အခန်း (၂၄၈၃-၂၄၈၄)

အခန်း (၂၄၈၃) - အားလုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပြီး အလုံးစုံကို ခြုံငုံကြည့်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်

တစ်ပိုင်းသူတော်စင် သုံးဦးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့မှာ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်း သတင်းကို မသိသေးတာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် ဖန့်ချန် ဟူသော နာမည်၏ အလေးချိန်ကိုတော့ သူတို့ သိထားကြသည်။

အရင်က စစ်ပွဲအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားချိန်တွင် နန်းတော်ကိုးခုရှိ လူမျိုးနွယ်စုဝင် ကျောင်းသား အများအပြားက ဖန့်ချန်ကဲ့သို့ ကျောင်းသားမျိုး ဖြစ်လာမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြသည်။ နောက်ခံမဲ့ ကျောင်းသားများမှာ ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်လည်း နောက်ခံမဲ့ ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖြစ်မှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလစကားများမှတစ်ဆင့် ကြားသိလိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ရုတ်ချည်း မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနှစ်များအတွင်း ဖန့်ချန် ဆိုသည့် နာမည်မှာ လူတိုင်း၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ အခြားလူမျိုးနွယ်စုဝင် ကျောင်းသားများပင်လျှင် တစ်ခါတစ်ရံ ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။ ယခု ထိုသုံးဦးမှာ ဖန့်ချန်ကို လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

သူတို့ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် လွမ်းချူးထျန်း ဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ -

“ဖန်... ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့က...”

ပိုင်ချန်းမင်က မတတ်နိုင်ဟန်ဖြင့် -

“ဒီတစ်ယောက်ကတော့ လွမ်းချူးထျန်း၊ လွမ်းအစ်ကိုကြီး ဖြစ်ပါတယ်။”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ပိုင်းသူတော်စင် သုံးဦးမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ကာ ဖန့်ချန်ထံ လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးပြီး မိမိတို့၏ အမည်များကို မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ အလယ်တွင် ရှိနေသည့် အမျိုးသမီးမှာ ချောင်လင်ရှန်း ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဟွမ်ချောင်ဖုန်း၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

“မင်းတို့ ရောက်လာတာ ကောင်းလိုက်တာ၊ ဟွမ်ဆရာ့ကို သွားပြောပေးပါဦး၊ ဖန့်အစ်ကိုကြီးက သူတို့နဲ့ တွေ့ဆုံချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။”

ပိုင်ချန်းမင်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

စကားပြောအပြီးတွင် ပုံရိပ်ပေါင်း ရာကျော်မှာ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်လျက် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ထိုသုံးဦးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။ ချောင်လင်ရှန်းတို့ သုံးဦးမှာ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် ဤမျှများပြားသော ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင်များ ဝိုင်းရံထားမှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ အသက်ရှူကြပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်ဟန်အနေအထား မတ်မတ်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လောကကြီး၏ သူတော်စင် တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်အား လက်အုပ်ချီ၍ ပြုံးလျက် -

“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဟွမ်ချောင်ဖုန်း ဖြစ်ပါတယ်။” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်သူများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့တိုးလာကာ အရိုအသေပေးကြပြီး အားလုံးမှာ လူမျိုးနွယ်စုဝင် ပညာသင်ကျောင်းမှ ဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ဖန့်ချန်အား ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် လွမ်းချူးထျန်းဆီသို့ ခိုးကြည့်နေကြသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်ဖြစ်သူ လွမ်းချူးထျန်းမှာ ပို၍ ကြောက်ရွံ့စရာ ကောင်းနေသည်။ ဖန့်ချန်၏ နောက်ကြောင်းကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိထားသည့် သူတော်စင်အချို့မှာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် ကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ်စုတို့အကြား ဆက်ဆံရေး ရှိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

ထို့နောက် ဖန့်ချန်နှင့် အဖွဲ့သည် ဟွမ်ချောင်ဖုန်း၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖိတ်ကြားမှုအောက်တွင် ခန်းမကြီး တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုနောက်ပိုင်းတွင်လည်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်များက ခန်းမထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုသူတော်စင်များမှာ မိမိတို့၏ ဆရာများနောက်တွင် ရပ်တည်နေကြသည်။ လွမ်းချူးထျန်းနှင့် ဖန့်ချန်တို့၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည့် ပိုင်ချန်းမင်ကို ကြည့်သောအခါ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုအနည်းငယ်နှင့် အားကျမှုတို့ ရောထွေးနေသည်။

ဖန့်ချန်သည် ပိုင်ချန်းမင်၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုများနှင့် ယခု ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းများမှတစ်ဆင့် နန်းတော်ကိုးခု၏ လူမျိုးနွယ်စုဝင် ပညာသင်ကျောင်း၏ အင်အားနှင့် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်လာသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဆရာများ၏ အစွမ်းအစ ဖြစ်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းထက် ပိုနိမ့်သည်။ သို့သော် ထိုဟွမ်ချောင်ဖုန်း၏ အစွမ်းအစမှာမူ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းမှ လူမျိုးနွယ်စုဝင် ကျောင်းရှိ အချို့သော ဆရာများထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းနေသေးသည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်မှတစ်ဆင့် အနည်းငယ် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ရှိ ကျောင်းသားများ ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲတွင် ဖန့်ချန် မြင်ဖူးသမျှ ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများထက် အားနည်းချက်မှာ မပါဝင်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းတွင် အရည်အချင်းရှိသူများကို ခေါ်ယူရာ၌ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် မှားယွင်းစွာ ရွေးချယ်မိခြင်း သို့မဟုတ် လွဲချော်ခြင်းများ ရှိခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းမှာ အလွန်နည်းပါးသော ဥပမာအနည်းငယ်သာ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

နန်းတော်ကိုးခုတွင်သာ ကျင့်ကြံနေထိုင်နိုင်သော စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင် ကျောင်းသား အများစုမှာ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းသို့ သွားရောက်ရန် အရည်အချင်း မရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟွမ်ချောင်ဖုန်း၏ နောက်တွင် ရပ်နေသူမှာ စုစုပေါင်း ခုနစ်ဦး ရှိသည်။ ချောင်လင်ရှန်းတို့ သုံးဦးအပြင် စွမ်းအားစုဆောင်းသူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော နောက်ထပ် လေးဦးလည်း ရှိသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ အစွမ်းအစမှာ ပို၍ အခြေခံကောင်းမွန်ပြီး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိကာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်သို့ ကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုင်ချန်းမင်ကို ကြည့်သည့်အခါ မျက်နှာတွင် အပြုံးရှိသော်လည်း မျက်လုံးထဲမှ တောင့်တင်းမှုနှင့် မသိမသာ ဝှက်ထားသော မနာလိုမှုနှင့် ရန်လိုမှုကို ဖန့်ချန်က သတိပြုမိလိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် ဟွမ်ချောင်ဖုန်းသည် လူမျိုးနွယ်စုဝင် ပညာသင်ကျောင်းမှ ဆရာများကို ကိုယ်စားပြု၍ ဖန့်ချန်အား နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုနေသည်။ အခြားဆရာများလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး စကားစမြည် ပြောဆိုကြပြီး ကျောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို ဖန့်ချန်နှင့် ဆွေးနွေးကြသည်။ တစ်ပါတည်းပင် မိမိတို့၏ တပည့်များကိုလည်း ထောက်ခံတင်ပြကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိ၊ မရှိကို ဖန့်ချန်အား ကြည့်ခိုင်းကြသည်။

ဖန့်ချန်သည် သူတို့နှင့် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ယနေ့လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ၊ ကျွန်တော် အရင်က ဂူဆရာ့ ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှ အခုအကြိမ် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းအတွက် အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် လူမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကိုးဦးကို ရွေးချယ်ပြီးပါပြီ။ သူတို့က ခဏတာကာလအတွင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာ ကျင့်ကြံကြမှာမို့လို့ သူတို့ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ ထင်မှတ်မှာ စိုးတာကြောင့် အားလုံးကို အသိပေးလိုက်ရတာပါ။”

နေရာတွင် ရှိနေသည့် ဆရာများ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တက်ကြွသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့် ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးသား ကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့က ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းသို့ မပါဝင်နိုင်ကြပေ။

မဟုတ်ပါက ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာမှာ အမှန်ပင်။ အနာဂတ်တွင် ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းသို့ တက်လှမ်းရန် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်ရုံသာမက မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ဖန့်အစ်ကိုကြီးနှင့် ရင်းနှီးမှု ရသွားနိုင်သေးသည်။ ၎င်းက သူတို့၏ အနာဂတ် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းအတွက် များစွာ အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ချန်းမင် ရှေ့တိုးလာပြီး လီကုန်းကုန်း တို့အဖွဲ့၏ နာမည်စာရင်းကို ရွတ်ဆိုပြလိုက်သည်။ ဆရာအများစု၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့အားသင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့မှာ သူတို့၏ တပည့်များ မဟုတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆရာတစ်ဦးသာလျှင် မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဟန် ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန်ဘက်သို့ စဉ်ဆက်မပြတ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေတော့သည်။

ဟွမ်ချောင်ဖုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် -

“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ ဒီစာရင်းကို... ပြန်ပြင်လို့ ရမလားခင်ဗျာ ဒီထဲမှာ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသား ခုနစ်ဦးက ဆရာ့လက်အောက်မှာ သင်ကြားဖူးသူတွေ မဟုတ်ကြဘူး...”

“သူတို့က ဆရာ့လက်အောက်မှာ သင်ကြားဖူးတာ မရှိဘဲ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တာကြောင့်ပဲ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကို လျှော့တွက်လို့ မရတာပါ။”

ဟု ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“စာရင်းက အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်တဲ့အတွက် ထပ်ပြီး မပြင်တော့ပါဘူး။”

ဆရာများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောကြတော့ပေ။ နေရာ၏ လေထုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။

ဖန့်ချန်က ဆက်ပြောသည်။

“ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်လောက် နေမှာမို့လို့ ဒီကာလအတွင်းမှာ လူမျိုးနွယ်စုဝင် ပညာသင်ကျောင်းမှာပဲ ခဏတာ နေထိုင်ပါရစေ၊ ဆရာတို့ အဆင်မပြေဖြစ်မှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်ဗျာ။”

“ဒါကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဖန့်ချန်ကျောင်းသား အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ယွမ်ကျီတောင်မှာပဲ နေပါလား။”

ဟု ဟွမ်ချောင်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

“ကောင်းလိုက်တာ၊ ဟွမ်ဆရာ့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

“မဖြစ်ပါဘူး၊ မဖြစ်ပါဘူး။”

ဟွမ်ချောင်ဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ -

“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား ယွမ်ကျီတောင်မှာ ရှိနေတာက ယွမ်ကျီတောင်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီနေ့ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်း နောက်တစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်။”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ လက်အုပ်ချီကာ -

“အရင်က ပိုင်ညီလေး လူမျိုးနွယ်စုဝင် ပညာသင်ကျောင်းမှာ ရှိစဉ်က ယွမ်ကျီတောင်မှာ ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းမှာ တောင်ပေါ်ကနေ မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရပါတယ်။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှိနေတဲ့ နားလည်မှုလွဲခြင်း အနည်းငယ်ကို ဒီနေ့ ဖြေရှင်းပေးလို့ ရမလားဗျာ ပိုင်ညီလေးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီကိစ္စကို စွဲကျန်နေပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ထိခိုက်စေမှာကို ကျွန်တော် မလိုလားပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပိုင်ညီလေးက အနာဂတ်မှာ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းရဲ့ အဓိက တပည့် ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိနေလို့ပါ။”

အနာဂတ်မှာ... ရွှေဟွေး ကျောင်းရဲ့ အဓိက တပည့် ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိတယ်။

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထို ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် ဆရာများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ တပည့်များအကြောင်း ပြောစရာပင် မလိုတော့။ ချောင်လင်ရှန်းက ပိုင်ချန်းမင်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းလွှာ ကျောင်းသားများပင်လျှင် ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်း၏ အဓိက တပည့်များရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ထားရမည် ဖြစ်သည်။ ပညာသင်ကျောင်း၏ ကျောင်းသား ဖြစ်လာပါက အနာဂတ်တွင် မိမိကိုယ်တိုင် အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်ကို တည်ထောင်နိုင်ပြီး ပြင်ပတွင် မြင်တွေ့နေရသော အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စု ကိုးဆယ်ကိုးရာခိုင်နှုန်းထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းနိုင်သည်။ ပညာသင်ကျောင်း၏ အဓိက တပည့် ဖြစ်လာရန် ဆိုလျှင်မူ ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ ၎င်းမှာ ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် အဓိက အာဏာစက်၏ အစွန်းကို နင်းမိထားသည်နှင့် တူသည်။

ဟွမ်ချောင်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ နောက်တွင် ရှိနေသည့် အကြီးဆုံးတပည့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ လျှံတက်လာသည်။

“ဆရာတို့၊ ဒီကိစ္စက အလုံးစုံကို ခြုံငုံကြည့်ခြင်းနဲ့ သက်ဆိုင်ပါတယ်။ ပညာသင်ကျောင်း အဓိက တပည့်တစ်ဦးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးက အဓိက အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စ ဖြစ်တာမို့လို့ ဆရာတို့ အားလုံး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပြီး အလုံးစုံကို ခြုံငုံကြည့်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ဟု ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချ၍ ဆိုသည်။

လွမ်းချူးထျန်းက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်မျှ ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဖန့်ညီလေးက တကယ့်ကို ကိုယ့်လူကို ကာကွယ်ပေးတတ်တာပဲ။”

အခန်း (၂၄၈၄) - တောင်ကြီးကို ကုန်းရုန်းပြီး ကိစ္စသေးသေးလေး လုပ်နေတာလား။

ခန်းမကြီးထဲရှိ လေထုမှာ တစ်ခဏအတွင်း အေးခဲသွားရသည်။

အသီးသီးသော ဆရာများမှာ အချင်းချင်း အကြည့်များဖြင့် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်နေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသံလွှင့်စကားပြောဆိုကြသည်။ ဖန့်ချန် ရောက်လာခြင်းမှာ ပိုင်ချန်းမင်၏ အတိတ်က ကိစ္စအတွက် အပြစ်ရှာရန် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး နားလည်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချက်ကို ပိုင်ချန်းမင်၏ ကောင်းကင် ငါးပါးစစ်မျက်နှာပြင်မှ စွမ်းဆောင်ချက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်ကတည်းက သူတို့ ခန့်မှန်းမိခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ထိုနေ့ရက်သည် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ချန်းမင်သည်လည်း ဖန့်ချန်က ဤအချိန်တွင် ပြဿနာရှာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ စိတ်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မိသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း မိမိကိုယ်ကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဤအငြိုးအတေးမှာ တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့ကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် အရင်နှစ်များက တွေးတောလိုစိတ် မရှိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ချောင်ဖုန်းမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဟားတိုက်၍ -

“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ မင်းက ကိစ္စသေးသေးလေးကို တောင်ကြီးလို ကုန်းရုန်းပြီး လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အငယ်တွေကြားက ပွတ်တိုက်မှုလေးတွေပါ၊ နှစ်တွေလည်း အများကြီး ကြာသွားပြီပဲ။ ဘာတွေများ စိတ်ထဲမှာ စွဲနေစရာ ရှိသေးလို့လဲ။”

ဟု ဆိုသည်။

ပြောပြီးနောက်တွင် သူသည် ပိုင်ချန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အတိတ်ကို ပြန်အမှတ်ရဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ -

“ချန်းမင်၊ အရင်က မင်း ငါ့ဆီမှာ တပည့်ခံတုန်းကနိုးထခြင်းနယ်ပယ် မှာပဲ ရှိသေးတာ။ နောက်တော့ မင်းက ရှေ့ကို ခုန်ပျံကျော်လွှား တက်လှမ်းလာပြီး တန်ခိုးစွမ်းအား နယ်ပယ် ၊ နည်းလမ်းပေါင်းစပ်ခြင်း နယ်ပယ် တွေဆီ အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ဖို့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ၊ သုံးရာလောက်ပဲ ကြာတယ် မဟုတ်လား။”

ဟု ပြောသည်။

ပိုင်ချန်းမင်က ခေါင်းငြိမ့်၍ -

“ဟွမ်ဆရာ၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်း ၂၃၇ နှစ် ကြာခဲ့ပါတယ်။”

ဟု ပြောသည်။

နှစ်ပေါင်း ၂၃၇ နှစ်အတွင်း ဤနယ်ပယ်များကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တောင်အသီးသီးမှ ဆရာများ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ပေါ်လာသည်။ ထိုကျင့်ကြံနှုန်းမှာ တကယ်ပင် သာမန် အထက်တန်းလွှာ ကျောင်းသားများထက် အများကြီး ပိုမြန်နေသည်။ မဟုတ်ပါက အသက် ၅၀၀ မပြည့်ခင်မှာပင် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းသို့ သွားရောက်ခွင့် ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုအချိန်ကတည်းက နောက်ခံမဲ့ ဤနောက်ခံမဲ့ ကျောင်းသားသည် အလွှာပေါင်းစုံမှ ကျောင်းသားများ၊ အထက်တန်းလွှာ ကျောင်းသားများထက်ပင် ရှေ့သို့ ရောက်နှင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီနှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်ကို ဆရာလည်း အကုန်ကြည့်နေတာပါ၊ အဲဒီတုန်းက အတွေ့အကြုံအချို့က မင်းအတွက်တော့ ပိုပြီး ရင့်ကျက်စေတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုပါပဲ။”

ဟု ဟွမ်ချောင်ဖုန်းက ဆုံးမစကားဆိုသည်။

“ဒီသင်ခန်းစာတွေက မင်းရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာ ဖြစ်လာမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။”

ပိုင်ချန်းမင်က ခေါင်းငြိမ့်၍

“ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာ ဖြစ်လာမှာပါ။” ဟု ဆိုသည်။

ပြောပြီးနောက် သူသည် ဟွမ်ချောင်ဖုန်း၏ နောက်တွင် ရှိနေသည့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကျောင်းသားကို ကြည့်၍ -

“ဟွမ်ရင်ချိုင်၊ မင်းက အဲဒီတုန်းက ငါက မင်းထက် ပိုမြန်မြန် တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့ ငါ့ကို နေရာတိုင်းမှာ ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်။ ယွမ်ကျီတောင်က ကျောင်းသားတွေကို ငါနဲ့ အဆက်အဆံမလုပ်အောင် တားမြစ်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်အောင် စီစဉ်ပြီး ယွမ်ကျီတောင်ကနေ မောင်းထုတ်ခံရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဒီနေ့ ငါ့ကို တောင်းပန်စကား တစ်ခွန်းပဲ ပြောပေးဖို့ လိုချင်တာ၊ အဲဒီလောက်ပါပဲ။”

ဟု ပြောသည်။

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဟွမ်ချောင်ဖုန်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ တောင်အသီးသီးမှ ဆရာများမှာလည်း မည်သူမျှ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုကြဘဲ ငြိမ်သက်နေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မည်သူမျှ ဦးဆောင်ပြီး ဝင်ပြောလိုစိတ် မရှိကြပေ။ ဟွမ်ရင်ချိုင် တစ်ခွန်းလောက် တောင်းပန်လိုက်ရုံဖြင့် ပြီးဆုံးသွားမည့် အလွန်ရိုးရှင်းသော ကိစ္စဟုပင် သူတို့ ထင်နေကြသည်။

ဟွမ်ရင်ချိုင်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲနေပြီး ပိုင်ချန်းမင်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဟွမ်ချောင်ဖုန်းမှာ ရုတ်တရက် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်၍ ထရပ်လိုက်ကာ ဖန့်ချန်ကို လက်အုပ်ချီ၍ -

“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ အငယ်တွေကြားက ကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ဝင်မစွက်ဖက်ကြတာ ပိုကောင်းပါမယ်။ ယွမ်ကျီတောင်မှာ ဧည့်သည်လာဖို့ ရှိသေးလို့ ဖန့်ချန်ကျောင်းသားကို အချိန်မပေးနိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဖန့်ချန်ကျောင်းသား ကြွပါတော့။”

ဟု ဆိုသည်။

ဟွမ်ချောင်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ လွမ်းချူးထျန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤကမ္ဘာကြီး၏ သူတော်စင်မှာ တကယ်ပင် မာန်မာန ရှိပြီး မိမိတပည့်ကို အလွန်ကာကွယ်ပေးတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဖန့်ချန်မှာ ထိုအခြေအနေကို မြင်သော်လည်း ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပိုင်ချန်းမင်ကို -

“ပိုင်ညီလေး၊ ငါတို့ သွားကြမယ်။” ဟု ဆိုသည်။

ပိုင်ချန်းမင်လည်း ပြုံးပြီး ဖန့်ချန်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ လွမ်းချူးထျန်းလည်း ရယ်မောသံပြုကာ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာတစ်ဦးမှာ သွားကိုကြိတ်၍ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကာ -

“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ ကျွန်တော့်ဘက်မှာ လာနေပါ၊ ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။”

ဟု ပြောသည်။

ထိုဆရာမှာ တခြားသူ မဟုတ်ဘဲ လီကုန်းကုန်းနှင့် မင်ကျင်း တို့၏ ဆရာ ဖြစ်သည်။ သူ့၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဤဆရာအုပ်စုထဲတွင် အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန်က ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုဘဲ ထိုဆရာနှင့်အတူ ယွမ်ကျီတောင်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဖန့်ချန်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ခန်းမကြီးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆရာတစ်ဦးက သက်ပြင်းချ၍ -

“ဟွမ်အစ်ကို၊ ဒီလို ဖန့်ချန်ကို ရန်သူလို ဆက်ဆံတာ တန်ပါ့မလား။ တောင်းပန်စကား တစ်ခွန်းလောက် ပြောလိုက်ရင် ပြီးတာပဲ မဟုတ်လား...”

ဟု ဆိုသည်။

ဟွမ်ရင်ချိုင်မှာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး တစ်ခွန်းမျှ မဟပေ။ ဟွမ်ချောင်ဖုန်းက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော်လည်း တည်ငြိမ်စွာ -

“ဟွမ်ရင်ချိုင်သာ ဒီနေ့ တောင်းပန်လိုက်ရင် စိတ်ဒဏ်ရာက ပိုင်ချန်းမင်ဆီကနေ ဟွမ်ရင်ချိုင်ဆီ ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ယွမ်ကျီတောင်က ဖန့်ချန်ကို ရန်သူလုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဆိုမှတော့ ဘာလို့ ခေါင်းငုံ့ခံပြီး တပည့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာလဲ။”

ဟု ဆိုသည်။

ဟွမ်ရင်ချိုင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ တောင်အသီးသီးမှ ဆရာများလည်း ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုသည်မှာလည်း ဖြစ်သင့်သည့် သဘောတရားပင်။

“ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန်က နောက်ခံမရှိတဲ့ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ခုနစ်ဦးကို ရွေးလိုက်တာက ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးတာပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ တောင်အောက်က တပည့်တွေကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုပေးဖို့ လိုပြီ၊ သင်ပေးနိုင်တာ သင်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့၊ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့က လူမျိုးနွယ်စုအတွက် အရည်အချင်းတွေကို မွေးထုတ်ပေးနေတာပဲ။”

“အကယ်၍ ဒီတစ်ပိုင်းသူတော်စင်တွေက ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းမှာ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရခဲ့ရင် တောင်စောင့်တွေဆီမှာ ကျွန်တော်တို့ ရှင်းပြရ ခက်လိမ့်မယ်၊ အရင်က ပိုင်ချန်းမင် ကိစ္စ...”

ဆရာတစ်ဦးက စကားစလိုက်ပြီးမှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဟွမ်ချောင်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်နေသည်။ ပိုင်ချန်းမင်၏ ကိစ္စမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သူတော်စင်များကြားတွင် ဟွမ်ချောင်ဖုန်းမှာ လူရွေးမှားသည်ဟု ဝေဖန်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော တပည့်မျိုးကို လူမျိုးနွယ်စုဝင် ပညာသင်ကျောင်းကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

...

“သုံးယောက်သား၊ ဒီနေရာက ဒုန်းဟွာတောင်ပါ ။ ကျွန်တော့်နေရာက ယွမ်ကျီတောင်လောက် မကြီးကျယ်ပေမဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေပေးကြပါဦး။”

ဇုန်းဟို့အီး က လက်အုပ်ချီ၍ ရယ်မောကာ ပြောသည်။

“ဒီနေရာက ရှုခင်းတွေက ယွမ်ကျီတောင်ထက် မညံ့ပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော်တို့က ဧည့်သည်အဖြစ် လာတာမို့ ဇုန်းဆရာ ဒီလောက် အားနာစရာ မလိုပါဘူး။”

ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

ထိုဒုန်းဟွာတောင်မှာ မြေနေရာ အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် ယွမ်ကျီတောင်ထက် အနည်းငယ် သေးငယ်သည်။ သို့သော် ကျောင်းသားတပည့်များမှာမူ အလွန်များပြားသည်။ နောက်ခံမဲ့ကျောင်းသားများ၊ အထက်တန်းလွှာ ကျောင်းသားများ အားလုံး စုံလင်နေသည်။ ဇုန်းဟို့အီး၏ စီစဉ်ပေးမှုဖြင့် ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့ ဒုန်းဟွာတောင်တွင် ခေတ္တ တည်းခိုလိုက်ကြသည်။

တစ်ခဏအတွင်း ကျောင်းသားများစွာတို့က ဖန့်ချန်ကို လာရောက် တွေ့ဆုံလိုကြသည်။ ဖန့်ချန်မှာမူ စိတ်ရှုပ်သဖြင့် ပိုင်ချန်းမင်ကို ဧည့်ခံခိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာတော့ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ လီကုန်းကုန်းတို့၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ လွမ်းချူးထျန်းမှာ ဒုန်းဟွာတောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးမှ တည်းခိုရာ အိမ်လေးသို့ ပြန်လာသည်။

မှောင်မိုက်သော နေရာတစ်ခုတွင် မျက်လုံးအစုံများစွာက လွမ်းချူးထျန်းကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“သူက လွမ်းချူးထျန်းကို ဖန့်ချန်နောက် လိုက်စေတာပဲ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ မျှားတဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။”

“ထောင်ချောက်ဆိုရင် လွမ်းချူးထျန်း မပေါ်လာသင့်ဘူး၊ ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်လို့ ရမှာ။ သူတို့က ဖန့်ချန်ကို တိုက်ရဲတဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ထင်ပြီး တခြား သူတော်စင် တစ်ဦးကိုပဲ အစောင့်ထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

“မင်း ဒီအချိန်မှာ တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်တာလား။ တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်တာနဲ့ ငါတို့မှာ နောက်ကြောင်းလှည့်စရာ မရှိတော့ဘူး။”

“ဒါက ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ၊ ဒီတစ်ခါ မတိုက်ရင် သူ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်း ပြန်သွားရင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး၊ မင်း စိတ်ကျေနပ်လား။”

“နောက်ထပ် အကဲခတ်ဦး၊ ဘေးကင်းဖို့ အဓိကပဲ။”

“ဟုတ်ပြီ။”

...

အတွင်းကမ္ဘာ။

ဖန့်ချန်သည် အကြောင်းအကျိုး ပိတ်ကာမျက်နှာပြင် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြောင်းကို လျှို့ဝှက် တိုင်ပင်နေသည့် သူတော်စင် နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒီနှစ်ယောက်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား။”

ဖန့်ချန်က မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်ပြီး -

“လူမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် လင်ယောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ သူလျှိုတွေ ဖြစ်ရမယ်။ စီကုပေ့ ကိစ္စက သူတို့ကို တကယ်ပဲ ဒေါသထွက်စေခဲ့တာပဲ။”

ဟု တွေးသည်။

သူတို့၏ အစွမ်းအစမှာ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင်အဆင့်ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားနေကြောင်း ဖန့်ချန် သတိပြုမိသည်။ ထိုသို့သော အဆင့်ရှိသူများမှာ နန်းတော်ကိုးခုတွင် အနည်းဆုံး တောင်စောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နန်းတော်ကိုးခုထဲတွင်လည်း သူလျှိုများ ရှိနေသည်ဟု ဆိုရမည်။

ထိုအချိန်တွင် အကြောင်းအကျိုး စွမ်းအားတစ်ခုက လွင့်ပါလာသည်။ မျက်နှာပြင်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူတော်စင် အများအပြားမှာ ခေါင်းချင်းဆိုင် တိုင်ပင်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ရေကန်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုရေကန်ထဲတွင် ဒုန်းဟွာတောင်၏ မြင်ကွင်းကို မြင်နေရသည်။

အောက်ဝူဖား က တိုးတိတ်စွာ -

“ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခါ နန်းတော်ကိုးခုထဲက သူလျှိုတွေကို တကယ် ဖော်ထုတ်နိုင်ပါ့မလား။”

ဟု မေးသည်။

“သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် လောဘကြီးသလဲ ဆိုတာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။”

“သူလျှို အနည်းငယ်အတွက်နဲ့ ဖန့်ညီလေးကို အန္တရာယ်ထဲ ရောက်အောင် လုပ်ရတာ တန်ပါ့မလား။”

“ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက ပြောတယ်၊ မင်းတို့ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်သာ ဂရုစိုက်ပါ၊ ဖန့်ချန်အကြောင်း စိတ်မပူနဲ့တဲ့။”

“အော်...”