အခန်း ၂၅၃

အခန်း (၂၅၃) ကွေကွမ်ကျွင်းမှို

"လီရှန်းဟွာ... နင် မှိုတချို့ တွေ့ထားတာလား..."

ကျိုးချွန်းယန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည် လီရှန်းဟွာအား ကြည့်လိုက်ကြရာ သူမလွယ်ထားသော ဝါးခြင်းတောင်းထဲတွင် မှိုအချို့ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြလေသည်။

သူတို့သည် အားကျသလို မနာလိုလည်း ဖြစ်သွားကြ၏။

လီရှန်းဟွာသည် တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရောက်ချင်းပင် မှိုများကို ခူးဆွတ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။ အလွန်ကောင်းမွန်လှသော ကံတရားပင် ဖြစ်သည်။

လီရှန်းဟွာသည် မှိုတစ်ပွင့်ကို ကောက်ကိုင်၍ မိတ်ဆက်ပြလိုက်လေသည်။

"ဒါတွေက ကွေကွမ်ကျွင်းမှိုတွေလေ... ကြော်စားရင် အရမ်းအရသာရှိတယ်..."

လီရှန်းဟွာ၏ လက်ထဲတွင် အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ မှိုတစ်ပွင့် ရှိနေ၏။ ဤမှိုလေးမှာ လူတစ်ယောက်၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းစာခန့်သာ ရှည်လျားပြီး မှိုပွင့်ခေါင်းမှာ ထီးတစ်လက်ပုံစံ ရှိလေသည်။

"ဝိုး...ကွေကွမ်ကျွင်းမှိုတွေပဲ... နင် အများကြီး ခူးထားနိုင်တာပဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် လီရှန်းဟွာ၏ ခြင်းတောင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း အားကျသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီရှန်းဟွာသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကွေကွမ်ကျွင်းမှို လေးငါးပွင့်ကို ထုတ်ယူကာ ကျိုးချွန်းယန်၏ ဝါးခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ရဲဘော်ချွန်းယန်... ဒီမှိုတစ်ဝက်ကို ယူလိုက်ပါ... အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ချက်စားလိုက်ပါ..."

လီရှန်းဟွာသည် ရက်ရောစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါက... ဒါက အားနာစရာကြီးပါ..."

ကျိုးချွန်းယန်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်များကမူ အလွန်ပွင့်လင်းနေသည်။ သူမသည် ကွေကွမ်ကျွင်းမှိုတစ်ပွင့်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဘယ်ညာလှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း အလွန်ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လီလန်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်၍ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ကျိုးချွန်းယန်၏ လက်ထဲရှိ ကွေကွမ်ကျွင်းမှိုဆီသို့ ကျရောက်သွားရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ဖြာသွားတော့သည်။

"ရဲဘော်ချွန်းယန်... ဒီနေ့မှာ နင် အများကြီး ရှာဖွေနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်..."

လီရှန်းဟွာက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ခြင်းတောင်းကို ကောက်ကိုင်၍ ထွက်သွားလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လီလန် ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုအန်းနာသည် လီရှန်းဟွာကို ရန်စလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လီလန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်တော့သည်။

"အစ်ကိုလီ... ကျွန်မလည်း မှိုစားချင်တယ်... ကျွန်မကို မှိုခူးလိုက်ပို့ပေးနိုင်မလား..."

သူတို့ ဖက်တွယ်ထားပုံမှာ အတော်လေး ရင်းနှီးလွန်းနေပြီး လုအန်းနာသည် လီရှန်းဟွာကို ဒေါသထွက်စေရန် တမင်တကာ အသံကို မြှင့်၍ ပြောလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အော်သံကြောင့် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားစေပြီး အားလုံးမှာ သူမနှင့် လီလန်တို့ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လာကြလေသည်။

"ဝိုး... အန်းနာက တရားဝင် ကြေညာလိုက်တာလား..."

"အန်းနာက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို လိုက်နေတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... သူမ တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားတာလား..."

"သူတို့နှစ်ယောက် ချိန်းတွေ့နေကြတာလား... သူတို့ တွဲနေကြပြီလား..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို အရမ်းအားကျတာပဲ... အန်းနာက အရမ်းလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကလည်း အရမ်းမိုက်တာ... သူ အရမ်းကံကောင်းတာပဲ..."

"နင်က ဘာလို့ အန်းနာကို အားကျတယ်လို့ မပြောရတာလဲ... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကလည်း ရုပ်ဆိုးတာမှ မဟုတ်တာ... မျက်နှာပေါက်လှတယ်... မျက်ခုံးမွေးထူထူ မျက်လုံးပြူးပြူးနဲ့ ရုပ်ရှင်မင်းသားကျနေတာပဲ... သူ့အသားအရည် နည်းနည်းမည်းတာကလွဲရင်ပေါ့..."

"သူတို့က အရမ်းရင်းနှီးနေကြတာပဲ... တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တောင် ဖက်ထားကြသေးတယ်... အမှန်တရားက ပေါ်လွင်နေပြီပဲ..."

"ဟူး... ငါ အန်းနာ့ကို အရမ်းသိတာပေါ့... အန်းနာက အရမ်းအိန္ဒြေကြီးတာ... လူအများကြီးရှေ့မှာ ခုလို ရင်းရင်းနှီးနှီးကြီး မလုပ်တတ်ပါဘူး... သူမ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် ထို့နောက် လီရှန်းဟွာကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အန်းနာသည် ဤအရာကို တမင်သက်သက် လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

သူမသည် လီရှန်းဟွာကို တမင်တကာ ရန်စရန် ကြိုးစားနေခြင်းများလား။

ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည် လီလန်နှင့် လီရှန်းဟွာတို့ လက်ထပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း လီရှန်းဟွာဘက်မှ တင်တောင်းစရိတ် အများအပြား တောင်းဆိုခဲ့သောကြောင့် မင်္ဂလာပွဲ ပျက်သွားခဲ့ရသည့် အကြောင်းကိုလည်း သိထားကြလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရန်သူများသဖွယ် ဖြစ်သွားကြပြီး အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ကြ၏။

ယခုအခါ ထိုနှစ်ဖက်လုံးမှာ မောင်အားတောင်တွင် ပြန်ဆုံတွေ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လမ်းကျဉ်းလေးတွင် ရန်သူနှင့် ပြန်ဆုံရသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ စကားမပြောကြသော်လည်း လေထုမှာမူ ထူးဆန်းနေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် လုအန်းနာ၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုမှာ လီလန်အတွက် မျက်နှာရစေရန်နှင့် လီရှန်းဟွာအား တမင်တကာ ရန်စရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။

စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အကယ်၍ လီရှန်းဟွာသာ သူမ၏ ယခင်စေ့စပ်ဖူးသူနှင့် ယခုချစ်သူတို့ သူမရှေ့တွင် ချစ်ကြည်နူးနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါက သူမအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲကြဘဲ လီရှန်းဟွာကိုသာ အကဲခတ်ကြည့်နေကြတော့သည်။

လီရှန်းဟွာသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ နေမကောင်းသည့်အသွင် ရှိနေပြီး မျက်နှာအရောင်မှာ နီလိုက်ပြာလိုက် ဖြစ်နေလေသည်။

လုအန်းနာသည် သူမအား ဒေါသထွက်စေရန် တမင်တကာ ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

လီရှန်းဟွာသည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် အံတကြိတ်ကြိတ် ဖြစ်နေသော ဒေါသများကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ လက်သီးများကို မသိမသာ ဆုပ်ထားကာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိတော့သည်။

လုအန်းနာ၏ လုပ်ရပ်များမှာ လီလန်သည် ယခုအခါ သူမ၏ အမျိုးသားဖြစ်ပြီး လီရှန်းဟွာအနေဖြင့် သူ၏အပေါ် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်မျှ မထားရှိရန်နှင့် ထွက်သွားသင့်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်နှင့် တူညီနေလေသည်။

လီရှန်းဟွာသည် ဤအကြောင်းကို တွေးမိလေလေ၊ သူမ၏ ငယ်စဉ်က အချစ်ရဆုံး ကစားစရာကို မောင်ငယ်ဖြစ်သူက လုယူသွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာလေလေပင်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး စိတ်ပျက်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

"အမေ... ဟူ... သွားကြစို့..."

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဝါးခြင်းတောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ လမ်းဆုံမှထွက်ခွာ၍ လမ်းတစ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားလေတော့သည်။

မုဆိုးမဝူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး သူမ၏ မှုန်ဝါးနေသော အိုမင်းသည့် မျက်လုံးများဖြင့် လုအန်းနာကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီရှန်းဟွာ၏ နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားလေသည်။

လီဟူသည် လီလန်အား တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ထွက်သွားသည်။

"ဖူး..."

"နောက်ဆုံးတော့လည်း ထွက်သွားပြီပဲ... ဒီလောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမ..."

လုအန်းနာသည် လီလန်၏ လက်မောင်းကို လွှတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူမနှင့် လီလန်တို့မှာ အလွန်ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်ရာ သူမထံတွင် ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ရှက်ရွံ့မှုများ မရှိတော့ပေ။ သူမသည် လီလန်၏ရှေ့တွင် သူမ၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး မိန်းမယဉ်ကျေးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

"အစ်ကိုလီ... ရှင် မြားမှန်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာအတွက် ကျွန်မ လက်စားချေပေးလိုက်ပြီနော်... အံ့ဩစရာ မကောင်းဘူးလား..."

လုအန်းနာသည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေလေသည်။

"အထင်ကြီးစရာပဲ... ဆရာမလုလို့ ခေါ်တာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး..."

လီလန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အိုး... သူမကို သွားမချီးကျူးပါနဲ့... သူမ ရှက်ပြီး မျက်နှာနီသွားလိမ့်မယ်..."

ဆရာမတုံယွီရှုမှာမူ အပြောရခက်စွာ ရပ်နေလေသည်။

ဝမ်ယန်မှာလည်း ပြောစရာစကားမဲ့နေ၏။

ကျိုးချွန်းယန်…

"ငါတော့ ဆက်မကြည့်ရက်တော့ဘူး... ငါတော့ ဆက်မကြည့်ရက်တော့ဘူး..."

ဝမ်ယန်သည် လုအန်းနာ၏ ရှက်သွေးဖြာကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန်ဆောင်နေသော အမူအရာကို မကြည့်လိုသဖြင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလေသည်။

"ထင်ရှားနေတာပဲလေ... အန်းနာ..."

"ရဲဘော်မလေးက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီကို တကယ်သဘောကျနေတာ..."

စာဂျပိုးကျန်းချောင်ရင်က အားကျသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ရှန်ချုံးဝမ်၏ "နယ်စပ်မြို့ကလေး" စာအုပ်ကို အလွန်နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ သူ ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရောက်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ တောင်တန်းများပေါ်ရှိ သမင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ချွေ့ချွေ့နှင့် တူသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ သိပ်မကောင်းလှချေ။ ရွှမ်းရွှေရွာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုတိုင် ရှာမတွေ့သေးပေ။

"ငါ ဟူနန်အနောက်ပိုင်းက ဖုန်းဟွမ်မြို့ကို သွားသင့်တာဖြစ်မယ်..."

စာဂျပိုးက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချီကန်းမိန်သည် မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာထားနှင့် မုန်းတီးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လီလန်အား စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း လုအန်းနာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မြတ်နိုးမှုနှင့် လောဘများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ဟေး... ငါတို့က ဒီနေရာကို မှိုခူးဖို့ လာကြတာလေ... နင်တို့နှစ်ယောက် အချစ်ပြနေတာကို ထိုင်ကြည့်ဖို့ မဟုတ်ဘူး..."

"နင်တို့ အချစ်ပြချင်ရင် တောင်အောက်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်ကြလေ... တံခါးတွေပိတ်၊ လိုက်ကာတွေချပြီး နင်တို့ဘာသာ လုပ်ကြ..."

ကျိုးချွန်းယန်က ပွင့်လင်းသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဤစကားများကြောင့် လုအန်းနာ၏ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီသွားတော့သည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် လီလန်၏အိမ်တွင် သူမ အရက်မူးနေစဉ် လီလန်က သူမ၏ အပေါ်ပိုင်းဗလာကို မြင်သွားခဲ့သည့် အချိန်ကို သတိရသွားလေသည်။

"ကျိုး... ကျိုးချွန်းယန်... နင်... နင် အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောသင့်ဘူး..."

"အိုး... အန်းနာ စကားတွေ ထစ်ကုန်ပြီ... သူမ တကယ့်ကို ရှက်နေတာပဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

လုအန်းနာ၏ မျက်နှာနှင့် နားရွက်ဖျားများမှာ ပို၍ပင် နီရဲလာတော့သည်။

လီလန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ပြုံးနေကာ ကျိုးချွန်းယန်၏ ခြင်းတောင်းထဲရှိ တောရိုင်းမှိုများကိုသာ အထင်သေးဟန်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်ချွန်းယန်... မင်းရဲ့ ခြင်းတောင်းထဲက မှိုတွေကို ငါ့ကို ပြပေးဖို့ အဆင်ပြေမလား..."

လီလန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဟင်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒီမှိုတွေက တစ်ခုခုမှားနေလို့လား..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် လီလန်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ခြင်းတောင်းထဲမှ တောရိုင်းမှိုတစ်ပွင့်ကို ယူ၍ သူ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ ကွေကွမ်ကျွင်းမှိုကို ယူ၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကွေကွမ်ကျွင်းမှိုကို ကျိုးချွန်းယန်၏ ဝါးခြင်းတောင်းထဲသို့ ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်၏။

"ရဲဘော်ချွန်းယန်... ဒီကွေကွမ်ကျွင်းမှိုတွေကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်..."

လီလန်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ကျိုးချွန်းယန်၏ ပါးစပ်မှာ အံ့ဩသွားသဖြင့် အိုပုံစံဟလျက်သား ဖြစ်သွားတော့သည်။

အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်များကလည်း ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် လီလန်အား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒီဟာက ကွေကွမ်ကျွင်းမှို မဟုတ်ဘူးလား..."

ဆရာမတုံယွီရှုက မေးလိုက်သည်။

"ကွေကွမ်ကျွင်းမှို ဟုတ်ပါတယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထို့နောက်တွင် သူသည် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီဟာတွေက စားလို့မရတဲ့ ကွေကွမ်ကျွင်းမှိုတွေပဲ..."