အခန်း ၂၆၀

အခန်း (၂၆၀) မမျှော်လင့်ထားသော ဝမ်းမြောက်စရာ၊ ကျိုင်းပင်အိုကြီးအောက်မှ တောပျားရည်၊ ပျားအုံတစ်အုံ

"မှိုတွေ အများကြီး ခူးပြီးပြီလား..."

"အကယ်၍ မလောက်သေးဘူးဆိုရင် ရှေ့ကို နည်းနည်း ထပ်လျှောက်သွားကြတာပေါ့... ရှေ့မှာ သစ်တောအုပ်တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်... အဲဒီမှာ မှိုတွေ အများကြီး ရှိရမယ်..."

လီလန်သည် ပညာတတ်လူငယ်များ၏ ဝါးခြင်းတောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဩရှသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုပညာတတ်လူငယ်မလေးများ သယ်ဆောင်လာသော ခြင်းတောင်းများမှာ အဖြူရောင်မှိုများဖြင့် တစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ယန်၏ ခြင်းတောင်းထဲတွင်မူ အနီရောင်မှိုများသာ အများစု ပါဝင်နေ၏။

ကြက်သွန်နီမှိုများနှင့် အဖြူရောင်ထင်းရှူးမှိုများ နှစ်မျိုးစလုံးမှာ အရသာရှိလှသော တောင်ပေါ်စားဖွယ်များဖြစ်ကြပြီး ကြော်စား၍ဖြစ်စေ စွပ်ပြုတ်လုပ်၍ဖြစ်စေ အရသာအလွန်ကောင်းမွန်လေသည်။

"တော်လောက်ပြီ... ကျွန်မတို့ စားဖို့ လောက်ပါပြီ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ရှင်က ကျွန်မတို့ကို တောကြက်ရိုင်း နှစ်ကောင်တောင် ထပ်ပေးထားသေးတာပဲ... တောကြက်ရိုင်းနဲ့ မှိုစွပ်ပြုတ်က တစ်နပ် နှစ်နပ်စာလောက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်..."

ကျိုးချွန်းယန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့... အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ တောင်အောက်ဆင်းကြရအောင်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးချွန်းယန်နှင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြပြီး လီလန်၏ နောက်မှ တောင်အောက်သို့ လိုက်ဆင်းလာကြလေသည်။

"ယွီရှု... နင်က ဘာလို့ မထွက်သေးတာလဲ..."

လုအန်းနာသည် ဆရာမတုံယွီရှု တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

ဆရာမတုံယွီရှုသည် တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီး လီလန်ကို ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့တုံဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်မ မှိုနည်းနည်း ထပ်ခူးချင်သေးတယ်... အဲဒါတွေကို အခြောက်လှန်းပြီး မိသားစုဆီ ပို့ပေးချင်လို့ပါ... ရနိုင်မလား..."

ဆရာမတုံယွီရှု၏ ခြင်းတောင်းထဲတွင်လည်း အဖြူရောင်ထင်းရှူးမှို အများစုပါဝင်သော မှိုအနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း တစ်နပ်စာအတွက်သာ လုံလောက်မည်ဖြစ်သည်။

"ရတာပေါ့..."

"ဆရာမတုံက မိဘကျေးဇူးကို အရမ်းသိတတ်တာပဲ..."

လီလန်သည် သူမအား မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ယွီရှုက အသိတတ်ဆုံးပဲ... သူက အရသာရှိတာမှန်သမျှ မစားဘဲ မိဘတွေဆီ ပို့ပေးဖို့ ချန်ထားတတ်တယ်..."

လုအန်းနာက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ယွီရှုမှာ မောင်နှမတွေ အများကြီးရှိတော့ ကျွေးရမယ့် ပါးစပ်တွေက အများကြီးပဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်က ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လီလန်က အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

မြို့ပေါ်တွင်ပင် ချမ်းသာသူများနှင့် ဆင်းရဲသူများ ရှိနေသည်သာဖြစ်၏။

ဆရာမတုံယွီရှု၏ မိသားစုတွင် မောင်လေးနှင့် ညီမလေးအပါအဝင် လူအများအပြား ရှိလေသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မဖြစ်သူအနေဖြင့် သူမသည် ညီငယ် ညီမငယ်များကို ကူညီရန် အိမ်သို့ ပစ္စည်းများ မကြာခဏ ပေးပို့လေ့ရှိသည်။

"မိသားစုတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အခက်အခဲတွေ ရှိတတ်ကြတာပဲ... မြို့သူမြို့သားတွေတောင် တစ်ခါတလေ ဗိုက်ဆာရတဲ့ အချိန်တွေ ရှိတတ်တယ်..."

လီလန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း မှိုတွေ ထပ်ခူးကြတာပေါ့... နေဝင်ဖို့ အချိန်စောသေးတော့ ဆရာမတုံအတွက် မှိုတွေ ပိုရအောင် တောထဲကို နည်းနည်း ထပ်ဝင်ကြတာပေါ့..."

ပညာတတ်လူငယ်မလေးများမှာ လီလန်၏ အကြံပြုချက်ကို လိုက်နာကာ တစ်ခဲနက်ပင် "ကောင်းပြီ..." ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လူအုပ်စုသည် ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး တောင်ထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်ကာ အရသာရှိသော မှိုများကို ရှာဖွေကြလေတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လူအုပ်စုသည် ကျိုင်းပင်အိုကြီး တစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ကြည့်ပါဦး... မှိုတွေ အများကြီးပဲ..."

ဆရာမတုံယွီရှုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လူအုပ်စုသည် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျိုင်းပင်အိုကြီးအောက်တွင် အနီရောင်နှင့် အဝါရောင် တောရိုင်းမှိုများ အများအပြားကို သေချာပေါက် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း မလှုပ်ရဲကြပေ။ ထိုအစား သူတို့သည် လီလန်ကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အနီရောင်ထီး၊ အဖြူရောင်ရိုးတံ စားပြီးပါက ပျဉ်ပြားပေါ်တွင် အိပ်ရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဤမှိုများကို စား၍ရသည်ဖြစ်စေ မရသည်ဖြစ်စေ လီလန်အား စစ်ဆေးခိုင်းရန် လိုအပ်လေသည်။

သူတို့သည် အစကတည်းက သတိမမူတတ်သော မိန်းမပျိုလေးများ မဟုတ်ကြတော့ဘဲ မှိုခူးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံများ ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ ကံကောင်းတယ်... ဒါတွေက အဝါရောင်မှိုတွေနဲ့ ထီးဆောင်းမှိုတွေပဲ... သူတို့က စားလို့ရပြီး အရမ်းလည်း အရသာရှိတယ်..."

လီလန်သည် ကိုင်းညွတ်၍ အနီရောင်တစ်ပွင့်နှင့် အဝါရောင်တစ်ပွင့်ဖြစ်သော မှိုနှစ်ပွင့်ကို ခူးလိုက်သည်။

အနည်းငယ် နီမြန်းသော အရောင်ရှိသည့် မှိုများမှာ အဖြူရောင်ကြက်သွန်နီမှိုများ ဖြစ်ကြသည်။

အဝါရောင်ရှိသော မှိုများမှာမူ ကွေကွမ်ကျွင်းမှိုများ ဖြစ်၏။

"ဒီမှိုနှစ်မျိုးကို နမူနာအနေနဲ့ ခူးပါ... တခြားဟာတွေကိုတော့ သွားမထိပါနဲ့..."

လီလန်သည် အောက်ရှိ မှိုများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဝါရောင်မှိုများ အဖြူရောင်ကြက်သွန်နီမှိုများနှင့် ထီးဆောင်းမှိုများမှလွဲ၍ ကျန်သော မှိုများအားလုံးမှာ အဆိပ်ရှိကြလေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်မလေးများမှာ လီလန်၏ စကားထဲမှ မပြောဘဲ သိသာနေသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြသဖြင့် ထိုမှိုနှစ်မျိုးကို သွားရောက်ခူးယူကြတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော မှိုများမှာ အဆိပ်ရှိသော မှိုများဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူတို့ သိထားကြ၏။

ကျန်းချောင်ရင်သည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားပြီး အနားယူရန် ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တစ်ခုခု အကိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ ညာဘက်လက်ထဲသို့ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

"အား..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအော်သံကြောင့် မှိုခူးနေကြသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

"စာအုပ်ပိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် စာအုပ်ပိုးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ပျင်းရိတတ်သော်လည်း စိတ်ထားမကောင်းသူ တစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ သဘောကောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများက သူမအား နောက်ပြောင်ကြသည့်အခါတွင်လည်း သူသည် ဒေါသမထွက်တတ်သလို အငြိုးလည်း မထားတတ်ပေ။

"တစ်ခုခု အကိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် သူ့ ညာဘက်လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ခုံပေါ်တွင် အနက်ရောင် အပ်ရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတောင်ပေါ်က တောပျားတွေ တုပ်တာတော့ မခံရပါဘူးနော်..."

ချီကန်းမိန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

လီလန်သည် စကားမပြောဘဲ ကျန်းချောင်ရင်ကိုသာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ သူ့အောက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

"တာ့ဟွမ်... သွားကြည့်စမ်း..."

လီလန်သည် အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

တာ့ဟွမ်သည် စူးရှစွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

ကျန်းချောင်ရင်သည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံကာ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အပ်ရာကို ညှစ်၍ အဆိပ်ဆူးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင် ဆူးတောင်များပေါ်တွင် တောက်ပသော အရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

"အိုကွယ်... စာအုပ်ပိုးက တောပျား အတုပ်ခံလိုက်ရတာပဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်သည် အံ့သြတကြီးဖြင့် အော်လိုက်သည်။

အဆိပ်ဆူးကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ကျန်းချောင်ရင်၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အပ်ရာမှာ သိသိသာသာ နီရဲကာ ဖောင်းအစ်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ အဆိပ်ရှိသော ပျားတစ်ကောင်၏ အတုပ်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

"ရွှီး..."

"ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး..."

အဝါရောင်မြွေပါသည် အလျင်အမြန် ပြေးပြန်လာပြီး လီလန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တက်ကာ ၎င်း၏ လက်သည်းလေးများကို လီလန်၏ နှာခေါင်းရှေ့သို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသလိုက်သည်။

လီလန်သည် ညင်သာစွာ နမ်းရှူလိုက်ရာ ပျားရည်နံ့ကို ရရှိလိုက်သည်။

"သတင်းရထားတာ မှန်ကန်ပုံရတယ်... အဲဒီပျားအုံ သုံးအုံက အနီးအနားမှာပဲ ရှိရမယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ အထက်ရှိ ကျိုင်းပင်အိုကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ဒါ... ဒါက..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် ပျားတုပ်ခံထားရသော ဒဏ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဒဏ်ရာမှာ နီရဲကာ ယားယံနေပြီး တကယ့်ကို နေရခက်လှသည်။

"တစ်ပတ်လောက်ဆို ကောင်းသွားလိမ့်မယ်... စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး..."

လီလန်က သူ့အား စိတ်အေးစေရန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အရမ်းယားပြီး နာနေတယ်... အရမ်းနေရခက်တာပဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးသော ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်မှာ ထင်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် သူ့အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး အောက်သို့ငုံ့၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ... ဘာရှာနေတာလဲ..."

လုအန်းနာက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တွေ့ပြီ..."

ရုတ်တရက် လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် ခြုံပုတ်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ထီးပုံစံရှိသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်ငယ် နှစ်ပင်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

"ဒါက ဂန္ဓာမာပင်ပဲ... သူက အပူကို ကျစေပြီး အဆိပ်ပြေစေနိုင်တယ်... အဲဒါကို ဝါးပြီး မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာပေါ်မှာ သုတ်လိမ်းလိုက်..."

လီလန်သည် ဂန္ဓာမာပင်ကို ကျန်းချောင်ရင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက... ဒါက တကယ် အလုပ်ဖြစ်မှာလား..."

ကျန်းချောင်ရင်သည် သံသယဖြစ်နေသော်လည်း ထိုဆေးပင်နှစ်ပင်ကို လှမ်းယူလိုက်သေးသည်။

သူသည် ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ခါးသက်မှုကို အံကြိတ်ခံ၍ ဝါးလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ထွေးထုတ်ကာ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်မောင်းမှ အေးမြသော ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ယားယံမှုနှင့် နာကျင်မှုတို့မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတော့သည်။

"ဝိုး... တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ခင်ဗျားက အရမ်းတော်တာပဲ..."

ကျန်းချောင်ရင်က လက်မထောင်ပြကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

[ဒင်... ကျန်းချောင်ရင်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် + ၁၀၀၀]

[ဒင်... ကျန်းချောင်ရင်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀၀]

အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများကလည်း လီလန်ကို လေးစားအားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

[ဒင်... ကျိုးချွန်းယန်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် + ၁၅၀၀]

[ဒင်... ဝမ်ယန်၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ်+ ၁၀၀၀]

[ဒင်... လုအန်းနာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၂၀၀၀]

[ဒင်... ဆရာမတုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် + ၁၀၀၀]

လီလန်သည်မူ မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ ပြုံးသာနေလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ ကလေးဘဝက တောင်ပေါ်တွင် ကစားရင်း တောပျားတုပ်ခံရပြီးနောက် သူ၏အဘိုးဖြစ်သူက သူ့အား လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့သော ရိုးရာဆေးမြီးတိုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ဂန္ဓမာပင်ကို ဝါး၍ တုပ်ခံရသော ဒဏ်ရာပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းပေးခြင်းဖြင့် နာကျင်မှုနှင့် ယားယံမှုကို သက်သာစေနိုင်၏။

"ရဲဘော်ကျန်း... ဘေးကို ဖယ်နေလိုက်..."

"တောပျားတွေ ထပ်တုပ်တာ မခံရအောင် သတိထားဦး..."

လီလန်က သတိပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

ဝီစီဝီစီ အသံများနှင့်အတူ

ကျန်းချောင်ရင်သည် အနီးအနားတွင် ပျံဝဲနေသော တောပျားအချို့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖြန့်သွားကာ ကျောက်တုံးကြီးအနီးမှ အလျင်အမြန် ခွာထွက်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အမူအရာတစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"ပျားအုံက ဒီနေရာတွင် တကယ်ရှိနေတာပဲ..."