အခန်း ၂၅၆

အခန်း (၂၅၆) လတ်ဆတ်သော မှိုနှင့် မိုးပျံနဂါးစွပ်ပြုတ်၊ အနံ့က မွှေးကြိုင်နေတာပဲ။

လီလန်သည် မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်နှင့် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

"အစ်ကိုလီ ခုနက သေနတ်သံက..."

လုအန်းနာသည် စကားမဆုံးခင်မှာပင် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ၏ ပါးစပ်မှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အိုပုံစံဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"ဝိုး..."

ဝမ်ယန်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီ... ဒီတောကြက်ရိုင်းတွေကို ရှင်အကုန်လုံး ပစ်လာတာလား..."

ပုံမှန်အားဖြင့် စကားပြောကောင်းကာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်တတ်သော ကျိုးချွန်းယန်သည်ပင် ယခုအခါတွင်မူ စကားများပင် ထစ်အသွားလေသည်။

သူမ စကားထစ်သွားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ လွန်စွာ အံ့အားသင့်သွားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခင်ဗျားရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က... တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ..."

စာဂျပိုးလေး ကျန်းချောင်ရင်က လက်မထောင်ပြလိုက်လေသည်။

ချီကန်းမိန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ဤအချိန်တွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လီလန်၏ ပခုံးပေါ်ရှိ အမဲလိုက်သေနတ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"ဒီလူကတော့..."

ချီကန်းမိန်ပင်လျှင် လီလန်သည် တကယ့်ကို စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားကြောင်း ဤအချိန်၌ ဝန်ခံလိုက်ရလေသည်။

သေနတ်သံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်စလုံး မှန်ကန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မိုးပျံနဂါးဆိုသည်မှာ ပညာတတ်လူငယ်များ အလွန်တောင့်တနေကြသော အသားတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းဒေသတွင် တောကြက်ရိုင်းများသည် ဘယ်ရီသီးများကို အများဆုံး စားသုံးလေ့ရှိကြသဖြင့် ကင်စားသည်ဖြစ်စေ၊ စွပ်ပြုတ်လုပ်၍ သောက်သည်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့၏ အသားမှာ သစ်သီးနံ့သင်းနေပြီး လတ်ဆတ်ကာ မွှေးကြိုင်လှပေသည်။

အထူးသဖြင့် စွပ်ပြုတ်လုပ်သောအခါ ကြက်ပြုတ်ရည်ထဲသို့ သစ်ကြားမှိုများထည့်၍ အတူတကွ ပေါင်းစပ်ချက်ပြုတ်လိုက်လျှင် အလွန်ပင် အရသာရှိပြီး မွှေးကြိုင်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်ကို ပစ်ချနိုင်ခဲ့ခြင်းက ချီကန်းမိန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

"ဟုတ်တယ် ငါ မိုးပျံနဂါးအုပ်စုတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရလို့ သေနတ်အချက်အနည်းငယ် ပစ်လိုက်တာ..."

"အဲဒီမိုးပျံနဂါးတွေက သတိကြီးလွန်းလို့ နှမြောစရာပဲ မဟုတ်ရင် ငါ နောက်ထပ် အကောင်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပစ်နိုင်သေးတယ်..."

လီလန်သည် မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်ကို အောက်သို့ချရင်း နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျည်ဆန်ပြန်ဖြည့်သည့် အမြန်နှုန်းမှာ မိုးပျံနဂါးများ ပျံသန်းသွားသည့် အမြန်နှုန်းကို မမီနိုင်ခဲ့ပေ။ သေနတ် အချက်အနည်းငယ် ပစ်ခတ်ပြီးနောက်တွင်တော့ မိုးပျံနဂါးအုပ်စုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

အကယ်၍ အမဲလိုက်သေနတ် အလက်များစွာ ရှိနေပြီး ဘေးမှနေ၍ ကျည်ဆန်ကူဖြည့်ပေးမည့်သူသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက စဉ်ဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပညာတတ်လူငယ်များမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြတော့သည်။

ဟူး...

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၏ စကားအရဆိုလျှင် သူက ယခုတိုင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသေးသည်ပေါ့လေ။

ထိုအရာသည် မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်တောင် ဖြစ်သည်။

စုစုပေါင်း မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်တိတိ ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုလီ ရှင့်မှာ မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်တောင် ရထားပြီပဲလေ ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းနေပါပြီ..."

လုအန်းနာက သဘောတကျ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

သူမသည် မိုးပျံနဂါးများနှင့် စိမ်းသက်နေသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ လီလန် ပေးဖူးသော မိုးပျံနဂါးစွပ်ပြုတ်ကို သောက်ခဲ့ရသဖြင့်သာ သူမ ပြန်လည်ကျန်းမာလာပြီး ခွန်အားများ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ဤပညာတတ်လူငယ်များအတွက်မူ စွပ်ပြုတ်လုပ်သောက်ရန် မိုးပျံနဂါး တစ်ကောင်ရရှိခြင်းကပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပေပြီ။

လီလန်သည် ယခုအခါတွင် အကောင်ခြောက်ကောင်တောင် ရရှိထားပါလျက်နှင့် ကျေနပ်မှု မရှိသေးပေ။

ဒါက ဘယ်လို စကားမျိုးပါလိမ့်။

"ဟုတ်တယ် ငါ့မှာ အမဲလိုက်ခွေး ဘယ်နှစ်ကောင် မွေးထားလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိသင့်တယ် ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံ၊ တာ့ဟွမ် နဲ့ ရှောင်ရှဲ့..."

"ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးရောပဲ... အဲဒီကောင်တွေ အကုန်လုံးကို အသားကျွေးရမှာ၊ မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မလောက်ဘူး..."

လီလန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

အိမ်ထဲမှာရှိသမျှ အသားတွေ အကုန်စားပြီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆာလောင်နေကြသေးသော အစားအကြူးကောင် အနည်းငယ် ကျန်နေသေးသည်။ ဤမိုးပျံနဂါး အနည်းငယ်မှာ သူတို့၏ သွားကြားညှပ်ရုံသာရှိပြီး ဗိုက်ဝစေရန်အတွက်မူ လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် တောကြောင်ရိုင်းကလေးသည် ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ အစားပိုပိုစားလာပြီး သူ၏ ဦးလေးခွေး နှစ်ကောင်နှင့်ပင် နီးပါးလောက် စားနိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။

မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်ကို နေ့တစ်ဝက်အတွင်းမှာပင် အကုန်စားပစ်နိုင်ကြသဖြင့် ဟေးလုံ၊ ပိုင်လုံနှင့် အခြားခွေးများအတွက် လုံးဝ မလောက်ငပေ။

လုအန်းနာမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကျိုးချွန်းယန်၊ ဝမ်ယန်နှင့် အခြားအမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

“တကယ်ကြီးလား အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ ရှင်က ဒီလောက် ရှားပါးပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ မိုးပျံနဂါးတွေကို ခွေးစာအဖြစ် ကျွေးမလို့လား”

“ဒါ... ဒါ... ဒါက တကယ့်ကို နှမြောစရာကြီး”

မိုးပျံနဂါးအသားသည် အာဟာရဓာတ် အလွန်ကြွယ်ဝပြီး လူများကို ဝဖြိုးစေကာ လိုအပ်သော အာဟာရဓာတ်များကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။

ထိုသို့သော အစားအစာကောင်းများကို ခွေးများကို ကျွေးမည်တဲ့လား။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီမိုးပျံနဂါးတွေကို အမဲလိုက်ခွေးတွေကို ကျွေးလိုက်မယ်ဆိုရင် တကယ့်ကို နှမြောစရာကြီးနော်..."

"ဒီလိုလုပ်ပါလား…ရှင် ဈေးနှုန်းတစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်ပါ ကျွန်မတို့ ဝယ်ပါ့မယ်..”

ကျိုးချွန်းယန်က ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

သူမသည်လည်း မိုးပျံနဂါးအသားကို အလွန်စားချင်နေမိသည်။ သူတို့၏ ပညာတတ်လူငယ်ရုံး တာဝန်ခံဟွမ်၏ အဆိုအရ သစ်ကြားမှိုနှင့် ချက်ထားသော မိုးပျံနဂါးစွပ်ပြုတ်သည် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း၏ အထူးဟင်းလျာတစ်ပွဲဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် လတ်ဆတ်ကာ အရသာရှိသည်ဟု ဆို၏။ ကျိုးချွန်းယန်သည် ကျေးလက်ဒေသတွင် အလုပ်ဆင်းနေသည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း မိုးပျံနဂါးစွပ်ပြုတ်ကို တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးခဲ့ပေ။

လီလန်သည် မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် မစားဘဲ ခွေးများကို ကျွေးမည်ဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ မနေနိုင်တော့ဘဲ သွားကြိတ်ကာ မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်စလုံးကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"ဟုတ်တယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ခွေးကျွေးလိုက်တာက အရမ်းကို နှမြောစရာကောင်းလွန်းတယ် ရှင် ကိုယ်တိုင်စားဖို့ ချန်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပေမယ့် ခွေးတွေကို ကျွေးလိုက်တာကတော့ အလဟဿဖြစ်သွားတာပဲ ရှင်သာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံစုပြီး အကုန်လုံးကို ဝယ်ပါ့မယ်..."

ဝမ်ယန်သည် ကျိုးချွန်းယန်ကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

လီလန်အတွက်မူ မိုးပျံနဂါးများမှာ အမြဲတမ်းလိုလို စားသောက်နေကျဖြစ်သဖြင့် ရိုးအီနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကျိုးချွန်းယန်တို့ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များအတွက်မူ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော အရာတစ်ခုဖြစ်နေပေသည်။

မြို့ကြီးပြကြီးများတွင်ပင် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော ကုန်းနေရေနေ သတ္တဝါများ၏ အရသာရှိလှသော အစားအစာများပင် ဖြစ်၏။

"မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ မိုးပျံနဂါးတွေကို ဝယ်ချင်လို့လား..."

လီလန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ဝမ်ယန်သည် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ညိတ်ပြလိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဈေးနှုန်းကိုသာ ပြောလိုက်ပါ..."

ကျိုးချွန်းယန်က ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုပါဘူး မင်းတို့ စားချင်တယ်ဆိုရင် နှစ်ကောင်ကို အလကားပေးမယ်..."

လီလန်သည် ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်၏။

သူသည် ငွေမက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ကပ်စေးနှဲသူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤပညာတတ်လူငယ်များသည် ရွာရှိ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှဖြစ်ကြပြီး လုအန်းနာ၏ သူငယ်ချင်းများလည်း ဖြစ်ကြသည်။

ယခုအခါတွင် နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် မိုးပျံနဂါးများကို တောင်တန်းများပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။ ဆောင်းတွင်း နှင်းများပိတ်ဆို့နေချိန်ကလို ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသော အရာများ မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် မိုးပျံနဂါး အနည်းငယ်ကို ဤပညာတတ်လူငယ်များအား ပေးလိုက်ခြင်းက သူ့အတွက် ဘာမှမဖြစ်ပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ရှင် တကယ်ပြောနေတာလား။ဒီမိုးပျံနဂါး နှစ်ကောင်က ကျွန်မတို့အတွက်လား..."

ဤရုတ်တရက် အံ့သြစရာကောင်းလှသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ကျိုးချွန်းယန်နှင့် အခြား ပညာတတ်လူငယ်များမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"ရော့ ယူလိုက်ကြ..."

လီလန်သည် အကြီးဆုံး မိုးပျံနဂါး နှစ်ကောင်ကို ရွေးထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"မိုးပျံနဂါးကို စွပ်ပြုတ်လုပ်သောက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ဆားနည်းနည်းလောက်ပဲ ထည့်လိုက် ခုနက တောင်တက်ရင်း မှိုတချို့ ခူးလာခဲ့တယ်ဆိုတော့ အဲဒါတွေနဲ့ အတူတူ ပေါင်းချက်လိုက်ရင် လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိသွားလိမ့်မယ်..."

လီလန်သည် ကျိုးချွန်းယန်၏ ဝါးခြင်းတောင်းထဲရှိ အနီရောင်ထီးမှို ဆယ်ပွင့်ကျော်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ကျောက်ဆေးနွယ်ပင်ကို ကျောက်ဆေးနွယ်ပင်နှင့် ပေါင်းချက်ခြင်းက အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ တောင်ပို့မှိုနှင့်သာ ပေါင်းချက်လိုက်မည်ဆိုပါက တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုတွင် တောင်ပို့မှိုများ မရှိသော်လည်း သစ်ကြားမှိုများတော့ ရှိပေသည်။ သစ်ကြားမှိုနှင့် ချက်ထားသော မိုးပျံနဂါးစွပ်ပြုတ်သည်လည်း အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်..."

ဝမ်ယန်သည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်..."

လီလန်သည် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

ဆရာမတုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာတို့မှာ လီထျန်းနှင့် လီရွှယ်တို့၏ ဆရာမများဖြစ်ကြပြီး ကျိုးချွန်းယန်နှင့်အတူ ပညာတတ်လူငယ်ရုံး တစ်ခုတည်းတွင် အလုပ်လုပ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ လုအန်းနာနှင့် ဆရာမတုံယွီရှုတို့သည်လည်း သဘာဝကျကျပင် အသားစားခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်၏။

ဆရာဆရာမများသည် ကျောင်းသားများကို ကောင်းစွာ သင်ကြားပေးနိုင်ရန်အတွက် ခွန်အားနှင့် ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်များ ရရှိစေရန် ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ လီလန် ဤသို့ ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ သူ၏ ညီမငယ်နှစ်ယောက် ကျောင်းတက်နိုင်ရန်အတွက်ပင် ဖြစ်၏။

ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့သည် အမဲလိုက်ခွေးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း စည်းကမ်းရှိကြသည်။ သူတို့၏ သခင်က သားကောင် ဖမ်းမိလာသည်ကို မြင်သောအခါ အတင်းပြေးသွားပြီး မတောင်းဆိုကြပေ။ သို့သော်လည်း တာ့ဟွမ်သည် လီလန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တက်လာပြီး နှစ်ချက်ခန့် အသံပြုလိုက်လေသည်။

အဝါရောင်မြွေပါသည် အရသာရှိသော ကြက်သားကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး တာ့ဟွမ်မှာလည်း အလွန်ပင် စားချင်နေပြီ ဖြစ်၏။

"မလောနဲ့ တောင်အောက်ရောက်မှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

လီလန်သည် လမ်းပြရန်အတွက် တာ့ဟွမ်ကို လိုအပ်နေသေးသော်လည်း ဤမိုးပျံနဂါးကိစ္စကြောင့် အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားခဲ့ရသည်။

အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားပြီးနောက် လူအုပ်စုသည် တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချီကန်းမိန် အပါအဝင် လူတိုင်းသည် လီလန်အပေါ်တွင် လွန်စွာလေးစားမှုများ ပြသလာကြတော့သည်။

စကားပုံတစ်ခုရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတစ်ပါး၏ အစားအစာကို စားသုံးသူသည် ထိုသူအပေါ် သစ္စာစောင့်သိရမည် ဖြစ်ပြီး သူတစ်ပါး၏ ငွေကို ယူသူသည် ထိုသူ၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်ပေးရမည်ဆိုသည့် အခြေခံသဘောတရားပင် ဖြစ်လေသည်။