အခန်း (၂၄၉၃-၂၄၉၄)
Vol. 250 Ch. 2493-2494
အခန်း (၂၄၉၃) - စိတ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်း
လွမ်းဟုန်ဟွမ်၏ ပြိုင်ပွဲရလဒ် ကြေညာချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှန်လုနန်းတော်မှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာပြင်မှာ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပို၍ မကောင်းတော့ပေ။ ထိုပြိုင်ပွဲမှာ သူတို့၏ နန်းတော်စောင့် ကျောင်းသားကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုမျှမက သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ပြိုင်ပွဲလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ကောင်းကင်စစ်သည် အရိပ်နှင့် ထိတွေ့မှု အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မှ နန်းတော်ကိုးခုမှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသားများနှင့် သရေကျသွားရသည် ဟုတ်လား။
ဤသည်မှာ အရှက်ရစရာပင်။
သူတို့ ရှန်လုနန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အခြားကျောင်းသားများက သူတို့ကို မည်သို့ မဟုတ်တရုတ် ကောလာဟလများ ဖြန့်မည်၊ နောက်ကွယ်မှ မည်သို့ လှောင်ပြောင်စကားများ ပြောဆိုပြီး အမျိုးမျိုး ပုံဖော်ကြမည်ကို သူတို့ စိတ်ကူးကြည့်၍ ရနေသည်။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်တော့ တကယ့်ကိုပဲ။ ထိုက်ဟောင်တန်တောင် ကောင်းကင်စစ်သည် အရိပ်ကို အစပျိုးရုံ ကျွမ်းကျင်သွားသေးတယ်။ မင်းတို့က ကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ သူထက်တောင် အောက်ကျနေသေးတယ်။ ဟိုဘက်က ကောင်လေးထက်တောင် မသာဘူးလား”
ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုမှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသားတစ်ဦးက လှောင်ပြောင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် ထိုကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ နီရဲသွားကာ မြေကြီးထဲတွင်ပင် ဝင်ပုန်းချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
“တော်ကြတော့။ မင်းတို့က အတုမဲ့ကောင်းကင်စစ်သည်ဆိုတာ ဘာမှတ်နေလဲ။ ဘယ်သူမဆို လက်နက်ကိုင်ဆောင်သူ ဖြစ်လာနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ကောင်းကင်စစ်သည်မျိုးနွယ်စုက ကောင်းကင် ငါးပါး နယ်ပယ်ထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော အရှင်သခင် ဖြစ်နေမှာပေါ့”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့်သာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ပြန်မပြောရဲတော့ပေ။
“နိုင်ခြင်း၊ ရှုံးခြင်းဆိုတာ စစ်သည်တို့ရဲ့ သဘာဝပဲ။ အခုက သရေပဲ ရှိသေးတာ၊ မင်းတို့ ကိုးယောက်လုံး စိတ်ထဲ ထားမနေကြပါနဲ့”
ထိုက်ဟောင်ဇုန်းကလည်း ပြုံး၍ ပြောသည်။ သူ၏ စကားထဲတွင် မနှစ်မြို့သည့်အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပါဝင်ပေ။ ရှန်လုနန်းတော်မှ ကျောင်းသား ကိုးဦး၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ထိုအခါမှသာ အနည်းငယ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။
ထိုက်ဟောင်တန်ကမူ အောင်ပွဲခံ၍ ကခုန်နေသော လီကုန်းကုန်းကို မနာလိုစွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ပေါ်လွင်နေသော လီကုန်းကုန်း၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ထိုက်ဟောင်တန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“လီကုန်းကုန်း ကျောင်းသား၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ”
“ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကြောင့်သာပဲ”
“အကယ်ဒမီ ဆွေးနွေးပွဲ ပြီးရင် မင်းကို အရက်ဝိုင်း ဖိတ်တိုက်မယ်၊ အောင်ပွဲခံရအောင်”
“မင်း ဘယ်လိုများ နားလည်သဘောပေါက်သွားတာလဲ”
နန်းတော်ကိုးခုဘက်မှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသား ခုနစ်ဦးမှာ လီကုန်းကုန်းကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုရင်း ပညာရပ်ကို ခိုးယူ သင်ယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
လီကုန်းကုန်းက ရယ်မော၍
“ဟား ငါလည်း မသိဘူးကွ။ ငါနဲ့ သူနဲ့က ကံပါလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ စိတ်ထဲမှာ သူ့ကို တိတ်တိတ်လေး စကားပြောကြည့်တာ၊ ဖြစ်သွားရောပဲ ”
ဟု ဆိုသည်။
ကောင်းကင်စစ်သည် အရိပ်ကို စကားပြောတာ ဟုတ်လား။ စိတ်ထဲမှာပဲလား။ လူအများမှာ လီကုန်းကုန်းကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤမျှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် အကြောင်းပြချက်ကိုမှ သူတို့အားလုံးကို အရူးလုပ်သည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။
လီကုန်းကုန်းက ပြောပြချင်ပုံ မရသောကြောင့်လည်း သူတို့ ဆက်မမေးတော့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စသာ ဖြစ်သဖြင့် ပြောမပြောသည်မှာ လီကုန်းကုန်း၏ အခွင့်အရေးပင်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား၊ အခု ဒုတိယမြောက် ပြိုင်ပွဲကို စတင်လို့ ရပြီမလား”
ထိုက်ဟောင်ဇုန်းက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဒီဇိုင်းဆွဲထားတဲ့ ပြိုင်ပွဲက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားမိတယ်”
နေရာအသီးသီးမှ အကြည့်များမှာ ဖန့်ချန်ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ရောက်ရှိသွားသည်။ လွမ်းချူထျန်းနှင့် ပိုင်ချန်းမင်ပင်လျှင် ဖန့်ချန် မည်သို့သော ပြိုင်ပွဲကို ဒီဇိုင်းဆွဲထားမည်ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်မျှော်နေကြသည်။ တရားမျှတမှုကို သေချာစေရင်းနှင့် နန်းတော်ကိုးခု အတွက် အနည်းငယ် အသာစီးရစေမည့် ပြိုင်ပွဲမျိုးကို သူ မည်သို့ ဖန်တီးမည်နည်း။
ဟွမ်းချောင်းဖုန်းမှာလည်း ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုလူငယ်လေးမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် နောက်ပိုင်းကာလ လူငယ်လေးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အတွေ့အကြုံများမှာ သူတို့လို အသက်ကြီးပိုင်းများကိုပင် ကျော်ဖြတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ဖာချိုင့်ဝှမ်း အတွင်းတွင် မြို့တစ်မြို့မှာ လေဟာနယ်မှ အစပြု၍ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုက်ဟောင်တန်၊ လီကုန်းကုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ လူစည်ကားလှသော လမ်းမကြီးအလယ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီကုန်းကုန်းတို့မှာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။
“ဒီမြို့က...”
နေရာတွင်ရှိနေသော နန်းတော်စောင့်များ၊ ဆရာများနှင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် ကျောင်းသားများမှာ အလေးအနက်ရှိသော မျက်နှာထားများ ပေါ်လာကြသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့ မျက်စိလှည့်စားသည့် ပညာရပ်မျိုးကို သူတော်စင်အများစု လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် ယခု ပေါ်ပေါက်လာသော မြို့မှာ သူတို့ကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင်... အစစ်အမှန် ဖြစ်လွန်းနေသည်။
“ကျွန်တော် ဒီဇိုင်းဆွဲထားတဲ့ ပြိုင်ပွဲက 'စိတ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်း' ပဲ”
ဖန့်ချန်၏ အသံမှာ ဝမ်ဖာချိုင့်ဝှမ်း တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“စိတ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်း ခရီးစဉ်ကို ဆယ်နှစ် သတ်မှတ်ထားတယ်။ အဲဒီ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ အပြင်ကို နိုးထနိုင်တဲ့သူက အမှတ်တစ်ခု ရမယ်”
“အဲဒီထဲမှာ သေဆုံးသွားရင်တော့ အမှတ်တစ်ခု လျော့မယ်”
“ဒါကို စံနှုန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်”
သူက လွမ်းဟုန်ဟွမ်နှင့် ထိုက်ဟောင်ဇုန်းကို ကြည့်၍ အကြံဉာဏ် တောင်းလိုက်သည်။
ထိုက်ဟောင်ဇုန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် “စိတ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်း ဟုတ်လား...” ဟု ဆိုသည်။
“ဖန့်ချန် ကျောင်းသား ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာဆိုတော့ တရားမျှတမှာ သေချာပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဘက်က ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဇောကွေ့၊ လွမ်းချူထျန်း၊ ပိုင်ချန်းမင်၊ ဂူယွမ်လုနှင့် ဟွမ်းချောင်းဖုန်းတို့မှာ ထိုမြို့ကို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ ပိုကြည့်လေလေ၊ ပို၍ ထူးဆန်းလေလေ ဖြစ်သည်။ ဖန့်ချန်ထက် အဆင့်များစွာ သာလွန်သော ဇောကွေ့တို့ပင်လျှင် ထိုမြို့၌ အားနည်းချက် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီကုန်းကုန်းတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တွေဝေသွားကြသည်။
“ပြန်လာပြန်ပြီ၊ မင်ကျင်း... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ သည်းခံရမယ်နော်။ ဒီလောက် လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ တောင်းစားရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရင် ငါ့မျက်နှာတော့ အကုန်ပျက်တော့မှာပဲ”
တစ်ခဏချင်းတွင် လီကုန်းကုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြည်လင်မှု အနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး ထိုစကားကို အမြန်ပြောလိုက်ကာ တစ်ဖန် ပြန်လည် တွေဝေသွားပြန်သည်။ ဝမ်ဖာချိုင့်ဝှမ်းရှိ အကြည့်ပေါင်းများစွာမှာ မြို့တွင်း မြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် လီကုန်းကုန်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ၇ ဆ၊ ၈ ဆခန့် ပိုမြန်လာသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လူတိုင်းက ကျင့်စဉ်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ထိုမျှ မြန်ဆန်နေသည့်တိုင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။
“အပြင်လောက ဆယ်နှစ်ဆိုရင် အထဲမှာ နှစ်ရှစ်ဆယ် လောက် ရှိမယ်”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
နှစ်ရှစ်ဆယ် ဟုတ်လား။ သူတော်စင်အသီးသီးမှာ သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ လီကုန်းကုန်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ ယခုအခါ သန့်စင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန်လူသားတစ်ယောက်အတွက် နှစ်ရှစ်ဆယ် ဆိုသည်မှာ တစ်သက်တာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
လီကုန်းကုန်းမှာ ဝါးလုံးတုတ်ကို ကိုင်၍ မင်ကျင်း ဦးဆောင်သော သူတောင်းစား ၁၀ ကျော်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ညွှန်ကြားနေသည်။
“ငါတို့ တောင်းစားတဲ့အခါ သူတောင်းစားရဲ့ အရည်အသွေး ရှိရမယ်။ အရင်ဆုံး ချိုသာတဲ့ စကားပြောတတ်ဖို့ လိုတယ်၊ သနားစရာ ကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်။ အဲဒီလိုမှပဲ လူတွေက သနားကြင်နာပြီး ငါတို့ကို ပေါင်မုန့်နှစ်ခုလောက် ကျွေးမှာ”
“သခင်လေး၊ ဘယ်လိုမျိုး ချိုသာအောင် ပြောရမလဲ”
မင်ကျင်းက မေးသည်။
“ဒီလို ချိုသာအောင် ပြောတာက ပညာတစ်ခုပဲ။ အရင်ဆုံး တစ်ဖက်လူရဲ့ စိတ်ကို ကြည့်တတ်ဖို့ လိုတယ်၊ လိုက်လျောညီထွေ ပြောင်းလဲတတ်ဖို့လည်း လိုတယ်”
လီကုန်းကုန်းက တွေးတော၍ ပြောသည်။
“ဒီအလုပ်မှာ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကျင့်မှသာ အမှန်တရားကို သိနိုင်မယ်။ သွားတောင်းမှပဲ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိနိုင်မှာ။ ဒီနေ့ မင်းတို့ကို တာဝန်တစ်ခု ပေးမယ်။ ငါ ကြက်ပေါင်ကြော် စားချင်တယ်၊ သွားကြတော့”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အကြီးအကဲ ”
ဝမ်ဖာချိုင့်ဝှမ်းတွင် အံ့ဩရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
“ဒီ လီကုန်းကုန်းက ဘာလို့ ဒီလောက် တော်တာလဲ။ အတိတ်ကို မေ့လျော့ပြီး တောင်းစားသူ ဖြစ်သွားတာတောင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားသေးတယ်”
ဒွမ်ဇူရွေ့မှာ သက်ပြင်းချမိသည်။ သူ၏ ရန်သူတော် လီကုန်းကုန်းမှာ အလွန်တရာ စိမ်းသက်သွားသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မဖော်ပြသေးသည့် အရည်အချင်းများမှာ ကြောက်ခမန်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ညနေစောင်းချိန်တွင် တောင်းစားသူများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လီကုန်းကုန်းမှာ နှာခေါင်းထဲမှ အညစ်အကြေးကို ထုတ်၍ လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း...
“ဒီနေ့ ရလဒ်ကောင်းကြလား” ဟု မေးသည်။
ထိုက်ဟောင်တန်မှာ သူ၏ ပန်းကန်အက်အက်ကို မြှောက်၍ လိုလိုလားလားဖြင့်...
“အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် ကြက်ပေါင်ကြော် တစ်ခု ရခဲ့တယ် ”
“ကောင်းလိုက်တာ ထိုက်ဟောင်တန်... မင်းမှာ ငါ့ရဲ့ တပည့်ရင်း ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ ရှိတယ်”
လီကုန်းကုန်းမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး ကြက်ပေါင်ကြော်ကို ယူကာ ထိုက်ဟောင်တန်ကို ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။ ထို့နောက် မင်ကျင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး...
“မင်ကျင်း၊ မင်းရော ”
“သခင်လေး၊ ကျွန်တော့် ပန်းကန်ကို တောင်ဘက်လမ်းက တောင်းစားသူတွေ လုသွားကြတယ်”
မင်ကျင်းက ခေါင်းငုံ့၍ ပြောသည်။ လီကုန်းကုန်းက စိတ်ပျက်စွာဖြင့်...
“မင်ကျင်း... မင်း ငါ့ကို တကယ် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်တာပဲ”
ဟု ဆိုသည်။ မင်ကျင်းမှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။
အခန်း (၂၄၉၄) - ဒီငှက်မိုက်နှစ်ကောင် ဟန်ရေးပြနေလိုက်တာ
“ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
လီကုန်းကုန်း၏ စကားသံမှာ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး ထိုက်ဟောင်တန်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်း လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ပြီး တောင်ဘက်လမ်းကို သွားလိုက်။ ဟိုဘက်က လူတွေကို စေ့စပ်ညှိနှိုင်းခိုင်း။ သူတို့က မင်ကျင်းရဲ့ ပန်းကန်ကို လုသွားတာ၊ အဲဒါ ငါတို့မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။”
ထိုက်ဟောင်တန်မှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ တုံ့ဆိုင်းလျက် -
“တောင်ဘက်လမ်းက လူတွေက အတော်လေး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်၊ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကလည်း အားကောင်းကြတယ်... ကျွန်တော် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။”
လီကုန်းကုန်းက စိတ်နှစ်ခွဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ သူတို့ကို တစ်ချက်လောက်တော့ သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်။ အခု မပေးရင် နောက်နေ့ သူတို့က မင်းပန်းကန်ကို လုမယ်၊ နောက်ဆုံးကျ ငါ့လက်ထဲက ပန်းကန်ကိုပါ လုသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကို သည်းခံနိုင်လို့လား။”
“ဒါဆိုရင်တော့ သည်းခံစရာ အကြောင်းမရှိဘူးပေါ့။”
ထိုက်ဟောင်တန်က သွားကို ကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် လီကုန်းကုန်းက သူ၏လက်ထဲမှ ဝါးလုံးတုတ်ကို ထိုက်ဟောင်တန်ထံ ပေးလိုက်သည်။
“သွားလိုက်တော့၊ သူတို့ ဒီတုတ်ကို မြင်ရင် မင်းကို အနည်းငယ်တော့ မျက်နှာသာ ပေးပါလိမ့်မယ်။”
ထိုက်ဟောင်တန်မှာ ဝါးလုံးတုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် တောင်ဘက်လမ်းသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
လီကုန်းကုန်းသည် ကျေနပ်အားရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကြက်ပေါင်ကြော်ကို အနည်းငယ် ကိုက်စားကာ ကျန်ရှိနေသည်ကို မင်ကျင်းဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
မင်ကျင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး -
“သခင်လေး”
“မင်းနဲ့ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူ ရုန်းကန်လာကြတာ၊ ငါ့မှာ စားစရာ တစ်ကိုက်ရှိရင် မင်းအတွက်လည်း တစ်ကိုက် ရှိရမယ်လေ။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။”
မင်ကျင်းမှာ ကြက်ပေါင်ကြော်ကို ယူ၍ တပြွတ်ပြွတ်ဖြင့် မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးလိုက်သည်။
“ဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။”
သူတော်စင်အများစုမှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်နေကြသည်။ အချို့သော သူတော်စင်များ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ထိုက်ဟောင်တန်ထံ ရောက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ထိုက်ဟောင်ဇုန်း ထံသို့ ခိုးကြည့်နေကြသည်။ ထိုက်ဟောင်ဇုန်း မှာမူ မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ ယခု မြို့ထဲတွင် ထိုက်ဟောင်တန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုကို လုံးဝ မထိခိုက်နိုင်သည့်ပုံပင်။
မကြာမီ ထိုက်ဟောင်တန် တောင်ဘက်လမ်းသို့ ရောက်သွားပြီး အခြားသူတောင်းစား အုပ်စုတစ်စုနှင့် တွေ့သောအခါ ကြောက်ရွံ့နေသည့်ကြားမှ ဟန်လုပ်ကာ ဝါးလုံးတုတ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ငါတို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က မင်းတို့နဲ့ လာညှိနှိုင်းခိုင်းတာ၊ နောက်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ထမင်းပန်းကန်ကို လာမလုနဲ့တော့၊ မင်ကျင်းရဲ့ ပန်းကန်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပေးကြ ”
“လီကုန်းကုန်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ လက်ပါးစေတွေလား ”
“သူ့ကို ရိုက်သတ်လိုက်”
ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖား အားကောင်းလှသော ထိုသူတောင်းစားအုပ်စုမှာ ကျားသစ်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ကာ ရောက်လာကြသည်။ ထိုက်ဟောင်တန်မှာ မကြာခင်မှာပင် ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ၏လူများလည်း အသက်လု၍ ထွက်ပြေးကြရသည်။
……
ထိုက်ဟောင်တန် ပထမဆုံး ထွက်ခွာသွားရပြီးနောက် မြို့ထဲရှိ အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူတော်စင်အများစုမှာ လီကုန်းကုန်းတို့ အဖွဲ့သည် ထိုမြို့ထဲတွင် ငါးရေသောက်သကဲ့သို့ အဆင်ပြေနေသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ အချို့မှာ ဆေးပညာကို သင်ယူရာ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရလဒ်ကောင်းများ ထွက်လာသည်။ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့မှာ ဆေးပညာရှင်ကြီးများ ဖြစ်လာကြသည်။ ရှန်လုနန်းတော်ဘက်တွင်မူ ထိုက်ဟောင်တန်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ မသေကြသော်လည်း အလွန်ဆင်းရဲပင်ပန်းစွာဖြင့် ရုန်းကန်နေကြရသည်။
“ငါတို့ စွမ်းအားတွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရင် ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျဖြစ်သွားတာလား ”
သူတော်စင်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“သိပ်လည်း အသုံးမကျတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပင်ပန်းတဲ့ဘဝကို ဖြတ်သန်းရတာပါပဲ။”
“ကြည့်ပါဦး၊ လီကုန်းကုန်းကို၊ သူတောင်းစားခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေတာတောင် အလားအလာ ရှိသေးတယ်။ သူကိုယ်တိုင် တောင်းစားစရာ မလိုတဲ့အပြင် မင်ကျင်းကိုပါ ကျွေးမွေးနိုင်သေးတယ်။”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။”
မကြာမီ ဆယ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မြို့ထဲတွင်မူ နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်တိုင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လွမ်းဟုန်ဟွမ်က မြို့ထဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောသည်။
“ဒီပြိုင်ပွဲမှာ မင်းတို့ နန်းတော်ကိုးခု က နိုင်သွားပြီ။”
ဇောကွေ့ မှာ ဝမ်းသာစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ လီကုန်းကုန်းတို့ ကိုးဦး၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ တကယ်ကို ထူးခြားသည်။ တစ်ဦးသာ မတော်တဆ သေဆုံးခဲ့ပြီး ကျန်ရှစ်ဦးမှာ သဘာဝအတိုင်း အိုမင်းသေဆုံးသွားကြသည်။ မတော်တဆ သေဆုံးသွားသော လီကုန်းကုန်းသည်ပင် အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်သည်အထိ သူ၏ လက်ပါးစေကို သူတောင်းစားခေါင်းဆောင်ရာထူး မပေးမီအထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်။ ရှန်လုနန်းတော်မှ ကျောင်းသား ကိုးဦးတွင် ထိုက်ဟောင်တန်မှာ ပထမဆုံး မတော်တဆ သေဆုံးသူ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် နှစ်ဦး ထပ်သေဆုံးကာ ခြောက်ဦးသာ သဘာဝအတိုင်း အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ နှစ်ဖက်၏ ကွာဟချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။
မြို့တော် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူဆယ်ရှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာတွင် ငေးငိုင်စွာ ရပ်နေကြပြီး 'ဘဝတစ်ခု' ၏ အတွေ့အကြုံမှ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မထွက်ခွာနိုင်ကြသေးပေ။ ရုတ်တရက် ထိုက်ဟောင်တန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လီကုန်းကုန်းဆီသို့ ပစ်ဝင်သွားသည်။
“မင်း အမေ ငါက မင်းကို ကြောက်မယ်များ ထင်နေလား ”
လီကုန်းကုန်းမှာ ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ပြေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်ကျင်းက ထိုက်ဟောင်တန်၏ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တန်ခိုးစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။ ထိုက်ဟောင်တန်မှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားသည်။ လီကုန်းကုန်းမှာ ပြန်လှည့်လာပြီး မင်ကျင်းနှင့်အတူ ထိုက်ဟောင်တန်ကို အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်လိုက်ကြသည်။ ရှန်လုနန်းတော်မှ ကျောင်းသားများမှာ ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဝင်မစွက်ဖက်ရဲကြပေ၊ စည်းကမ်းကို ဖျက်ဆီးမိလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤပြိုင်ပွဲတွင် သူတို့ ရှန်လုနန်းတော် အနိုင်ရသလားဆိုသည်ကိုလည်း သူတို့ မသေချာကြပေ။
“တော်ကြပါတော့၊ ရပ်လိုက်ကြတော့။”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
လီကုန်းကုန်းနှင့် မင်ကျင်းတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ဖိအားပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ထိုက်ဟောင်တန်မှာ အလွန်အရှက်ရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် သံသယဝင်နေသည်။ ခုနက တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားက သူ့ကို တားဆီးထားသလို ခံစားရသည်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုက်ဟောင်တန်မှာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲနေသည်။ သူတစ်ခုခု ပြောရန် ဟန်ပြင်စဉ် လွမ်းဟုန်ဟွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“တော်ပြီ၊ အဲဒါက ပြိုင်ပွဲတစ်ခုပါပဲ။ အထဲက အတွေ့အကြုံတွေကို ဘဝသင်ခန်းစာ တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ စိတ်ထဲမှာ အကြီးအကျယ် မထားပါနဲ့။ မင်းတို့ထဲမှာ အဲဒီအချိန်က မှတ်ဉာဏ်တွေ မရှိကြပါဘူး၊ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကလည်း ကိုယ့်ဆန္ဒနဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။”
ထိုက်ဟောင်တန်က ဒေါသကို အံကြိတ်ကာ လီကုန်းကုန်းကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ တစ်ခုပဲ မေးမယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကြက်ပေါင်ကြော်ကို မင်း စားလိုက်တာလား ”
“စားလိုက်တာပေါ့၊ မင်ကျင်းနဲ့ ငါနဲ့ ခွဲစားလိုက်တာလေ။”
လီကုန်းကုန်းက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“မင်းတို့ တကယ်ပါပဲ။”
ထိုက်ဟောင်တန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်နေသည့် အအေးဓာတ်ကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
“ဒီတစ်ခါ ပြိုင်ပွဲမှာ ရှန်လုနန်းတော် ရှုံးသွားပြီ။ နောက်တစ်ခုက မင်းနဲ့ ငါနဲ့ရဲ့ တိုက်ပွဲပဲ။ ငါနိုင်ရင် ရှန်လုနန်းတော် နိုင်မယ်။ မင်းနိုင်ရင် နန်းတော်ကိုးခု နိုင်မယ်။”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောသည်။
“မင်းရဲ့ ပြိုင်ပွဲတွေကို ငါ ကြည့်ဖူးပါတယ်၊ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက သာမန်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ ငါ လက်မယှဉ်တော့ဘူး။ မင်းနဲ့တွေ့ရင် ငါ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှာ။”
သူတော်စင်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ထိုက်ဟောင်ဇုန်းမှာ အနည်းငယ် ပြုံးနေသည်။ ဇောကွေ့ မှာမူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ လွမ်းဟုန်ဟွမ်မှာ သာမန်ကျောင်းသား တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ နေမင်း ခုနစ်ပါး ခန်းမတွင် အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
“ဟုန်ဟွမ်ကျောင်းသား၊ စိတ်ကြိုက်သာ တိုက်ခိုက်ပါ။ ကျွန်တော်လည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမှာပါ။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲ... နှစ်ယောက်လုံး အနည်းငယ်လောက် နားလိုက်ကြဦးမလား ”
“ဒီတစ်ခါ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖလှယ်ခြင်းက နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက်မှ ပြီးမှာလေ။”
“တတိယမြောက်ပွဲကို အဲဒီလောက် အရေးတကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။”
ဇောကွေ့ က ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“ဖန့်ချန်ကျောင်းသား၊ မင်းဘက်က နားဖို့ လိုသေးလား ”
“မလိုပါဘူး၊ ဘယ်အချိန်မဆို ရပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် အခုပဲ စလိုက်ကြတာပေါ့။”
နှစ်ဖက်စလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားကာ လေဟာနယ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ထိုက်ဟောင်ဇုန်း မှာလည်း သူတို့နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။ ဇောကွေ့ မှာလည်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ အခြားသော သူတော်စင်များမှာလည်း မကျန်ရစ်ခဲ့စေရန် အလုအယက် လိုက်သွားကြသည်။ တချို့သော ပညာရှင် ကျောင်းသားများမှာမူ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသားများကို မိမိတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် တောင်းဆိုကြသည်။ မကြာမီတွင် ဝမ်ဖာချိုင့်ဝှမ်းမှာ လူသူကင်းမဲ့ပြီး အလွတ်ဖြစ်သွားသည်။
လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အတွင်းကမ္ဘာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့ မစတင်ရသေးမီမှာပင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တန်ခိုးစွမ်းအား လှိုင်းနှစ်ခုမှာ အပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလားပင်။ ဤလှိုင်းနှစ်ခုမှာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် အရှိန်အဝါဖြင့် ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့ကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထို့နောက်တွင်လည်း အခြားသော အရှိန်အဝါ တစ်ဒါဇင်ကျော် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဒီငှက်မိုက်နှစ်ကောင် ဟန်ရေးပြနေလိုက်တာ ”
“ဝင်တိုက်ကြ ”
“သူတို့ကို ဖမ်းလိုက် အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းမိဖို့ ကြိုးစားကြ ”