အခန်း (၂၄၉၉-၂၄၅၀)
Vol. 250 Ch. 2499-2500
အခန်း (၂၄၉၉) - မင်းကို ဘယ်သူက ဖမ်းလိုက်တာလဲ
ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်မှ အခြားသော သူတော်စင်တို့သည် စီကုကျင်းဟွာ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တားဆီးရန် မကြိုးစားကြတော့ပေ။
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးသည် ဖန့်ချန်ကို သူတို့လက်သို့ အပ်နှင်းကာ စီမံခန့်ခွဲခွင့် ပေးစေလိုကြသည်။
ထိုသူတို့တွင် ဖန့်ချန်ကို အလွန် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမား သော နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အရေးယူရန် နည်းလမ်းပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ရှိနေကြသည်။
ဤသို့ လုပ်ဆောင်မှသာလျှင် စီကုပေ့ ထားခဲ့သော အရှက်တရားများကို ဆေးကြောနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ယဲ့ထျန်းကူက စီကုကျင်းဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောသည်။
“မင်း သူ့ကို အရေးမယူနိုင်ဘူး။”
စီကုကျင်းဟွာမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောင်အသွားပြီး အသိစိတ်မရှိဘဲ ပြောမိသည်။
“ကျွန်တော်က ကောင်းကင်နိိမိတ်အဆင့် တစ်ပါးလေ၊ သူ့ကို အရေးယူဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပါ……”
“သူ့ဆီမှာ ရွှေဟွေး ပညာသင်ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး ချန်ရစ်ထားတဲ့ အစီအမံတွေ ရှိနေတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်း အရေးယူဖို့ သတ္တိရှိလို့လား။ အဲဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ဒီအခွင့်အရေး ပေးလိုက်မယ်။”
ယဲ့ထျန်းကူက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
စီကုကျင်းဟွာမှာ ချက်ချင်းပင် သူတော်စင်များ၏ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း နေပါစေတော့။”
အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ သူတော်စင်တို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ဖန့်ချန်ကို ငေးကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ထို စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းရောက်နေသော လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကောင်းကင်အရှင်တစ်ပါး၏ အစီအမံများ ရှိနေသေးတာလား။
ထိုမျှမက သူသည် လူမျိုးစု၏ ကောင်းကင်အရှင် အမွေဆက်ခံသူပင် မဟုတ်သေးဘဲနှင့်။
ထိုအချိန်တွင် ချီထျန်းမျိုးနွယ်စု ကျောင်းအုပ်ကြီးက စီကုကျင်းဟွာကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ယဲ့ထျန်းကူထံ လက်အုပ်ချီ၍ ပြောသည်။
“ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၊ ဒီကောင်လေးကို ဘယ်လို အရေးယူဖို့ စီစဉ်ထားပါသလဲ။”
“သဘာဝကျစွာပဲ လူအများရှေ့မှာ ပြပွဲလေးနဲ့ အရေးယူရမှာပေါ့။ ဒါမှ ကျန်တဲ့ ကောင်းကင် လေးပါးစလုံးက လင်ယောင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စော်ကားခြင်းရဲ့ အကျိုးဆက် ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ မြင်ရမှာ။”
ယဲ့ထျန်းကူက ရယ်မောလျက် ပြောသည်။
“ငါတို့ လင်ယောင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလည်း ချင်းမင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ။”
“ကောင်းလိုက်တာ”
“ဒီတစ်ခါ ငါတို့အပေါ် ကျရောက်နေတဲ့ အရှက်တရားတွေကို နောက်ဆုံးတော့ ဆေးကြောနိုင်တော့မယ်”
“စိတ်မကောင်းစရာက စီကုပေ့ သေသွားပြီ။ သူသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် သူ့ရဲ့ ရန်ကြွေးတွေ ပြေပျောက်သွားတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရမှာ။”
“သူ့အကြောင်းကို ဘာလို့ ထပ်ပြောနေရတာလဲ။”
ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေကြသည်။
နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားတစ်ဦးက တန်ခယ်ရွှမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“တန်ခယ်ရွှမ်၊ မင်းအခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ။ ဖန့်ချန် သေသွားရင် မင်းရဲ့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း သူတော်စင်နေရာက လုံခြုံသွားပြီပေါ့။”
“သူ မသေရင်တောင် ငါက သူ့ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။”
တန်ခယ်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင် ပြောသည်။
သို့သော်လည်း ဖန့်ချန်၏ စွမ်းအားကို တန်ခယ်ရွှမ်တစ်ယောက်တည်း ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။
အနည်းဆုံးတော့ တန်ခယ်ရွှမ်အနေဖြင့် စီကုပေ့ကို အရိုက်ခံရမလောက် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၊ ဒီကောင်လေးက နန်းတော်ကိုးခု ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ရှန်းလု နန်းတော်ဘက်နဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကြားမိပါတယ်။”
“ရှန်းလု နန်းတော်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အစောင့်ကျောင်းသားက လွမ်းဟုန်ဟွမ် မဟုတ်လား။”
ရုပ်ရည်တုတ်ခိုင်ပြီး အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေသည့် သူတော်စင်တစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာ မေးမြန်းသည်။
သူတော်စင်အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်
သူသည်လည်း ချင်းမင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်မှ ကျော်ကြားသော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထိုသူသည် ကောင်းကင်စစ်သည် မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်သည်။
ယခုလက်ရှိ ရှေ့တန်းစစ်မြေပြင်တွင် ကောင်းကင်စစ်သည် မျိုးနွယ်စုမှ ဗိုလ်ချုပ်များစွာ ရှိနေပြီး လင်ယောင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို နေရာတိုင်းတွင် ချုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အထိနာခဲ့ရပြီး ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲလှသည်။
ထို့အပြင် လွမ်းဟုန်ဟွမ်၏ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် နံပါတ်တစ် မဟုတ်သော်လည်း၊ လင်ချုံ အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့၊ ရွှေဘီး ပညာသင်ကျောင်းမှ သူတော်စင်မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများ၏ ဖိအားပေးမှုကို အမြဲခံနေရသည်။
သို့သော်လည်း သူ့၏ စွမ်းအားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အားလုံး အသိအမှတ်ပြုထားသည့်အတိုင်းပင်။
“ဖန့်ချန်က လွမ်းဟုန်ဟွမ်နဲ့ ကြိုတင်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်တာလား”
“ရှုံးသွားသလား၊ နိုင်သွားသလားဆိုတာ မသိရသေးဘူး……”
သာမန် ချန်းယောင်း ကျောင်းသားများတင်မကဘဲ နေမင်းခုနှစ်ပါး ကျောင်းသားများပင်လျှင် ဤကိစ္စကို သေချာစွာ မပြောနိုင်ကြပေ။
တန်ခယ်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သိလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ယဲ့ထျန်းကူက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“ဒီကောင်လေး နိုင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမား မရှိကြဘူး။ ငါထင်တာတော့ သူတို့ အတွင်းထဲမှာ အပြန်အလှန် တစ်ချက် နှစ်ချက် လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်။ တကယ်တမ်း ဘယ်သူက ပိုတော်သလဲဆိုတာတော့ မသိရသေးဘူး။”
သူတော်စင်များစွာမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် လိမ်ညာမှု ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ။
ရလဒ်အရဆိုလျှင် ဖန့်ချန် နိုင်သွားတာလား။
“သူက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းကို တက်လှမ်းတာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်လေ……”
“နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမက တခြား စီးအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းတွေနဲ့ မတိုက်ခိုက်ရသေးခင်မှာတင်ပဲ သူ့စွမ်းအားက ဒီလောက်ထိ ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီလား ”
“ကံကောင်းလို့ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးက သူ့ကို ဖမ်းမိလာတာ။ အကယ်၍ မဖမ်းမိရင် နောက်ပိုင်း နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမမှာ ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ထွေးသွားမလဲ။ ငါတို့ လင်ယောင်က စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း ကျောင်းသားတွေ အကုန်လုံး သူ့လက်ချက်နဲ့ ခေါင်းမဖော်နိုင်တော့မှာပေါ့ ”
“မျိုးနွယ်စုငယ်လေး တစ်ခုကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားရှိနိုင်တာလဲ။ သူက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေကို အများကြီး စားခဲ့ရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ သွေးကြောကန့်သတ်ချက်က ရှိနေမှာပဲ မဟုတ်လား ”
ထိုမေးခွန်းကို သူတော်စင်များစွာက နှစ်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့သည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော အဖြေကို မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ကြပါ။
အကယ်၍သာ သိလျှင် သူတို့လည်း ဖန့်ချန်၏ နည်းလမ်းအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြည့်ကြမည် ဖြစ်သည်။
“ယဲ့ထျန်းကူ၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို အရေးယူဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။”
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မေးသည်။
“ရိုင်းလိုက်တာ ”
“ကျောင်းတော်အုပ်ကြီးရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့ ”
“သေချင်နေတာပဲ ငလူးမကောင်”
“အရူးတွေပဲ၊ ငါ အခု ဒီကို အဖမ်းခံရပြီးပြီလေ၊ ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံခိုင်းဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား ”
ဖန့်ချန်က အေးစက်စက် ရယ်မောသည်။
“ဘာလဲ ငါ အရှုံးပေးတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ချင်နေတာလား အဲဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။”
ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုကြသည်။
အဆိပ်ပြင်းလှသော စကားလုံးများမှာ ဖန့်ချန်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ဖန့်ချန်မှာ မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ စကားလုံးများဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်နေပြီး အဆိုးဆုံး ဆဲဆိုနေသည့် သူများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မှတ်ထားလိုက်သည်။
“တော်ကြပါတော့၊ မဆူကြနဲ့တော့။ ဘာတွေ ဆူနေကြတာလဲ ”
ယဲ့ထျန်းကူက ပြုံး၍ ပြောသည်။
“အခု သူ ဒီရောက်နေပြီ၊ ချင်းမင်ဘက်က ဒီတစ်ခါတော့ အရှုံးကြီး ရှုံးသွားပြီ။”
စကားဆုံးသည်နှင့် ယဲ့ထျန်းကူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ခုခုကို ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် ထူးဆန်းသော တံခါးပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုတံခါးပေါက်ထဲတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည့် ဟင်းလင်းပြင်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
သူတော်စင်များမှာ သတိထား၍ စူးစိုက်ကြည့်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ အလျင်အမြန် ရွေ့လျားနေသည့် အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ယဲ့ထျန်းကူက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“လာခဲ့။”
သူသည် လက်ကို ကြီးမားစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အတွင်းကမ္ဘာမှာ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြတ်ကျော်လာသည်။
ထိုင်ဟောင်ဇုန်း သည် အတွင်းကမ္ဘာထဲမှ ထွက်လာပြီး ယဲ့ထျန်းကူအား လက်အုပ်ချီသည်။
“ယဲ့ ကောင်းကင်အရှင်၊ တာဝန်ကျေပွန်စွာနဲ့ ဖမ်းဆီးလာခဲ့ပါတယ်။”
“ထိုင်ဟောင်ဇုန်း”
“ဒီကောင်က……”
“ငါတို့ဘက်ကလား”
ရောက်ရှိနေကြသော သူတော်စင်အားလုံးမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။
သက်ကြီးရွယ်အို အဆင့်ရှိသည့် အုပ်ချုပ်သူများပင်လျှင် ထိုင်ဟောင်ဇုန်းကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။
တစ်ဖက်လူသည် တန်လင် ပညာသင်ကျောင်း၊ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ ကြည့်ကြပ်သူအဖြစ် တာဝန်ယူထားသူ မဟုတ်ပါလား။
ဘာလို့ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ သစ္စာဖောက်သွားရတာလဲ။
သူ့လုပ်ရပ်က ရှီးမျိုးနွယ်စုကို ထိခိုက်မှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား။
ဖန့်ချန်သည် ထိုင်ဟောင်ဇုန်း ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လွမ်းဟုန်ဟွမ်၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာလည်း အလွန်ဆိုးရွားနေကြောင်း သိလိုက်သည်။
မှန်သည်နှင့်အညီ၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုင်ဟောင်ဇုန်းသည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးနှင့်အတူ သူ့၏ အတွင်းကမ္ဘာတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ထိုင်ဟောက်တန် နှင့် အခြားသော ကျောင်းသား ကိုးဦးက လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်လာကြသည်။
သူတော်စင်ပေါင်း ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းက လွမ်းဟုန်ဟွမ် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်မှာ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အဝန်းအဝိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ကြောင်သွားသည်။
ဖန့်ချန်က လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို ကြည့်သည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကလည်း ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းအကြည့်များက လက်ရှိ အတွေးများကို ဖော်ပြနေသည်။
မင်းမေဘတဲ့မှ
“မင်းကို ဘယ်သူက ဖမ်းလိုက်တာလဲ။”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်က သက်ပြင်းချသည်။
“ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းတော်အုပ်ကြီး၊ ယဲ့ထျန်းကူ။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
“ချန်း……”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်မှာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဆဲဆိုမိသည်။
“ဒီမှာ… ငါကတော့ ထိုင်ဟောင်ဇုန်း ရဲ့ အဖမ်းခံရတာ။”
“သိပါတယ်။”
ဖန့်ချန်က ပြောသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်းလု နန်းတော်မှ ကျောင်းသား ကိုးဦးအနက် ထိုင်ဟောက်တန် တစ်ယောက်တည်းကသာ ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျန်သူများ၏ အကြည့်မှာမူ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။
အခန်း (၂၅၀၀) - ငါ့ကို အတုခိုးသူတို့ အသက်ရှင်မည်၊ ငါ့ပုံစံအတိုင်း လိုက်လုပ်သူတို့ သေကြလိမ့်မည်
“ယဲ့ ကောင်းကင်အရှင်၊ ထိုင်ဟောက်တန်က ကျွန်တော်နဲ့အတူတူ ရှိနေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းမှာပဲ ဆက်နေတော့မယ်။”
ထိုက်ဟောင်ဇုန်း က ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“ကျန်တဲ့ ရှစ်ယောက်ကတော့ အခုထိ သဘောမတူသေးဘူး၊ သူတို့ကိုတော့ တန်းပြီး သတ်ပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့။”
အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ သူတော်စင်တို့၏ အကြည့်တို့သည် ယန်တန်းမျိုးနွယ်စုမှ ကျောင်းသားလေးဦးနှင့် ကောင်းကင်စစ်သည် မျိုးနွယ်စု ကျောင်းသားများထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားသည်။
ချင်းမင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စု သားသမီးတွေကို သတ်ပစ်မလို့လား။
ဒီကိစ္စက နည်းနည်းလွန်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။
ထိုယန်တန်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ကောင်းကင်စစ်သည် မျိုးနွယ်စုမှ သူတော်စင်လေးဦးမှာမူ ကံဆိုးမသွားရာ မိုးလိုက်လို့ရွာ ဆိုသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အကြောင်းရင်း မရှိဘဲနဲ့ လင်ယောင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းသို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံလိုက်ရသည်။
အခုဆိုရင် သူတို့ကို တန်းပြီး သတ်ပစ်ဖို့အထိတောင် စဉ်းစားနေကြပြီတဲ့လား။ ဒါက ဘာသဘောလဲ။
သူတို့ကို ဓားစာခံအဖြစ်တောင် မသတ်မှတ်ထားကြဘူးလား။
ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူတို့သည် ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို အေးစက်စက် အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့သည်သာလျှင် အပြစ်မဲ့လျက်နှင့် ပါဝင်ပတ်သက်မိမှန်း စိတ်ထဲမှာ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်သည်။
သူတို့ ဖမ်းချင်နေတာ ဖန့်ချန်ကိုပဲ၊ လွမ်းဟုန်ဟွမ်ဆိုရင်တောင် ပါဝင်ပတ်သက်လို့ အဖမ်းခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ယဲ့ထျန်းကူက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောသည်။
“သတ်ချင်စိတ်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြင်းပြနေရတာလဲ။ ဒီ ကျောင်းသားတွေကို မသတ်နဲ့ဦး၊ နောက်မှ ငါတို့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ပြန်လဲလှယ်လို့ ရတယ်။”
ထိုက်ဟောင်ဇုန်း က ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်ပြီး ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
ထို ကျောင်းသားများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာသည်။
ဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က သူတို့ ချင်းမင်ဘက်ကို ပြန်သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။
“ခင်ဗျားတို့ လင်ယောင်ဘက်က တကယ်ကို အားနည်းသူတွေကို ဖိနှိပ်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ဖန့်ချန်ကို ဒီနေရာကို ဖမ်းခေါ်လာတာ၊ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို အရေးယူဖို့ စဉ်းစားထားတာလဲ။”
“ဒီသတင်းက ပြန့်သွားရင် တစ်ဖက်က ကောင်းကင် လေးပါးစလုံးက ခင်ဗျားတို့ကို ရယ်မောကြမှာ မကြောက်ဘူးလား။”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် လှောင်ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အပူချိန်များ ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဒေါသစိတ်များ တိုးဝင်လာသည်။
“မင်းတို့ ချင်းမင်ဘက်က အရင်စတာ၊ ငါတို့ လင်ယောင်ဘက်က ပြန်လုပ်တာပေါ့။”
ယဲ့ထျန်းကူက ဖန့်ချန်ကို ရယ်သလိုလိုနှင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“ မင်း အဲဒီကိစ္စကို လုပ်ခဲ့တုန်းက အခုလို တန်ပြန်မှုကို ခံရဖို့ အသင့်ပြင်ထားခဲ့ရမှာပေါ့။”
“ခင်ဗျား ဘယ်လို တန်ပြန်ဖို့ စဉ်းစားထားတာလဲ။”
ဖန့်ချန်က မေးသည်။
“ငါ စဉ်းစားထားတာက……”
ယဲ့ထျန်းကူက စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောသည်။
“ငါက မင်းကို တန်ပြန်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်အတွက် မင်း ကိုယ်တိုင် ပေးဆပ်ရမှာ။”
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် ရယ်မော၍ ပြောသည်။
“မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ၊ ငါသာ မင်းကို ရှေ့တန်းစစ်မြေပြင်ကို ဖမ်းခေါ်သွားပြီး ချင်းမင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့က သူတော်စင်တွေရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ လူမြင်သူမြင် ရိုက်နှက်ပြရင် ငါတို့ လင်ယောင်ဘက်က စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွလာမလား။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လင်ယောင် သူတော်စင်များမှာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး အသက်ရှူနှုန်းပင် မြန်ဆန်လာကြသည်။
ထိုက်ဟောင်တန် သည် ရင်ထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ဖန့်ချန်ကို ကြည့်နေသည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်သည် စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်း ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားလိုက်သည်။
ရှန်းလု နန်းတော်မှ အခြားသော ကျောင်းသား ရှစ်ဦးမှာမူ ထိတ်လန့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားဂရုဏာစိတ် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။
“မဖြစ်ဘူး၊ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဖန့်ချန်က တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။
“ခင်ဗျားက ကောင်းကင်အရှင်တစ်ပါးပဲ၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုပဲ လုပ်လုပ် စီကုပေ့ကို ငါ အရင်က ရိုက်နှက်ခဲ့သလောက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။
ခင်ဗျား စီကုပေ့ကို ငရဲကနေ ပြန်တက်လာခိုင်းပြီး သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ရိုက်နှက်ခိုင်းမှပဲ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိမယ်။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ဆက်ပြောသည်။
“ယဲ့ထျန်းကူ၊ ငါ့ကို အတုခိုးသူတို့ အသက်ရှင်မယ်၊ ငါ့ပုံစံအတိုင်း လိုက်လုပ်သူတို့ သေကြလိမ့်မယ်……”
ထိုက်ဟောင်ဇုန်း က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ယဲ့ ကောင်းကင်အရှင်၊ ဒီကောင်လေး ကြောက်သွားပြီ ထင်တယ်။ ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ရှေ့တန်းကို ခေါ်သွားပြီး စစ်သည်တွေကို အားပေးလိုက်ရအောင်။”
“ထိုက်ဟောင်ဇုန်း၊ မင်း ငါ ဖန့်ချန်ကို ဘယ်လို လူလို့ ထင်နေတာလဲ။ ရှေ့တန်းကို ခေါ်သွားပြီး အားပေးမယ် ဟုတ်လား။
ကောင်းပြီလေ၊ ခေါ်သွား၊ မင်းသာ ငါ့ကို ရှေ့တန်း မခေါ်သွားရင် မင်းက ခွေးမသားပဲ။”
ဖန့်ချန်က ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။
ထိုက်ဟောင်ဇုန်းမှာ ပြုံးမြဲပြုံးနေသော်လည်း သူ့၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အေးစက်စက် အကြည့်များမှာ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။
ယဲ့ထျန်းကူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“ဒီကောင်က လျှောရှူလွန်းတယ်၊ ဟင်းလင်းပြင် နည်းပညာကိုလည်း နားလည်တယ်၊ မင်းသာ သူ့ကို ရှေ့တန်းခေါ်သွားရင် တစ်ချက်လွတ်တာနဲ့ ထွက်ပြေးသွားမှာ။
ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ ပြောတာလည်း မှန်တယ်၊ ငါ သူ့ကို အတုမယူသင့်ဘူး။
ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ကြစို့၊ သူ့ကို ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းရဲ့ အထင်ရှားဆုံး နေရာမှာ ချိတ်ဆွဲထားလိုက်။
ကျောင်းသားတွေကို အရင်ကြည့်ခိုင်းထား၊ ငါ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ကျုံရွှမ်လက်စွပ် ကို ဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ တန်းပြီး သတ်ပစ်လိုက်မယ်၊ ဝိညာဉ်ကို ငါတို့ လင်ယောင် ယင်လောကမှာ ချုပ်နှောင်ထားမယ်၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မဝင်စားနိုင်စေရဘူး။”
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် စိတ်ပျက်သွားသည်။
အကယ်၍ ထိုက်ဟောင်ဇုန်းသာ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားရင် သူ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှာနိုင်သေးသည်။
ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းမှာပဲ ဆက်နေရရင် ယဲ့ထျန်းကူရဲ့ ဖိအားပေးမှုအောက်မှာပဲ ရှိနေမှာမို့ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ပေ။
“ဒါဆိုရင် ဒီလူကော။”
ထိုက်ဟောင်ဇုန်းက လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို ကြည့်ကာ တွေးတောသည်။
“ကောင်းကင်စစ်သည် မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး စစ်သည်တော်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။ ထိပ်တန်း ရှေးဟောင်း ရတနာတစ်ခုလိုပဲ။
အခြားမျိုးနွယ်စုတွေက ထိန်းချုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ကို တန်းပြီး လက်နက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလို့ ရတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာလည်း ကြီးထွားနိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိသေးတယ်၊ ကောင်းကင်စစ်သည် ရဲ့ ရုပ်ပုံကို အသုံးမပြုနိုင်တာကလွဲရင်။
ကျန်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကတော့ ရှိနေတုန်းပဲ။”
“ထိုက်ဟောင်ဇုန်း မင်း တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။”
လွမ်ဟုန်ဟွမ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။
အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ သူတော်စင်တို့သည် လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို ကြည့်ကာ ရတနာတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ လောဘဇောတွေ ကပ်နေကြသည်။
ဒီလို စစ်သည်တော်မျိုးကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရင် စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာမှာ အသေအချာပင်။
“လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းပြီး ငါ့လက်ထဲမှာ ထိန်းချုပ်ခွင့် ရရင်။
နေမင်းခုနှစ်ပါး ခန်းမထဲမှာ ငါလည်း အဲဒီ သူတော်စင် မျိုးနွယ်စုက ကောင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း ကျောင်းသားတစ်ဦးက ရေရွတ်သည်။
တန်ခယ်ရွှမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလိုက်ရင်တောင် ဒီလိုလူမျိုး လက်ထဲ ရောက်လာစရာ မရှိဘူး။
တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ။
“မလိုပါဘူး၊ သာမန် လက်နက်တစ်ခုအတွက်နဲ့တော့ ငါတို့ အရှက်ရစေမယ့် အလုပ်မျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။”
ယဲ့ထျန်းကူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။
ထိုနေရာတွင် ကြီးမားလှသော တံခါးပေါက်တစ်ခု ရှိသည်။
၎င်းပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတော်များ ထွင်းထုထားသည်။
ဖန့်ချန်သည် ထိုစွမ်းအားများ၏ မူလအစကိုပင် မှတ်မိနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ထျန်းကူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်ကို တံခါးပေါက်၏ အထက်တည့်တည့်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။
သတင်းမရလိုက်သည့် သူတော်စင်များစွာလည်း သတင်းရရှိသွားသည်။
ကျောင်းတော်များ အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
သူတော်စင်ပေါင်း များစွာတို့သည် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ညီကို ဖန့်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အရှက်ရမယ့်ပုံပဲ။”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်က ရေရွတ်သည်။
ဖန့်ချန် -
“မင်း ရောက်လာလို့ ကံကောင်းတာပဲ၊ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် အရှက်ရစရာ အရမ်းကောင်းမှာလေ။”
“……”
လွမ်းဟုန်ဟွမ်မှာ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူ့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာ ပါဝင်ပတ်သက်လို့ ဆိုတာကို သူ မတွေးမိဘူးလား။
တစ်ဖက်လူ့ စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်တဲ့စိတ်လေးတောင် မရှိဘူးလား။
ထိုအချိန်တွင် အဓိက ကျောင်းတော်များမှ ကာကွယ်ရေးဆရာ ၊ ဆရာများ၊ ကျောင်းသားများ အားလုံးနီးပါး ရောက်ရှိလာကြသည်။
အထပ်ထပ် နေရာယူထားကြသည်။
“ဒီနေရာက ချန်းယောင်း ပညာသင်ကျောင်းမှန်း မသိရင်၊ ကောင်းကင်ဘုံက တပ်မတော်ကြီးက ဖမ်းလာတဲ့ ဘီလူးတွေလို့ ထင်နေမှာ။”
ဖန့်ချန်က နောက်ပြောင်သည်။
လွမ်းဟုန်ဟွမ်မှာ နားမလည်ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဘီလူး ဆိုတာ ဘာလဲ။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်၊ ဒီနေရာမှာပဲ ခဏလောက် ပြန်သုံးသပ်နေကြတော့။”
ယဲ့ထျန်းကူက ရယ်မော၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
ရုတ်တရက် တစ်နေရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် ဝဲဂယက်များ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာသည်။
ဝဲဂယက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး အတွင်းတွင် ကြီးမားလှသော အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ယဲ့ထျန်းကူ၊ မင်း ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ့ရဲ့ ချင်းမင် ကျောင်းသားတွေကို ပြန်ပေးလိုက်စမ်း ”
စွမ်းအားကြီးသော အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဖန့်ချန်နှင့် လွမ်းဟုန်ဟွမ်တို့၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်သွားသည်။
ထိုက်ဟောင်ဇုန်း၏ မျက်နှာမှာ သဘာဝ မကျတော့ပေ။
နောက်ကွယ်မှ ထိုက်ဟောင်တန် မှာလည်း ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ကျန်ရှိနေသော တန်လင် ကျောင်းသား ရှစ်ဦးမှာလည်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ယဲ့ထျန်းကူက ဝဲဂယက်ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ လာတာလား၊ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် မလာရဲတာလဲ။”
“ငါ လာရင် မင်းတို့ အကုန်လုံး ဝိုင်းထုမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒီလိုလုပ်ကြစို့၊ ငါတို့ တစ်ပွဲလောင်းကြရအောင်၊ ငါနိုင်ရင် အဲဒီ ကျောင်းသား နှစ်ယောက်ကို ပြန်ပေးမယ်။”
“ငါသာ ရှုံးရင်၊ ဒီနေ့ကစပြီး မီးမြွေမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို မြွေ လို့ ပြောင်းပေးမယ် ”
ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။
မီးမြွေမျိုးနွယ်စုမှ ကောင်းကင်အရှင်တစ်ပါးလား
ဒီတစ်ခါတော့ ရှုံးမှာ သေချာနေပြီ။