အခန်း ၂၆

အခန်း (၂၆) ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားကျန်းမာရေးလေ့ကျင့်ခန်း၊ အယ်လီစင်နှင့် ငါကိုယ်တော်၏ လျှပ်စီးမိုးကြိုးသခင် စီမံကိန်း

ရှန်းယန်မြို့၏ ဆောင်းရာသီသည် မကုန်ဆုံးသေးပေ။ နွေဦးပေါက်ပြီဟု ဆိုသော်လည်း အအေးဒဏ်က မျက်မြင်မရသော ရေခဲဓားတစ်လက်လို အရိုးထဲထိအောင် နာကျင်စွာ တိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ချီလင်ခန်းမအတွင်း၌ မြေအောက်အပူပေးစနစ်က အားကောင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ထောင့်ရှိ ပေါ်ရှန်းအမွှေးတိုင်ခွက်မှ စိတ်ကိုငြိမ်သက်စေသော ကတိုးအနံ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် ထိုနွေးထွေးမွှေးကြိုင်သော အနံ့သည် ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော၊ အနည်းငယ် စူးရှသော အနံ့တစ်မျိုးနှင့် ရောနှောနေသည်။

ထိုအရာက ကြက်သွန်ဖြူအနံ့ ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်စူးရှသော အနံ့ကြီးက ခန်းမထဲတွင် လူထောင်ပေါင်းများစွာက တစ်ချိန်တည်း ကြက်သွန်ဖြူခွာနေကြသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ယင်ကျိန်းသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ရှေ့တွင် မှတ်တမ်းလွှာများမရှိဘဲ ကြိတ်ချေထားသော ကြက်သွန်ဖြူများ အပြည့်ထည့်ထားသည့် လှပသော ဖန်ပန်းကန်တစ်လုံး ရှိနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ အရာက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အနောက်ဘက်မယ်တော်ကြီး၏ မသေဆေးမက်မွန်သီးများ ဖြစ်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

"အဟွတ် အဟွတ်..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ လေမှုတ်ဖိုသံက တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမထဲတွင် အလွန် ပီပြင်စွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။

မြောက်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးက အောင်ပွဲကြီးရခဲ့ပြီး အခြေခံအဆောက်အအုံများ တည်ဆောက်ရေးကလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးကျယ်ဆုံး ဧကရာဇ်များထဲမှ တစ်ပါးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော ဤဧကရာဇ်၏ ကျန်းမာရေးသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အလွန်အကျွံ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ချို့ယွင်းလာသည့် လက္ခဏာများ ပြသနေလေပြီ။ ဆောင်းရာသီရောက်တိုင်း အဆုတ်အအေးမိဝေဒနာကို ခံစားရပြီး ညဘက်များတွင် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

"ရှောင်ဂျီ... သေချာရဲ့လား...ဒီဟာက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ချောင်းဆိုးရောဂါကို ကုသပေးနိုင်ပြီး သက်တမ်းကို နှစ်အနည်းငယ် ပိုရှည်စေနိုင်တယ်ဆိုတာကို..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ စိတ်ထဲမှနေ၍ အားနည်းစွာ မေးလိုက်၏။

[အရှင်မင်းကြီး... တိတိကျကျပြောရရင် အဲဒါကို အယ်လီစင်လို့ ခေါ်ပါတယ်…]

[ပဋိဇီဝဆေးများ မပေါ်မီခေတ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပိုးသတ်ဆေးတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ... မသေနိုင်တဲ့ အစွမ်းကို မပေးနိုင်ပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းက ဘက်တီးရီးယားတွေကို သတ်ပေးပြီး ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါတယ်…]

[သိသာတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကတော့ ခံတွင်းအနံ့ဆိုးထွက်တာ တစ်ခုတည်းပါပဲ…]

[အကြံပြုချင်တာကတော့ အစိမ်းစားပါ... အကောင်းဆုံးရလဒ်အတွက် ထောင်းပြီး ၁၅ မိနစ်လောက် လေနဲ့ ထိတွေ့ထားပါ…]

ယင်ကျိန်းသည် ကြက်သွန်ဖြူထောင်း ပန်းကန်ကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ရှိုက်လိုက်သည်။

မဟာချင်အင်ပါယာအတွက်၊ အာဖန်းနန်းတော် ပြီးစီးသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန်အတွက်၊ ရှန်းယွီက ထိုအောင်နိုင်သူရုပ်တုကို တည်ဆောက်ပြီးစီးသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန်အတွက်။

"ငါကိုယ်တော်စားမယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ကြက်သွန်ဖြူထောင်း တစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး မျက်စိကိုမှိတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထိုခဏတွင် စပ်ရှားမှုက သူ၏ ခေါင်းထိပ်အထိ တိုက်ရိုက် တက်သွားပြီး မျက်ရည်များပင် ကျလာလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ သို့သော် သူသည် မျက်နှာအမူအရာမပျက်ဘဲ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ဘေးရှိ ရေနွေးကို ယူကာ အကြိမ်ကြိမ် မော့သောက်လိုက်သည်။

"လီစစ်..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ အစာအိမ်ထဲမှ မအီမသာဖြစ်မှုကို ဖိနှိပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

လှေကားထစ်များ၏ အောက်ခြေတွင် လီစစ်က အသက်အောင့်ထားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေသည်။ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အရှင်မင်းကြီး စကားပြောလိုက်တိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းသည့် ကြက်သွန်ဖြူအနံ့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

လီစစ်သည် ဇီဝဓာတုတိုက်ခိုက်မှုမှ ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ခေါင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ငုံ့ထားလိုက်သည်။

"မကြာသေးမီက နန်းတွင်းက အမတ်များစွာ ဖျားနာနေကြတယ်လို့ ငါကိုယ်တော်ကြားတယ်... တကယ်တော့ ရာသီဥတုက အေးလွန်းပြီး လူတိုင်းက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ဆိုတဲ့အရာကို လိုအပ်နေကြတာပဲ..."

"မကြာသေးမီက ငါကိုယ်တော် ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းထဲကနေ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို သင်ယူခဲ့တယ်... အဲဒီနာမည်က ခေတ်သစ်က ခေါ်နေတယ်လို့ ခေါ်တယ်..."

"ဗျာ..."

လီစစ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"ခေတ်သစ်က... ဘယ်သူ့ကို ခေါ်နေတာပါလဲ..."

"မင်းတို့ကို ခေါ်နေတာပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ တောင့်တင်းနေသော လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ကြက်သွန်ဖြူ စားရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘဲ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားနေဖို့လည်း လိုအပ်တယ်လို့ ရှောင်ဂျီက ပြောတယ်... ဘဝဆိုတာ လှုပ်ရှားရုန်းကန်ခြင်းပဲ..."

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လော့... မနက်ဖြန်မှစ၍ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံး ရာထူးအဆင့်အတန်းမခွဲခြားဘဲ နံနက်ခင်း ညီလာခံမစမီ လေးပုံတစ်ပုံအချိန်စော၍ ချီလင်ခန်းမရှေ့ရှိ ရင်ပြင်တွင် စုဝေးကြရမည်..."

"ငါကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် မင်းတို့အားလုံးကို ဦးဆောင်ပြီး ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်မယ်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အေးစိမ့်သောလေက တိုက်ခတ်နေသည်။

ရှန်းယန်နန်းတော်၏ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ထူထဲသော ရုံးသုံးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမတ်ရာပေါင်းများစွာသည် အေးစိမ့်သောလေထဲတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ရပ်နေကြသည်။ အချို့က သူတို့၏ ကိုင်ဆောင်ရသော ကျောက်ပြားများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တုန်ယင်နေကြပြီး အချို့ကမူ အရှင်မင်းကြီးသည် စာအုပ်မီးရှို့စေသည့် အမိန့်တော်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီး အသစ်တစ်ဖန် ပြုလုပ်တော့မည်လားဟု အချင်းချင်း မေးမြန်းနေကြသည်။

"ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေကြ... အရပ်အနိမ့်အမြင့်အလိုက် တန်းစီကြ..."

ကျပ်ထုတ်နေသော လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဟူဟိုက်သည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် တက်ကြွစွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် သံဖြူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အသံချဲ့စက်အကြီးကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ချင်အင်ပါယာ အားကစားဗျူရို၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးအနေဖြင့် ဤအမတ်အိုကြီးများကို နှိပ်စက်ရမည်ကို သူက အလွန် စိတ်ဝင်စားနေပုံရ၏။

"ခမည်းတော်က ပြောတယ်... ကျန်းမာရေးက အရာအားလုံးရဲ့ အခြေခံပဲ... မင်းတို့အားလုံး ဖောင်းအစ်နေကြပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်တာနဲ့ အမောဆို့နေကြရင် မဟာချင်အင်ပါယာအတွက် ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်ကြမှာလဲ..."

"ကဲ... ငါ့ရဲ့ အမိန့်တွေကို နားထောင်ကြ... ပထမပိုင်းအနေနဲ့ အကြောဆန့် လေ့ကျင့်ခန်း..."

"တစ် နှစ် သုံး လေး... ငါး ခြောက် ခုနစ် ရှစ်..."

ယင်ကျိန်းသည် အမြင့်ဆုံးစင်မြင့်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် နဂါးဝတ်ရုံတော်ကို ခြုံကာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော်လည်း အလွန်လေးနက်နေ၏။ သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ အိုမင်းနေသော ကြွက်သားများကို တတ်နိုင်သမျှ ဆန့်ထုတ်နေသည်။

အောက်တွင် စုဝေးနေကြသော အမတ်များမှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားကြသည်။

ဤသည်က အလွန်အဓိပ္ပါယ်မဲ့လှ၏။

ဂုဏ်သရေရှိလှသော ဝန်ကြီးချုပ်၊ နန်းတွင်းစစ်ဆေးရေးမှူးနှင့် တရားရေးဝန်ကြီးတို့သည် မျောက်တစ်အုပ်လို လက်များဝှေ့ယမ်းကာ ခြေထောက်များ ကန်ထုတ်နေကြရသည်။

"ဝန်ကြီးချုပ်လီ... ခင်ဗျားရဲ့ လက်ကို ဆန့်ထားလေ... မပျင်းနဲ့... ကျောက်ကောင်းက ခင်ဗျားထက်တောင် ပိုပြီး တက်တက်ကြွကြွ ခုန်ပေါက်နေတယ်..."

ဟူဟိုက်က အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် အော်ပြောလိုက်၏။

လီစစ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ဘေးရှိ ကျောက်ကောင်းကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

အမတ်အိုကြီး ကျောက်ကောင်းသည် ဧကရာဇ်ကို ဖားယားရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအားရှိသမျှ ကခုန်နေသည်။ သူ၏ ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက စည်းချက်နှင့်အညီ ရမ်းခါနေပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ရယ်စရာကောင်းကာ ပုံကြီးချဲ့လွန်းနေသော်လည်း သူက အော်ဟစ်နေသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေရမယ်... ချင်အင်ပါယာကို ကာကွယ်ရမယ်... အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ..."

လီစစ်က အံကြိတ်လိုက်မိသည်။

*တော်လောက်ပြီ... ချင်အင်ပါယာအတွက်နဲ့ မတရားဆက်ဆံမခံရစေဖို့ ငါ ခုန်မယ်…*

ထို့ကြောင့် ချင်အင်ပါယာ၏ အာဏာဖွဲ့စည်းပုံ ဗဟိုချက်တွင် နောင်လာနောက်သား သမိုင်းပညာရှင်များ ရယ်မောစေမည့်၊ သို့သော် ထူးဆန်းစွာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကြီး၏ အောက်တွင် လေးနက်တည်ကြည်လှသော နန်းတော်ရှေ့၌ ပထမချင်ဧကရာဇ် ယင်ကျိန်းက ဦးဆောင်ကာ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အမတ်များက အတူတကွ ကခုန်နေကြပြီး ဟူဟိုက်၏ ဩရှရှအသံဖြင့် တစ် နှစ် သုံး လေး ဟု ရေရွတ်ကာ အားလုံးက ချင်မင်းဆက်၏ ပထမဆုံးသော အသံလွှင့်ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလေ့ကျင့်ခန်းကို အတူတကွ ပြုလုပ်နေကြသည်။

အနုပညာဟန်က အဓိပ္ပါယ်မဲ့သလို ဖြစ်နေသော်လည်း အသက်ဝင်လန်းဆန်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးနောက် ချွေးထွက်သွားသောအခါ ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ တင်းကျပ်မှုများ အမှန်တကယ် သိသိသာသာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စာကြည့်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် ရေနွေးအချို့ကို သောက်လိုက်ရာ များစွာ သက်သာသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကိုယ်လုံးလှည့်လေ့ကျင့်ခန်းက အပြစ်အနာအဆာမရှိ ပြီးပြည့်စုံပါတယ်... လောင်ကျွမ်းသွားတဲ့ ကယ်လိုရီက ၁၅၀ ပါ…]

"မြှောက်ပင့်မနေစမ်းပါနဲ့..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"ကြက်သွန်ဖြူလည်း စားပြီးပြီ... လေ့ကျင့်ခန်းလည်း လုပ်ပြီးပြီ... ဒါပေမယ့် ဒါတွေက ရောဂါလက္ခဏာတွေကိုပဲ ကုသနိုင်တာ... အဓိက အကြောင်းရင်းကို မကုသနိုင်ဘူး..."

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အသက်မီးတောက်က မီးဖိုထဲက မီးသွေးလိုပဲ ဆက်လောင်ကျွမ်းနေသေးပေမယ့် မီးခဲတွေပဲ ကျန်တော့တယ်ဆိုတာကို ခံစားရတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် အရေပြားများ တွန့်လိပ်ကာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှု အစက်အပြောက်များ ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ လက်ဖဝါးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ခေတ်တုန်းက ပျမ်းမျှသက်တမ်းက အသက်ရှစ်ဆယ် ရှိတယ်... ကြက်သွန်ဖြူစားတာနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာအပြင် တခြား လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေ ရှိရမယ်..."

"ငါကိုယ်တော် မသေဆေးကို မလိုချင်ဘူး... ငါကိုယ်တော် လိုချင်တာက... ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးတစ်မျိုးပဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ခေတ်သစ်ဆေးပညာရဲ့ အဓိကအချက်က ပြုပြင်ခြင်းပါပဲ... နှလုံးချို့ယွင်းရင် နှလုံးအစားထိုးဖို့ လိုပါတယ်... ကျောက်ကပ်ချို့ယွင်းရင် ကျောက်ကပ်အစားထိုးဖို့ လိုပါတယ်... ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ လိုအပ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေရော၊ ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ရော မရှိပါဘူး…]

[ဒါပေမယ့်…]

[၁၉ ရာစုတုန်းက လျှပ်စစ်ကုထုံးဆိုတဲ့ ပုံစံတစ်မျိုး ခေတ်စားခဲ့ပါတယ်... ဒီနေ့ခေတ်မှာ အဲဒီအထဲက အများစုကို သိပ္ပံပညာအယောင်ပြလို့ သတ်မှတ်ထားကြပေမယ့် အသင့်အတင့်ရှိတဲ့ အသေးစားလျှပ်စီးကြောင်း လှုံ့ဆော်မှုကတော့ နာကျင်မှုကို အမှန်တကယ် သက်သာစေနိုင်ပြီး သွေးလှည့်ပတ်မှုကို ကောင်းမွန်စေကာ အာရုံကြောအားနည်းရောဂါကိုတောင် ကုသပေးနိုင်ပါတယ်…]

ဤအရာကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုထုံးဟု ခေါကြသည်။

"လျှပ်စစ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ထိုစကားလုံးကို ထက်မြက်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"မင်းဆိုလိုတာက... လျှပ်စီးမိုးကြိုးလား..."

[အင်း... အတော်လေး တူပါတယ်... အခြေခံအားဖြင့်တော့ အတူတူပါပဲ... ဗို့အား ကွာခြားတာလေးပဲ ရှိတာပါ... လျှပ်စီးမိုးကြိုးက အရှင်မင်းကြီးကို မီးသွေးတုံးဖြစ်သွားစေနိုင်ပေမယ့် အသေးစား လျှပ်စီးကြောင်းလေးကတော့... ကျင်ကျင်လေးနဲ့ သာယာတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်…]

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်သွားသည်။

လျှပ်စီးမိုးကြိုး... ဤသည်က နတ်ဘုရားများ၏ စွမ်းအားဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးမိုးကြိုးကို သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းနိုင်မည်ဆိုပါက နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော သက်စွမ်းခွန်အားကို ရရှိနိုင်မည်လား။

"လျှပ်စစ်ကို ဘယ်လိုရနိုင်မလဲ..."

ယင်ကျိန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်၏။

[ပွတ်တိုက်ခြင်းဖြင့် ဓာတ်အားသွင်းခြင်းကို စမ်းကြည့်လို့ရပါတယ်... ဒါမှမဟုတ်... ဓာတ်အားစုဆောင်းဖို့ ရှေးဟောင်း လေဒင်ပုလင်းကို တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်…]

[အဲ့အတွက် အထူးပစ္စည်းအချို့ လိုအပ်ပါတယ်... ပယင်း၊ ပိုးသား ဒါမှမဟုတ် သားမွေးကို ပွတ်တိုက်ဖို့ လည်ပတ်နေတဲ့ ဖန်လုံးတစ်လုံး လိုအပ်ပါတယ်…]

"လုရှန့်ကို ခေါ်လိုက်စမ်း..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လုရှန့်သည် ချင်မင်းဆက်တွင် နာမည်ကြီးသော အဂ္ဂိရတ်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လူလိမ်ကြီးရွှီဖူ ထွက်ပြေးသွားကတည်းက လုရှန့်မှာ ယင်ကျိန်းက သူ့ကိုသတိရပြီး တစ်နေ့တွင် ခေါင်းဖြတ်သတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်တကြား နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ မကြာသေးမီက သူသည် ရှန်းယန်မြို့၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းကာ ဗေဒင်ဟောခြင်းနှင့် မှူးမတ်များအတွက် ဖုန်းရွှေဆရာအဖြစ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ အမိန့်တော်က ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အနီးတွင် အသစ်ဆောက်လုပ်ပြီးစီးထားသော သီးသန့်ခြံဝင်းတစ်ခုရှိသည်။

ဤနေရာတွင် ဆိုင်းဘုတ်သစ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလေသည်- မဟာချင် အဆင့်မြင့်စွမ်းအင်ရူပဗေဒသိပ္ပံ။

တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လုရှန့်သည် အခန်းထဲတွင် ပုံထားသော အရာများကို ကြည့်ရင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာဖြင့် ရှိနေလေသည်- ပယင်းတောင်းများ၊ ပိုးသားလိပ်များနှင့် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော ပါရှန်းကြောင်အချို့။

"အရှင်မင်းကြီး..."

လုရှန့်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ သူ၏ အသံများ တုန်ယင်နေလျက်

"ကျွန်တော်မျိုးက... ကျွန်တော်မျိုးက မသေဆေးဖော်စပ်ဖို့ကိုပဲ သိတာပါ... မိုးကြိုးနတ်ဘုရားကို ဖမ်းဖို့... မဖမ်းတတ်ပါဘူး..."

ယင်ကျိန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖန်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကာ ယုန်သားရေပြားတစ်ခုပေါ်တွင် အားပါးတရ ပွတ်တိုက်နေသည်။

"မိုးကြိုးနတ်ဘုရားကို ဖမ်းဖို့ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုထားလို့လဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် ပွတ်တိုက်ထားသော ဖန်ချောင်းကို စက္ကူစလေးများအနီးသို့ ယူဆောင်သွားသည်။

"ရွှီ..."

စက္ကူစများသည် ဖန်ချောင်းဆီသို့ ချက်ချင်း စွဲကပ်သွားပြီး အပြာနှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေသော လျှပ်စစ်မီးပွားငယ်များကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရှန့်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး

"ဒါ... ဒါက မှော်ပညာလား..."

"ဒါက ရူပဗေဒပဲ..."

ယင်ကျိန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီအရာကို တည်ငြိမ်လျှပ်စစ်လို့ ခေါ်တယ်..."

"ဒီလျှပ်စစ်မီးပွားကို စဉ်ဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်တဲ့ မှော်အစီအရင်... မဟုတ်ဘူး... စက်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ ဒီပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုဖို့ ငါကိုယ်တော် အမိန့်ပေးတယ်..."

"ရှောင်ဂျီက ပုံစံကြမ်းတွေ ပေးထားတယ်... အဲဒါတွေကို လက်လှည့် တည်ငြိမ်လျှပ်စစ်စက်လို့ ခေါ်တယ်... အခြေခံအားဖြင့်တော့ သားရေပြားကို ပွတ်တိုက်ဖို့ လှည့်ရတဲ့ ဖန်ပြားကြီးတစ်ခုပဲ... ပြီးတော့ သံဖြူပြားကပ်ထားတဲ့ ဖန်ပုလင်းထဲကို လျှပ်စစ်စီးကူးစေတာပဲ..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ဘေးရှိ ကြီးမားလှသော လေဒင်ပုလင်း ပုံစံငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် မင်းကို တစ်လ အချိန်ပေးမယ်..."

"မင်း ဖန်တီးပြီးသွားရင် မင်းကို မဟာချင်မိုးကြိုးဌာန ကောင်းကင်ဘုံသခင်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ပေးသနားမယ်..."

"မဖန်တီးနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့..."

ယင်ကျိန်းသည် ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ မိုးကြိုးလွှဲတိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"မိုးကြိုးမုန်တိုင်းလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ပြီး မင်းကို အပေါ်မှာ ကြိုးနဲ့ချည်ထားမယ်... အဲဒီတော့ မင်းကိုယ်တိုင် မိုးကြိုးနတ်ဘုရားကို သွားဖမ်းပေါ့..."

နည်းပညာနှင့် ရက်စက်သော လုပ်ငန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဒီဇိုင်းပုံစံကို ကြည့်ကာ ယင်ကျိန်း၏ မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီးနောက် လုရှန့်မှာ အံကြိတ်ကာ ဦးညွှတ်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်တော်မျိုး... အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်... ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း သွားပြီး... ဖန်ပြားတွေကို သန့်ရှင်းရေး သွားလုပ်ပါ့မယ်..."

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ဤရူပဗေဒသိပ္ပံဟုခေါ်သော နေရာမှ ထူးဆန်းသော အသံများကို နေ့စဉ် ကြားနေရလေသည်။

"လှည့်... မြန်မြန်လှည့်... အားထည့်ပြီး လှည့်စမ်း..."

"ညောင်..."

ပါရှန်းကြောင်လေး၏ ပွတ်တိုက်ခံရစဉ် ဆန္ဒပြသံ။

"အား... ကျင်တယ်... ကျင်တယ်..."

လုရှန့်နှင့် သူ၏ တပည့်များသည် ဧရာမ ဖန်ပြားကြီးကို လှည့်ကာ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ကြသည်။ လေထုထဲတွင် အိုဇုန်းအနံ့များ ထူထပ်နေသည်။

ဟူဟိုက်သည် ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုက်နိုင်သော ဤမျက်မြင်မရသည့် စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်၍ သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဆရာကြီးလု... ဒီပုလင်းက တကယ်ပဲ ဓာတ်အားပြည့်နေတာလား..."

ဟူဟိုက်က တည်ငြိမ်လျှပ်စစ်များ ပြည့်နှက်နေသော လေဒင်ပုလင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်၏။

"မင်းသားလေး... မထိပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး မထိပါနဲ့..."

လုရှန့်သည် ဆံပင်များ ထောင်နေလျက် ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

"မနေ့က ကျွန်တော့်တပည့်တစ်ယောက် အဲဒါကို ကိုင်လိုက်တာ ချက်ချင်း သတိလစ်သွားတယ်... သူ အခုထိ ပါးစပ်က အမြှုပ်တွေ ထွက်နေတုန်းပဲ..."

"အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား..."

ဟူဟိုက်က ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"တကယ်လို့... ဒီအရာကို ကျောက်ကောင်းရဲ့ ကုလားထိုင်နဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ..."

လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက ဟူဟိုက်၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း လက်ဖျပ်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အာဖန်းနန်းတော်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်။

အာဖန်းတော်ဝင် အထွေ‌ထွေတက္ကသိုလ်ကား ယနေ့တွင် တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်လေပြီ။

ဤသည်မှာ ချင်မင်းဆက် သမိုင်းတွင်သာမက လူသားသမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ပထမဆုံးသော လောကီရေးရာနှင့် နည်းပညာ

ဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့်ပညာရေးအဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လေသည်။

ကျောင်းတံခါးဝတွင် ဧရာမ ကျောက်စာတိုင်ကြီးနှစ်ခု ရှိလေသည်။

ဘယ်ဘက်ရှိ ကျောက်စာတိုင်တွင် ကွန်ဖြူးရှပ်တို့၏ ကျယ်ပြန့်သော သင်ယူမှုကျောင်းဟု ရေးသားထားလေသည်။

ညာဘက်ရှိ ကျောက်စာတိုင်တွင်မူ လက်တွေ့ကျသော မိုဟစ်ဝါဒ / သိပ္ပံပညာဟု ရေးသားထားသည်။

သေသပ်လှပသော ဝတ်ရုံသစ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဓိကတာဝန်ခံ ချွန်းယွီယွဲ့သည် ပထမအသုတ် ကျောင်းသားများကို ကြိုဆိုရန် ကျောင်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေလေသည်။

ကျောင်းသားများသည် အလွန်ကွဲပြားခြားနားသော နောက်ခံများမှ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင် ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ၊ ကုန်သည်များ၏ သားများနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်များမှ ရွေးချယ်ထားသော ထက်မြက်သည့် လူငယ်များ ပါဝင်သည်။

"အဟမ်း..."

ချွန်းယွီယွဲ့က လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးရှိသော ကျောင်းသားအုပ်စုကို ကြည့်ရင်း စိတ်ခံစားချက်များ ရောထွေးနေလေသည်။

သူသည် ထိပ်တန်း ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းခြင်း အတွက် သူ၏ ဘဝကို မြှုပ်နှံထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ဘာတွေ သင်ကြားခိုင်းနေပါသနည်း။

"အခြေခံ ရူပဗေဒ၊ မဟာချင်၏ ပထဝီဝင်၊ ဘိလပ်မြေ၏ အခြေခံ ဓာတုဗေဒ၊ ဝက်မများ မွေးဖွားပြီးနောက် စောင့်ရှောက်မှု... အိုး... မဟုတ်ဘူး... တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေး..."

"အဆွေတော် ဝန်ကြီးချုပ်..."

ပိုးသားဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝေ့ပြည်နယ်မှ မှူးမတ်လူငယ်တစ်ဦးက လက်အုပ်ချီကာ မေးလိုက်၏။

"ဒီနေရာမှာ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ပြီး ကမ္ဘာမြေကို ငြိမ်းချမ်းစေမယ့် အခြေခံသဘောတရားတွေကို ကျွန်တော်တို့ သင်ယူနိုင်ပါသလား..."

ချွန်းယွီယွဲ့သည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော လူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယင်ကျိန်း၏ ညွှန်ကြားချက်များကို သတိရလိုက်သည်။

သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဝေးရှိ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ခြင်းနဲ့ ကမ္ဘာမြေကို ငြိမ်းချမ်းစေခြင်းဆိုတာ စကားလုံးသက်သက်နဲ့ ရရှိနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး..."

"ဒီနေရာမှာ မင်းတို့အနေနဲ့ မြေတစ်ဧကကနေ ကျင်း ၁၀၀ ပိုထွက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ လမ်းတစ်လမ်းကို နောက်ထပ် နှစ် ၅၀ အထိ ပိုခံအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ သံတစ်ကျင်းကို အချွန်ထက်ဆုံး ဓားတစ်လက်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာတွေကို သင်ယူရလိမ့်မယ်..."

"အဲ့ဒါကမှ မဟာချင်အင်ပါယာတိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ..."

"ဒါ့အပြင်..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အာဏာကို ကျင့်သုံးကာ ချွန်းယွီယွဲ့က တင်းမာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျောင်းကန်တင်းက အရှေ့ဘက်မှာရှိတယ်... ဒီနေ့ နေ့လည်စာက... ကြက်သွန်ဖြူ သိုးသားနဲ့ ပေါက်စီပဲ... အရှင်မင်းကြီးက ကြက်သွန်ဖြူဟာ ကျောင်းဟင်းလျာဖြစ်တယ်၊ လူတိုင်း တစ်နေ့ကို ကြက်သွန်ဖြူသုံးမွှာ စားရမယ်လို့ မိန့်ကြားထားတယ်... ထွေးထုတ်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို အမှတ်လျှော့ခံရမယ်..."

ကျောင်းသားများကြားတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

"ကြက်သွန်ဖြူ စားရမယ်... အဲဒါက အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်..."

"ငါတို့မှူးမတ်တွေက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် စပ်တဲ့အစားအစာကို စားနိုင်မှာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားပြီး အပြည့်အစုံ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော အစောင့်အုပ်စုတစ်စုသည် လျူပန်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လျှောက်လာကြသည်။

လျူပန်သည် ကြက်သွန်ဖြူတစ်မွှာကို ကိုင်ထားကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဝါးစားနေပြီး သူ၏ အဆီတဝင်းဝင်းနှင့် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ဘာလဲ... မင်းတို့မှာ အဲဒီပြဿနာ ရှိနေလို့လား..."

"ဒါက အရှင်မင်းကြီး သုံးတဲ့အရာနဲ့ အတူတူပဲ... ဘက်တီးရီးယားတွေကို သတ်ပေးတယ်၊ ရောဂါတွေကို ကာကွယ်ပေးတယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အစာအိမ်တွေကို ဝမ်းလျှောခြင်းကနေ ကာကွယ်ပေးတယ်..."

"ဘယ်သူမဆို မစားချင်ရင် ဟိုဘက်က မဟာချင် စွန့်ဦးတီထွင်မှုပန်းခြံကို ငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့ပြီး အလုပ်ကြမ်းသမားလုပ်လို့ ရတယ်... အဲဒီမှာ ကြက်သွန်ဖြူစားစရာ မလိုပေမယ့် ကြာပွတ်တော့ အစားခံရလိမ့်မယ်..."

လျူပန်၏ ခါးရှိ သားသတ်ဓားကိုကြည့်ကာ မွန်းကျပ်စေသော ကြက်သွန်ဖြူအနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသည်နှင့် မှူးမတ်လူငယ်များသည် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

"စားမယ်... ငါတို့ စားလို့ မရဘူးလား..."

အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေသော နွေဦးမိုးက ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်၏ မြေယာများကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနေလေသည်။

ဤအေးစိမ့်သော နွေဦးအစတွင် ချင်အင်ပါယာသည် အလွန်အမင်း ကွဲပြားနေသော်လည်း ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ပေါင်းစပ်မှုအခြေအနေတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်နေသည်။

နန်းတွင်းတွင် အမတ်များသည် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် နေ့စဉ် စောစောထကြရပြီး တစ်နန်းတော်လုံး ကြက်သွန်ဖြူအနံ့များ နံလှိုင်နေသည်။

အလုပ်ရုံတွင် အဂ္ဂိရတ်ဆရာများသည် မသေဆေးများကို မဖော်စပ်ကြတော့ဘဲ ဆံပင်ဖောင်းပွပွဖြင့် ဖန်ပြားများကို လှည့်ကာ လျှပ်စီးမိုးကြိုးများကို ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ကျောင်းတွင် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်များသည် ကဗျာလင်္ကာကျမ်းများကို အောက်ချထားပြီး ကျောင်းသားများအား ဘိလပ်မြေဖျော်နည်းနှင့် စပါးမျိုးစပ်နည်းများကို စတင်သင်ကြားပေးနေကြသည်။

ယင်ကျိန်းသည် အာဖန်းနန်းတော်၏ အမြင့်ဆုံး မဏ္ဍပ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အောက်ဘက်ရှိ အရာအားလုံးကို အကဲခတ်နေသည်။

သူက ရံဖန်ရံခါ ချောင်းဆိုးနေလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အရှင်မင်းကြီး... ရှိပါတယ်…]

[ပြောစမ်းပါဦး... ခုလိုဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုတွေ အားလုံးနဲ့ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ မဟာချင်အင်ပါယာက ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ…]

[ကျွန်တော်လည်း စဉ်းစားလို့ မရဘူး အရှင်မင်းကြီး…]

[အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကစားဟန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေတာဘေ့စ်ထဲမှာတောင် ထူးခြားနေပါတယ်…]

[အရှင်မင်းကြီးက ရှေးဟောင်းအင်ပါယာကြီးကို ရေနွေးငွေ့ခေတ်ဆီကို အတင်းအကျပ် ဆွဲသွင်းနေတာပါ... အိုး... မဟုတ်ဘူး... ကြက်သွန်ဖြူခေတ်ကို ဆိုလိုတာပါ…]

[ဒါပေမယ့် ဒေတာတွေအရ ဒီနွေဦးရာသီမှာ ရှန်းယန်မြို့ရဲ့ တုပ်ကွေးရောဂါ ဖြစ်ပွားမှုက ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း ကျဆင်းသွားပါတယ်... ကြက်သွန်ဖြူက အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ခဲ့တာ သေချာပါတယ်…]

ယင်ကျိန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"အလုပ်ဖြစ်နေသရွေ့ပေါ့..."

"ငါကိုယ်တော် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသရွေ့... မဟာချင်အင်ပါယာ ဆက်လက် ရှေ့ဆက်နေသရွေ့..."

"ကြက်သွန်ဖြူပဲစားရ စားရ... မိုင်းပဲဖမ်းရ ဖမ်းရ... ငါကိုယ်တော် ကြိုးစားကြည့်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်..."

သို့သော်လည်း ယင်ကျိန်းသည် လျှပ်စီးမိုးကြိုးဖမ်းရန် သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက ချင်မင်းဆက်ကို အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များသော အစွန်းတစ်ဖက်သို့ တွန်းပို့နေကြောင်းကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ထိုအဆင့်မြင့်စွမ်းအင်ရူပဗေဒသိပ္ပံတွင် လုရှန့်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး လျှပ်စစ်မီးပွားများက ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလာသော လေဒင်ပုလင်းကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြောက်တရားများသည် လောင်းကစားသမားတစ်ဦး၏ ရူးသွပ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

"အရှင်မင်းကြီးက အစွမ်းထက်တဲ့ ဆေးတစ်ခွက် လိုအပ်တယ်..."

လုရှန့်က သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီတည်ငြိမ်လျှပ်စစ်က အားနည်းလွန်းတယ်... တကယ်လို့... တကယ်လို့ ငါတို့က ကောင်းကင်ကနေ လျှပ်စီးမိုးကြိုးကို ဆွဲချနိုင်မယ်ဆိုရင်..."

သူသည် ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ မြင့်မားသော မိုးကြိုးလွှဲတိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါက ကောင်းကင်က လျှပ်စီးမိုးကြိုးကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ကို သေချာပေါက် ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးမှာပဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ လုရှန့်က မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ နံပါတ်တစ် မသေဆေးဆရာကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

လောဘက အကြောင်းပြချက်ထက် အနိုင်ရသွားသည်။ သိပ္ပံပညာသည် အပေါ်ယံ နားလည်မှုသာရှိသော သူများ၏ လက်ထဲတွင် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် နွေဦး၏ ပထမဆုံး မိုးချုန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

အာဖန်းနန်းတော်အပေါ်တွင် အစစ်အမှန် မုန်တိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မည် ဖြစ်လေသည်။