အခန်း ၂၅၂

အခန်း (၂၅၂) ရန်သူများ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းတွင် ဆုံတွေ့ခြင်း၊ "တောဝက်" သုံးကောင်

"ရွီး..ရွီး…ရွီး..."

အဝါရောင်မြွေပါသည် လီလန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ လမ်းဆုံကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသံပြုလိုက်သည်။

"ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ်..."

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟောင်လိုက်ကြပြီး ခွေးနှစ်ကောင်မှာ လီလန်၏ အရှေ့တွင် ရပ်ကာ လမ်းဆုံရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူထားကြလေသည်။

"အစ်ကိုလီ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လုအန်းနာက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဘာဖြစ်တာလဲ ရှင့်ရဲ့ အမဲလိုက်ခွေးတွေနဲ့ အဝါရောင်မြွေပါက ဘာလို့ ဟောင်နေကြတာလဲ..."

ထိုစဉ်ကျိုးချွန်းယန်က မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ယန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်များလည်း အမြန်ပြေးလာကြသည်။

"တာဝန်ခံဟွမ် ပြောတာတော့ မောင်အားတောင်မှာ တောဝက်တွေ အများကြီးရှိတယ်တဲ့ တောဝက်တွေများလား..."

ဆရာမတုံယွီရှုသည် လမ်းဆုံကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလွန်ကြောက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တောဝက်များမှာ တောင်ပေါ်မှ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြီးမားလှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွယ်များရှိကာ တစ်ကောင်လျှင် အလေးချိန် ကျင်း ငါးရာ သို့မဟုတ် ခြောက်ရာကျင်းခန့် ရှိလေသည်။ ၎င်းတို့သည် လူကို မကြောက်တတ်ဘဲ နယ်မြေစိုးမိုးလိုစိတ် အလွန်ပြင်းထန်ကြ၏။

အကယ်၍ သင်းကွဲတောဝက်ကြီး သို့မဟုတ် ဝက်ကလေးများ ပါလာသော ဝက်မကြီးနှင့် ဆုံတွေ့ပါက ပို၍ပင် အန္တရာယ်များလှပြီး ၎င်းတို့က သင့်ကို ပစ်မှတ်ထားလာနိုင်လေသည်။

တောဝက်တစ်ကောင် ဝင်တိုက်မည်ဆိုလျှင် မသေလျှင်တောင်မှ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိမည်ဖြစ်ပြီး အရိုးများ အားလုံး ကျိုးကြေမတတ် ဖြစ်ကာ လပေါင်းများစွာ အိပ်ရာထဲ လဲနေရမည် ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်သည်လည်း လီလန်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လီလန်မှာ ဤမှိုခူးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် အားကိုးရာ ဖြစ်ပေသည်။

ချီကန်းမိန်သည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လီလန်က အာရုံစိုက်ခံရမှုအားလုံးကို ရယူသွားသည့်အပေါ် မနာလိုဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဟက် သူက ဘာတွေများ အဲဒီလောက် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေလို့လဲ ဆင်းရဲတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ပါပဲ..."

ချီကန်းမိန်က သူ့ဘာသာ အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

"တောဝက် မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

သူ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး လာနေသူများမှာ သူတို့ဖြစ်နေလေသည်။

ကမ္ဘာကြီးက ကျဉ်းလွန်းလှသည်တကား။

"တောဝက်မဟုတ်ရင် ဘာလဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်က မေးလိုက်သည်။

"လူတွေ..."

လီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးခင် လမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လူသုံးယောက် တက်လာကြလေသည်။

မိန်းမနှစ်ယောက်နှင့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

မိန်းမက ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို လွယ်ထားပြီး ယောက်ျားဖြစ်သူမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာကာ ပခုံးပေါ်တွင် အမဲလိုက်သေနတ်ကို လွယ်ထား၏။

ဤလူများမှာ အခြားသူများ မဟုတ်ဘဲ မုဆိုးမဝူ၊ လီရှန်းဟွာနှင့် လီဟူတို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ကမ္ဘာကြီးက ကျဉ်းလွန်းလှတယ်..."

လီလန်၏ မျက်နှာမှာ ထိုသုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အေးစက်သွားတော့သည်။

မုဆိုးမဝူနှင့် သူမ၏ အဖော်နှစ်ယောက်မှာ အစက တောင်ပေါ်တွင် အသံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ တောင်အောက်သို့ ဆင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ခွေးဟောင်သံများကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ခွေးဟောင်သံများကို ကြားရပါက ၎င်းမှာ အမဲလိုက်ခွေးများ ပါလာသော ရွာမှ မုဆိုးများသာဖြစ်သဖြင့် ကြောက်ရွံ့စရာ ဘာမှမရှိပေ။

တောဝက် သို့မဟုတ် ကျားသစ် မဟုတ်သရွေ့ စိုးရိမ်စရာမရှိချေ။

"လီလန်ပဲ..."

မုဆိုးမဝူသည် အမဲလိုက်ခွေးနှင့် မုဆိုးမှာ တကယ့်တကယ်တွင် လီလန်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ထိုစဉ် လီရှန်းဟွာသည်လည်း လီလန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။

သို့သော် သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့်အခါ လီလန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပညာတတ်လူငယ်မလေး လုအန်းနာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူရော်သွားလေသည်။

"သူကရော ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ..."

"ပြီးတော့ လုအန်းနာကရော..."

လီဟူသည်လည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး မောင်အားတောင်ပေါ်တွင် လီလန်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူက နှုတ်ဆက်ရန် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီဟု ခေါ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လီလန်နှင့် သူတို့၏ အတိတ်က နာကြည်းမှုများ လီလန်က သူ၏ အစ်မအကြီးဆုံးနှင့် စေ့စပ်ထားမှုကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ပုံနှင့် သူတို့ မိသားစုနှစ်စုကြားရှိ ပဋိပက္ခများကို သတိရသွားသဖြင့် လီဟူမှာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူက နှုတ်ဆက်ရန် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ လီလန်မှာ ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရွှမ်းရွှေရွာတွင် စွမ်းရည်ကို အရာအားလုံးထက် ပို၍ တန်ဖိုးထားကြသည်။ အကယ်၍ မိမိက စွမ်းရည်နိမ့်ကျနေပါက ပြောစရာဘာမှမရှိတော့ချေ။

ယုတ်လျော့နေခြင်းက ကိစ္စမရှိပေ။

သို့သော် သူက အရင်စတင် နှုတ်ဆက်လိုက်မည်ဆိုပါက သူ၏ မိခင်နှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့က သူ့ကို သတ္တိမရှိဘဲ ရည်မှန်းချက် ကင်းမဲ့သူဟု ဆဲဆိုကာ မျက်နှာပျက်စေမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ရန်သူကို အရင်နှုတ်ဆက်ရခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချရာ မကျပေဘူးလား။

"လီရှန်းဟွာ နင်တို့လည်း မောင်အားတောင်မှာ မှိုလာခူးကြတာလား..."

ကျိုးချွန်းယန်က လီရှန်းဟွာကို သိသာစွာ မှတ်မိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

ကျိုးချွန်းယန်မှာ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးတွင် အလုပ်လုပ်သော်လည်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် အလုပ်မှတ်များ ရရှိရန် လုပ်ကိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။ လီရှန်းဟွာမှာလည်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် ရှိနေသောကြောင့် ထိုနှစ်ယောက်မှာ သဘာဝကျကျပင် အချင်းချင်း သိကျွမ်းနေကြလေသည်။

ကျိုးချွန်းယန်သာမက ဝမ်ယန်၊ ဆရာမတုံယွီရှု လုအန်းနာနှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများလည်း လီရှန်းဟွာကို သိကြသည်။

"တောင်ပေါ်က မှိုတွေ ပွင့်နေပြီမို့လို့ ကျွန်မရယ် အမေရယ် ပြီးတော့ မောင်လေးရယ် တောင်ပေါ်ကို မှိုလာခူးကြတာပါ..."

လီရှန်းဟွာက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

မြို့မှလာသော ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူမက အနည်းငယ် ယုတ်လျော့နေသည်ဟု ခံစားရလေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးများမှာ လှပပြီး ယဉ်ကျေးကာ ခေတ်မီစွာ ဝတ်ဆင်တတ်ကြပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို သိကြသည်။ ထို့ပြင် နှုတ်ခမ်းနီ၊ ရေမွှေးနှင့် ခြေအိတ်ရှည် စသည့် သူမ နားမလည်နိုင်သောအရာမျိုးစုံကိုပင် သိရှိကြသေးသည်။

ကျိုးချွန်းယန်သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ အလုပ်လုပ်တိုင်း သူမမှာ ဝမ်ယန်နှင့် အခြားသူများ၏ စကားဝိုင်းများတွင် ဝင်ရောက် မပါဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လီရှန်းဟွာမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့လာပြီး ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးများနှင့် မဆက်ဆံလိုတော့ချေ။

ယနေ့ သူမ၏ မိခင်နှင့် လီဟူတို့နှင့်အတူ မောင်အားတောင်တွင် မှိုခူးရန် သွားခဲ့သည်။ မျှော်လင့်မထားဘဲ ဤတောင်ပေါ်တွင် ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးများအုပ်စုနှင့် လာဆုံနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ လီလန်...

ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးများအပြင် လီရှန်းဟွာ မတွေ့ချင်ဆုံးလူမှာ လီလန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ ယနေ့တွင် သူမ ကံဆိုးနေကာ သူတို့အားလုံးကို တောင်ပေါ်တွင် တကယ်ပင် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးက သူမထံ ချဉ်းကပ်လာသည့်အခါ လီရှန်းဟွာတွင် ပြန်လည်ဖြေကြားရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ လီလန်နှင့် လုအန်းနာတို့ထံသို့ တိတ်တဆိတ် အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေမိသည်။

လုအန်းနာမှာ ဉာဏ်ကောင်းပြီး စူးစမ်းလေ့လာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ လီလန်က လီရှန်းဟွာကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ သတိထားမိပြီး ဖြစ်၏။

သူမ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် နေလာသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိနေပြီဖြစ်ရာ လီလန်နှင့် လီရှန်းဟွာတို့အကြောင်းကို သူမ မကြားဖူးဘဲ နေမည်လား။

သေချာပေါက် သူမ သိနေသည်ပင်။

"အစ်ကိုလီ ရှင်ဆီကနေ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ တောင်းခဲ့တဲ့သူက သူမလား..."

လုအန်းနာက အသံကိုနှိမ့်ကာ လီလန်အနားသို့ တိုးကပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွတ် ကျွတ်… ဒီရဲဘော်က တကယ့်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ ယွမ်တစ်ရာတဲ့လား ပိုက်ဆံက ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလောက် ရှာရလွယ်တယ်လို့ သူထင်နေတာလား..."

"အစ်ကိုလီ ရှင်က ပိုက်ဆံရဖို့ အများကြီး ကြိုးစားအလုပ်လုပ်နေရတာ အဲဒီမိန်းမဆိုးရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်မခံခဲ့တာ ကျွန်မ အရမ်းဝမ်းသာတာပဲ..."

လုအန်းနာက ဒေါသထွက်နေဟန်ဖြင့် လီလန်ဘက်မှ ဝင်ပြောပေးနေသည်။

လီလန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ လုအန်းနာကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဆရာမလွီ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် လက်ထပ်တဲ့အခါ တင်တောင်းစရိတ်က ဘယ်လောက်ဆို သင့်တော်မယ်လို့ ထင်လဲ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ ရှန်ဟိုင်းမှလာသော ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးက ချက်ချင်းပင် ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"စေ့စပ်လက်ဆောင်အနေနဲ့ ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

"လူနှစ်ယောက် လက်ထပ်တဲ့အခါ တင်တောင်းစရိတ်က အမြဲတမ်း ပေးရမှာလား သူတို့အချင်းချင်း ချစ်ကြရင် လုံလောက်နေပါပြီ..."

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် အတူတကွ ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ပြီး မိသားစုကို သေချာစောင့်ရှောက်နိုင်သရွေ့ အနာဂတ်မှာ ရှင်တို့လိုအပ်တာတွေ အားလုံးရလာမှာပါ..."

"ဘာတင်တောင်းစရိတ်မှ မလိုပါဘူး အတူတူရှိနေရုံနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ..."

လုအန်းနာက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးကို အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမက သာမန်မိန်းကလေးများနှင့်မတူကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

မြို့ကြီးပြကြီးတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော်လည်း ထိုရွှေလှောင်အိမ်ထဲက ငှက်ကလေးမှာ သခင်လေး သို့မဟုတ် သခင်မလေးတစ်ယောက်၏ မာနထောင်လွှားမှုမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့သလို အခြားသူများကိုလည်း အထင်အမြင်သေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူမတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချကာ တံမြက်လှည်းခြင်း အဝတ်လျှော်ခြင်း ခွေးထိန်းခြင်းနှင့် စက်ဘီးဆေးခြင်းများကိုပင် ကူညီပေးရန် လိုလားကြသည်။ သူမတို့ အသစ်ဝယ်ထားသော အဝတ်အစားကောင်းများ ရွှံ့ပေသွားမည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ကြသလို ဘယ်တော့မှလည်း စိတ်ထဲ မထားတတ်ကြချေ။

အိမ်ထောင်ပြုရာတွင် တင်တောင်းစရိတ် မလိုအပ်ကြောင်း လူနှစ်ယောက် အချင်းချင်း ချစ်ခင်ပြီး ကောင်းမွန်သော မိသားစုတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် အတူတကွ ကြိုးစားကြလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း လူများက ပြောနေကြဆဲပင်။

ယခင်က ထိုသို့သော မိန်းမကောင်းမျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ငွေမက်သူများ ကြီးစိုးသောခေတ်တွင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ ရည်းစားများထံမှ တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် ဒေါ်လာ သိန်းပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် သန်းပေါင်းများစွာကိုပင် ခြိမ်းခြောက် တောင်းခံလိုကြသည်။

လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ငါတို့က မကိုက်ညီဘူးဟုပြောကာ ကွာရှင်းရန် တိုင်ကြားကြပြီး မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် အိမ်ကို ခွဲဝေယူကြလေသည်။ အချို့ဆိုလျှင် စာရွက်တစ်ရွက်ဖြင့် မိမိတို့၏ စေ့စပ်ထားသူများကို မုဒိမ်းမှုဖြင့်ပင် တရားစွဲဆိုသည်အထိ လုပ်ဆောင်တတ်ကြသည်။

လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားဖြစ်သူမှာ မိသားစုကို အပြင်ထွက်၍ ရှာဖွေကျွေးမွေးရပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ဇနီးထံသို့ ယွမ်သိန်းပေါင်းများစွာ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမကမူ သူသည် ငွေမပေးသောကြောင့် တာဝန်မကျေသည့် ဖခင်ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ တရားခွင်တွင်ပင် သူမက သူမ၏ တရားမဝင်ချစ်သူကို ပြုံးပြနေခဲ့သေး၏။

မိုနာလီဇာ၏ အပြုံး။

ယန်တုံ့ဖျင်၏ အပြုံး။

ထို့ကြောင့် လုအန်းနာကဲ့သို့သော မိန်းမကောင်းများမှာ အတိတ်ဘဝက အထက်အောက် ရှာဖွေခဲ့လျှင်တောင်မှ အလွန်ရှားပါးလှပေသည်။

၎င်းမှာ ထီပေါက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။