အခန်း ၂၅၉

အခန်း (၂၅၉) လက်တစ်ဖက်က တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်မည်၊ အခြားတစ်ဖက်က ဝတ္ထုရေးပြီး ငွေရှာမည်

[လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်၊ ပိုင်ရှင်ရရှိသည့်အရာများမှာ...]

[ကျွမ်းကျင်မှု ၁ - ထိပ်တန်းအဆင့် စာပေပါရမီ]

[ကျွမ်းကျင်မှု ၂ - အမြင့်ဆုံးအဆင့် လက်ရေးပညာ (ကလောင်တံဖြင့်ရေးသားခြင်း - ပုံမှန်လက်ရေးစံ)]

[သတင်းအချက်အလက် - မောင်အားတောင် တစ်ဝက်ရှိ ကျိုင်းပင်အိုတောအုပ်တွင် တောရိုင်းပျားအုံ သုံးအုံရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်လအတွင်း ပျားရည်အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ပေးလိမ့်မည်]

အိုး... နောက်ထပ်ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ပွင့်လာပြန်ပြီလားဟု လီလန်က တွေးလိုက်သည်။

လီလန်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ဤအဆင့် ၄ လျှို့ဝှက်သေတ္တာက ကျွမ်းကျင်မှုနှစ်ခုကို တကယ်ကြီး ပေးစွမ်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့် လက်ရေးပညာဖြစ်သော ကလောင်တံဖြင့် ရေးသားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

အခြားတစ်ခုမှာမူ ထိပ်တန်းစာပေဆရာသခင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော သူ၏ စာရေးသားမှုပါရမီပင် ဖြစ်လေသည်။

လက်ရေးပညာရလိုက်သည်က ကိစ္စမရှိပေ။ လီလန်၏ လက်ရေးမှာ ဆိုးရွားလှသည်မဟုတ်ဘဲ၊ အထူးတလည် လှပနေခြင်းမျိုး မရှိသော်ငြားလည်း ဖတ်၍ရနိုင်သော အနေအထားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤထိပ်တန်းစာပေဆရာသခင်၏ စာရေးသားမှုပါရမီကမူ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူးခြားလွန်းနေလေသည်။

စာပေပညာရှင်ကြီးလော။ "စာပေပညာရှင်ကြီး" ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

"စာပေပညာရှင်ကြီး" ဟူသော ဝေါဟာရသည် ကိုယ်စားပြုလက်ရာတစ်ခု သို့မဟုတ် ထို့ထက်မကရှိပြီး ကမ္ဘာ့စာပေလောကတွင် ကျယ်ပြန့်သော လွှမ်းမိုးမှုရှိသည့် စာရေးဆရာကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

"စာပေပုဂ္ဂိုလ်" ဟူသော ဝေါဟာရကိုမူ ဝတ္ထုရေးဆရာများ၊ အက်ဆေးရေးဆရာများ၊ ကဗျာဆရာများနှင့် ပြဇာတ်ရေးဆရာများ စသည်ဖြင့် ကျယ်ပြန့်စွာ အသုံးပြုကြသည်။

ထိုသူအားလုံးကို စာပေပညာရှင်ကြီးများဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သော "စာပေပညာရှင်ကြီး" ဆိုသည်မှာ ဝတ္ထုရေးဆရာများကိုသာ အဓိကရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်၊ ဝတ္ထုရေးဆရာများပင် ဖြစ်သည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်စာပေပညာရှင်ကြီးက စာပေလောက၌ ဖျောက်ဖျက်၍မရသော သမိုင်းကြောင်းများကို ချန်ရစ်ခဲ့ပါသနည်း။

ရှေးခေတ်ကာလတွင်မူ စစ်မာချန်း၊ ချောင်ချောင်၊ လီပိုင်၊ တုဖူ၊ ဝူချန်အန်း၊ လော်ကွမ်းကျုံးနှင့် ချောင်ရွှယ်ချင်း တို့ရှိခဲ့သည်ကို ဆိုဖွယ်ရာပင် မလိုတော့ပေ။

ဝူချန်အန်း တစ်ယောက်တည်းပင်လျှင် "အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားခြင်း" ဟူသော စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းဖြင့်ပင် ငြင်းခုံဖွယ်မရှိသော အရည်အသွေးရှိသည့် ဝတ္ထုရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝူချန်အန်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ခန့်က မင်မင်းဆက်မှ လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လူတို့သည် "အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားခြင်း" ၏ စာရေးဆရာကို ပြောဆိုကြသောအခါ ဝူချန်အန်းကို ချက်ချင်း သတိရကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုစာရေးဆရာသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ပြုသွားခဲ့သော်လည်း၊ အိမ်တိုင်းစေ့ သိရှိကြသော "အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားခြင်း" ကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ ရှေးခေတ်ကာလမှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စာရေးဆရာတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ခေတ်သစ်နှင့် ခေတ်ပြိုင်ကာလများတွင်မူ လုရွှင်၊ အိုက်လင်းချန်း၊ ချန်းကျုံးရှူနှင့် ရှန်ချုံးဝမ် တို့ကဲ့သို့သော ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် စာပေပညာရှင်ကြီးများ ရှိနေသည်ကို ဆိုဖွယ်ရာပင် မလိုပေ။

တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်သည် စာပေပညာရှင်ကြီးများကို အများဆုံး မွေးဖွားပေးခဲ့သည့် မြေဆီသြဇာကောင်းသော ခေတ်ကာလတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

လုရွှင်၏ "အရူးတစ်ယောက်၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း" သည် ခေတ်သစ်ဝတ္ထုများ ဖန်တီးမှုအတွက် လမ်းစဖောက်ပေးခဲ့သည်။

ကျဲ့ကျန်းပြည်နယ်၊ ရှောက်ရှင်းမြို့မှ ကျိုးရှူရန် ကို ဖော်ပြရာတွင် မည်သူက သူ့အား "ဆရာ" ဟု မခေါ်ဘဲ နေမည်နည်း။

ဝူချန်အန်း နှင့် လုရွှင်ကဲ့သို့သော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် စာပေပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် ပထမတန်းစား စာရေးသားမှုစွမ်းရည်နှင့် ပါရမီတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

အထွတ်အထိပ်ပင်ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဤအဆင့်လေး လျှို့ဝှက်သေတ္တာမှ ထွက်ပေါ်လာသော "ထိပ်တန်းအဆင့် စာပေပါရမီ" က လီလန်ကို များစွာ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းချောင်ရင် တောင့်တခဲ့သောအရာကို လီလန်က လွယ်လွယ်ကူကူပင် ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့လေပြီ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်တော် ဝတ္ထုရေးနိုင်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား..."

"ဝတ္ထုရေးဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူပါဘူး..."

ကျန်းချောင်ရင်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ကျွမ်းကျင်မှုပါရမီနှစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စုပ်ယူလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ဝတ္ထုရေးဖို့ဆိုတာ စိတ်ကူးဉာဏ်ွကွန့်မြူးမှု လိုအပ်တယ်... စိတ်ကူးဆိုတာ တကယ့်လက်တွေ့ဘဝကနေ လာတာပဲ... ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာလေ့လာရင် ရေးစရာအကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ရလာမှာပါ..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် နားလည်သလို ဖြစ်သွားလေသည်။

"ရဲဘော်ကျန်း... ပြန်ရောက်ရင် ဆောင်းပါးတွေ လွှင့်တင်လို့ရမယ့် သတင်းစာတွေနဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေကို ရှာကြည့်ပြီး နောက်ပိုင်း စာမူပို့လို့ရအောင် လိပ်စာတွေကို မှတ်ထားလိုက်ဦး..."

လီလန်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"အင်း..."

ကျန်းချောင်ရင်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုလည်း တစ်စောင်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..."

လီလန်က ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"အိုး... အိုကေ..."

ကျန်းချောင်ရင်က ထပ်မံခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူတစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပုံရ၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက မဂ္ဂဇင်းရဲ့ စာမူပို့ရမယ့် လိပ်စာကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

"အဲဒါက မေးစရာလိုသေးလို့လား... စာမူပို့ဖို့ပေါ့..."

လီလန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခင်ဗျားက ဝတ္ထုရေးနေတာလား..."

ကျန်းချောင်ရင်မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဘာဖြစ်နေသည်ကို အဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

"ငါလည်း ဝတ္ထုဖတ်ရတာ ကြိုက်တယ်လေ... တစ်ချက်လောက် စမ်းရေးကြည့်မလို့ပါ..."

လီလန်သည် ကျန်းချောင်ရင်၏ လက်ထဲရှိ "နှင်းတိုင်းပြည်" စာအုပ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယခု သူသည် စာပေပါရမီကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ၊ ၎င်းကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ သူသည် စာအချို့ကို ရေးသားပြီး စာမူခရရှိရန်အတွက် စာမူများပေးပို့မည် ဖြစ်သည်။

ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်အတွက် စာမူခမှာ အတော်လေး များပြားပုံရသည်။ မိသားစုအတွက် အပိုငွေအချို့ရှာဖွေပြီး သူတို့၏ ဘဝများကို တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေခြင်းက အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ထိုကမောက်ကမဖြစ်နေသော ခေတ်ကာလသို့ ရောက်ရန် နှစ်အတော်ကြာ လိုသေးသဖြင့်၊ သူသည် နှစ်အတော်ကြာအောင် စာမူခများ ရှာဖွေနိုင်သေးသည်။

စာရေးဆရာများမှာ ဝယ်လိုအား အလွန်မြင့်မားကြပြီး၊ စာမူခများမှာလည်း အလွန်များပြားလှကာ စာလုံးအနည်းငယ်မျှသာ လိုအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီလန်သည် ထိပ်တန်းအဆင့် စာပေဆရာသခင်တစ်ဦး၏ စာရေးသားမှုပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ၊ ဝက်မကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး တစ်နေ့လျှင် ဝတ္ထုများစွာကိုပင် ရေးသားနိုင်ပေသည်။

ဤလက်ရေးစာမူမှာ လျစ်လျူရှုထားရန် အလွန်ကောင်းလွန်းလှသဖြင့်၊ ၎င်းကို မပို့ဘဲနေရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ထိုအရာများအားလုံးမှာ ဖြူဖွေးနေသော ငွေစက္ကူအပုံလိုက်ကြီးများပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဝါး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခင်ဗျားက တကယ် တော်တာပဲ... ခင်ဗျားက ဝတ္ထုတွေတောင် ရေးနိုင်သေးတယ်ပေါ့..."

ကျန်းချောင်ရင်က အံ့သြတကြီး အော်ပြောလိုက်ရာ၊ လီလန်အပေါ်ထားရှိသော သူ၏ လေးစားအားကျမှုများမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာတော့သည်။

"ကျန်းချောင်ရင်... နင်က ဘာတွေအော်နေတာလဲ စာအုပ်ပိုးကောင်လေး..."

ကျိုးချွန်းယန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေး အချို့သည် သူတို့၏ ပခုံးများပေါ်တွင် ခြင်းတောင်းများကို လွယ်ထားကြပြီး တောက်ပသော အပြုံးများဖြင့် လျှောက်လာကြသည်။

ခြင်းတောင်းများထဲတွင် အဖြူရောင်ထင်းရှူးမှိုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့၏ အသားများမှာ ထူထဲကာ လတ်ဆတ်သော မြေကြီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ခြင်းတောင်းတစ်လုံးစာ အပြည့်ဖြစ်သော အဖြူရောင်ထင်းရှူးမှိုများမှာ အတော်လေး များပြားလှပေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည် မှိုများကို ခူးဆွတ်ပြီးနောက် သဘာဝကျကျပင် စိတ်အားတက်ကြွနေကြပြီး၊ သူတို့သည် စကားပြောဆိုကာ ရယ်မောရင်း လျှောက်လာကြသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ငါ့ကို မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုရဲ့ စာမူပို့ရမယ့် လိပ်စာကို မေးနေတာ... သူက သူ့ရဲ့ဝတ္ထုကို ပို့ချင်လို့တဲ့..."

ကျန်းချောင်ရင်က ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

လီလန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် တကယ့် စာအုပ်ပိုးကောင်စစ်စစ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ လျှို့ဝှက်မထားနိုင်ပေ။

"အိုး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ရှင်က ဝတ္ထုရေးမလို့လား... တကယ်လား..."

"အစ်ကိုလီ... ရှင်က ဝတ္ထုတွေ ရေးတတ်တာလား..."

"ဝါး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ဒီလောက် ယဉ်ကျေးပျူငှာမယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး... အမဲလိုက်တာနဲ့ တောင်တက်တာတွေအပြင် သူက ဝတ္ထုတွေတောင် ရေးတတ်သေးတယ်... သူက တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ..."

"..."

ချီကန်းမိန်ပင်လျှင် လီလန်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် တောင်တက်ခြင်းတို့က အံ့သြစရာ မဟုတ်သော်လည်း၊ ဝတ္ထုရေးခြင်းကမူ သူ့ကို တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် မြို့မှ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ပညာသင်ကြားဖူးကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးမှုဆိုသည်မှာ စာပေပါရမီကို ဆိုလိုပြီး၊ ဝတ္ထုရေးနိုင်ခြင်းက သူ့တွင် စာပေပါရမီရှိကြောင်းကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပါရမီဆိုသည်မှာ သာမန်ပညာတတ်များထက်များစွာ သာလွန်ပေသည်။ ထူးခြားသော ပါရမီရှိသူတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပေါ်လွင်နေမည်ဖြစ်ပြီး၊ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းကာ လူအုပ်ကြားထဲမှ ထင်ပေါ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

"မင်း…မင်းက စာရေးတတ်တာလား..."

ချီကန်းမိန်က မေးလိုက်ရာ ဤသည်မှာ သူအတွက် ရှားပါးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

"ရဲဘော်ကျန်းက လျှောက်ပြောနေတာပါ... သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်ကြပါနဲ့..."

"လာကြ... မင်းတို့ရဲ့ ခြင်းတောင်းတွေထဲမှာ အဆိပ်ရှိတဲ့မှိုတွေ ပါမပါ ငါ တစ်ချက်လောက် စစ်ကြည့်ပေးမယ်... ငါ စစ်ပေးပါ့မယ်..."

လီလန်က တမင်သက်သက်ပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် အလွန်တလွဲလုပ်တတ်သူဖြစ်ပြီး၊ သူက အရာအားလုံးကို ဗြုန်းစားကြီး အော်ပြောတတ်လေသည်။ သူသည် ထိုကောင်လေးကို အရာအားလုံး ပြောပြ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

လီလန်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရာ လူတိုင်းက ပို၍ပင် ယုံကြည်လာကြတော့သည်။

"ဝါး... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက ဝတ္ထုတွေတောင် ရေးနိုင်တယ်ပေါ့..."

ဝမ်ယန်က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် သူ့မှာ ဒီလိုစာပေပါရမီမျိုး ရှိနေတယ်... သူက တကယ့်ကို ထူးချွန်လွန်းတာပဲ..."

ကျိုးချွန်းယန် သည် လုအန်းနာကို သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မနာလိုမှုများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် စာပေပါရမီရှိသော အမျိုးသားများကို သဘောကျသော်လည်း၊ လုအန်းနာက ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရယူနိုင်ခဲ့လေပြီ။ သူမက မည်သို့လျှင် မနာလိုမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

လုအန်းနာ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မြတ်နိုးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမက လီလန်ကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... ရှင်က ဝတ္ထုတွေ တကယ်ရေးတတ်တာပဲနော်..."

"ရှင်က ဘယ်လိုဝတ္ထုမျိုးတွေ ရေးတာလဲ... ရှင် ရေးပြီးသွားရင် ကျွန်မ တစ်ချက်လောက် ဖတ်ကြည့်လို့ ရမလား..."

"ကျွန်မက ဝတ္ထုဖတ်ရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ..."

ကောင်းပြီ။ ဤကောင်မလေးသည် ထပ်၍ ထကြွလာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။