အခန်း (၂၄၈၁-၂၄၈၂)
Vol. 249 Ch. 2481-2482
အခန်း (၂၄၈၁) - အပြစ်တင်ရန် လာရောက်ခြင်း
ဖန့်ချန်က လီကုန်းကုန်းတို့ ကိုးဦးကို မြို့တွင်းသို့ ပစ်ချပေးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ အသက်ရှင်ရေးအတွက် ထပ်မံစိတ်ပူမနေတော့ဘဲ လီဝူ နှင့် ချီယန်သူတော်စင် တို့ကိုသာ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ထားရန် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။
“လီတောက်ယဲ့ က အဲ့ဒီတုန်းက သံသရာစက်ဝန်းထဲ မဝင်ခဲ့ဘူး။ အခုချိန်ထိ သူက ကောင်းကင် ငါးပါး နယ်မြေထဲမှာ ရှိနေသေးလား မသိဘူး။”
“သူသာ ရှိနေသေးရင် လီကုန်းကုန်းနဲ့ မင်ကျင်းကို လာရှာဖို့ အလားအလာ အများဆုံးပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ယောက်က သူ့အဖေဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ဆရာဦးလေး ဖြစ်နေလို့လေ။”
ထိုအချက်ကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ထိုလူသည် အစကတည်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် နယ်မြေကိုးခု၏ ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်လမ်းစဥ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကိုသာ သူ သိထားသည်။ သူသည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လူသားအဖြစ် ပြန်လည်ဝင်စားလာခဲ့သည်။
မျိုးနွယ်စု၏ အဘိုးအိုများ တွက်ချက်စဉ်က လီတောက်ယဲ့ကို ရှန်ဟုန်မျိုးနွယ်စု အဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ကြပေ။ ချင်းဝူဆန့် က နယ်မြေကိုးခုကို သတ်ဖြတ်နေစဉ်ကာလတွင် လီတောက်ယဲ့သည် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင် ငါးပါးနယ်မြေထဲတွင် မရှိလျှင်ပင် ထိုအနီးအနားတွင် ရှိနေနိုင်ခြေ များလှသည်။
“သူက ကောင်းကင်လမ်းစဥ်ရဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ လျှောက်လှမ်းခဲ့တာ။ သူတော်စင်ကျမ်းစာ နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲကျင့်ကြံထားရဲ့လားတော့ မသိဘူး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရင် ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာ မတွေးတတ်တော့ဘူး။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ လောကတွင် သူ၏ အကျိုးအကြောင်််း ပိတ်ကာမျက်နှာပြင်ဖြင့်ပင် ဖမ်းဆုပ်၍မရအောင် အကြောင်းတရားအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားသည့် တည်ရှိမှုများစွာ ရှိနေသေးသည်။ လီတောက်ယဲ့ သည်လည်း ထိုအထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ ဖန့်ချန်ကျောင်းသား……”
ဂူယွမ်လု၏ အသံက ဖန့်ချန်၏ နားထဲသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ အတွေးစများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူသည် လီကုန်းကုန်းတို့ ကိုးဦး ဖန့်ချန်၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲတွင် တစ်နှစ်လျှင် တစ်ရက်သဖွယ် ခံစားနေရသည်ကို မသိရှာပေ။ သူ့အမြင်တွင်မူ လီကုန်းကုန်းတို့မှာ ဖန့်ချန်၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ခုနကမှ ပို့လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“အော်... ဂူဆရာ၊ ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို တွေးနေမိလို့ပါ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။”
ဖန့်ချန်သည် အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
ဂူယွမ်လုက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် -
“အဲ့ဒါကလေ... ရှီးမျိုးနွယ်စု က ဆရာ ဝမ်ယွဲ့ ရောက်လာလို့ပါ……”
ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် တစ်ဦးသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါဖြင့် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်ကာ ရောက်လာသည်။ သူသည် အတွင်းကမ္ဘာထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်လိုက်သည်။ ဝမ်ယွဲ့သည် ဂူယွမ်လုကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဖန့်ချန်ဆီသို့ အကြည့်ပို့ကာ တည်ကြည်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။
“ငါက ယူနီနန်းနန်းက ဝမ်ယွဲ့ပဲ။”
“ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းက ဖန့်ချန်ပါ။”
ဖန့်ချန်က လက်ယှက်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
“မင်းက ဖန့်ချန်ဆိုတာ ငါသိတယ်။”
ဝမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းနေသည်။
“ငါ ဒီနေ့ လာတာက မင်းကို ရှာဖို့ပဲ။ ငါ့ရဲ့တပည့် ကော်ချွမ် ရဲ့ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်း ခွင့်ပြုချက်ကို ဘာကြောင့် လုယူလိုက်ရတာလဲဆိုတာကို ငါ မေးချင်တယ် ”
“ကော်ချွမ် ကော်ချွမ်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ”
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် နားမလည်စွာ မေးသည်။
“ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်း ခွင့်ပြုချက်တွေကို အတည်ပြုပြီးပြီမဟုတ်လား။ အဲဒီကျောင်းသားကိုးဦးက အခု ကျွန်တော့် အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာ အထူးလေ့ကျင့်နေကြပြီလေ။”
ဝမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ချက်ချင်းပင် နီရဲလာသည်။
ဂူယွမ်လုက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်
“ဝမ်ဆရာ၊ ခွင့်ပြုချက်တွေကို အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
“မင်း လျှောက်ပြောမနေနဲ့ ဂူယွမ်လု ခွင့်ပြုချက်ထဲမှာ ဂိုချွမ်အတွက် နေရာပါရမှာ။ ဖန့်ချန်ရောက်လာတဲ့အတွက်နဲ့ပဲ သူ့နေရာကို ဘာလို့ လုယူလိုက်တာလဲ ”
ဝမ်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လာပြီး သူ့ကိုယ်ထဲမှ အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအားများ တုန်ခါနေသည်။
“ငါကြားထားတာတော့ ခွင့်ပြုချက်ကိုးခုလုံး လူသားမျိုးနွယ်စုလက်ထဲ ရောက်သွားတယ်တဲ့။ ဒါက ဘာလို့လဲ ”
ဂူယွမ်လု၏ အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း အဆင်မပြေဖြစ်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဝမ်ယွဲ့ဆရာ၊ အသံကျယ်တိုင်းလည်း ကိုယ့်ဘက်က မှန်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဝမ်ယွဲ့ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး စိတ်အေးသွားကာ အဝေးသို့ လက်ယမ်းလိုက်သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ လာပြီး ဖန့်ချန်ကျောင်းသားကြီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။”
ရှီးမျိုးနွယ်စုမှ လူငယ် တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးသည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကော်ချွမ်၊ ဖန့်ချန်ကျောင်းသားကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်ခင်ဗျာ။”
“အင်း။”
ဖန့်ချန်က နှာခေါင်းသံဖြင့်သာ ပြန်ဖြေပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
“ဖန့်ချန်၊ မင်းကြည့်စမ်း၊ ငါ့တပည့်က မင်းရွေးထားတဲ့ လူသားမျိုးနွယ်စု တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကိုးဦးထက် ဘယ်နေရာက ပိုညံ့နေလို့လဲ ”
ဝမ်ယွဲ့က တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
“တခြားသူတွေကို မပြောတော့ပါဘူး၊ လီကုန်းကုန်းကိုပဲ ကြည့်လိုက်။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက သူ့ဘေးက မင်ကျင်း ထက်တောင် ပိုညံ့သေးတယ်။ ဘာလို့ သူက ခွင့်ပြုချက်ရပြီး ငါ့တပည့်က မရရတာလဲ ”
ကော်ချွမ်သည် ဝမ်းနည်းသံဖြင့် ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်နေသည်။ ဖန့်ချန်က ဝမ်ယွဲ့ပြောနေသည်ကို အလွန်အလေးထား နားထောင်နေပုံဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်။ သို့သော် သူ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
ဝမ်ယွဲ့၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်စက် ပြောသည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ မင်းနဲ့ ရှီးမျိုးနွယ်စုကြားမှာ နားလည်မှုလွဲတာတွေ ရှိတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ကော်ချွမ်ပေါ်မှာ လာမသက်ရောက်စေနဲ့။ ဒါက သူ့အတွက် ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ၊ မင်းအနေနဲ့ နေရာတစ်ခု လွတ်ပေးစေချင်တယ်။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းခါပြသည်။
“ခွင့်ပြုချက်က အတည်ပြုပြီးသားပါ။ ကော်ချွမ်ကျောင်းသား နောက်တစ်ခါ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းကျမှပဲ ကြိုးစားပါတော့။”
ကော်ချွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားသည်။ ဝမ်ယွဲ့သည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားသော ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် များစွာလည်း သူတို့၏ အတွင်းကမ္ဘာများကို မောင်းနှင်ကာ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ တပည့်များကို ခေါ်လာကြပြီး ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဂူယွမ်လုသည် ထိုသူတို့မှာ ဖန့်ချန်ကို အပြစ်တင်ရန် လာကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
လွမ်းချူးထျန်း သည် အဝေးတွင် ရပ်နေပြီး ဤကိစ္စတွင် မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကမ္ဘာကြီးသူတော်စင် အုပ်စုကို မြင်သောအခါ တိတ်တဆိတ် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဖန့်ချန်၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အနည်းဆုံး ထိုနေရာရှိ မဟာလောက သူတော်စင် များထက် ပိုမိုအားကောင်းသည်။ ထိုသူတော်စင်များလည်း လွမ်းချူးထျန်း၏ အကြောင်းကို သိကြသဖြင့် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အတင်းအကျပ် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ ဘာကြောင့် လာတယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“မင်း နန်းတော်ကိုးခုရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို ကူညီတာကို ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း လုပ်ရပ်တွေက အရမ်းရုပ်ဆိုးလွန်းနေပြီ မဟုတ်လား”
“ခွင့်ပြုချက်ကိုးခုလုံးကို မင်းတို့ လူသားတွေက လေးငါးခုလောက် ယူသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုးခုလုံး ယူသွားတာက ဘာသဘောလဲ”
သူတော်စင်များက တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် ဖန့်ချန်၏ လုပ်ရပ်ကို ဝိုင်းဝန်းအပြစ်တင်ကြသည်။ ဖန့်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လူတိုင်းက သူပြောမည့်စကားကို စောင့်ဆိုင်းရင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန်က လျှော့ပေးမည့်အစား တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို လုပ်ရပ်ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က တစ်ခါပဲ စားရမှာလေ၊ မဝအောင် စားထားဖို့ လိုတာပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ နေရာမှာဆိုရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြမှာပါ။ ဒီတစ်ခါ ဇောကွေ့ က ခွင့်ပြုချက်တွေကို တာဝန်ခံခိုင်းထားလို့ ကျွန်တော် လူသားကျောင်းသားတွေကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်တာပါ။ ဒါက ဘာမှ အကြောင်းပြချက် မလိုဘူး။ ဘက်မလိုက်ဘဲ နောက်ခံမရှိတဲ့၊ အဆက်အသွယ်မရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို အခွင့်အရေးပေးချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ဒါက မှားလို့လား ”
ပိုင်ချန်းမင် သည် ဖန့်ချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကိစ္စရပ်များမှာ ဤအတိုင်းသာ ဖြစ်သင့်သည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။
အပြစ်တင်ရန် လာရောက်သော သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူတို့ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဝမ်ယွဲ့က တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
“မင်း ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်မယ်ဆိုရင် နောက်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းတွေမှာ လူသားကျောင်းသား တစ်ယောက်မှ မပါရတော့ဘူးလား ”
ဖန့်ချန် -
“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ကျောင်းသားတွေက ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းကို လာမတက်တော့ဘူးလား ”
“……”
ဝမ်ယွဲ့သည် ဂူယွမ်လုကို တစ်ချက်ကြည့်၊ လွမ်းချူးထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လက်ယှက်၍ -
“ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်။”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် တပည့်များကို ခေါ်၍ အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော သူတော်စင်များလည်း ဤအကြိမ် အပြစ်တင်ခြင်းမှာ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သူတို့၏ လမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းတွင် နာမည်ကျော်ကြားပြီး စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော လူသစ်တစ်ဦးကို ဘယ်သူမှ မထိခိုက်ရဲကြပေ။
“ဂူဆရာ့ကို အားနာလိုက်တာ။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ လက်ယှက်သည်။
ဂူယွမ်လုက အမြန်ပင်
“မပြောပါနဲ့၊ ဒီလိုကိစ္စတွေက သာမန်ပါပဲ”
ဟု ပြောသည်။ ခဏနားပြီးနောက် -
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား နောက်ထပ် ဘယ်သွားဦးမလဲ၊ ကျွန်တော် လမ်းပြပေးရမလား ”
“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်နဲ့ ပိုင်ညီလေး လျှောက်ကြည့်လိုက်ပါမယ်။ ဂူဆရာပဲ အလုပ်များနေမှာပါ၊ သွားစရာရှိတာ သွားပါဦး။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ဂူယွမ်လုလည်း အမြန်အရိုအသေပေး၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် ဇောကွေ့ ထံသို့ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်သမျှကို သွားရောက် အစီရင်ခံရဦးမည်။ ဂူယွမ်လု ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်က ပိုင်ချန်းမင်ကို ကြည့်ကာ -
“ပိုင်ညီလေး၊ လမ်းပြပေးပါ။ ငါ နန်းတော်ကိုးခုက ဆရာတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေကို သွားတွေ့ချင်တယ်။”
အခန်း (၂၄၈၂) - လူတန်းစား အလွှာအလိုက် ခွဲခြားခြင်း
“အစ်ကိုကြီး၊ လူမျိုးနွယ်စုဝင် ဆရာတွေကို တွေ့ချင်လို့လား။”
ပိုင်ချန်းမင်၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားသည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ -
“မင်းက လူမျိုးနွယ်စုဝင် သူတော်စင် တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ အစကတော့ ဂူယွမ်လုဆရာ့ လက်အောက်မှာပဲ ကျင့်ကြံခဲ့တာလေ။ ဂူဆရာက လူသားမျိုးနွယ်စုဝင် မဟုတ်တော့ ဒီအချက်ကို ကြည့်ရင် မင်းနဲ့ နန်းတော်ကိုးခုထဲက လူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကြားမှာ ပဋိပက္ခလေးတွေ ရှိနေပုံပဲ။ အခု ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဖြေရှင်းပေးလိုက်ရမလား။”
ပိုင်ချန်းမင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ညီကိုကြီး အမြင်ကျယ်တာပါပဲ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဒီက လူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကြားမှာ တကယ်ပဲ အဆင်မပြေမှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးတာပါ။”
ခဏရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငယ်ငယ်တုန်းက မတော်တဆ အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် ယူနီနန်းနန်းကို ဝင်ခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော့် အရည်အချင်းက မဆိုးတာကြောင့် ဟွမ်ချောင်ဖုန်း ဆရာက သဘောကျပြီး သူ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အကြီးဆုံးတပည့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကြားက ဆက်ဆံရေးက တဖြည်းဖြည်း အဆင်မပြေ ဖြစ်လာတယ်။ ဘယ်အချိန်ကစလို့လဲ မသိဘူး၊ သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်မရတော့ဘဲ အမျိုးမျိုး ရှာကြံပြီး ဒုက္ခပေးတော့တာပဲ။
တစ်ရက်ကျတော့ ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့နဲ့ တစ်ပွဲလောက် တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။ အဲဒါက တကယ်တော့ သူ့အမှားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို တောင်ပေါ်ကနေ မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပိုင်ချန်းမင်သည် ထိုအတိတ်ကို ပြန်မတွေးချင်တော့သည့်ပုံပင်။ ဆယ်စက္ကန့်ကျော်မျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
“နန်းတော်ကိုးခု ရောက်လာတော့ ဆရာမရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ တခြားဆရာတွေကို လိုက်ရှာပြီး တပည့်ခံဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဟွမ်ဆရာက မောင်းထုတ်ထားတဲ့သူမို့လို့ အကုန်လုံးက ကျွန်တော့်ကို ငြင်းပယ်ကြတယ်။ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ ဆရာမရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ပဲ တွဲပြီး လေ့ကျင့်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ပိုင်း ဂူဆရာနဲ့ မတော်တဆ တွေ့ဆုံမှသာ သူ့တပည့်အဖြစ် ခံယူခဲ့ရတာပါ။”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အသုတ်မှာ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းကို သွားဖို့ ကျောင်းသားတွေ ရွေးရတော့ ဂူဆရာက ကျွန်တော် သွားသင့်တယ်လို့ ယူဆပြီး ခွင့်ပြုချက်နေရာကို ပေးလိုက်တာပါ။ ဟွမ်ဆရာက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာပြီး အဲဒီနေရာကို အကြီးဆုံးတပည့်ဆီ ပေးဖို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်တော် လက်မခံခဲ့ဘူး။ အဲဒီကတည်းက သူ့ကို မတွေ့တာ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီ ရှိပြီ။”
စကားဆုံးသောအခါ ပိုင်ချန်းမင်မှာ အားနာဟန်ဖြင့်
“အခု သူတို့ကို ပြန်တွေ့ရင်ရော ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်နေဦးမလား မသိဘူး။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုအကြောင်းများကို သူ အနည်းငယ် ကြားသိထားသော်လည်း ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“သူတို့ မလုပ်ရဲပါဘူး။”
လွမ်းချူးထျန်းက ပြုံး၍ ပြောသည်။
“မင်းက အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး။ မင်းက ကရုဏာတောင်တန်း ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သလို ကောင်းကင် ငါးပါးနယ်မြေ စစ်မျက်နှာမှာလည်း နာမည်ကောင်းတွေ ရထားပြီးသားပါ။ ပညာသင်ကျောင်းကလည်း မင်းတို့အသုတ်ကို စစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်ရင် အားလုံးကို အဓိက တပည့် အဖြစ် ရာထူးတိုးပေးမှာပါ။”
“လွမ်းအစ်ကိုကြီး၊ ပညာသင်ကျောင်းက ကရုဏာတောင်တန်းက ကျောင်းသားတွေကို အဓိက တပည့်အဖြစ် တိုးမြှင့်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတာလား။”
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပိုင်ချန်းမင်မှာလည်း နားမယုံနိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ကရုဏာတောင်တန်းက အရင်က ကျောင်းထဲက အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တချို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့လို့ အဓိက တပည့် ဖြစ်ခွင့် မရခဲ့တာပါ။”
လွမ်းချူးထျန်းက ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး သိသွားပြီလေ၊ ကရုဏာတောင်တန်းကိုလည်း တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံရမှာပေါ့။ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်တန်းက သူတော်စင်တွေမှာ အဓိက တပည့် ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိရင် အဓိက တပည့် ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါက စည်းကမ်းပဲ။”
“ဒါဆိုရင်တော့ အရမ်း ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတာပဲ။”
ဖန့်ချန် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပိုင်ချန်းမင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့ အဓိက တပည့် ဖြစ်လာရင် လူတိုင်း စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံးစီ ရမှာလေ။”
“အဲ... ဒါကတော့ မသေချာဘူး...”
လွမ်းချူးထျန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“သူတို့တွေက တစ်ပိုင်းသူတော်စင် မဟုတ်တော့တဲ့အတွက် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ရဲ့ အာနိသင်က အရင်လို ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စည်းကမ်းအရဆိုရင် လမ်းခုလတ်မှာ အဓိက တပည့် ဖြစ်လာတဲ့သူတွေကို ဆုလာဘ်နဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေ ပိုပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ စင်ပြယ်သော ဗောဓိသီး ကိုတော့ တကယ် လိုအပ်တဲ့ ကျောင်းသားတွေကိုပဲ ပေးမှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့လည်း လောဘမကြီးပါဘူး။ ထောက်ပံ့မှုတွေ ရရင်တင် လုံလောက်ပါပြီ။”
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပိုင်ချန်းမင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးသည်။ သူတို့မှာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ကို သုံးစွဲပြီးသား ဖြစ်သည့်အတွက် စိတ်ပျက်ခြင်းမရှိဘဲ အဓိက တပည့် ဖြစ်ခွင့်ရမည့်အတွက် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယူနီနန်းနန်း၊ လူမျိုးနွယ်စုဝင် ပညာသင်ကျောင်း။
ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းနှင့် မတူညီဘဲ ထိုနေရာက လူမျိုးနွယ်စုဝင် ကျောင်းမှာ ရွှေဟွေးထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုကြီးမားနိုင်သည်။ ရွှေဟွေးတွင် ဝင်ခွင့်စံနှုန်းမှာ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်သော်လည်း နန်းတော်ကိုးခု၏ စံနှုန်းမှာ နိုးထခြင်း ဖြစ်သည်။ ပိုင်ချန်းမင်သည် ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းချူးထျန်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ကျောင်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း အသေးစိတ် မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် လူမျိုးနွယ်စုဝင် ကျောင်းထဲတွင် အလွှာကွဲပြားခြားနားသော အသိုင်းအဝိုင်းများ ရှိသည်။
ပထမတစ်ခုမှာ နောက်ခံမရှိဘဲ အရည်အချင်းသာ ထူးချွန်ပြီး ဘိုးဘေးတွေထဲမှာ သူတော်စင်တောင် မရှိခဲ့ဖူးသော ကျောင်းသားများ ဖြစ်သည်။ ဤသူတို့ကို နောက်ခံမရှိသူ ဟု ခေါ်သည်။ ပိုင်ချန်းမင်မှာ ယခင်က ထိုအလွှာထဲတွင် ပါဝင်သည်။
ဤအလွှာ၏ အထက်တွင် ဆင်းရဲသား ၊ အမျိုးအနွယ်ငယ် ရှိသည်။ ထိုကျောင်းသားများမှာ မိသားစု ကျဆင်းသွားသော်လည်း အနည်းငယ်သော ပိုင်ဆိုင်မှု ရှိပြီး ဘိုးဘေးတွေထဲတွင် လူကြီးလူကောင်းများ ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် အစေခံအချို့ကို ခေါ်ဆောင်ထားနိုင်သည်။ နန်းတော်ကိုးခုက ပေးအပ်သော လေ့ကျင့်ရေးအရင်းအမြစ်များအပြင် တခြားသော လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် သာမန် ကျောင်းသားများ မရနိုင်သော အရင်းအမြစ်အချို့ကို ရရှိနိုင်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ချန်းမင် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး အနီးအနားရှိ ခမ်းနားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုအဆောက်အအုံမှာ တောင်စောင်းတွင် တည်ရှိသည်။ သို့သော် တစ်ခုလုံးကို ကြည့်လျှင် တောင်တစ်လုံးလုံးမှာ ဤအဆောက်အအုံ၏ အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုကြီးဖန့်၊ ဒီဆင်းရဲသား အမျိုးအနွယ် အထက်မှာတော့ မျိုးနွယ်စုကြီး ရှိပါတယ်။ မျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ သားသမီးတွေရဲ့ အိမ်မှာ သူတော်စင်တွေ စိုးမိုးထားတယ်။ သူတို့ရဲ့ လူငယ်တွေ နန်းတော်ကိုးခုကို ဝင်လာရင် အလွန်အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ရကြတယ်။ ဥပမာ ဒီလို တောင်တစ်လုံးလုံးဟာ မျိုးနွယ်စုကြီး ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ လေ့ကျင့်ရာနေရာပဲ။ သူတို့လာတဲ့အခါ အစေခံ ထောင်သောင်းချီပြီးတောင် ခေါ်လာနိုင်သေးတယ်။”
ပိုင်ချန်းမင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်များ ပေါ်လာသည်။ ဖန့်ချန်က အနီးအနားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အခြားသော လေ့ကျင့်ရာနေရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုနေရာနှင့် ယှဉ်လျှင် ဆယ်ဆ၊ ရာဆ၊ ထောင်ဆမက ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည်။
စကားပြောနေစဉ် လူအချို့က ဖန့်ချန်တို့၏ တည်ရှိမှုကို သတိထားမိသွားသည်။ သူတော်စင်နယ်ပယ် မှ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်၍ ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန်တို့ သုံးဦးကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“ဒီနေရာက ကျောင်းသား ချင်ခေါ ရဲ့ နေရာဖြစ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက် ဒီနားမှာ အကြာကြီး မနေပါနဲ့။”
“တန်းခိုးစွမ်းအားနယ်ပယ်ပါလား။”
ဖန့်ချန် အနည်းငယ် ခံစားချက် ဖြစ်သွားသည်။ ပိုင်ချန်းမင်နှင့် လွမ်းချူးထျန်းတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ခံစားချက်များ ပေါ်လာသည်။
နိုးထခြင်း၊ တန်းခိုးစွမ်းအားနယ်ပယ်၊ နည်းလမ်းပေါင်းစပ်ခြင်း ၊ ကန့်သတ်ချက် ကျော်လွန်ခြင်း၊ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်။ ဤသည်မှာ သူတော်စင်တိုင်း ဖြတ်သန်းရမည့် လမ်းကြောင်းများပင်။
“နန်းတော်ကိုးခုမှာတော့ နိုးထခြင်း ရောက်တာနဲ့ ဝင်ခွင့်ရတာမို့လို့ အတွင်းကမ္ဘာကို မဖွဲ့စည်းရသေးတဲ့သူတွေကို ဒီမှာ အမြဲတွေ့နိုင်ပါတယ်။”
ပိုင်ချင်းမင် ရယ်မော၍ -
“ဆက်သွားကြမလား ”
“အင်း။”
ထို့နောက် သုံးဦးစလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သော တန်ခိုးစွမ်းအားနယ်ပယ်မှ လူတစ်ဒါဇင်မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ငေးကျန်ခဲ့သည်။ သူတို့ သိလိုက်ကြပြီ၊ ထိုသုံးဦးမှာ အလွန်မြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖန့်ချန်သည် နန်းတော်ကိုးခု၏ လူမျိုးနွယ်စုဝင် ကျောင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသော အရာများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။သာမန် ကျောင်းသားများနှင့် ဆင်းရဲသားအမျိုးအနွယ်ကျောင်းသားများကြား အငြင်းပွားမှုများ၊ သာမန်ကျောင်းသားများနှင့် မျိုးနွယ်စုကြီး ကျောင်းသားများကြား အငြင်းပွားမှုများကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် အမျိုးအနွယ်ငယ်နှင့် မျိုးနွယ်စုကြီးကြားတွင်မူ ရန်လိုမှု အလွန်နည်းပါးသည်။
“ပိုင်ချန်းမင်”
ရုတ်တရက် တစ်ပိုင်းသူတော်စင် အချို့သည် အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်ကာ ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ အလယ်တွင် ရှိနေသော သူတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် အသံတိတ်သွားသည်။
ပိုင်ချန်းမင်က အေးဆေးစွာ -
“အတွင်းကမ္ဘာကို ပြန်သိမ်းလိုက်၊ အသိဉာဏ် လုံးဝမရှိဘူးပဲ။”
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတော်စင် သုံးဦးစလုံး အတွင်းကမ္ဘာကို အမြန်ပြန်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာ ယောက်ျားနှစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ပိုင်ချန်းမင်ကို အရင်ဆုံး မှတ်မိသွားသူမှာ အလယ်က အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။
သူမသည် ပိုင်ချန်းမင်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ -
“ပိုင်... ပိုင်််အစ်ကိုကြီး၊ မင်း ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်လာတာလဲ ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာက...”
သူမ၏ စကားထဲတွင် သံသယကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပိုင်ချန်းမင် ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ပြန်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီး ဖန့်ချန်က ဒီတစ်ခါ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းရဲ့ တာဝန်ခံပါ။ သူနဲ့အတူ လာကြည့်ရင်း လူမျိုးနွယ်စုဝင် ကျောင်းက ဆရာတွေကို တွေ့ဆုံဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာခဲ့တာပါ။”