အခန်း ၂၇

အခန်း (၂၇) မိုးကြိုးသံနှင့်အတူ ဧကရာဇ်၏ ထာဝရသက်ရှည်အိပ်မက် ပျက်သုဉ်းခြင်း

ရှန်းယန်မြို့၏ ကြာရှည်စွာ အေးစက်နေသော ရာသီဥတုမှာ မိုးဖွဲဖွဲကျပြီးနောက်ပိုင်း၌ အနည်းငယ် သက်သာသွားသော်လည်း မိုးတိမ်များကမူ ပိုမိုထူထပ်ကာ အုံ့မှိုင်းလျက်ရှိနေသည်။ ယနေ့သည် နှစ်ဆယ့်လေးရာသီ၏ 'ကျင်းလေး' (မိုးကြိုးသံစတင်ခြင်း) ရက်မြတ်ဖြစ်၏။ ရှေးဟောင်းချင်လူမျိုးတို့၏ အယူအဆအရ ဤနေ့သည် နဂါးခေါင်းမော့သည့်နေ့ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရှိ မိုးကြိုးနတ်ဘုရားက ကမ္ဘာမြေကို နိုးထစေရန် စည်တီးပေးမည့်နေ့လည်း ဖြစ်ပေသည်။

အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ဘေးရှိ 'မဟာချင် အဆင့်မြင့်စွမ်းအင်ရူပဗေဒသိပ္ပံ' ဟူ၍ အမည်ပေးထားသော ဝင်းခြံငယ်လေးအတွင်း၌မူ ထူးဆန်းပြီး ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။

ဝင်းခြံ၏ ဗဟိုချက်တွင် သုံးထွာမြင့်သော ဝါးလုံးတစ်လုံးကို စိုက်ထူထားပြီး ထိပ်တွင်မူ နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ ပေးပို့ထားသော ကြေးတိုင်လုံးထူထူကြီးကို ချည်နှောင်ထား၏။ ကြေးတိုင်၏ ထိပ်ဖျားကို တောက်ပနေအောင် ပွတ်တိုက်ထားပြီး ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ချိန်ရွယ်ထားသည်။ လက်ကောက်ဝတ်ခန့် ထူထဲသော ကြေးနန်းကြိုးများသည် ဝါးလုံးတစ်လျှောက် ကွေ့ကောက်ဆင်းလာကာ အိမ်အတွင်းရှိ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ အင်တိုက်အားတိုက် လည်ပတ်နေသော လေဒင်ပုလင်း အစုအဖွဲ့နှင့် ဆက်သွယ်ထားလေသည်။

လုရှင်း၏ ဆံပင်များမှာ ဖွာလန်ကြဲနေပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံမှာလည်း မူလအရောင်ကိုပင် မမှတ်မိနိုင်တော့ဘဲ မီးလောင်ထားသော အနက်ရောင်အစွန်းအထင်းများနှင့် ကြောင်မွေးများ ကပ်ငြိနေသည်။ တစ်ဖက်တွင် မက်မန်းသားဓားကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကမူ ရှောင်ဂျီ၏ ပုံစံထုတ်ပေးမှုအတိုင်း ကျောက်ကောင်း ဖန်တီးထားသည့် လျှပ်ကာညှပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

"မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း... အားနဲ့ လှည့်ကြ..."

လုရှင်းက မောပန်းလွန်း၍ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များပင် ထွက်နေကြပြီဖြစ်သော တပည့်များကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ကြီး မောင်လာတာ မမြင်ကြဘူးလား... အရှင်မင်းကြီး ခဏနေရင် ကြွလာတော့မယ်... လျှပ်စစ်ဓာတ် မလုံလောက်ရင် မင်းတို့ကို ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့ ပုလင်းထဲ ထည့်သိပ်လိုက်မယ်..."

တပည့်များမှာ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ဧရာမ ဖန်ပြားကြီးကို အသည်းအသန် လှည့်ပတ်နေကြ၏။ ခြောက်သွေ့သော လေထုထဲတွင် အိုဇုန်းအနံ့နှင့်အတူ ချွေးနံ့များ ရောယှက်ကာ ပြာရောင် မီးပွားများက တဖျပ်ဖျပ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

လုရှင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင် လွှမ်းနေလေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်လလုံး သူသည် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေရသည်။

အရှင်မင်းကြီးက ဆေးစွမ်းထက် သောအရာနှင့် လျှပ်စစ်ကုထုံးကို လိုချင်သည်။ သို့သော် လက်ဖြင့် လှည့်၍ရသော လျှပ်စစ်ဓာတ်မှာ ကျင်ခနဲဖြစ်ရုံမျှသာ ရှိပြီး ကြွက်တစ်ကောင်ကိုပင် မသတ်နိုင်သလို အသက်ရှည်စေရန်လည်း မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။

မနေ့က မိုကျမ်းစာအုပ်၏ အပိုင်းအစများကို ကြည့်ရှုနေရင်း "မိုးကြိုးဆိုသည်မှာ ယင်နှင့်ယန်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုဖြစ်သည်" ဟူသော စာသားကို တွေ့လိုက်ရပြီး ရှောင်ဂျီ၏ ပုံစံထုတ်ပေးသော လျှပ်စီးတိုင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရူးသွပ်လုနီးပါး ရဲရင့်သော အကြံတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လက်ဖြင့်လှည့်သော လျှပ်စစ်မှာ အားမကောင်းလျှင် ကောင်းကင်ဘုံဆီမှ လျှပ်စစ်ကို ဘာကြောင့် မငှားရမ်းသင့်သနည်း။

ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးလျှပ်စီး... ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတို့၏ အာဏာစက်ပင်။ အကယ်၍သာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ဆွဲချပြီး ပုလင်းထဲ ထည့်သိမ်းကာ အရှင်မင်းကြီးထံ ဆက်သနိုင်ပါက လုရှင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မိုးကြိုးဌာန ကောင်းကင်ဘုံသခင်ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလော။

"ဂျိန်း..."

မိုးတိမ်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ မိုးကြိုးသံတစ်ချက် စတင်မြည်ဟည်းလာသည်။

လုရှင်းမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့မှာ ရောယှက်နေ၏။ ကြေးနန်းကြိုးဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသော ဧရာမမြေအိုးကြီးကို လှည့်ကြည့်ရင်း အံက်ုကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရဲရင့်သူသာ ကံထူးလိမ့်မည်... ဒ္ဖန်ပုလင်း မကွဲပါစေနဲ့..."

မလှမ်းမကမ်းရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် အဝါရောင် နန်းထီးတိုင်ကို တပ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ယင်ကျိန်းသည် အထူးပြုလုပ်ထားသော ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဝက်ဝံသားရေစောင်ကို အထူကြီး ခြုံထားကာ ထိုအခါက ကျန်းမာရေးအတွက် သောက်သုံးနေကျ ဆေးမြစ်များပါသော ရေနွေးခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူသည် အသက်ရှည်ရန်အတွက် အလွန်ဂရုစိုက်နေပြီး ပွဲကြည့်ရန်သာ လာသော်လည်း နွေးထွေးအောင်ထားခြင်း၊ လေကာခြင်းနှင့် ရေများများသောက်ခြင်းဟူသော ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု စည်းကမ်းချက်များကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာသည်။

ဟူဟိုက်သည် ဘေးတွင် ထိုင်လျက် မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခမည်းတော်... ဆရာလု ဒီနေ့တော့ နည်းနည်း ပိုသွားပြီ... အဲ့ဒီဝါးလုံးက အရမ်းမြင့်တယ်၊ သူက ကောင်းကင်ကို အပေါက်ဖောက်ဖို့ ကြံနေတာလား..."

ယင်ကျိန်းက ခွက်ထဲမှ ရေနွေးငွေ့ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

"သူက ငါ့အတွက် အကြီးကြီးတစ်ခု ဖမ်းပေးမယ်လို့ ပြောတယ်... သူ ဘာဖမ်းနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုမိုးကြိုးကို ပုလင်းထဲ ဆွဲသွင်းတဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား..."

[သီအိုရီအရတော့…]

စခရင်ပေါ်မှ စာသားများမှာ ဝေဝါးသွားပြီး တွေဝေနေပုံရသည်။

[သီအိုရီအရ ဖရန်ကလင်က စွန်လွှတ်ပြီး လျှပ်စစ်ကို စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက လျှပ်စစ်ဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ပါ၊ သိမ်းဆည်းဖို့ မဟုတ်ပါဘူး]

[လျှပ်စီးလက်ခြင်းမှာ ဗို့အားသန်းပေါင်းများစွာနှင့် လျှပ်စီးကြောင်း အင်အားအများကြီး ထွက်ပေါ်စေနိုင်သည်။ အောက်ရှိ မြေအိုးများနှင့် ဖန်ကွဲစများကို ကြည့်ပါ…]

[အရှင်မင်းကြီး၊ ငါးရာလှမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး ပွဲကြည့်မုဒ်ကနေ

ပေါက်ကွဲမှု ကာကွယ်ရေးမုဒ်'းကို ပြောင်းဖို့ အကြံပြုလိုပါတယ်။]

ယင်ကျိန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ တုန်သွားသည်။

သန်းပေါင်းများစွာ…

ယူနစ်နှင့်ပတ်သက်ပြီး သဘောမပေါက်သော်လည်း သူသည် ဂဏန်းကိန်းဂဏန်းများတွင် အလွန်ထက်မြက်သည်။ ရှောင်ဂျီပြောသည့်အတိုင်း လက်ဖြင့်လှည့်သော စက်က ဗို့အားထောင်ဂဏန်းသာ ရှိသည်ဟုဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ကွာခြားချက် အလွန်ကြီးမားသည်။

"လီစစ်..."

ယင်ကျိန်းက ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

လီစစ်မှာ ထိုဘက်ကို စပ်စုစွာ ကြည့်နေသည်။

"အစောင့်တွေကို ငါးရာလှမ်း နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်... မင်းလည်း ဆုတ်ခဲ့... ဒီအတိုင်း မတ်တပ်ရပ်မနေနဲ့..."

"ဟင်..."

လီစစ်မှာ အံ့သြသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒါက အံ့ဖွယ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒီအံ့ဖွယ်က အသံကျယ်လွန်းလို့ မင်းရဲ့ လက်တွေ ခြေတွေ ကျိုးသွားမှာ စိုးလို့ပါ..."

ယင်ကျိန်းက ပြောပြီးနောက် ကျောက်ကောင်းကို အမိန့်ပေးကာ နောက်သို့ ရွေ့လိုက်သည်။

ပညာရှိသူသည် အန္တရာယ်ရှိသော နံရံအောက်တွင် မရပ်တည်ဟူသည်မှာ ယင်ကျိန်း မကြာသေးမီက သင်ယူခဲ့သော အသက်ရှင်သန်ရေး အတွေးအခေါ်ဖြစ်သည်။

"ဂျိန်း..."

မိုးကြိုးသံမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုနီးကပ်စွာ မြည်ဟည်းလာသည်။ မိုးတိမ်များမှာ ဦးခေါင်းထက် သုံးပေလောက်တွင်သာ ရှိတော့သယောင် ထင်ရသည်။

"လာပြီ... လာပြီ..."

လုရှင်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မက်မန်းသားဓားကို ပစ်ချကာ ဟူဟိုက်တီထွင်ထားသော လေကာမျက်မှန်ကို တပ်ပြီး ကောင်းကင်ကို ချိန်ထားသော ကြေးအပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

လေထုမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ လျှပ်စစ်ဓာတ်ကြောင့် အမွှေးအမျှင်အားလုံးမှာ ထောင်တက်လာသည်။

ရုတ်တရက် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ကို ခွဲထွက်သွားသည်။

၎င်းမှာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော လျှပ်စီးမဟုတ်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းနဂါးကြီးက ကြေးအပ်ထိပ်သို့ တိကျစွာ ရိုက်ချလိုက်ခြင်းပင်။

အချိန်ကာလမှာ ထိုခဏ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း၏ နားစည်ကို ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်စေသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခရက်….ဝုန်း!"

"ပုလင်းထဲ သိမ်းဆည်းခြင်း" ဟူသည် မရှိတော့ချေ။

စိတ်ကူးယဉ်မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော စွမ်းအင်များမှာ ကြေးနန်းကြိုးတစ်လျှောက် အခန်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ လုရှင်း မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ ထားခဲ့သော လေဒင်ပုလင်း အစုမှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင်မခံဘဲ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

"ဘုန်း…ဘုန်း…ဘုန်း!"

ဧရာမ မြေအိုးကြီးမှာ ကွဲကြေသွားပြီး မြင့်မားသော အပူချိန်နှင့် ပြာရောင်လျှပ်စစ်မီးပွားများပါဝင်သော အပိုင်းအစများမှာ လက်ပစ်ဗုံးများကဲ့သို့ အခန်းငယ်အတွင်း ပေါက်ကွဲကုန်သည်။

အမိုးမှာ လွင့်စဉ်သွား၏။

နံရံများမှာ မြေငလျင် လှုပ်သကဲ့သို့ ပြိုကျသွား၏။

ဝါးလုံးမှာ မီးလုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘေးရှိ သစ်သားဆောက်လုပ်ရေး စင်မြင့်ဆီသို့ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ကာ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။

"အာ... ငါ့မျက်လုံး... ငါ့မျက်လုံး..."

"ကယ်ကြပါဦး... မိုးကြိုးနတ်ဘုရားက လူတွေကို သတ်နေပြီ..."

သိပ္ပံဌာနအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တပည့်အချို့မှာ ပေါက်ကွဲမှု၏ အရှိန်ကြောင့် အပြင်သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေကာ ဆံပင်များမှာ ကောက်ကွေးလျက် ကင်ပြီးသား ဘဲကင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြ၏။

ပေါက်ကွဲမှု၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသော လုရှင်းမှာမူ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ မီးလောင်အနံ့သာ ကျန်ရစ်သည်။

မီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကူးစက်သွားသည်။ အာဖန်းနန်းတော်၏ ဤဝင်းခြံမှာ သစ်သားနှင့် ဆေးသုတ်ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရာနေရာဖြစ်၍ လေနှင့်အတူ မီးတောက်များမှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနီးရှိ မဟာချင် စွန့်ဦးတီထွင်မှုပန်းခြံဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ခြေလှမ်းငါးရာအကွာ။

ယင်ကျိန်း၏ ရေနွေးခွက်မှာ ယိုင်သွားပြီး ရေနွေးအစက်အနည်းငယ် လက်ဖမိုးပေါ်သို့ စင်သွားသော်လည်း သူ မသိလိုက်ချေ။

သူသည် တက်လာသော မှိုပုံသဏ္ဍာန် မီးခိုးလုံးများနှင့် လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သော ပြာရောင်လျှပ်စစ်မီးပွားများကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

၎င်းမှာ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အင်အားပင်။

ရက်စက်ပြီး ဖျက်ဆီးတတ်ကာ မောက်မာလှသည်။

ဤအင်အားရှေ့တွင် သူ၏ ဂုဏ်ယူရသော ချင်စစ်တပ်၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ထိုက်အာဓား၊ ပထမဧကရာဇ်ဟူသော သူ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေများမှာ အလွန်သေးနုပ်ကာ ရယ်စရာကောင်းနေသလိုပင်။

"ဒါ... ဒါက လျှပ်စစ်ဆိုတာလား..."

ယင်ကျိန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဟူဟိုက်မှာ လက်ထဲမှ မှန်ပြောင်းကိုပင် မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသည်အထိ လွှတ်ချလိုက်ပြီး ဘဲဥတစ်လုံးဝင်နိုင်လောက်အောင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ... ဒီအရာနဲ့သာ ကျောက်ကောင်းကို ဗုံးခွဲလိုက်ရင် သူပြာတောင် ကျန်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

နောက်တွင် ရပ်နေသော ကျောက်ကောင်းမှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ ပုဆိုးအောက်တွင် စိုစွတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မီး... မီးသတ်ကြ..."

လီစစ်က သတိဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အစောင့်များနှင့် လက်သမားများမှာ အလောတကြီး ပြေးသွားကြပြီး အချို့က ရေပုံးများသယ်ကာ အချို့က သဲများပစ်ပေါ့နေကြသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ယင်ကျိန်းသည် ကြိုတင်၍ မီးငြိမ်းသတ်ရေး လေ့ကျင့်မှုပြုလုပ်ထားသဖြင့် အာဖန်းနန်းတော် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်တွင် ရေလုံလောက်စွာ ရှိနေသည်။ သိပ္ပံစမ်းသပ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤမီးမှာ အာဖန်းနန်းတော် မီးလောင်ကျွမ်းရသည့် အဖြစ်ဆိုးမျိုး မကြုံတွေ့ခဲ့ရချေ။

တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာပြီးနောက်။

မီးမှာ ငြိမ်းသွားသည်။

တင်းကျပ်သော အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ ယင်ကျိန်းမှာ ပျက်စီးသွားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နေရာမှာ မီးလောင်ပြင် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ လေထုထဲတွင် အိုဇုန်းနံ့၊ သစ်သားလောင်ကျွမ်းသည့်အနံ့နှင့် တစ်စုံတစ်ခု ကင်ထားသည့်အနံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။

အစောင့်များက လုရှင်းကို အုတ်ကျိုးအုတ်ပဲ့များအောက်မှ တူးထုတ်လိုက်သည်။

ဤမဟာချင် မိုးကြိုးနတ်ဘုရားမှာ အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးခြင်းမရှိသေးချေ။ သို့မဟုတ် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ရှိတော့သည်။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အမည်းရောင်ဖြစ်သွားပြီး တာအိုဝတ်ရုံမှာ မီးလောင်၍ အစအနမျှသာ ကျန်တော့သည်။ ဆံပင်များမှာ အာဖရိကပုံစံ ကောက်ကွေးနေပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်မည်းနေသဖြင့် မျက်ဖြူများနှင့် သွားများသာ ထင်ရှားနေတော့သည်။

သူက တုန်ရီလျက် မီးခိုးအနည်းငယ် ထုတ်လိုက်သည်။

"လျှပ်စစ်... ပြည့်သွားပြီလား... ပြည့်ပြီလား..."

ယင်ကျိန်းက ထိုအခြေအနေဆိုးနှင့် လူသားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ စောစောက ဒေါသများမှာ ရုတ်တရက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော စိတ်ခံစားချက်များနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အကယ်၍သာ သူသည် စောစောက အထဲမှာ ထိုင်နေခဲ့ပါက…

အကယ်၍သာ သူသည် ရှောင်ဂျီ ပြောသည့်အတိုင်း လျှပ်စစ်ကုထုံးလုပ်ခဲ့ပါက...

ယင်ကျိန်းမှာ တုန်ရီသွားသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ လွတ်နေသော နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုအေးစက်နေပြီး ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများ ပါဝင်နေသည်။

"ဒါက ရူပကုထုံးလို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား..."

"ဒါက ကျင်ခနဲဖြစ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိမယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား..."

"ဒါက မင်း ငါ့အတွက် ပေးတဲ့ ဆေးလား... ငါ့ကို ဒီလို အခြေအနေဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား..."

လင်းနေသော စခရင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး ဤခေတ်မှ သိပ္ပံပညာရှင်များမှာ ဤမျှလောက် ရူးမိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပုံရသည်။

[အရှင်မင်းကြီး၊ ဒေါသကို လျှော့ချတော်မူပါ]

[ကျွန်တောခသည် 'လျှပ်စစ်ဓာတ်ပေးစက်' အတွက်သာ ပုံစံပြပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဗို့အားထောင်ဂဏန်းသာ ရှိပါသည်]

[သို့သော် လုရှင်းသည် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ 'မိုးကြိုးဆွဲစမ်းသပ်မှု' ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စည်းကမ်းကို ပြင်းထန်စွာ ချိုးဖောက်ခြင်းပင်။ ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို လက်အပူပေးစက် ပေးလိုက်တာကို သူက အရှင်မင်းကြီးကို သံရည်ကျိုဖိုထဲ တည့်တည့် ပစ်ထည့်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ]

၎င်းမှာ 'သီအိုရီ' နှင့် 'လက်တွေ့' ကြားမှ ကြီးမားသော ကွာဟချက်ပင်။

[ထို့ပြင် ၎င်းက အရာတစ်ခုကို သက်သေပြလိုက်သည်။ အကယ်၍ စည်းကမ်းမလိုက်နာပါက သိပ္ပံပညာသည် လူကို သတ်နိုင်ပါသည်။]

ယင်ကျိန်းက တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူသည် လုရှင်းကို သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မြေပေါ်ရှိ ပျက်စီးမှုများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ရှောင်ဂျီကို အမြဲတမ်း အရာရာကို သိမြင်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး ရှောင်ဂျီ ပေးသမျှ ပုံစံတိုင်း၊ ဖော်မြူလာတိုင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရမည့် ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းအဖြစ် သဘောထားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်လျှင် ရလဒ်ကောင်း ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့ မိုးကြိုးသံက သူ့ကို နိုးထစေခဲ့သည်။

ရှောင်ဂျီမှာ ချင်မင်းဆက်၏ ဝါးလုံးများတွင် လျှပ်ကာမပါကြောင်း မသိချေ။

ရှောင်ဂျီမှာ ချင်မင်းဆက်၏ လက်သမားများတွင် လုံခြုံရေးအသိ မရှိကြောင်းမသိချေ။

ရှောင်ဂျီမှာ အနာဂတ်မှ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး လက်မရှိ၊ ခြေမရှိ၊ လက်တွေ့ကမ္ဘာ၏ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ရက်စက်မှုများကို နားမလည်ချေ။

"စာအုပ်ရှိခြင်းထက် စာအုပ်ကို မယုံကြည်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။"

ယင်ကျိန်းသည် ဤစကားကို ဖြည်းညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"လီစစ်..."

"ကျွန်တော်မျိုးရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

လီစစ်မှာ ပျက်စီးမှုများကြောင့် ဖွာလန်ကြဲလျက် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"လုရှင်းကို တရားရေးဝန်ကြီးဌာန ထောင်ထဲထည့်လိုက်... သူ မသေအောင် ဂရုစိုက်ထား၊ သူ့ကို ငါ လိုသေးတယ်။"

"ဒါ့အပြင် ငါရဲ့အမိန့်တော်ကို ကြေညာလိုက်..."

ယင်ကျိန်းသည် မီးလောင်ပြင်ကို ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော လက်သမားများနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှိများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အခုအချိန်မှစ၍ အဆင့်မြင့်စွမ်းအင်ရူပဗေဒသိပ္ပံကို ဖျက်သိမ်းလိုက်"

"'မဟာချင်သဘာဝသိပ္ပံအကယ်ဒမီကို တည်ထောင်မည်။"

"ငါသည် မှော်အတတ်များ သို့မဟုတ် နားမလည်နိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းများကို မလိုချင်။ ငါ လိုချင်သည်မှာ... အကြောင်းပြချက်သာဖြစ်တယ်"

"ရူပဗေဒ အကယ်ဒမီကို ဝင်ရောက်မည့်သူတိုင်း ဒီသံမဏိစည်းကမ်းကို မှတ်ထားကြ:"

"ငါ စမ်းသပ်မကြည့်ရသေးသော မည်သည့်အရာကိုမျှ ငါ့ကို အသုံးပြုခွင့် မပေးရ။ ပေါက်ကွဲနိုင်သော မည်သည့်အရာကိုမဆို ငါ့နှင့် ဝေးဝေးထားပြီး ပေါက်ကွဲစေရမယ်"

"အကယ်၍ မည်သူမဆို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အသိပညာနဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားပါက..."

ယင်ကျိန်းသည် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ဝါးလုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့အဖြစ်က ဒီလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ဤမိုးကြိုးပစ်ခြင်းသည် ပထမဧကရာဇ်၏ အသက်ကို နီးကပ်စွာ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ချင်မင်းဆက်၏ နည်းပညာတိုးတက်မှုအပေါ် ဖုံးကွယ်နေသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။

၎င်းက ယင်ကျိန်းကို သိပ္ပံပညာကို မျက်စိစုံမှိတ် ယုံကြည်ခြင်းမှ သိပ္ပံပညာကို လေးစားခြင်းသို့ ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။

ထိုညတွင် ချီလင်ခန်းမ၌ မီးရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။

ယင်ကျိန်း အိပ်မပျော်ချေ။ သူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ 'မီးရှို့ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ကျမ်း' မှ ပေးပို့လာသော စာအုပ်သစ်ဖြစ်သည့် "မိုကျမ်း၏ အဓိပ္ပာယ်သစ်" ကို ကိုင်ထားသည်။

၎င်းမှာ မိုဟစ်ဝါဒီတပည့်တစ်ဦးက ရေးသားထားခြင်းဖြစ်ပြီး ရှောင်ဂျီ၏ ရူပဗေဒ ဗဟုသုတအချို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။

"ခွန်အားဆိုသည်မှာ ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုက အသုံးချနိုင်သည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်"

ယင်ကျိန်းသည် ထိုစာသားကို ဖတ်ရှုလိုက်သောအခါ မျက်ခုံးများ ပွင့်သွားသည်။

"ဒါက လူစကားပဲ။ လုရှင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်အင်းစက်တွေထက် အများကြီး သာတယ်။"

ထိုအချိန်တွင် အလျင်စလို ခြေသံများက ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။

ကျောက်ကောင်းမှာ အရေးပေါ် စာရွက်စာတမ်းကို ကိုင်ကာ ဝင်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး…ဝမ်းမြောက်စရာပဲ…အမှန်တကယ် ဝမ်းမြောက်စရာပဲ"

ယင်ကျိန်းက စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

“ဘာ ဝမ်းမြောက်စရာ ထပ်ရှိသေးလဲ…ဖန်ကွဲသွားတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး…မဟုတ်ပါဘူး"

ကျောက်ကောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောသည်။

"ရှန်းခရိုင်ကပါ… ရှန်းခရိုင်ကလူတွေ ရောက်လာပါပြီ"

"အိမ်ရှေ့စံဖူစု... ပြန်ရောက်လာပါပြီ"

ယင်ကျိန်း၏ လက်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။

ဖူစု။

သူသည် အလုပ်ကြမ်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် နယ်စပ်သို့ ပို့လွှတ်လိုက်သော သားတော်ကြီး၊ စာရိတ္တတရားများကိုသာ ပြောဆိုပြီး သူ့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့သော သားတော်။

ခြောက်လကျော်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ခေါ်ခဲ့"

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် မသိစိတ်ကပင် အဝတ်အစားကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ကြေးမှန်ထဲတွင် သူ့မျက်နှာကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ကြက်သွန်ဖြူ စားထားသော်လည်း သူ၏ အသွေးအသားမှာ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။

ခဏကြာပြီးနောက်။

အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ သန်မာပြီး အသားညိုသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ခန်းမထဲသို့ လျှောက်လှမ်း ဝင်လာသည်။

သူသည် အရောင်လွန်းသော ပိတ်စကြမ်းဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသည့် လက်တိုအင်္ကျီနှင့် ရွှံ့များပေကျံနေသော ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို စီးထားသည်။ တစ်ချိန်က ကြည်လင်ပြီး ယဉ်ကျေးသော သူ၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါ အနောက်မြောက်ဘက်၏ လေနှင့်သဲတို့ဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထက်မြက်သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် တောင်ပေါ်ဒေသ၏ အနီရောင်အစွန်းအထင်း နှစ်ခုပင် ရှိနေသည်။

သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒအရ ရှုပ်ထွေးသော အခမ်းအနားဖြင့် မပြုလုပ်ဘဲ ရှေးဟောင်း လယ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဒူးထောက်ကာ တစ်ကြိမ်သာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးဖူစု အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ပြီး ရှင်းလင်းကာ အားအင်များ ပြည့်ဝနေပြီး အရင်ကကဲ့သို့ စာအုပ်ဖတ်လွန်းသော ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ချေ။

ယင်ကျိန်းမှာ သူ၏ မရင်းနှီးသောသားတော်ကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိအချို့အတွက် အသက်ပင် ပေးနိုင်သည့် ဖူစုဟုတ်သေးရဲ့လား။ ဤသည်မှာ လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာသော လယ်သမားတစ်ဦးနှင့် အတူတူပင်။

"ထတော့"

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပျက်နေသည်။

"ငါ မင်းကို ကြည့်ပါရစေ"

ဖူစုမှာ ထလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်ရာ သွားဖြူဖြူကြီး နှစ်တန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခမည်းတော် သားတော် ဒီတစ်ခါတော့ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရတနာတွေ ဘာမှ မပါလာပါဘူး"

ဖူစုသည် ကျောတွင် ချည်ထားသော အိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး အလွှာလိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင် ရွှေ သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်းများ မရှိချေ။

မီးခိုးရောင်ဖြူဖြူ၊ ပွယောင်းယောင်းနှင့် ပျော့ပျောင်းသော အရာအနည်းငယ်နှင့် နို့အနံ့သင်းသင်းရသော အဝါရောင် အတုံးမာမာတစ်ခုသာ ရှိသည်။

"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ"

ယင်ကျိန်းက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ရှန်းခရိုင်မှာ သားတော် တွေ့ခဲ့တဲ့ ရတနာတွေပါ"

ဖူစုက မီးခိုးရောင်ဖြူဖြူ အရာကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါက သိုးမွေးပါ ဆေးကြောပြီး အဆီဖယ်လိုက်ရင် ချည်မျှင်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးနိုင်ပြီး ဆွယ်တာအဖြစ် ထိုးနိုင်ပါတယ်။ ဒါက လျှော်ထည်ထက် ဆယ်ဆ ပိုနွေးပါတယ်"

"နောက်ပြီး ဒါလည်းပါသေးတယ်"

ဖူစုက အဝါရောင် အတုံးမာကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒါက ဒိန်ခဲပါ..ဆိတ်နို့ကို ပြုတ်ပြီး အချဉ်ဖောက်ကာ ရေဓာတ်ထုတ်လိုက်တာပါ။ ဒီအရာက ခြောက်လအထိ မပျက်စီးဘဲ အထားခံပြီး တစ်တုံးဆိုရင် အစာတစ်နပ်စာအတွက် လုံလောက်ပါတယ်။"

"ခမည်းတော် ဒီအရာနှစ်ခုနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မဟာချင်ပြည်သူတွေ ဆောင်းရာသီမှာ အေးစက်စက် ဒုက္ခရောက်စရာ မလိုတော့သလို ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ နှစ်တွေမှာလည်း ငတ်မွတ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး"

ဖူစုက ဤစကားကို ပြောသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ ၎င်းမှာ ပညာရှိတို့၏ ဝါဒအတွက် ရူးသွပ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူတို့၏ ဒုက္ခအတွက် စစ်မှန်သော စိုးရိမ်မှုနှင့် ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် ယုံကြည်မှုဖြစ်သည်။

ယင်ကျိန်းသည် ကြမ်းတမ်းသော သိုးမွေးနှင့် ဒိန်ခဲကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖူစု၏ လက်များရှိ အဖုအထစ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့ရှိ သားတော်မှာ မင်္ဂလာနိမိတ်ဟု ခေါ်ဆိုကြသော အရာများထက် အဆပေါင်းတစ်သောင်း ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းတယ်"

ယင်ကျိန်းမှာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဖူစုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ပခုံးကို အားပါးတရ ပုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ သားပဲ"

"မိုးကြိုးဗုံးတွေနဲ့သာ ကစားတတ်တဲ့ လုရှင်းထက် အများကြီးသာတယ်"

ဖူစုမှာ အံ့သြသွားသည်။

"မိုးကြိုးနဲ့ ကစားတာလား"

"အဲ့ဒီလူမိုက်အကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့။"

ယင်ကျိန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်း မစားရသေးဘူးမလား… အစေခံတွေ ထမင်းယူလာခဲ့"

"သားတော်အတွက်... ကြက်သွန်ဖြူ သိုးသားဟင်း တစ်ပန်းကန်ယူခဲ့ကြက်သွန်ဖြူ အပိုထည့်"

"ဒီညတော့ သားအဖနှစ်ယောက် သိုးတွေကို ဘယ်လိုအမွေးရိတ်ရမလဲ၊ ဒိန်ခဲကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း ပြောကြတာပေါ့"

ထိုညတွင် ရှန်းယန်နန်းတော်၏ မီးရောင်များမှာ အလွန်တရာ နွေးထွေးနေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ တရားရေးဝန်ကြီးဌာန ထောင်ထဲတွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပတ်တီးများ ပတ်ထားသော လုရှင်းမှာ သံတိုင်ကြားမှ လကို ငေးကြည့်ရင်း နောင်တမျက်ရည်များ ကျနေသည်။

"ရူပဗေဒဆိုတာ အရမ်းခက်တယ်။"

"နောက်ဘဝကျရင်တော့ အဂ္ဂိရတ်ပညာပဲ ပြန်လုပ်တော့မယ်"

သူ မသိလိုက်သည်မှာ သူ၏ စတေးခြင်းကြောင့် ချင်မင်းဆက်၏ နည်းပညာအပင်မှာ အကိုင်းအခက်အချို့ ကျိုးပဲ့သွားသော်လည်း ၎င်း၏ အမြစ်များမှာမူ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းစွာ ကြီးထွားလာခဲ့ခြင်းပင်။

အကြောင်းပြချက်၏ အလင်းရောင်မှာ နောက်ဆုံး၌ ဤမိုးကြိုးသံအပြီးတွင် ချင်ပြည်နယ်၏ မြေပြင်ပေါ်၌ ခက်ခဲသော်လည်း ပြတ်သားစွာ စတင်ပေါက်ဖွားလာခဲ့ပေသည်။