အခန်း ၂၈

အခန်း (၂၈) ဖူစု၏ "သိုးမွေးဗျူဟာ" နှင့် ကျောက်ကောင်း၏ ဓာတုဗေဒ အိပ်မက်ဆိုး

နွေဦးကာလ၏ အေးစိမ့်သော ညချမ်းတွင် ရှန်းယန်နန်းတော်၏ ဘေးနန်းဆောင်မှ မီးရောင်သည် နွေးထွေးနေသယောင် ရှိနေသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ပုဆိန်ပေါင်ချိတ် ထိုင်နေပြီး သူ၏ အထူးထုတ် အပူထိန်းခွက်ကို ကိုင်ထား၏။ ထိုခွက်မှာ ကြွေထည်နှစ်ထပ်ဖြစ်ပြီး အပူမဆုံးရှုံးစေရန်အတွက် သစ်သားမှုန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အနောက်ဒေသမှ ကုန်သည်များထံမှ ရရှိသော ဂိုဂျီဘယ်ရီသီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရေနွေးကို သောက်သုံးနေလေသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့မှာမူ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော သားတော်ကြီး ဖူစုထံမှ တစ်ခဏမျှ အခွာမရဘဲ ဖြစ်နေ၏။

ဖူစုမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ။

ယခင်က ဖူစုမှာ နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးကဲ့သို့ လှပသော်လည်း ကျိုးပဲ့လွယ်ခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ပွယောင်းယောင်း ကွန်ဖြူးရှပ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ကွန်ဖြူးရှပ်နှင့် မုန့်ဇီတို့အကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုတတ်ပြီး ယင်ကျိန်း တစ်စုံတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်သည်ကို မြင်ရပါက အချိန်အတော်ကြာ စိတ်ထိခိုက်နေတတ်သူ ဖြစ်၏။

လက်ရှိ ဖူစုမှာမူ မထုဆစ်ရသေးသော မာကျောသည့် ကျောက်တုံးကြီးနှင့် တူနေသည်။

သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရိုင်းစိုင်းသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်လောက်သည့် အနေအထားဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော အညိုရောင် ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လက်မောင်းအင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်ထားရာ သူ၏ လက်မောင်းတွင် နေလောင်ကွက်များနှင့် တစ်စုံတစ်ရာသော ဆူးချုံများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရှေးဟောင်းဒဏ်ရာများကို မြင်တွေ့နေရ၏။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူသည် အရိုးပါသော သိုးနံရိုးကင်ကို ကိုင်ထားပြီး ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သော ကြက်သွန်ဖြူဆော့စ်ဖြင့် နှစ်၍ ပါးစပ်အပြည့် စားသုံးနေခြင်းပင်။

"ခမည်းတော်... ဒီကြက်သွန်ဖြူက... တကယ့်ကို စပ်တာပဲ..."

ဖူစုက ဝါးစားရင်း မပီမသ ပြောလိုက်၏။

"ရှန်းခရိုင်မှာသာ ဒီလိုမျိုး တစ်ကိုက်လောက် စားရရင် သားတော် တစ်ရက်မဟုတ်ဘဲ သုံးရက်တောင် ဝမ်းသာနေမှာ..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ ပုံစံကို ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု မယူဆဘဲ အလွန်ပင် ကြည်နူးစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဖြည်းဖြည်းစားပါ..."

ယင်ကျိန်းက သူ၏ ရှေ့ရှိ ကြက်သွန်ဖြူထောင်း ပန်းကန်ကို သူတို့ဆီသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်၏။

“ရှန်းခရိုင်မှာ သိုးတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားမိပါလား..."

ဖူစုသည် သိုးနံရိုးကို ချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပသွားသည်။

"ခမည်းတော်... သားတော်တို့ ရန်ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခမည်းတော်ရဲ့ သားတော်က ရွှေတွင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားလို့ပါ..."

ဖူစုသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ မီးခိုးရောင်သိုးမွေး အလုံးကြီးကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ သစ်သားဖြီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ခမည်းတော်... ကြည့်ပေးပါဦး..."

ဖူစုက သရုပ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ချင်ပြည်သူတွေက သိုးမွေးဆိုရင် အနံ့နံလို့၊ မာကျောပြီး ဆူးလို့ မကြိုက်ကြဘူး၊ မြေပြင်မှာ ခင်းဖို့အတွက်ပဲ သုံးကြတာ... ဒါပေမဲ့ ရှန်းနုံအဘွားအိုတွေနဲ့ စကားပြောဖြစ်တော့ သိုးမွေးကို အယ်ကာလိုင်းပါတဲ့ ရေနွေးနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောပြီး အဆီတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင်၊ ပြီးတော့ ဖြီးလိုက်ရင် သိုးမွေးတွေက နူးညံ့သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်..."

"ပြီးတော့..."

ဖူစုက ချည်ငင်သည့် ပုံစံဖြင့် လှုပ်ရှားပြလိုက်သည်။

"အဲဒီအမျှင်တွေကို ချည်ငင်ပြီး အဝတ်ရက်လိုက်ရင် ပိုးထည်လို မချောမွတ်ပေမဲ့ အလွန်နွေးထွေးတယ်... သိုးမွေးအင်္ကျီတစ်ထည်ဟာ လန်နင်အင်္ကျီ သုံးထည်နဲ့ ညီမျှတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် သိုးမွေးတစ်မျှင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားလေသည်။

"နွေးထွေးတာကတော့ ကောင်းတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒါက အခြေခံလိုအပ်ချက်ပဲလေ၊ ရွှေတွင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား..."

ဖူစုက လျူပန်၏ လိမ္မာပါးနပ်မှုမျိုး အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

"ခမည်းတော်... စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ရှန်းနုံတွေက ဘာလို့ အမြဲတမ်း တောင်ဘက်ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်နေတာလဲ... မြက်ခင်းပြင်က အရမ်းအေးပြီး စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ အဝတ်အထည် လိုအပ်နေလို့ပါ၊ သူတို့က သိုးတွေကို အသားအတွက် မွေးမြူကြတယ်၊ သားရေကို အဝတ်အတွက် သုံးကြပြီး သိုးမွေးတွေကိုတော့ စွန့်ပစ်ထားကြတယ်..."

"မဟာချင်က သိုးမွေးတွေကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူလိုက်မယ်ဆိုရင်..."

ဖူစုက ရှေ့ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး အသံကို လျှော့ပြောလိုက်သည်။

"သိုးမွေးတစ်ကျင်းကို ချင်အရက် နှစ်ကျင်းဒါမှမဟုတ် အိမ်သာသုံး စက္ကူတစ်လိပ်နဲ့ လဲလှယ်ပေးမယ်ဆိုရင် ရှန်းနုံတွေ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ယင်ကျိန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးသည် ကြံစည်မှုတစ်ခုကို အာရုံခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"သူတို့ သိုးတွေကို ရူးသွပ်သလို မွေးကြလိမ့်မယ်..."

ယင်ကျိန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မှန်တယ်..."

ဖူစုက သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

"မြက်ခင်းပြင်က ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်... သိုးတွေ အများကြီးမွေးရင် မြင်းတွေ မွေးဖို့ နေရာနည်းသွားမယ်... မြင်းတွေ နည်းသွားရင် မြင်းတပ်တွေလည်း နည်းသွားမယ်... ပြီးတော့ သူတို့က သိုးမွေးတွေကို ပစ္စည်းတွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့နဲ့ ချင်မင်းဆက်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို မှီခိုဖို့ အလဟဿဖြစ်သွားရင်…”

"သူတို့က စစ်သည်တွေ မဟုတ်တော့ဘဲ ချင်မင်းဆက်ရဲ့ သိုးထိန်းတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဒါကို သိုးက လူကို စားတယ်ဆိုတဲ့ ဗျူဟာလို့ ခေါ်တယ်... မဟုတ်ဘူး၊ သိုးက မြင်းကို စားတယ်ဆိုတဲ့ ဗျူဟာပဲ..."

ယင်ကျိန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။

စကားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနေသော သူ၏ သားတော်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် သိုးအရေခြုံထားသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသည်မှာ "ဒါကို လေ့လာပါ" နှင့် "ကရုဏာတရားကို ကျင့်သုံးပါ" ဟုသာ အကြံပေးနေကျ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင် ဖြစ်ပါသေးသလော... ဤသည်မှာ ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒ၊ စစ်ရေးဗျူဟာနှင့် ကုန်သည်တို့၏ အမြတ်အစွန်းကို ပေါင်းစပ်ထားသော စံပြပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

"သိုးက မြင်းကို စားတယ်ဆိုတဲ့ ဘယ်လောက်တောင် ထက်မြက်တဲ့ ဗျူဟာလဲ..."

ယင်ကျိန်းက မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ချွန်းယွီယွဲ့က ဒီအကြောင်းတွေကို သင်ပေးခဲ့တာလား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

ဖူစုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သားတော် ရှန်းခရိုင်မှာ အေးစိမ့်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေတဲ့ သိုးထိန်းတွေကို ကြည့်ရင်း ကိုယ်တိုင် တွေးမိတာပါ... သူတို့ကို ဓားနဲ့ အကုန်သတ်ပစ်မယ့်အစား အကျိုးအမြတ်နဲ့ ချည်နှောင်ထားတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်... ဒါက... ကရုဏာတရားတစ်မျိုးပဲ ဖြစ်မယ်..."

ယင်ကျိန်းက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဒါက တကယ့် ကရုဏာတရားပဲ... ဒါက ငါ လိုအပ်နေတဲ့ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်နည်းပဲ..."

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ထိရောက်တာပဲ..."

[အရှင်မင်းကြီး၊ ဤသည်မှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖူစု၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်းကို ပြသနေခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သူသည် 'စံပြသမား' မှ 'လက်တွေ့သမား' အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပါသည်။]

[ဂုဏ်ယူပါသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် ချင်အင်ပါယာ၏ ဆက်ခံသူကို ခိုင်မာစွာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည်။]

ယင်ကျိန်းသည် စိတ်ခံစားချက် ကောင်းမွန်နေပြီး ရေနွေးခွက်ကို ကိုင်လိုက်ကာ

"လာပါဦး၊ မင်းရဲ့သိုးမွေးဗျူဟာအတွက်... သောက်လိုက်ပါဦး..."