အခန်း ၂၅၅

အခန်း (၂၅၅) မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်အား ပစ်ချခြင်း၊ မိုးပျံနဂါးအုပ်စုနှင့် လီလန်၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်အား ပြသခြင်း

လီလန်လည်း အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

မထင်မှတ်ထားဘဲ ဝမ်ယန်၏ ကံကောင်းမှုက တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနီရောင်ထီးမှိုခင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယူနန်မှ လူများသာ ဤအရာကို မြင်သွားပါက အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်သွားကြမည် မဟုတ်ပါလော။

ယူနန်လူမျိုးများသည် ကျန့်ရှိုးချင်းကို စားသုံးရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီအနီရောင်ထီးမှိုကို ဘယ်လို ခူးရမလဲ..."

ဝမ်ယန်က မေးလိုက်သည်။

သူမ မှိုကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရောင်မှာ အနီရောင်မှ အပြာရောင်သန်းသော အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အတော်လေး အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ထိုအရာကပင် သူမကို မည်သို့လုပ်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

"အမြစ်ကနေပဲ ခူးလိုက်ပါ..."

လီလန်က လျှောက်လာပြီး သရုပ်ပြကာ မှိုတစ်ပွင့်ကို လျင်မြန်စွာ ခူးပြလိုက်သည်။

"ဪ နားလည်ပြီ..."

ဝမ်ယန်က သဘောပေါက်သွားပြီး ပြသထားသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ မှိုများကို စတင်ခူးဆွတ်လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ခြင်းတောင်းထဲတွင် မှိုပွင့်ဆယ်ပွင့်ခန့် ထပ်မံရရှိလာပြီး ခြင်းတောင်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် နေရာယူသွားလေသည်။

အနီရောင်ထီးမှိုများတွင် ထီးပုံစံ အဖုံးပါရှိပြီး အသားထူကာ အောက်ခြေတွင် မြေကြီးများ ကပ်နေပြီး ကြက်သွန်နီအနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။

မောင်းအာတောင်မှ ထွက်ရှိသော အရသာရှိလှသည့် ကျန့်ရှိုးချင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အိုး ယန်ဇီ နင်အရမ်းကံကောင်းတာပဲ မှိုတွေ အများကြီး ခူးနိုင်ခဲ့တယ်..."

ကျိုးချွန်းယန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည် စုရုံးလာကြပြီး ဝမ်ယန်၏ ခြင်းတောင်းထဲရှိ အနီရောင်မှိုများကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ဝမ်ယန်သည် တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှိုများစွာကို ခူးဆွတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူတို့အတွက် ကြီးမားသော ခွန်အားတစ်ရပ် ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ သေချာလှ၏။

"ယန်ဇီတောင် မှိုတွေအများကြီး ခူးနိုင်နေပြီပဲ ငါတို့လည်း နောက်ကျကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး အမြန်ရှာကြည့်ကြရအောင် အနီးအနားမှာ နောက်ထပ် ရှိနေမှာ သေချာတယ်..."

ကျိုးချွန်းယန်က အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည် ခြုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားကာ သစ်ဆွေးတုံးများကို ရွှေ့ပြောင်းရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် စတင်ရှာဖွေကြလေတော့သည်။

ကျန်းချောင်ရင်၊ ချီကန်းမိန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသားနှစ်ဦးပင် ဓားများကို ထုတ်ယူကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြိုးကြိုးစားစား ရှာဖွေကြလေသည်။

ယနေ့ တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ မှိုရှာဖွေခြင်း ခရီးစဉ်သည် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးအတွက် ဟင်းလျာများ ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်လေသည်။

နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ တောင်ပေါ်ရှိ မှိုများသည် အလွန်လတ်ဆတ်လှကာ သူတို့လည်း မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေကြသည်။

လီလန်သည် ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်ကာ ရေဘူးကို ထုတ်၍ ခေါင်းကိုမော့ကာ ရေအနည်းငယ်ကို မျိုချလိုက်လေသည်။

"ရွီး..."

အဝါရောင်မြွေပါသည် လီလန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တက်လာပြီးနောက် မတ်မတ်ရပ်ကာ လီလန်၏ နားနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

လူနှင့် သားရဲတို့မှာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နေသောကြောင့် အဝါရောင်မြွေပါ၏ စကားများကို လီလန် နားလည်နိုင်ခြင်းဖြစ်၏။

"ဟင် မကြာသေးခင်က တောင်ပေါ်မှာ သိပ်ပြီး မအေးချမ်းဘူးလို့ မင်းပြောလိုက်တာလား..."

လီလန်က ရေဘူးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် တောရိုင်းမှိုများ ရှာဖွေနေကြသော ပညာတတ်လူငယ်အုပ်စုကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရွှီး..."

"ရွီး..."

အဝါရောင်မြွေပါက နောက်ထပ် နှစ်ခါ ထပ်အော်လိုက်သည်။

"ဪ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ ဆောင်းရာသီလည်း ကုန်သွားပြီဆိုတော့ အခုဆို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ပိုများလာပြီလေ..."

"ရွှီး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ အမဲလိုက်သေနတ် ယူလာတယ် ဘာမှကြောက်စရာမလိုဘူး..."

တာ့ဟွမ် ပြောစကားအရ ၎င်းသည် မကြာသေးမီက တိရစ္ဆာန်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို ကြားနေရပြီး အစာရှာထွက်သည့်အခါ တောင်ပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော သွေးနံ့ပြင်းပြင်းများကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆို၏။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကပင် မြက်ခင်းပြင်ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းနေသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်ခဲ့ရသေးသည်။

ဤသည်မှာ မောင်းအာတောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်နေသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

ဤသည်မှာ လုံးဝ ပုံမှန်ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဆောင်းတွင်းတစ်တွင်းလုံး အိပ်စက်နေခဲ့ကြသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် ၎င်းတို့၏ တွင်းများမှ နိုးထလာကြပြီး အစာရှာရန် ထွက်လာကြမည် ဖြစ်သည်။

နှင်းများနှင့် ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်များ မရှိတော့သည့်အတွက် တောင်ပေါ်တွင် အစာများ ပိုမိုပေါများလာမည်ဖြစ်ပြီး အစာများလာသည်နှင့်အမျှ အသားစားသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များလည်း ပိုများလာမည် ဖြစ်လေသည်။

အစာဆက်တန်း၏ ထိပ်ဆုံးတွင်ရှိသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးများသည် အစာရှာဖွေရန်နှင့် အမဲလိုက်ရန် တောင်ပေါ်မှ မကြာခဏ ဆင်းလာကြမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

လူသားများအတွက် အစာသည် သံမဏိကဲ့သို့ အရေးပါသကဲ့သို့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအတွက်လည်း အသားနှင့် သွေးများသည် ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်သန်မှုကို ထိန်းသိမ်းပေးသော စွမ်းအင်များပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့က အမဲလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အဝါရောင်မြွေပါများသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးများ၏ အစားအစာစာရင်းတွင် မပါဝင်သော်လည်း မြေခွေးများ၊ ဝံပုလွေများနှင့် တောခွေးများကဲ့သို့သော အလယ်အလတ်နှင့် အရွယ်အစားငယ်သော သားရဲများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရဆဲပင် ဖြစ်၏။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အဝါရောင်မြွေပါသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များက ၎င်း၏အိမ်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ သားပေါက်လေးနှစ်ကောင်ကို လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြောက်လန့်လျက် မောင်းအာတောင်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့စွာ နေထိုင်နေခဲ့ရသည်။

"ရွီး."

"မင်း ကြောက်နေရင် နောက်ကျ ငါ့အိမ်မှာ လာနေလို့ရတယ်လေ ငါ့အိမ်မှာ ခွေးအိမ်အကြီးကြီးရှိတယ် မင်းတို့အားလုံး နေလို့ရလောက်အောင် ကြီးတယ်..."

"တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ နွေဦးရာသီလည်း စပြီဆိုတော့ ရွာမှာ ကြွက်တွေ ပြန်များလာပြီလေ မင်းရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမ အနည်းငယ်လောက်ကို ခေါ်သွားပြီး ငါ့အတွက် ပိုက်ဆံလေး ဘာလေး ရှာပေးဖို့ မကူညီချင်ဘူးလား..."

ရာသီဥတု ပူနွေးလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြွက်များသည် စတင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းကပင် ရွာမှ သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့သည် လီလန်ထံသို့ လာရောက်ကာ ကြွက်များကို နှိမ်နင်းပေးရန် အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ကြသည်။

ရွာသားများသာမက အိမ်နီးချင်းရွာများကပင် ရွှမ်းရွှေရွာမှ လူငယ်မုဆိုးတစ်ဦးတွင် ကြွက်များကို ဖမ်းဆီးရာ၌ ကူညီပေးနိုင်သော အဝါရောင်မြွေပါတစ်ကောင်ရှိသည်ဟု ကြားသိထားကြလေသည်။

လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြသနေသော စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းကို မည်သည့်အတွက်ကြောင့် လက်လွှတ်ရမည်နည်း။

လီလန်သည် ယနေ့တွင် ပညာတတ်လူငယ်များနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်သကဲ့သို့ တာ့ဟွမ်နှင့် ထိုကိစ္စအကြောင်း ဆွေးနွေးရန်အတွက်လည်း ဖြစ်လေသည်။

"ရွီး.."

"ရွှီး.."

တာ့ဟွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ညိတ်ပြကာ အမြီးကို ဝမ်းသာအားရ ခါယမ်းပြလေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်က ၎င်းသည် ညီအစ်ကိုမောင်နှမတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ လီလန်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ အသားများစွာ ရရှိခဲ့ရုံသာမက ကြွက်များကိုလည်း အများအပြား ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဆောင်းရာသီကို အစာရေစာ ပြတ်လပ်မှုမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

ကြွက်များကို သွားရောက်ဖမ်းဆီးမည်ဟု လီလန် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ၎င်းတို့မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြလေတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို နောက်မှ ဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်ပေါ့..."

"တောင်ပေါ်ကနေ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ဆင်းသွားလို့ရတယ် လူတွေကိုသာ ရှောင်သွားပါ အမဲလိုက်ခွေးတွေကိုလည်း ကြောက်စရာမလိုဘူး..."

"မင်းရဲ့အစ်ကို ဟေးလုံက ရွာထဲက အမဲလိုက်ခွေးတွေနဲ့ စကားပြောပြီးပြီလေ..."

လီလန်သည် ဟေးလုံ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အဝါရောင်မြွေပါသည် ဟေးလုံ၏ ကျောပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားလေသည်။

ခွေးနှင့် မြွေပါတို့သည် ပြီးခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း ခွဲခြား၍မရသော ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

"ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ်..."

ထိုစဉ် ပိုင်လုံသည် တစ်စုံတစ်ရာသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ ရုတ်တရက် အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

၎င်း၏ ဟောင်သံများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လွင်နေပြီး ဤထူးခြားသော ချုံထော်ခွေး၏ အမဲလိုက်လိုသော ဗီဇကို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီလန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုလမ်းကြောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို အာရုံစိုက် နားထောင်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ရှင်းလင်းသော ငှက်အော်သံတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ထိုအသံ... သူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မိုးပျံနဂါး... မိုးပျံနဂါး…

"တော်တော်လေး များတယ်..."

လီလန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ပခုံးပေါ်မှ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျည်ဆန်အိတ်ထဲမှ ကျည်ဆန်များကို ထုတ်ယူကာ သေနတ်ထဲသို့ စတင်ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုအန်းနာနှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည်လည်း ကျယ်လောင်သော ငှက်အော်သံများကို ကြားလိုက်ကြရသည်။

ငှက်အော်သံသည် ဤနက်ရှိုင်းသော တောအုပ်ဟောင်းကြီးထဲတွင် အတော်လေး ထူးဆန်းစွာ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

တောင်ပေါ်မှ တိုက်ခတ်လာသော အေးစက်စက် လေပြင်းတစ်ချက်ကြောင့် သူတို့အားလုံး ကြက်သီးများ ထသွားကြတော့သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘာအသံလဲ..."

"အဲ့ဒီအသံက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

"အစ်ကိုလီ အဲ့ဒါကဘာအသံကြီးလဲ..."

"..."

ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည် နဂါး၏ အော်သံကို မမှတ်မိကြသဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် လီလန်ထံသို့ အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ရိုးရိုးတောကြက် အော်တဲ့အသံပါ..."

သူသည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကိုယူကာ နဂါးများ အော်ဟစ်နေသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်..."

"စိတ်မပူကြပါနဲ့ ဟေးလုံနဲ့ ပိုင်လုံက မင်းတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေမှာမို့လို့ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဤပညာတတ်လူငယ်များ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်ကို သိရှိထားသောကြောင့် လီလန်သည် ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

၎င်း၏ အမြီးလေးကို ခါယမ်းကာ သခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ နဂါးများကို သွားရောက်အမဲလိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သော ပိုင်လုံမှာ သခင်က သူ့ကို နေခဲ့စေချင်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် အောက်သို့ ဝပ်ချလိုက်ပြီး ဝဖြိုးနေသော ခေါင်းကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့

တင်ထားလိုက်လေသည်။

လီလန်သည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း အရှေ့မြောက်ဘက်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

ခြုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ မိုးပျံနဂါးအုပ်စုတစ်စုကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

အညိုရောင်သန်းသော မီးခိုးရောင် အမွေးအတောင်များရှိသည့် တောကြက်များသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဘယ်ရီသီးများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ခေါက်ဆိတ်စားသောက်နေကြလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် သူတို့အုပ်စုမှာ လီလန် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသနည်းဟု စဉ်းစားနေကြလေသည်။

ဒိုင်း…

ဒိုင်း...

ဒိုင်း...

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော သေနတ်သံအနည်းငယ်သည် မောင်းအာတောင်၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လီလန်သည် မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်ကို သယ်ဆောင်ရင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။