အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉) မမြင်နိုင်သော လုပ်ကြံသူနှင့် ငါ၏ "ဆေးဖက်ဝင် အာတမီရှား အရည်ကြည်"

ရှန်းယန်မြို့တွင် နွေဦးအစပြု၍ ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်၏ ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော ရာသီဥတုကို ဆောင်ကြဉ်းလာလေသည်။ နန်းတော်နံရံအပြင်ဘက်ရှိ မုယောပင်များကြားတွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲတို့သည် အချိန်မရွေး အော်ဟစ်နေကြပြီး မည်သူက အသံပိုကျယ်သည်ကို ပြိုင်ဆိုင်နေကြသကဲ့သို့ ရှိ၏။

ချီလင်ခန်းမအတွင်းတွင် ကြေးမုံပြင်များဖြင့် ရေခဲများကို နေရာအနှံ့ ထည့်ထားသော်လည်း အိုက်စပ်စပ် အပူဒဏ်ကြောင့် လူတို့မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြရသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ပေါ့ပါးသော ပိုးထည်ဝတ်ရုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေးလံသော သရဖူကို ချွတ်ထား၏။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်တွင် ထန်းရွက်ယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ယပ်ခတ်နေပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်မူ အအေးခံထားသော ပဲစိမ်းရည်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားလေသည်။

"ကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှုရဲ့ အဓိကသော့ချက်ကတော့ နွေရာသီမှာ အလွန်အမင်း အအေးမလွန်ဖို့နဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ အလွန်အမင်း အပူမလွန်ဖို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အရမ်းပူလွန်းလှတယ်..."

ယင်ကျိန်းသည် ပဲစိမ်းရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ မိုးကြိုးပစ်သည့် ဖြစ်ရပ်နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် "သိပ္ပံပညာ" ကို ရိုသေလေးစားရုံသာမက မိမိကိုယ်ကိုလည်း အထူးဂရုစိုက်လာခဲ့သည်။ နေ့စဉ် ကြက်သွန်ဖြူ စားသည်။ ရေနွေးသောက်သည်။ ဤပဲစိမ်းရည်ကိုပင် နန်းတွင်းဆေးပညာဌာနက တိကျသော အချိုးအစားဖြင့် နှုတ်ခါးမြစ်နှင့် ကျောက်သကြားတို့ကို ရောစပ်၍ ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်းဖြစ်၏။

"အရှင်မင်းကြီး..."

လီစစ်သည် ချွေးများရွှဲစိုလျက် နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဖယောင်းတံဆိပ်ခတ်ထားသော အရေးပေါ် စစ်ရေးအစီရင်ခံစာကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံနေပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေကာ သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ ဖုံးကွယ်မရသော ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

"တောင်ဘက်... တောင်ဘက်မှာ လူတွေ သေဆုံးကုန်ပါပြီ အရှင်မင်းကြီး..."

ယင်ကျိန်းသည် ယပ်တောင်ခတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ်လား... မနေ့ကပဲ လူတစ်ထောင် သေတယ်လို့ အစီရင်ခံထားတာ မဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်း၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။

"တူဆွေ ဘာများ လုပ်တတ်နေလို့လဲ... ငါ သူ့ကို စစ်သား ၅ သိန်းနဲ့ အကောင်းဆုံး လက်နက်တွေ ပေးထားတာ... ထင်းခုတ်နေရင်တောင် အခုဆိုရင် လမ်းတစ်ခု ဖောက်လို့ ရနေလောက်ပြီ... ဘာလို့ နေ့တိုင်း လူတွေ သေနေရတာလဲ..."

လီစစ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခါးသီးသော အသံဖြင့် လျှောက်တင်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ဒီတစ်ခါတော့ စစ်တိုက်ရင်း သေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ရောဂါနဲ့ သေဆုံးကြတာပါ..."

"စစ်သူကြီး တူဆွေရဲ့ အစီရင်ခံစာအရ ဘိုင်ယွဲ့နယ်မြေက ရေနွေးငွေ့လို ပူပြင်းစိုစွတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးတို့ စစ်သည်တွေက လေးလံတဲ့ သံချပ်ကာတွေကို ဝတ်ဆင်ထားရတော့ တောထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ မီးဖိုထဲ ရောက်သွားသလိုပဲ... ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတာက မြူအဆိပ်ဆိုတဲ့ အရာပါပဲ... ဒီရောဂါ ကူးစက်ခံရရင် အရင်ဆုံး ချမ်းတုန်ပြီး ဖျားမယ်၊ ပြီးရင် မကျတော့တဲ့ အဖျားကြီး တက်မယ်၊ စကားတွေ ရောင်ရမ်းမယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့... နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က အပူလွန်ပြီး သေဆုံးသွားကြပါတယ်..."

"သုံးရက်အတွင်းမှာပဲ ရှေ့တန်းတပ်ရင်းက လူသုံးထောင်ထဲက တစ်ဝက်လောက် ကျဆုံးသွားပါပြီ... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်တွေကလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့ သေတာကိုပဲ ကြည့်နေရပါတယ်... စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ... ယိုယွင်းပျက်ပြားနေပါပြီ..."

"ခွမ်း..."

ယင်ကျိန်းသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ပဲစိမ်းရည်ခွက်ကို မြေပြင်ပေါ် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ခွက်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားသည်။

"မြူအဆိပ် ဟုတ်လား..."

ယင်ကျိန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး နန်းဆောင်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေမည့် အမျက်ဒေါသဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သူသည် အစွမ်းထက်သော ရန်သူကို မကြောက်။ ရှန်းယွီကဲ့သို့ အပြိုင်ဘက်ပင်းဖြစ်သော ရဲရင့်သည့် စစ်သူကြီးမျိုးကို သူ အသုံးပြုရဲသည်။ မောက်တွန်းကဲ့သို့ လိမ္မာပါးနပ်သော မြေခွေးငယ်မျိုးကိုလည်း သူ လွှတ်ပေးရဲသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် လူသားများ ဖြစ်ကြ၍ လူသားအချင်းချင်းဆိုလျှင် ကြံစည်၍ သတ်ဖြတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော၊ လက်ဖြင့် မထိတွေ့နိုင်သော မြူအဆိပ်ကမူ သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားမဲ့မှုကို ခံစားစေရသည်။

"စစ်သား ငါးသိန်း..”

ယင်ကျိန်း ရေရွတ်သည်။

"ဒါဟာ ချင်အင်ပါယာရဲ့ အကောင်းဆုံး စစ်သည်တွေပဲ... ရန်သူကိုတောင် မမြင်ရသေးခင်မှာ ပိုးမွှားတွေလက်ချက်နဲ့ပဲ သူတို့ကို သေဆုံးခွင့် ပေးလိုက်ရတော့မှာလား..."

"ရှောင်ဂျီ..."

ယင်ကျိန်းက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ လေဟာနယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။

"ငါက နတ်ဆိုးတွေ နတ်ဘုရားတွေ မြူအဆိပ်ဆိုတာတွေကို မယုံဘူး... ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း... ကုသလို့ ရနိုင်မလား..."

[ရောဂါလက္ခဏာ ဖော်ပြချက်- အချိန်အပိုင်းအခြားအလိုက် ချမ်းတုန်ခြင်း၊ အဖျားကြီးခြင်း၊ ချွေးထွက်ခြင်း၊ သွေးအားနည်းခြင်း၊ ရောင်ရမ်းခြင်း]

[ရောဂါရှာဖွေခြင်း- ငှက်ဖျားရောဂါ]

[ဖြစ်စေသည့် အကြောင်းအရင်း- ၎င်းသည် မြူအဆိပ်လည်း မဟုတ်၊ နတ်ဆိုးလည်း မဟုတ်ပါ၊ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ကပ်ပါးကောင်ဖြစ်သည့် ငှက်ဖျားပိုး ဖြစ်ပါသည်]

[ကူးစက်လမ်းကြောင်း- အနိုဖလစ်ခြင် ကိုက်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ကူးစက်သည်]

အလင်းဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် အဆပေါင်းရာချီ ချဲ့ထားသော ခြင်တစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ချွန်ထက်သော နှာမောင်းမှာ သွေးစုပ်သည့် လှံတစ်ခုကဲ့သို့ ရက်စက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ယင်ကျိန်းသည် ထိုခြင်ကို ကြည့်ရင်း အဓိပ္ပာယ်မဲ့မှုကို ခံစားရသည်။

"မင်းပြောတာက... ငါ့ရဲ့ စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ပစ်လိုက်တာ ဒီခြင်သေးသေးလေးတွေ ဟုတ်လား..."

[ဟုတ်ပါသည် အရှင်မင်းကြီး။ လူသားသမိုင်းတွင် ဤအင်းဆက်ပိုးမွှားငယ်လေးများသည် စစ်ပွဲများအားလုံးထက် ပိုမို၍ လူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူသားမျိုးနွယ်၏ 'နံပါတ်တစ် လူသတ်သမား' ဖြစ်သည်မှာ သေချာပါသည်။]

[ထို့ပြင် တောင်ပိုင်းတောအုပ်များတွင် ငှက်ဖျားရောဂါအပြင် သွေးလွန်တုပ်ကွေး၊ သန်ကောင်ရောဂါများလည်း ရှိပါသေးသည်…]

[အရှင်မင်းကြီး၏ သံမဏိစေတီတပ်သည် မြောက်ပိုင်းတွင် အနိုင်မရှိသော်လည်း ထိုနေရာ၌ သံချပ်ကာများသည် ခြင်ကို မကာကွယ်နိုင်သည့်အပြင် စစ်သည်များကို အပူရှပ်ခြင်းသာ ဖြစ်စေပါလိမ့်မည်။]

"ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ..."

ယင်ကျိန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

“အခု သူတို့က ခြင်တွေမှန်း သိပြီဆိုတော့ စစ်သည်တွေကို အကုန်လိုက်ရိုက်ခိုင်းရမလား..."

[အရှင်မင်းကြီး၊ အကုန်လုံးကို လိုက်ရိုက်၍ မဖြစ်နိုင်ပါ]

[အရှင်မင်းကြီး လိုအပ်သည်မှာ ဆေးဝါး ဖြစ်ပါသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ငှက်ဖျားပိုးကို သတ်နိုင်သည့် အံ့ဖွယ်ဆေးဝါး ဖြစ်ပါသည်]

[ကျွန်ုပ်၏ ဒေတာဘေ့စ်တွင် 'အာတမီရှား' ဟုခေါ်သော အပင်တစ်မျိုး ရှိပါသည်]

[အရှေ့ဂျင်မင်းဆက်မှ ဆရာဝန်ကဲဟုန်က သူ၏ "အိတ်ထဲတွင် သိမ်းထားနိုင်သော အရေးပေါ်ဆေးနည်းလမ်းများ" တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်မှာ- "အာတမီရှားတစ်ဆုပ်ကို ယူပါ၊ ရေ နှစ်လီတာတွင် စိမ်ပါ၊ အရည်ကို ညှစ်ယူ၍ အကုန်သောက်ပါ"]

[မှတ်ချက်- မပြုတ်ရပါ! ပြုတ်ပါက ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်များ ပျက်စီးသွားပါလိမ့်မည်။ အေးအေးဖြင့် ညှစ်ယူရပါမည်၊ သို့မဟုတ် အီသာဖြင့်... အဟမ်း၊ အရက်ပြင်းဖြင့် ထုတ်ယူရပါမည်]

ယင်ကျိန်း၏ မျက်ဝန်းတို့ တောက်ပသွားသည်။

အာတမီရှားလား… ထိုအရာက ချင်အင်ပါယာတစ်ခွင်မှာ ပေါများလှသည်။ လမ်းဘေးက ပေါင်းပင်များသာ ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက် လွယ်တာလား..."

[ဒီလောက် လွယ်ကူပါသည်။ အမှန်တရားသည် အမြဲတမ်း ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ဆေးဝါးသက်သက် မဟုတ်ပါ၊ ဓာတုဗေဒပညာ ဖြစ်ပါသည်]

ယင်ကျိန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စိုးရိမ်မှုများသည် ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားမှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ရှဲ့ဝူချဲ့ကို ခေါ်ခဲ့”

ရှဲ့ဝူချဲ့သည် ချင်မင်းဆက်မှ ဆရာဝန်ဖြစ်ပြီး ကျင်းခယ်လုပ်ကြံစဉ်က သူ၏ ဆေးအိတ်ကို ပစ်ပေါက်ကာ ယင်ကျိန်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုကျေးဇူးကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း အခွင့်ထူးခံရပြီး ယခုအခါ ယင်ကျိန်းက သူ့ကို "ချင်ဆေးပညာအကယ်ဒမီ" ၏ ကျောင်းအုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ထားသည်။

ခဏအကြာတွင် ရှဲ့ဝူချဲ့သည် ဆေးသေတ္တာကို ကိုင်ကာ အပြေးရောက်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး… ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့လား ကြက်သွန်ဖြူ စားပြီး ရင်ပူတာလား"

ရှဲ့ဝူချဲ့က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"ငါ ဖျားတာ မဟုတ်ဘူး… တောင်ဘက်က စစ်သည်တွေ ဖျားနေတာ"

ယင်ကျိန်းသည် နန်းတော်အပြင်ဘက်ကို ညွှန်ပြသည်။

"ရှဲ့ဝူချဲ့ ငါ မင်းကို တာဝန်ပေးမယ်။ ရှန်းယန်မြို့တစ်ဝိုက်က အာတမီရှားပေါင်းပင်တွေကို အကုန်လိုက်နှုတ်ခဲ့။ လမ်းဘေးမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လယ်ကွင်းထဲမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အိမ်သာနောက်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ပင်မှ မကျန်စေနဲ့”

ရှဲ့ဝူချဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး… အာတမီရှားလား… အဲ့ဒါက အသုံးမဝင်တဲ့ ပေါင်းပင်ပါ ခြင်ပြေးဖို့အတွက် တစ်ခါတစ်ရံ သုံးပေမယ့် ဒါက..."

"စကားများ မနေနဲ့"

ယင်ကျိန်းက ဖြတ်ပြောသည်။

"ငါပြောတာ နားထောင် အဲ့ဒါက လူ့အသက်ကို ကယ်မယ့် ဆေးမြစ်ပဲ"

"နှုတ်ပြီးတာနဲ့ နန်းတွင်းရေးရာဌာနဆီ ပို့လိုက်…ကျောက်ကောင်းကိုရှာ"

"ကျောက်ကောင်းကို သူ့ရဲ့ အသစ်ချက်ထားတဲ့ မန်တောင်လွီအရက်ပြင်းနဲ့ စိမ်ခိုင်းလိုက် စိမ်ပြီးရင် အရည်ကို ညှစ်ယူ”

"ငါ အာတမီရှား အရည်ကြည်တစ်မျိုး ဖန်တီးချင်တယ်”

နန်းတွင်းရေးရာဌာနသည် ယခင်က အဂ္ဂိရတ်ဆရာများ၏ အလုပ်ရုံ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဓာတုဗေဒဓာတ်ခွဲခန်း ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် စားပွဲသစ်တစ်ခုကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကိုက်နေသည်။ ယင်ကျိန်းက သူ့ကို ဒြပ်စင်အလှည့်ကျဇယားကို အလွတ်ကျက်ခိုင်းထား၍ သူ မူးဝေအော့အန်ချင်နေပြီ။ ယခုအခါ "H2O" ဟူသော စာလုံးကို မြင်ရုံနှင့်ပင် သူ အန်ချင်လာသည်။

"အကြီးအကဲ ကျောက်…အကြီးအကဲ ကျောက်"

တော်ဝင်ဆရာဝန်အဖွဲ့သည် လတ်ဆတ်သော ပေါင်းပင်စိမ်းများ ပြည့်နေသည့်ခြင်းတောင်းများကို ကိုင်ကာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

ကျောက်ကောင်း နှာခေါင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ယုန်ကျွေးမလို့လား”

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်ပဲ”

ရှဲ့ဝူချဲ့က အမိန့်တော်ကို ပြသသည်။

"ဒီဆေးမြစ်တွေကို မင်းရဲ့ အရက်နဲ့ စိမ်ရမယ်…အေးအေးပဲ စိမ်ရမယ်… ပြီးရင် အစိမ်းရောင် အရည်ကို ညှစ်ယူရမယ်"

ကျောက်ကောင်းသည် ပေါင်းပင်များကို ကြည့်လိုက်၊ သူ၏ တန်ဖိုးကြီး အရက်ပုလင်းများကို ကြည့်လိုက်နှင့် ရင်ထဲတွင် မီးလောင်သလို ခံစားရသည်။

"ဒါက ၆၀ ဒီဂရီ အရက်ပြင်း…တစ်ပုလင်းကို နွားတစ်ကောင်နဲ့ တန်တယ်…

အဲ့ဒါကို ပေါင်းပင်စိမ်ဖို့ သုံးရမှာလား"

သို့သော် အမိန့်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဥပဒေ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကောင်းသည် ငိုယိုရင်းပင် လက်သမားများကို အာတမီရှားပင်များကို ထောင်းကာ အရက်အိုးထဲ ထည့်စိမ်ပြီး တံဆိပ်ခတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

နှစ်ရက်ကြာသော်။

အာတမီရှားအရက်ပထမအသုတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် အိုးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အရက်အနံ့နှင့် အပင်၏ ခါးသက်သော အနံ့တို့ ရောထွေး၍ ထွက်လာသည်။ အရည်မှာ မှိုင်းညှိုနေသော အစိမ်းရောင် ဖြစ်နေပြီး စုန်းမများ၏ ဆေးဝါးကဲ့သို့ပင်။

"ဒါ...ဒါက သောက်လို့ ရပါ့မလား"

ကျောက်ကောင်းက သံသယဝင်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အဲ့ဒီမာနကြီးပြီး ရဲရင့်တဲ့ စစ်သူကြီးတွေကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာများလား”

ထိုစဉ် ဟူဟိုက်သည် ဓာတ်ငွေ့ကာမျက်နှာဖုံးကို တပ်လျက် လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။

"ဆရာကျောက် ဒီတစ်ခါ ဘာအသစ်တွေ လုပ်ပြန်ပြီလဲ ကျွန်တော် တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ချင်တယ်"

"မရဘူး မရဘူး မင်းသားလေး"

ကျောက်ကောင်းက ကြောက်လန့်သွားသည်။

"ဒါက ဆေး..အရှင်မင်းကြီး တောင်ဘက်က စစ်သည်တွေအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတာ"

ဟူဟိုက်သည် နမ်းကြည့်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းပယ်သည်။

"အော့.. ပုပ်နေတဲ့ မြက်အနံ့ပဲ… ငါ့ရဲ့ ကြက်သွန်ဖြူလောက်တောင် အနံ့ မကောင်းဘူး"

ဆေးရပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ဆင့်က ရှေ့တန်းသို့ မည်သို့ ပို့ဆောင်မည်နည်း၊ စစ်ပွဲ၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မည်သို့ ပြောင်းလဲမည်နည်း။

ချီလင်ခန်းမ၏ နန်းဆောင်တစ်ခုတွင် သေးငယ်သော စစ်ရေးအစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပနေသည်။

ယင်ကျိန်း၊ လီစစ်၊ တောင်ဘက်သို့ ချီတက်မည့် ဟန်ရှင်းနှင့် လျူပန်တို့ လေးဦးသာ ရှိကြသည်။

ဟန်ရှင်းသည် နံရံပေါ်ရှိ ဘိုင်ယွဲ့မြေပုံကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ပုတီးခုံကို လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး"

ဟန်ရှင်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တွက်ချက်မှုအရ တောအုပ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်မယ့် စစ်သည် ၅ သိန်းရဲ့ ထောက်ပံ့ရေး ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုက လွင်ပြင်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းထက် ၅ ဆ ပိုများပါတယ်…ရောဂါကြောင့် ပျက်စီးမှုများကို ပေါင်းလိုက်ရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့က နည်းဗျူဟာကို မပြောင်းလဲပါက ၁၀ နှစ်ကြာတိုင်အောင် ဒီစစ်ပွဲကို အနိုင်ရမည် မဟုတ်ပါ။"

"ပြောစမ်း ဘယ်လို ပြောင်းသင့်သလဲ"

ယင်ကျိန်းက ရေနွေးနွေးကို သောက်ရင်း မေးသည်။

"ပထမဆုံး သံချပ်ကာကို ဖယ်ရှားပါ"

ဟန်ရှင်းက သူ၏ ဝတ်ရုံကို ထောက်ပြသည်။

"တောင်ဘက်တွင် သံမဏိက မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းသာ ဖြစါပါတယ်..စစ်သည်များက ကြိမ် သို့မဟုတ် သားရေဖြင့် ပြုလုပ်သော ပေါ့ပါးသော အကာများကို ဝတ်ဆင်ရပါမယ်… သို့မဟုတ် အင်္ကျီတိုသာ ဝတ်ဆင်ရမယ်"

"ဒုတိယအချက် တပ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ပြောင်းပါ"

ဟန်ရှင်းသည် မြေပုံပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းများ ဆွဲသည်။

"ကြီးမားသော စစ်တပ်ဖြင့် ဆက်လက်ချီတက် မရတော့ပါ စစ်သည် ၅ သိန်းကို လူ ၁ သောင်းစီ ပါဝင်တဲ့ တပ်ငယ် ၅၀ ခွဲခြားရပါမယ်… မြစ်ကြောင်းကို အသုံးချပြီး သင်္ဘောများ ပိုဆောက်ကာ အထူးစစ်ဆင်ရေးများ လုပ်ဆောင်ရပါမယ်"

"တတိယအချက် အရေးအကြီးဆုံးကတော့"

ဟန်ရှင်းသည် လျူပန်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"စစ်ပွဲကို တိုက်ခိုက်ရုံသက်သက်ဖြင့် အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ပါ"

ထောင့်တွင် ထိုင်ကာ ခြေသည်းကိုက်နေသော လျူပန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောရင်း ထရပ်သည်။

"စစ်သူကြီးဟန် ပြောတာ မှန်ပါတယ်…တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းက သဟဇာတကိုပဲ ပျက်စီးစေတယ်။"

လျူပန်သည် ယင်ကျိန်းထံသို့ လျှောက်သွားပြီး အရိုအသေပေးသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုး စစ်ရေးအနုပညာကို မကျွမ်းကျင်ပေမယ့် လူ့သဘာဝကိုတော့ နားလည်ပါတယ်"

"ဘာကြောင့် ဘိုင်ယွဲ့လူရိုင်းတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်တာလဲ…ကျွန်တော်တို့က သူတို့မြေကို သိမ်း၊ သူတို့တောတွေကို မီးရှို့နေလို့ပါ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က မလုယက်ဘဲ... ကုန်သွယ်မှု လုပ်ကြရင်ကော"

ယင်ကျိန်းက စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"အိုး… ဘယ်လို လုပ်မှာလဲ"

လျူပန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြည်လင်သော ဖန်လုံးတစ်လုံးနှင့် အနုစိတ် ရိုက်နှိပ်ထားသော ချင်ပိတ်စ (ကျောက်ကောင်း၏ ထုတ်ကုန်သစ်) တစ်ခုကို ထုတ်ပြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး… ကြည့်ပါ ဒီဖန်လုံးတွေက ရှန်းယန်မှာ ၁၀ ဒင်္ဂါးပဲ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ ဘိုင်ယွဲ့မှာတော့ လူရိုင်းအကြီးအကဲတွေက ဒီလို တောက်ပတဲ့အရာအတွက် ဆင်စွယ်ကိုတောင် လဲလှယ်ပေးဖို့ ဝန်မလေးကြဘူး”

"ဆင်စွယ်တစ်ချောင်းကို ရှန်းယန်မှာ ဘယ်လောက် ရောင်းလို့ ရမလဲ… အနည်းဆုံး ဒင်္ဂါး ၁ သောင်း"

လျူပန်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ လောဘသားကုန်သည်တို့၏ ထူးခြားသော ရွှေရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ဒါက စစ်ပွဲ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ အမြတ်ကြီးစား ကုန်သွယ်မှုပဲ"

"ကျွန်တော်မျိုး အကြံပြုချင်တာက စစ်တပ်က ရှေ့ကလမ်းဖောက် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းက နောက်ကလိုက် တိုက်လိုက်၊ ညှိနှိုင်းလိုက် လုပ်ရမယ် အကြီးအကဲတွေကို ပြောပြ၊ မဟာချင်ကို လက်နက်ချရင် ဒီဖန်လုံးတွေ၊ ပိုးထည်တွေ၊ အရက်ကောင်းတွေ အများကြီး ရမယ်လို့”

"သူတို့သားတွေကို ရှန်းယန်ကို လာရောက် ပညာသင် (ဓားစာခံအဖြစ်) ခေါ်ခဲ့မယ်၊ သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အာဖန်းနန်းတော်နဲ့ ဘယ်တော့မှ မအိပ်စက်တဲ့ မြို့ကြီးကို ပြသမယ်"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သုံးတတ်သွားရင် ဘယ်သူက တောထဲပြန်ပြီး လူရိုင်းလို နေချင်တော့မှာလဲ”

ယင်ကျိန်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အံ့ဩတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။

"တော်လိုက်တာ ..သကြားအုပ်ထားတဲ့ ကျည်ဆန်ပဲ”

"လျူဇီ ငါ မင်းကို မှန်အောင် ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ ယဉ်ကျေးမှု ကျူးကျော်ခြင်းနဲ့ စီးပွားရေးအရ နယ်ချဲ့ခြင်းပဲ"

"ခွင့်ပြုတယ်"

ယင်ကျိန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဟန်ရှင်းနှင့် လျူပန်ကို ကြည့်သည်။

"ဟန်ရှင်း မင်းကို တောင်ပိုင်းကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ဆောင်မယ့် စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်တယ် စစ်ရေး၊ ရောဂါကုသရေး၊ လမ်းဖောက်ခြင်းနဲ့ တူးမြောင်းတူးခြင်းတွေကို တာဝန်ယူရမယ် ရှဲ့ဝူချဲ့ …ဆေးပညာအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ကျောက်ကောင်းရဲ့ အာတမီရှား အရည်ကြည်တို့ကို မင်းနဲ့အတူ လိုက်ပါစေမယ်"

"လျူပန် မင်းကို ဘိုင်ယွဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး သံတမန်အဖြစ် ခန့်အပ်တယ်…ကုန်သွယ်ရေးညှိနှိုင်းခြင်း၊ သံတမန်ရေးရာနဲ့ လူတို့စိတ်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းများကို တာဝန်ယူရမယ်"

"မင်းတို့ကို သုံးနှစ် အချိန်ပေးမယ်”

"ငါက လူသေခေါင်းကို မလိုချင်ဘူး… ငါလိုချင်တာက... ဆင်စွယ်၊ ကြံ့ချို၊ ကျောက်စိမ်း၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နဲ့ အဲ့ဒီမြေမှာပေါက်တဲ့ စပါးတွေပဲ”

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး"

ဟန်ရှင်းနှင့် လျူပန်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေကြားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ စတိုင်လ်ချင်း အလွန်ကွာခြားသော်လည်း (တစ်ယောက်က တွက်ချက်မှု အပြည့်ရှိသော စက်ကဲ့သို့၊ တစ်ယောက်က လျှာချိုသော လမ်းဘေးလူမိုက်ကဲ့သို့) ၎င်းမှာ ယင်ကျိန်း လိုချင်သည့် ပေါင်းစပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ချီတက်မည့်ရက်ကို နွေယဉ်စွန်းနေ့တွင် သတ်မှတ်သည်။

ရှန်းယန်မြို့ပြင်၊ ဘားတံတားဘေးရှိ မုယောပင်များမှာ အစိမ်းရောင် လှိုင်လှိုင်သင်းနေ၏။

နှုတ်ဆက်ပွဲ အရက်မရှိ၊ တံဆိပ်ခတ်ထားသော မှိုင်းညှိုနေသည့် အာတမီရှား အရည်ကြည်အိုးများသာ ရှိသည်။

အစိမ်းရောင်အရည်အိုးများကိုကြည့်ရင်း ဟန်ရှင်းသည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး လျူပန်ကို ပြောသည်။

"အစ်ကိုလျူ…ကျွန်တော့်ကဲ့ တွက်ချက်မှုအရ ဒီဆေးက ရောဂါကို ကုသနိုင်ပေမယ့် အရသာကတော့... လူတွေ သောက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ် ထင်တယ်..."

လျူပန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ယာဉ်တန်းပေါ်မှ အိုးတစ်လုံးကို ယူကာ ရွှံ့တံဆိပ်ကို ခွာလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးဟန် မင်း နားမလည်ဘူး…"

"ဒီလောကမှာ အခက်ခဲဆုံး သောက်ရမယ့်အရာက ဆေး မဟုတ်ဘူး၊ ဆင်းရဲမွဲတေမှုနဲ့ သေခြင်းတရားပဲ"

"ဒီဆေးသောက်ရင် အသက်ရှင်မယ်၊ ပိုက်ဆံရပြီး အိမ်ပြန်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုလို့ရမယ်လို့ပဲ စစ်သည်တွေကို ပြောပြလိုက် မြင်းဆီးအရသာ ဖြစ်နေရင်တောင် ပျားရည်လို ခံစားရလိမ့်မယ်"

ပြောပြီးနောက် လျူပန်သည် အရက်အိုးကို မကာ ထွက်ခွာတော့မည့် စစ်တပ်ကို အော်ပြောသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ အရှင်မင်းကြီး ပြောတယ်…ဒါဟာ ချင်ဟောက်နတ်ဆေးရည်တဲ့”

"သောက်လိုက်…အဆိပ်တွေ အကုန်ပြေသွားမယ်… သောက်လိုက်…

တောထဲက မျောက်ထက်တောင် ပိုတော်သွားမယ်"

"လုပ်ကြစို့..”

လျူပန်က ခေါင်းကို မော့ကာ တစ်ငုံကြီး သောက်ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းသွားသည်။

တကယ်ပင် စိမ်းသွားသည်။ ခါးသက်၊ စပ်ဖျင်းပြီး ထူးဆန်းသော အရသာမှာ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခတ်လိုက်သဖြင့် သူ အော့အန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် အံ့ဩဖွယ် စိတ်စွမ်းအားနှင့် အော်စကာဆုရ အိုက်တင်တို့ဖြင့် သူ မျိုချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ကာ အရသာရှိနေသည့်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"အရက်ကောင်းပဲ…ပြင်းလိုက်တာ..”

အောက်ရှိ စစ်သည်များက အမြဲတမ်း ရွေးချယ်တတ်သော လျူမြို့တော်ဝန်ကပင် ကောင်းသည်ဟု ပြောသည်ဆိုတော့ ၎င်းမှာ ကောင်းသည့်အရာ ဖြစ်ရမည်။

"လုပ်ကြစို့"

"သောက်..”

စစ်သည်သောင်းပေါင်းများစွာသည် ဆေးခွက်များကို မကာ တစ်ငုံတည်း သောက်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဘားတံတားတစ်လျှောက်တွင် အော့အန်သံ၊ ချောင်းဆိုးသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဒီ...ဒီအရသာက တစ်မျိုးပဲ”

"ဘာလို့ ပုပ်နေတဲ့ ကောက်ရိုးဖျာပုံစံ ဖြစ်နေတာလဲ"

"စကားများမနေနဲ့…အံ့ဖွယ်ဆေးတွေက ဒီလိုပဲ အရသာရှိတာ"

စစ်တပ်အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယင်ကျိန်းသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေကာ ပျားရည်နှင့် ရောထားသော အာတမီရှား အရည်ကြည် ခွက်ငယ်ကို ကိုင်ထားသည်။

"ရှောင်ဂျီ"

[ရှိပါသည် အရှင်မင်းကြီး]

"ဒီဆေးက တကယ်ပဲ အံ့ဩစရာ ကောင်းသလား”

[ငှက်ဖျားရောဂါအတွက်တော့ ဒါဟာ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပါသည်။ အရှင်မင်းကြီး အနည်းဆုံး လူ ၁ သိန်းလောက်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်တာပါ]

[ထို့ပြင် အရှင်မင်းကြီးသည် စံနမူနာတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ပါပြီ- ကပ်ရောဂါ ကာကွယ်ထိန်းချုပ်ရေးတွင် နိုင်ငံတော်၏ အာဏာစက် ပါဝင်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်]

[အနာဂတ်တွင် ၎င်းသည် အစိုးရ၏ အခြေခံကျဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်]

ယင်ကျိန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲမှ အရည်စိမ်းကို တစ်ငုံတည်း သောက်ချလိုက်သည်။

ခါးလိုက်တာ။

တကယ်ပင် ဆိုးရွားသည်။

သို့သော် ခါးသီးပြီးနောက် ရရှိလာသော အရသာမှာ သူ့ကို မကြုံစဖူးသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

"အသက်ရှင်နေသမျှ ဘာခါးခါး ကိစ္စရှိလဲ”

"ငါ့ရဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာမှာ လမ်းတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ ဒီလောက်လေးတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါပေမယ့်.."

ယင်ကျိန်းက နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့လိုက်သည်။

“နောက်ကျရင် ကျောက်ကောင်းကို ပိုကောင်းအောင် ပြင်ခိုင်းဦးမယ်။ သကြားလေး နည်းနည်း ထည့်မလား... ဒါမှမဟုတ် ဆေးလုံးလုပ်မလား…ဒီအရည်ကိုတော့ သောက်ရတာ အရမ်းဆိုးရွားလွန်းတယ်..."

[လက်ခံရရှိပါသည်။ စီမံကိန်း သတ်မှတ်လိုက်ပါပြီ: "ရိုးရာ တရုတ်ဆေးဝါးပြင်ဆင်မှု တိုးတက်ရေးစီမံချက်: ဆေးရည်မှ ပျားရည်ဆေးလုံးသို့"]

ထိုစဉ် တောင်လေက တိုက်ခတ်လာပြီး စိုစွတ်မှုနှင့် အပူဒဏ်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ယင်ကျိန်း၏ အကြည့်တို့မှာ နက်ရှိုင်းပြီး အဖြေရှာမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

တောင်ဘက်ပြဿနာအတွက် အဖြေရှာတွေ့ပြီ၊ မြောက်ဘက်ပြဿနာကိုလည်း ခဏတာ ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီ။

[ဒါဆိုရင်၊ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ နေ့ရောညပါ ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ အဲ့ဒီ "အတွင်းပိုင်း အန္တရာယ်" ပဲ]

"လီစစ်..”

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်"

"ရှေးမျိုးနွယ်စုခြောက်ခုက မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေ အာဖန်းနန်းတော်မှာ အိမ်တွေ ဝယ်နေကြတယ်ဆိုတာ ငါ မှတ်မိနေတယ်"

"အရှင်မင်းကြီး အရမ်းပဲစိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပါတယ် အိမ်ဈေးတွေက ကောင်းကင်ထိ ရောက်နေပါပြီ"

"အရမ်းကောင်းတယ်"

ယင်ကျိန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"သူတို့က ချမ်းသာနေကြတာဆိုတော့ ငါ သူတို့ကို နောက်ထပ် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးချင်တယ်"

“ဘာသင်ခန်းစာလဲ”

"အိမ်အခွန်နဲ့ အမွေဆက်ခံအခွန်”

"အိမ်ဝယ်တာ လွယ်ပေမယ့် ထိန်းသိမ်းဖို့ ခက်တယ်ဆိုတာ သူတို့ သိစေရမယ် သူတို့ရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်ကို လက်ဆင့်ကမ်းချင်တယ်…ငါ့ဆီ အရင် လာခွင့်တောင်းရလိမ့်မယ်"

လီစစ်မှာ အသက်ရှူမှားသွားသည်။

“အရှင်မင်းကြီးကတော့ သူတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို အရင်းအမြစ်ကနေ ဖြတ်တောက်ပစ်တော့မှာပဲ”

သို့သော် ကြက်သွန်ဖြူ စားရင်း ဆေးခါး သောက်နေသည့်တိုင် မဟာဧကရာဇ်ဆန်ဆန် လေးနက်ခန့်ညားနေဆဲဖြစ်သော ယင်ကျိန်း၏ မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း သူက လေးစားမှုသာ ခံစားရသည်။

သူသည် တကယ်ပင် ခေတ်အဆက်ဆက်မှ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

သူသည် ဓားကို သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ ပိုက်ဆံအိတ်ကို သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ ဆေးခါးရည်တစ်ခွက်ကိုပင် သုံးသည်ဖြစ်စေ၊ လောကကြီးကို ထိန်းချုပ်မည့် ကြိုးတန်းကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနိုင်သူ ဖြစ်သည်။