကွမ်း (အလောင်းပုံကြီး) ဆိုတာ ဘာလဲ မင်း သိရဲ့လား... စစ်ရေးစွမ်းရည်ဆိုတာ ဘာလဲ..."

ဟန်ရှင်းသည် မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော မဟာချင်အင်ပါယာ၏ နိုင်ငံတော်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှုများ စီမံခန့်ခွဲရေး စည်းမျဉ်းများ စာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကျင်းကွမ်းဆိုတာ ဘာလဲ ငါမသိဘူး... ဒါပေမယ့် နိုင်ငံတော်ပိုင် ပိုင်ဆိုင်မှု ဆုံးရှုံးခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ သိတယ်..."

ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ ပုတီးခုံပေါ်ရှိ ပုတီးစေ့များကို ကမန်းကတန်း ရွှေ့လိုက်လေသည်။

"ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ အလုပ်သမား ရှစ်ထောင်... လက်ရှိ ချင်ပြည်နယ်ရဲ့ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအရ ကျေးကျွန်တစ်ယောက်ကို ဒင်္ဂါးငါးထောင် တန်ကြေးရှိတယ်... ရှစ်ထောင်ဆိုရင် ဒင်္ဂါးသန်းလေးဆယ် ဖြစ်သွားပြီ..."

"ရှန်းယွီ မင်းရဲ့ ဒီဓားချက်နဲ့ ခေါင်းတစ်လုံးကို ဖြတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး... ဒင်္ဂါးသန်းလေးဆယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ..."

"မင်း အဲဒီအတွက် ပေးလျော်နိုင်လို့လား..."

ရှန်းယွီမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ၏ သွေးကြောများပင် ဖောင်းတက်လာသည်။

"ပိုက်ဆံ ပိုက်ဆံ ပိုက်ဆံ... မင်းက ပိုက်ဆံကိုပဲ စွဲလမ်းနေတာလား... ငါက ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက် တိုက်ခိုက်တာ... သမိုင်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ခံရဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်တာကွ..."

"ဂုဏ်ကျက်သရေ ဟုတ်လား..."

ဟန်ရှင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ချိုးငှက်မှတစ်ဆင့် ယခုလေးတင် ပေးပို့လိုက်သော ယင်ကျိန်း၏ တောက်ပသော အနီရောင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ချင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီအကွက်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားပဲ…ဒီမှာ မင်းအတွက် ချီးမြှင့်ထားတဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေပဲ..."

ရှန်းယွီသည် ထိုစက္ကူကို လုယူလိုက်၏။ ၎င်းအပေါ်တွင် ခမ်းနားသော အရေးအသားဖြင့် စာကြောင်းအနည်းငယ် ရေးသားထားသည်။

[ရှန်းဇီထံသို့-]

“မင်းရဲ့ အောင်ပွဲသတင်းကို ကြားရတဲ့အတွက် ငါကိုယ်တော် အလွန်ဝမ်းမြောက်မိတယ်...

မင်းက ဝံပုလွေဂူတောင်ကို ချိပ်ပိတ်ချင်တယ်ဆိုတော့ မင်းရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို ငါကိုယ်တော် ခွင့်ပြုတယ်…

ဒါပေမယ့် တောင်ကို ချိပ်ပိတ်ဖို့အတွက် သွေးတွေ မလိုအပ်ဘူး... ညစ်ပတ်လွန်းပြီး အလဟဿ ဖြစ်လွန်းတယ်...

အဲ့တောင်ထိပ်မှာ နယ်နိမိတ်မှတ်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူဖို့ ငါကိုယ်တော် အမိန့်ပေးတယ်...

ငါကိုယ်တော် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကမ္ပည်းစာက မဟာချင်အင်ပါယာ၏ မြောက်တံခါး - ပထမဆုံး အခွန်ကောက်ခံရာဂိတ်လို့ ဖြစ်တယ်…

“နောက်တစ်ခုက အဒ့သုံ့ပန်း ရှစ်ထောင်ထဲက တစ်ယောက်ကိုမှ မသတ်ရဘူး... ငါကိုယ်တော်က သူတို့ကို အသုံးပြုပြီး ယင်ရှန်းတောင်ခြေမှာ မင်းအတွက် အရှင်သခင် ရုပ်တုတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးချင်တယ်... အဲဒီရုပ်တုက အမြင့်ဆယ်ကျန်းရှိပြီး ဘိလပ်မြေနဲ့ လောင်းထားကာ ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ပုံစံဖြစ်တယ်…”

“ရှန်းနုံလူမျိုးတွေ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် မင်းရဲ့ရုပ်တုကို ကြည့်ရှုစေပြီး အဲ့နေရာမှာပဲ ငါကိုယ်တော့်အတွက် သိုးတွေကို လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ကျောင်းစေ၊ သတ္တုတွင်းတွေ တူးဖော်စေလိုက်…”

“ဤသည်သာလျှင် ထာဝရတည်တံ့မယ့် စစ်မှန်တဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ ဖြစ်တယ်…”

[ယင်ကျိန်း]

ရှန်းယွီသည် စာကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေသည်။

"အခွန်ကောက်ခံရာဂိတ်..."

"အရှင်သခင်ရုပ်တု..."

ရှန်းယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်စက္ကန့်ခန့်တွင် သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးစောင့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်လား။

သို့သော် ယင်ကျိန်း၏ အမွေးကို အလိုက်သင့် သပ်ပေးခြင်း နည်းဗျူဟာမှာ အလွန်တိကျမှန်ကန်လှသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ လူရှစ်ထောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက ယာယီကျေနပ်မှုကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်၏။ သို့သော် ရှန်းနုံတို့ နေ့စဉ် ဒူးထောက် ရှိခိုးပူဇော်ရန် ဆယ်ကျန်းအမြင့်ရှိသော ရုပ်တုကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခြင်းကလော။ ၎င်းက... ၎င်းက ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေသည်။

"ဆယ်ကျန်းအမြင့်..”..

ရှန်းယွီက လက်ဖြင့် အမူအရာပြလိုက်၏။

"အဲဒါဆိုရင်... ဆယ်ထပ်အိမ်လောက် မြင့်မှာပေါ့..."

"မှန်တယ်..."

ဟန်ရှင်းက ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ပြီးတော့ အဲဒါက သံမဏိဘိလပ်မြေနဲ့ လုပ်ထားတာမို့လို့ နှစ်တစ်ထောင်လောက် ခံလိမ့်မယ်... မင်းရဲ့ ပုပ်ဟောင်းနေတဲ့ ခေါင်းပြတ်ပုံကြီးထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားတယ်..."

"ဒါ့အပြင်..."

ဟန်ရှင်းက တောင်အောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရုပ်တုကြီးကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် ငါတို့ရဲ့ အင်အားသေးသေးလေးကိုချည်းပဲ အားကိုးလို့ မရဘူး... အဲ့သုံ့ပန်း ရှစ်ထောင်ကို လိုအပ်တယ်... မင်းက သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် မင်းအတွက် ရုပ်တုကို ဘယ်သူက တည်ဆောက်ပေးမှာလဲ... မင်းကိုယ်တိုင် ရွှံ့တွေ သွားဖျော်မလို့လား..."

ရှန်းယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်အောက်ရှိ ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် သက်ပြင်းချကာ သူ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်၏။

"ဧကရာဇ်အိုကြီးက ရက်စက်တယ်..."

"ငါ သူတို့ကို မသတ်တော့ဘူး..."

ရှန်းယွီသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ကျောက်ဆောင်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“လူတွေ... ငါ့အတွက် စာလုံးတွေ ထွင်းလိုက်... မဟာချင်၏ မြောက်ဘက်တံခါးလို့ ထွင်းလိုက်..."

"ဒါပေမယ့် အခွန်ကောက်ခံရာ ဂိတ်ဆိုတဲ့ စာလုံးတွေကို သေးသေးလေးထွင်းဖို့ သေချာစေ... အဲဒါက ရှက်စရာကောင်းတယ်..."

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရှန်းယန်သို့ သတင်းကောင်းတစ်ခု ထပ်မံရောက်ရှိလာသည်။

ပင်မနန်းဆောင်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံနေသောကြောင့် ယင်ကျိန်းသည် ချီလင်ခန်းမ၏ ဘေးဘက်နန်းဆောင်တစ်ခုတွင် ထိုင်နေပြီး ဟန်ရှင်းထံမှ ပေးပို့လာသော စီမံကိန်းတိုးတက်မှု အစီရင်ခံစာကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး…]

"ရှန်းယွီဆိုတဲ့ ကျားရိုင်းက နောက်ဆုံးတော့ သိုးကျောင်းဖို့ သင်ယူတတ်သွားပြီပဲ..."

"သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ကျွန်ပြုခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အောင်နိုင်ခြင်းကို ပေါင်းစည်းခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တယ်... အဲ့တာက အင်ပါယာတစ်ခု အသက်ရှည်စေရန် သေချာစေမည့် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်တယ်..."

[ဟုတ်ပါသည်... တွက်ချက်မှုများအရ ယင်ရှန်း လက်နက်ချမြို့ တည်ဆောက်ရေး ကုန်ကျစရိတ်မှာ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ လျော့ကျသွားကြောင်း ပြသနေပါသည်... ထို့အပြင် စီစဉ်ထားသော 'အရှင်သခင် ရုပ်တု' ကြောင့် ရှန်းယွီ၏ လုပ်ငန်းခွင် စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ အလွန်မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် နေ့စဉ် ဆောက်လုပ်ရေးကို ကြီးကြပ်ကာ ရှန်းနုံများကို အချိန်ပို လုပ်ကိုင်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေနေပါသည်…]

[ဤသည်မှာ 'ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆုလာဘ်များ' ၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားပင် ဖြစ်ပါသည်…]

ယင်ကျိန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်သည် နန်းတော်တံတိုင်း အလွှာလွှာကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရှန်းယန်မြို့၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ဧရာမဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့

ကျရောက်သွားသည်။

ထိုနေရာသည် တစ်ချိန်က မပြီးစီးသေးသော အာဖန်းနန်းတော် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ချင်မင်းဆက် သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးမားဆုံးသော အိမ်ခြံမြေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လုပ်ငန်းကြီးကို ထိုနေရာတွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်၏။

"အခု မြောက်ပိုင်းက ဝံပုလွေပြဿနာကို ယာယီ နှိမ်နင်းလိုက်ပြီဆိုတော့ အတွင်းဘက်က သွေးတွေကို လဲလှယ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

ယင်ကျိန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လီစစ်နှင့် လျူပန်တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့..."

လျူပန်သည် ယခုအခါ ရှန်းယန်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သေသပ်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော ပိုးသားအရာရှိဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခါးတွင် ရှန်းယန်မြို့တော်ဝန် ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် သာမန်အရပ်သားတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ကြီးမြတ်သော လူတစ်ဦး၏ ယုံကြည်မှုများ ပါရှိနေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး လျူဇီ အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"ထလော့..."

ယင်ကျိန်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဧရာမ စီမံကိန်းမြေပုံကြီးတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"လျူဇီ အာဖန်းနန်းတော် ဧရိယာသစ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မြှင့်တင်ရေးအတွက် မင်းကို ငါကိုယ်တော် တာဝန်ပေးထားတယ်... ဘယ်လိုနေလဲ..."

လျူပန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကျောက်ကောင်း ပုံနှိပ်စက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်ထားသော လှပစွာ ရုပ်လုံးဖော်ထားသည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ... ကျွန်တော်မျိုး အဲ့ဧရိယာကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားထားပါတယ်..."

လျူပန်သည် မြေပုံပေါ်ရှိ အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြသထားသော အကွက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"ဝေ့မြစ်အနီးက ဒီမြေကွက်က လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေ ရှိပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးက အဲဒါကို 'လုံဟူအာဖန်း အမှတ် ၁'လို့ နာမည်ပေးထားတယ်... အဲဒါကို ပြည်နယ်ခြောက်ခုက သူဌေးကုန်သည်တွေကိုပဲ သီးသန့် ရောင်းချပေးသွားမှာပါ... ၎င်းရဲ့ ရောင်းကွက်တွေကတော့ 'ပြတင်းပေါက်ကနေ ရေပြင်ရှုခင်းကို မြင်ရမယ်၊ တော်ဝင်အိမ်နီးချင်းဖြစ်မယ်၊ ချင်တရားဝင်လမ်းမကြီးရဲ့ အစမှတ် ဖြစ်မယ်၊ ကမ္ဘာနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးတွေရှိမယ်' ဆိုတာပါပဲ... မြေတစ်ဧကကို ဒင်္ဂါးငါးသိန်း ဈေးသတ်မှတ်ထားပါတယ်..."

"ဒီဧရိယာကတော့ မကြာခင် ပြီးစီးတော့မယ့် 'တော်ဝင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ' နဲ့ 'စာအုပ်မီးရှို့သည့် မဏ္ဍပ်' တို့နဲ့ နီးပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးက အဲဒါကို 'ဟန်လင်ပညာရှိများ' လို့ နာမည်ပေးထားတယ်... အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို နန်းတွင်းမှာ အမှုထမ်းစေချင်တဲ့ မှူးမတ်ဟောင်းတွေအတွက် သီးသန့်ပါ... ရောင်းကွက်ကတော့ အပြင်ကို ခြေတစ်လှမ်းချလိုက်တာနဲ့ အင်ပါယာအကယ်ဒမီကို ရောက်မယ်.. စကားပြောတဲ့သူတိုင်းက ပညာရှိတွေချည်းပဲ၊ အိမ်တစ်လုံးဝယ်တာနဲ့ အကယ်ဒမီမှာ နေရာတစ်နေရာ ရမယ်ဆိုတာပါပဲ..."

"ဒီဧရိယာကတော့..."

လျူပန်သည် အပြင်ဘက်ဆုံး စက်ဝိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဒီနေရာက မဟာချင် စွန့်ဦးတီထွင်မှုပန်းခြံပါ... အလုပ်ရုံတွေ ဖွင့်ချင်တဲ့ သို့မဟုတ် တီထွင်မှုတွေ လုပ်ချင်တဲ့ လက်မှုပညာရှင်တွေနဲ့ ဈေးသည်လေးတွေကို ငှားရမ်းပေးထားပါတယ်... ပထမသုံးနှစ်ကတော့ အခမဲ့ဖြစ်ပြီး အတိုးနှုန်းသက်သာတဲ့ ချေးငွေတွေကိုလည်း ပံ့ပိုးပေးထားပါတယ်..."

လီစစ်သည် အံ့သြမှင်သက်စွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

"ကျောင်းဝင်ခွင့်ခွဲတမ်း... အတိုးနှုန်းသက်သာတဲ့ ချေးငွေ..."

လီစစ်သည် သူ၏ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။

"လျူ...ဒါက... ဒါက လိမ်လည်မှု များလွန်းနေပြီ... အရှင်မင်းကြီးက တက္ကသိုလ်တစ်ခု တည်ဆောက်မယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာ၊ အိမ်ဝယ်ရင် ကျောင်းဝင်ခွင့် ခွဲတမ်းတွေ အခမဲ့ပေးမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလေ..."

"အိုး... ဝန်ကြီးချုပ်... ဒါကို မျှော်လင့်ချက် စီမံခန့်ခွဲမှုလို့ ခေါ်တယ်..."

လျူပန်က မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်၏။

“လူတွေက အနီးအနားမှာ နေထိုင်ကြရင် တူညီတဲ့ စာပေအငွေ့အသက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စုပ်ယူနိုင်မှာလဲ... ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးကလည်း အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေကို စုစည်းစေချင်တာ သေချာပါတယ်... အချိန်ကျလာရင် ကျွန်တော်တို့က 'ဇုန်အလိုက် ကျောင်းဝင်ခွင့်' ကို အကောင်အထည်ဖော်လို့ ရတာပဲ၊ အဲဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလား..."

ယင်ကျိန်းသည် လျူပန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ ဤလူလည်အိုကြီးသည် ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ အိမ်ရာ နှင့် စီးပွားရေးဗဟိုချက်ဟူသော သဘောတရားများကို မည်သည့် သင်ကြားပြသမှုမှ မပါဘဲ သင်ယူတတ်မြောက်ခဲ့သည်။

"ခွင့်ပြုတယ်..."

ယင်ကျိန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“မင်း ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်လိုက်..."

"ဒါပေမယ့် မြေကွက်တွေကို ရောင်းချရုံနဲ့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး..."

ယင်ကျိန်း၏ အကြည့်များက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသည်။

"ငါကိုယ်တော်က ဒီအာဖန်းနန်းတော်ကို ချင်အင်ပါယာအတွက် ရတနာသိုက်တစ်ခု ဖြစ်စေချင်သလို ပြည်နယ်ခြောက်ခုက မှူးမတ်တွေအတွက်လည်း ပိုက်ဆံမြိုစက်တစ်ခု ဖြစ်စေချင်တယ်..."

"ရှောင်ဂျီ... အစီအစဉ်ကို လျူပန်ဆီ ပို့ပေးလိုက်..."

[လက်ခံရရှိပါသည်... ဖိုင်ပေးပို့နေဆဲ - မဟာချင် စီးပွားရေးအဆောက်အအုံ စီမံခန့်ခွဲမှု လမ်းညွှန်ချက်များ]

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။

"လျူဇီ အာဖန်းနန်းတော်ရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ ဘယ်တော့မှမအိပ်စက်တဲ့ မြို့တော်တစ်ခုကို မင်းကို တည်ဆောက်စေချင်တယ်..." (တညလုံးမီးတွေလင်းထိန်ပြီးစည်ကားတဲ့မြို့တော်ကိုဆိုလိုတာပါ)

"ငါတို့ရဲ့ ဖန်ခွက်တွေ၊ အိမ်သာသုံးစက္ကူတွေ၊ ပြင်းထန်တဲ့ အရက်တွေနဲ့ ဟူဟိုက် တီထွင်ထားတဲ့ ကိရိယာလေးတွေ အားလုံးကို အထဲမှာ ထည့်ထားလိုက်..."

"ပြီးရင် နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံရဲ့ အစားအစာတွေ၊ သီချင်းတွေနဲ့ အကတွေကို ငါတို့ ယူဆောင်လာမယ်..."

"ငါကိုယ်တော်က ထိုမှူးမတ်တွေကို သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို နေ့ဘက်မှာ ပညာရှိမိသားစုတွေထဲမှာ အတင်းအကျပ် စာသင်ခိုင်းစေချင်ပြီး ညဘက်မှာတော့ ဘယ်တော့မှ မအိပ်စက်တဲ့မြို့တော်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်စေချင်တယ်..."

"မြေအောက်ခန်းထဲမှာ သူတို့ ဖွက်ထားတဲ့ နောက်ဆုံး ကြေးဒင်္ဂါးပြားလေးအထိ ညှစ်ထုတ်ပစ်လိုက်..."

လျူပန်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။

"ထူးချွန်လိုက်တာ... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အကွက်က တကယ့်ကို ထူးချွန်လှပါတယ်...ဒါက နန်းတော်တစ်ခု တည်ဆောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဧရာမ ပိုက်ဆံစုပ်တဲ့ ကတော့ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတာပဲ..."

"ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်... အဲ့မှူးမတ်တွေက သူတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို နာခံမှုရှိရှိ လွှဲပြောင်းပေးကြပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ထာဝစဉ် ကျေးဇူးတင်နေကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး အာမခံပါတယ်..."

တစ်လကြာပြီးနောက် ရှန်းယန်၏ အနောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တွင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်က ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သော အာဖန်းနန်းတော်၏ အပျက်အစီးများမှာ ယခုအခါ ဧရာမ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် မဟာတံတိုင်းကြီးကို တည်ဆောက်ရသည့် ပင်ပန်းခက်ခဲသော လုပ်အားနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာရှိ လေထုမှာ ငွေကြေး၏ ဂနာမငြိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"လာကြပါဦး... လက်မလွှတ်စေနဲ့နော်... ဟန်လင်ပညာရှိမိသားစုရဲ့ ပထမအဆင့်ကို အခု ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ... ပထမဆုံး လူတစ်ရာကို ရှူယွင်ရုန်အိမ်သာသုံးစက္ကူ အစုံအလင်နဲ့ မဟာချင် မူလတန်းကျောင်း ဖတ်စာအုပ်များအစုံအလင်ကို လက်ဆောင်ပေးသွားမှာပါ..."

ဖန်ခွိုက်သည် အရောင်းရုံး၏ အဝင်ဝတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။

ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ သပ်ရပ်ကျော့ရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော မှူးမတ်ဟောင်းတစ်စုမှာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လုယက်နေကြသည်။

"ငါ့အတွက် တစ်နေရာချန်ထားပေးပါ... ပါရဂူအဆောင်တွေနဲ့ အနီးဆုံးတစ်ခန်းကို လိုချင်တယ်..."

"ကျွန်တော်က နှစ်နေရာလိုချင်တယ်... တစ်ခန်းက ကျွန်တော့်အတွက်၊ နောက်တစ်ခန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစေခံအတွက်..."

"အနာဂတ်မှာ ဒီနေရာကို 'မဟာချင်၏ နည်းပညာဗဟိုချက် ဆီလီကွန်တောင်ကြားလို့ ခေါ်မယ်ဆို... ဆီလီကွန်ကြားဆိုတာ ဘာလဲတော့ ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဈေးကြီးမယ့်ပုံပဲ... ငါ ဝယ်မယ်..."

ဤရူးသွပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ချူပြည်နယ်မှ ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ ချွေးများ သံတမဏိကျနေပြီး ရှေ့သို့ အတင်းတိုးကာ အသစ်လဲလှယ်ထားသော ချင်ဒင်္ဂါးပြားများ အထပ်လိုက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။

"ငါ အပြည့်အဝ ပေးချေမယ်... အပြည့်အဝ ပေးချေမယ်..."

ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

သူ သဘောပေါက်သွားလေပြီ။ စား၍လည်းမရ၊ သောက်၍လည်းမရဘဲ တန်ဖိုးကျဆင်းနေသော ထိုကြေးဒင်္ဂါးပြားများကို ကိုင်ဆောင်ထားမည့်အစား ၎င်းတို့ကို ဤစစ်မှန်သော တော်ဝင်မြေအဖြစ် လဲလှယ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

ဤသည်မှာ ရှန်းယန်ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်မင်း၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် တည့်တည့်ဖြစ်၏။ ချင်မင်းဆက် တည်ရှိနေသရွေ့ ဤအိမ်က အမြဲတမ်း တန်ဖိုးရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အမြင့်တွင် ရပ်နေသော လျူပန်မှာ သူ၏ ပါးစပ်များ တွန့်လိမ်သွားသည်အထိ အော်ဟစ်ရယ်မောနေလေတော့သည်။

"ရှောင်ဟဲ... အိုး ရှောင်ဟဲ... ဒီလူတွေကို ကြည့်စမ်းပါဦး..."

လျူပန်က အောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အရင်တုန်းက တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ဖို့အတွက် သူတို့အားလုံးက ချင်ရှီဟွမ်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားပစ်ချင်ခဲ့ကြတာ... အခုကျတော့ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့အတွက် ချင်ရှီဟွမ်ကို အဖေလို့တောင် ခေါ်ချင်နေကြပြီ..."

ရှောင်ဟဲသည် သက်ပြင်းချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အဲဒါက လူ့သဘာဝပဲ... အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ဝယ်ယူဖို့အတွက် အကျိုးအမြတ်တွေကို အသုံးပြုခဲ့တယ်..."

"သူတို့ရဲ့ စည်းစိမ်နဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ရှန်းယန်က အိမ်ခြံမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တဲ့အခါ သူတို့က ချင်မင်းဆက်ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတာမျိုး ဘယ်တော့မှ လိုလားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချင်မင်းဆက် ကမောက်ကမဖြစ်သွားရင် အိမ်ခြံမြေ ဈေးနှုန်းတွေ ကျဆင်းသွားမှာမို့လို့ပဲ..."

အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မဟာချင်တော်ဝင်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ၏ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင် ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် ဆူညံနေသော အရောင်းရုံးများ မရှိဘဲ တည်ကြည်လေးနက်သော လက်မှုပညာရှင်များနှင့် အလုပ်များနေသော မိုဟစ်တပည့်များသာ ရှိသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းအသစ်ဖြစ်သော ဘိလပ်မြေကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် လူတစ်စုကို ဦးဆောင်နေသည်။

"သံမဏိချောင်းတွေ ဘယ်မှာလဲ... နေရာတကျ ဖြစ်ရဲ့လား..."

ကျောက်ကောင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"မင်းသားဟူဟိုက်က ဒီအဆောက်အအုံက သိပ္ပံနည်းကျ သုတေသနပြုဖို့အတွက်ဖြစ်လို့ ခိုင်ခံ့ရမယ်လို့ ပြောထားတယ်... ပြိုကျသွားရင် ငါတို့အားလုံး အပေါက်တွေကို ဝင်ဖာရလိမ့်မယ်..."

ထူထဲသော သံမဏိချောင်းများကို ပိုက်ကွန်သဏ္ဍာန် ယက်လုပ်ထားပြီး ပုံစံခွက်ထဲတွင် ချထားသည်။

"လောင်းထည့်လိုက်..."

ရောစပ်ထားသော ဘိလပ်မြေအရည်များ လောင်းချလိုက်ရာ ဝိုင်ယာကြိုးကွန်ရက်ကို နစ်မြုပ်သွားစေသည်။ ဤသည်မှာ ချင်မင်းဆက်၏ ပထမဆုံးသော သံမဏိဘိလပ်မြေ အဆောက်အအုံဖြစ်သည့် တော်ဝင်စာကြည့်တိုက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သာမန်အရပ်သားတစ်ဦးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော ယင်ကျိန်းသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်နေပြီး မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးရောင် ဧရာမအကောင်ကြီးကို ကြည့်ရှုနေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး…]

"ဝံပုလွေဂူကို ချိပ်ပိတ်ခြင်းဆိုတာ တကယ်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်..."

"ရှန်းယွီက တောင်ပေါ်မှာ စာကြောင်းအနည်းငယ် ထွင်းခဲ့ပေမယ့် အဲဒါတွေက လေတိုက်လို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ..."

"ဒါပေမယ့် ငါကိုယ်တော်ကတော့ ဒီနေရာမှာ... သံမဏိဘိလပ်မြေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ မြို့တော်ထဲမှာ ရှိနေတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ဆီသို့ ဆုပ်ကိုင်သည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက ချင်အင်ပါယာရဲ့ စည်းစိမ်ကြွယ်ဝမှုတွေကို သော့ခတ်ထားလိမ့်မယ်၊ ချင်အင်ပါယာရဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေကို သော့ခတ်ထားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ကမ္ဘာလောကကြီးက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေကိုလည်း သော့ခတ်ထားလိမ့်မယ်..."

"ဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ချိပ်ပိတ်ခြင်းပဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုသည် ရှေးခေတ် ဧကရာဇ်များ၏ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းထက် သာလွန်နေပါသည်…]

[အရှင်မင်းကြီးသည် ဂန္ထဝင် စစ်ရေးအင်ပါယာတစ်ခုကို နိုင်ငံတော်အရင်းရှင်စနစ်နှင့် သိပ္ပံနှင့် ပညာရေးကို အခြေခံသော အမျိုးသားဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး မော်ဒယ်တစ်ခု၏ ပေါင်းစပ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်…]

[သို့သော် သတိပေးစကား တစ်ခွန်းအနေဖြင့်... ခြေလှမ်းကျယ်လွန်းပါက ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါသည်... အရှင်မင်းကြီး၏ 'ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ အိမ်ရာ' ဟူသော သဘောတရားမှာ အလွန်အမင်း လူကြိုက်များနေပါသည်... အိမ်ခြံမြေပူဖောင်းကို သတိထားပါ…]

ယင်ကျိန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြုံးလိုက်၏။

"ပူဖောင်းဟုတ်လား..."

"ငါကိုယ်တော့် လက်ထဲမှာ ဓားရှိနေသရွေ့၊ မြောက်ဘက်ကို သွားတဲ့လမ်း ပွင့်နေသရွေ့၊ ငါကိုယ်တော့်အတွက် အလုပ်သမားတွေ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ရှန်းယွီ ရှိနေသရွေ့..."

"အဲ့ပူဖောင်းက ဘယ်တော့မှ ပေါက်ကွဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အမိန့်တော်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်လိုက်..."

"ချွန်းယွီယွဲ့ရဲ့ ဝက်ချေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သုတေသနကို ရပ်တန့်လိုက်... သူ့ကို အာဖန်းနန်းတော် တက္ကသိုလ်ရဲ့ ပထမဆုံးသော ပါမောက္ခချုပ်အဖြစ် ငါကိုယ်တော် ခန့်အပ်မယ်..."

"သူ့ကို သွားပြောလိုက်... သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနဲ့ ဘိလပ်မြေဖျော်နည်းကို နားလည်တဲ့ ကျောင်းသားတွေကို သူ သင်ကြားပေးနိုင်သရွေ့ ကျောင်းထဲမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ရဲ့ရုပ်တုကို စိုက်ထူဖို့ ငါကိုယ်တော် ခွင့်ပြုမယ်လို့ ပြောလိုက်..."

ဤနည်းဗျူဟာကို တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီး၍ သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏ ဆန္ဒအတိုင်း ကစားခြင်း ဟု ခေါ်သည်။

ချွန်းယွီယွဲ့သည် အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် ဝက်ခြံဘေး၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အတွေးလွန်နေခဲ့သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်၏ ရုပ်တုကို စိုက်ထူနိုင်ပြီး လူများကို တရားဝင် သင်ကြားပညာပေးနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအိုကြီးမှာ ငိုကြွေးလိုက်ပြီး ရှန်းယန်နန်းတော်ရှိရာ အရပ်သို့ မျက်နှာမူကာ ဒူးထောက်၍ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက... ပညာရှိလှပါတယ်..."

သို့နှင့် မဟာချင်အင်ပါယာ၏ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုများမှာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်၏ ဆူညံသံများကြားတွင် ထူးဆန်းစွာနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

စစ်ရေးစွမ်းရည်တွင် ဝံပုလွေဂူကို ချိပ်ပိတ်ခဲ့သော ရှန်းယွီ ရှိသည်။

အချို့သော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိများက စက်ရုံတွင် သွားရောက်စာသင်ပေးကြသည်။

စီးပွားရေးနယ်ပယ်တွင် လျူပန်သည် မြေကွက်များဖြင့် စီးပွားရှာနေသည်။

ဘိလပ်မြေဖုတ်နေသော ကျောက်ကောင်းအမည်ရှိ အလုပ်သမားတစ်ဦး ရှိလေသည်။