အခန်း ၂၅၇

အခန်း (၂၅၇) သေစေလောက်သည့် အဆိပ်ပြင်းကုန်သည်၊ လမ်းလျှောက်နေသော တောရိုင်းသစ်သီး အသိအမှတ်ပြု စွယ်စုံကျမ်း

ဝမ်ယန်က ကြက်သွန်နီမှိုအချို့ကို ထပ်မံရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

"ဒီနားမှာ မှိုသိပ်မရှိဘူး တောင်ပေါ်ကို ဆက်တက်ကြရအောင်..."

လီလန်သည် အကြံပြုလိုက်၏။

ပညာတတ်လူငယ်များမှာ ထိုစကားကို သဘောတူညီကြပြီး လီလန်၏နောက်မှနေ၍ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

မောင်အားတောင်မှာ သိပ်မမြင့်သော်လည်း အမြင့်ပေ မီတာတစ်ထောင်ခန့်ရှိကာ တောင်တက်လမ်းမှာမူ လျှောက်ရခက်ခဲလှပေသည်။

တောနက်လာသည်နှင့်အမျှ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ ခပ်သဲ့သဲ့ ဟိန်းဟောက်သံများကို အချိန်အခါအလိုက် ကြားနေရပြီး တောအုပ်အတွင်းမှ တောငှက်များ၏ တေးဆိုသံများကိုလည်း ကြားနိုင်ပေသည်။

တောအုပ်မှာ နက်ရှိုင်းပြီး လူသူကင်းမဲ့နေကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် ငှက်များ၏ အော်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကျိုးချွန်းယန်နှင့် အခြားသော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များမှာ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာကြတော့သည်။ သူတို့မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီ ငါတို့တွေ တောဝက်လိုမျိုး သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့များလား..."

လုအန်းနာသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုအန်းနာက သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များကလည်း လီလန်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

လီလန်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်ခါးပန်းအထက်ကို မတက်သရွေ့တော့ ယေဘုယျအားဖြင့် အဆင်ပြေမှာပါ..."

တောင်ပေါင်းတစ်သောင်း၏ တောင်ခြေတွင် နေထိုင်သော မုဆိုးတစ်ယောက်အနေဖြင့် လီလန်သည် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းထက်ပင် အမဲလိုက်ရာတွင် ပို၍ အတွေ့အကြုံများပေသည်။ သူသည် မောင်အားတောင်သို့ တစ်ကြိမ်သာ ရောက်ဖူးသော်လည်း အဝါရောင်မြွပါကြောင့် တောင်နှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ခါးပန်း၏ အောက်ဘက်တွင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို တစ်ခါတစ်ရံ ကြားရတတ်သော်လည်း ကြီးကြီးမားမား အန္တရာယ်မျိုး မရှိတတ်ပေ။

တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်ကြီးများမှာ များသောအားဖြင့် မြင့်မားသော နေရာများတွင်သာ နေထိုင်လေ့ရှိကြပြီး ဆောင်းရာသီ နှင်းထူထပ်ချိန်တွင် တောင်ပေါ်၌ အစာအာဟာရ မရှိတော့မှသာ အမဲလိုက်ရန် အောက်သို့ ဆင်းလာတတ်ကြသည်။

ယခုအချိန်မှာ နွေဦးရာသီဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်တွင် သားကောင်များ ပေါများနေကာ တောယုန်များ၊ ချေများနှင့် တောဝက်များကို နေရာတိုင်းတွင် တွေ့နိုင်ပေသည်။ အရှေ့ဖျားကျားသစ်နှင့် အရှေ့မြောက်ပိုင်းကျားများကဲ့သို့သော ကြီးမား၍ ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီးများမှာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

တောင်ခါးပန်းအထက်သို့ မကျော်လွန်သရွေ့ မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရှိနိုင်ပေ။

လီလန်သည် မောင်အားတောင်နှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေ၏။ ဤပညာတတ်လူငယ်များ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်စဉ် သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်ကို သူ နားလည်နိုင်ပေသည်။

လူအုပ်စုမှာ တောင်ခါးပန်းဆီသို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားကြပြီး လီလန်၏ အကြံပြုချက်အရ လူတိုင်းက တောင်တက်တုတ်တစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

တောင်တက်တုတ်ဆိုသည်မှာ လမ်းလျှောက်နေစဉ် သစ်ရွက်ခြောက်များကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် သစ်ရွက်များအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော တောရိုင်းမှိုများကို ရှာဖွေရန် အသုံးပြုနိုင်သည့် သာမန်သစ်သားတုတ်များသာ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်သွားကြလေသည်။

အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ် ဆရာမတုံယွီရှုမှာ လမ်းလျှောက်ရသဖြင့် ပင်ပန်းလာကာ အနားယူရန် နေရာရှာနေစဉ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်သီးပင်တစ်ပင်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ထိုသစ်သီးပင်များတွင် အနက်ရောင် သစ်သီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စပျစ်သီးမည်းများကဲ့သို့ အခိုင်လိုက်ဖြစ်ကာ ပြည့်ဖြိုးနေသော အသီးလေးများ ပါဝင်ပေသည်။

"ဝါး ဒီတောင်တွေပေါ်မှာ တောရိုင်းသစ်သီးတွေ ရှိနေတာပဲ..."

ဆရာမတုံယွီရှု၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး အနက်ရောင် တောရိုင်းသစ်သီးများဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးသွားလေသည်။

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သံက လူအုပ်စု၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

လီလန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အခိုင်လိုက်ရှိနေသည့် ထိုအနက်ရောင်သစ်သီးများကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဆရာမတုံယွီရှုက တောရိုင်းသစ်သီးများကို ကိုင်တွယ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာမတုံ မလှုပ်နဲ့..."

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့် လူတိုင်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြတော့သည်။

ဆရာမတုံယွီရှုမှာ ရုပ်တုတစ်ခုပမာ မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားကာ ဆန့်တန်းထားသော သူမ၏လက်မှာ လေထဲတွင် တန့်နေလေသည်။

"လီ…. အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ… ဘာ

.. ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သူမ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေပြီး အော်ဟစ်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပေသည်။

"အဲ့တောရိုင်းသစ်သီးတွေကို မကိုင်နဲ့..."

"အဲဒါ အဆိပ်ရှိတယ်..."

လီလန်သည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဟင်..."

"အဆိပ်ရှိတယ်..."

ဆရာမတုံယွီရှုမှာ အလွန်အံ့သြသွားပြီး သူမ၏လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်တော့သည်။

"ဒီတောရိုင်းသစ်သီးက အဆိပ်ရှိတာလား..."

ဆရာမတုံယွီရှုမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

တောရိုင်းစပျစ်သီးများနှင့် အလွန်ဆင်တူသော ဤအနက်ရောင် တောရိုင်းသစ်သီးခိုင်များမှ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုကိုလည်း ထုတ်လွှတ်ပေးနေပေသည်။

မည်သို့ပင်ကြည့်စေကာမူ ၎င်းမှာ အဆိပ်ရှိသောသစ်သီးနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်ဟု မထင်ရပေ။

အခြားသော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များမှာလည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကြပြီး လီလန်ကို အမြန်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

လီလန်သည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏လက်ထဲရှိ သစ်သားတုတ်ကို အသုံးပြု၍ တောရိုင်းသစ်သီးများကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။

"ဆရာမတုံ ဒါက‌ တောရိုင်းမင်စာပင်ပဲ အဆိပ်ပြင်းတဲ့အတွက် ခင်ဗျား မကိုင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လီလန်က သတိပေးလိုက်သည်။

လီလန်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆရာမတုံယွီရှုမှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်သွားတော့သည်။

အဆိပ်အလွန်ပြင်းထန်သော တောရိုင်းသစ်သီးပင် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းကိုသာ မတော်တဆ စားမိလိုက်ပါက နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများမှာ တွေးကြည့်၍ပင် ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆရာမတုံယွီရှုမှာ ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက သူမအပေါ် လွှမ်းခြုံသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ အကယ်၍ လီလန်သာ အချိန်မီ လှမ်းမခေါ်ခဲ့ပါက သူမသည် တောရိုင်းသစ်သီးတစ်ခိုင်ကို ခူး၍ စားပစ်မိမည်မှာ သေချာပေသည်။

"တောရိုင်းမင်စာပင် ဟုတ်လား အဲဒါက ဘာလဲ..."

စာအုပ်ပိုးကောင်လေး ကျန်းချောင်ရင်က အနက်ရောင် တောရိုင်းသစ်သီးများကို ကြည့်ရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရွာသားတွေကတော့ ဒါကို တောမုန်လာဥလို့ခေါ်ကြတယ်..."

လီလန်က သစ်သားတုတ်ဖြင့် သစ်သီးတစ်ခိုင်ကို ကော်ယူရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တောမုန်လာဥက စပျစ်သီးတွေနဲ့ အတော်လေး တူပြီး အခိုင်လိုက် ပေါက်ရောက်တတ်တယ် အပင်တစ်ပင်လုံးမှာ အဆိပ်ရှိပြီး အသီးက ပိုလို့တောင် အဆိပ်ပြင်းသေးတယ် လူတစ်ယောက်သာ စားမိလိုက်ရင် ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်သင့်မှုနဲ့ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းမှုကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ဘေးမြို့က ကလေးအချို့က လောဘတကြီးနဲ့ လူကြီးတွေ မသိအောင် တောရိုင်းသစ်သီးတွေ ခူးဖို့ တောင်ပေါ်ကို တက်သွားခဲ့ကြတယ် အဲဒီအကျိုးဆက်အနေနဲ့ သူတို့က တောရိုင်းမုန်လာဥတွေကို မတော်တဆ စားမိသွားခဲ့တယ် လူကြီးတွေ သူတို့ကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက တောင့်တင်းနေခဲ့ပြီ..."

လီလန်သည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကာလအတွင်း သူ၏အဒေါ်ထံမှ ကြားခဲ့ရသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်သည်။

တောရိုင်းသစ်သီးများကို စားရတာ နှစ်သက်သော ကလေးမှာ သူ၏အဒေါ်နေထိုင်ရာ ရွာမှပင် ဖြစ်နေလေသည်။

လီလန်၏စကားများက ဤအမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေတော့သည်။

ဤမျှ သာမန်ပုံပေါက်နေသော တောရိုင်းသစ်သီးက ဤမျှလောက် အဆိပ်ပြင်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးကြပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှင်သာမရှိရင်..."

ဆရာမတုံယွီရှု၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ပမာ ဖြူရော်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

"အခုက နွေဦးရာသီဆိုတော့ မောင်အားတောင်ပေါ်မှာ တောရိုင်းသစ်သီးတွေ နေရာတိုင်းမှာရှိနေတယ် တချို့က စားလို့ရပေမယ့် တချို့ကတော့ အဆိပ်အလွန်ပြင်းထန်တယ် ခင်ဗျားတို့ကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ့် သိကျွမ်းတဲ့သူ မရှိရင် မကိုင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လီလန်က ထပ်မံသတိပေးလိုက်ပြန်သည်။

လူတိုင်းက လီလန်၏စကားကို သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး နှလုံးသွင်းထားလိုက်ကြလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ သူက အမဲလိုက်နိုင်သလို မှိုတွေ တောရိုင်းသစ်သီးတွေအကြောင်းကိုလည်းသိတယ် ဒီတောင်က သူ့ရဲ့ ခြံဝင်းနောက်ဘက်လိုပဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး လီလန်ကို လေးစားအားကျစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သေနတ်ပစ်တတ်ပြီး မှိုများကို ရှာဖွေနိုင်ကာ တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်သည့် အတွေ့အကြုံများစွာရှိသော မုဆိုးတစ်ယောက်အတွက် ဤမောင်အားတောင်၊ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းနှင့် ဝက်ဝံနက်တောင်တို့မှာ သူ၏ သုခဘုံဖြစ်မည်မှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။

တရုတ်နိုင်ငံ အရှေ့မြောက်ပိုင်းသည် သဘာဝအရင်းအမြစ်များ ကြွယ်ဝပြီး တောင်ပေါ်အစားအစာများကို နေရာတိုင်းတွင် တွေ့နိုင်သောကြောင့် ၎င်းမှာ ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

လီလန်ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံရှိသော မုဆိုးများအတွက် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခြင်းဆိုသည်မှာ အောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရတနာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် များစွာအားထုတ်စရာမလိုဘဲ ရတနာပုံခေါင်းများကို စုဆောင်းနိုင်ပြီး ၎င်းတို့ကို ရောင်းချကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာနိုင်ပေသည်။

ကျိုးချွန်းယန်သည် လီလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုအန်းနာကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူမသည် ရုတ်တရက် လုအန်းနာကို အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်သွားတော့သည်။ လီလန်သည် အလွန်ထူးချွန်နေရာ လုအန်းနာက သူ့ကို မည်သို့ရယူသွားနိုင်ခဲ့သနည်း။

"အိုး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလို လူကောင်းတစ်ယောက်က ကောင်မလေးအန်းနာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

အစပိုင်းတွင်မူ သူမက လီလန်ကို အထင်အမြင်သေးခဲ့ပြီး ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်ပေါ်ရွာလေးမှ စာမတတ်၊ ယဉ်ကျေးမှုမရှိသည့် မုဆိုးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် လီလန်သည် ယဉ်ကျေးရုံသာမက နယ်စပ်မြို့ကလေးထဲမှ တင်စားချက်များကိုပါ သိရှိထားပြီး ယခုအခါတွင် အမဲလည်းလိုက်နိုင်ပေသည်။ သူသည် သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည် အနည်းငယ်ဖြင့် မိုးပျံနဂါး ခြောက်ကောင်ကို အလွယ်တကူ ပစ်ချနိုင်ခဲ့၏။ မည်သည့်မှိုများက အဆိပ်ရှိပြီး မည်သည့် တောရိုင်းသစ်သီးများက စား၍ရသည်ကိုလည်း ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

ဤသည်မှာ အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုရှိ ကျေးလက်ဒေသသို့ စေလွှတ်ခံရသော အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတော့သည်။

အမျိုးသမီးများဆိုသည်မှာ ခွန်အားအပေါ် ဆွဲဆောင်ခံရတတ်ပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက်က ပို၍ စွမ်းဆောင်နိုင်လေလေ၊ ပို၍ တောက်ပလာလေလေဖြစ်ကာ သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆွဲဆောင်နိုင်လေလေပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးချွန်းယန်သည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် လီလန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်တောင်လေးများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ အတွေးများထဲ နစ်မျောနေပုံရလေသည်။

"မှိုတွေကို ဆက်ရှာကြရအောင် ငါမသိဘဲ တောင်ပေါ်က ဘယ်တောရိုင်းသစ်သီးကိုမှ မစားကြနဲ့..."

လီလန်က လူအုပ်စုကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူအုပ်စုမှာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်သွားကြတော့သည်။

"ဒါက လေအိတ်သီးပဲ စားလို့ရပေမယ့် အများကြီးစားရင် ဗိုက်အောင့်လိမ့်မယ်..."

"ကြက်ခြေသည်းပင် အကိုင်းတွေက အဆိပ်ရှိတယ်..."

"ဒါက စင်္ကြာမင်းပင်ပဲ အသီးက မှည့်ပြီး အမည်းရောင်ပြောင်းသွားရင် စားလို့ရတယ် ဒါပေမယ့် အစိမ်းရောင်ဖြစ်နေတဲ့ မမှည့်သေးတဲ့အသီးကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မစားနဲ့ အဆိပ်အလွန်ပြင်းတယ်..."

"ပဒိုင်းပင်ကတော့ အပင်တစ်ပင်လုံး အဆိပ်ပြင်းတယ်..."

"ဒါက ပုစွန်နီသီးပဲ စားလို့ရတယ်..."