အခန်း ၇၀၅

အပိုင်း (၇၀၅)

သူသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်နိုင်သည်။ အကြောင်းမူ အမှတ်(၂၅) စိတ်ဝေဒနာရှင်၏ စွမ်းရည်ဖြင့် တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်းကြောင့်ပင်။

သူ့အား ပင်လယ်၏သားတော်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏စွမ်းရည်ကို ယခင်က ပင်လယ်ပြင်တွင်သာ ပြသခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုပါက ကုန်းမြေပေါ်တွင်ရော မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ သူသည် ကုန်းမြေပေါ်ရှိ သားရဲများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ပါမည်လား။ သားရဲများကို မိမိနှင့် ရင်းနှီးလာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပါမည်လား။

အကယ်၍သာ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်းဖြင့်ပင် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသည့် လူသူကင်းမဲ့သော နယ်မြေကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် ကျားကိုစီးနိုင်သည်၊ ဝက်ဝံကိုစီးနိုင်သည်၊ တောသမင်ကိုစီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် အစွမ်းထက်သည့် သိုင်းပညာ မရှိလျှင်ပင် လူသူကင်းမဲ့သော နယ်မြေအတွင်း ရှင်သန်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။ ဤသို့သောစွမ်းရည်မျိုး ရှိနေပါက သားရဲများသည် သူ့ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကိုယ်ပိုင်အားဖြင့်မူ မလုံလောက်သေးဘဲ အမှတ်(၂၅) စိတ်ဝေဒနာရှင်၏ ပူးဝင်ခြင်းကို လိုအပ်နေသည်။ သို့သော်ငြား အကြိမ်တိုင်း ဆေးဝါးများ မှီဝဲနေ၍လည်း မဖြစ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့ထံတွင် ကျန်ရှိနေသည့် ဆေးပမာဏမှာ အလွန်နည်းပါးနေပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယခုအချိန်သည် တတိယလ နှစ်ဆယ့်ခြောက်ရက်နေ့ဖြစ်ပြီး၊ ဆယ်လပိုင်း ခြောက်ရက်နေ့သို့ ရောက်ရန် ဆယ်ရက်သာ လိုတော့ရာ သူ စိတ်ဝေဒနာရှင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

နောက်ပိုင်းတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူတောင်းစားပုံစံ ဖြင့် မြောက်ဘက်သို့ တောက်လျှောက် သွားခဲ့သည်။ သူ သူတောင်းစား ဟန်ဆောင်ခြင်းမှာ တကယ်ကို မည်သည့် ဟာကွက်မှ မရှိပေ။

သို့ပေမည့် သူတောင်းစား ဆိုသည်မှာ လောက၏ အမှောင်မိုက်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်မှုနှင့် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ထို့ကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အောက်ခြေ လူတန်းစားများ၏ မလိုမုန်းထားမှု များစွာကို ခံစားခဲ့ရသည်။

အချို့ သူတောင်းစားများက သူ့ကို စည်းရုံးချင်ကြသည်။ အချို့ သူတောင်းစားများက သူ့ကို သတ်ချင် ကြသည်။ သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ ယခင် ပိုင်ရှင်သည် သူတောင်းစားများ ကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သတင်းတစ်ခု ရလာရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဝမ်းနည်းစေသော်လည်း အနည်းငယ် ဝမ်းသာမှုလည်း ဖြစ်စေ၏။

တာရှ၏ ဧကရာဇ် ယုံချီသည် ထီးနန်းကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး အိမ်ရှေ့စံ ရှကျူးသည် ဧကရာဇ် အဖြစ် နန်းတက်ကာ တာရှအင်ပါယာတွင် ဧကရာဇ် အသစ် တစ်ပါး ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တာရှအင်ပါယာ လုံးဝ ကျဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ သွေးတစ်ဝက် ပါဝင်သော အိမ်ရှေ့စံသည် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်သို့ လျှို့ဝှက်စွာ သစ္စာခံခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

သတင်းက ဤတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ ပို၍ ဝေးကွာသော နေရာမှ သတင်း တစ်ခု လည်း ရှိသေးသည်။ တာယင်အင်ပါယာ၏ တာရှီအင်ပါယာအပေါ် ဆင်နွှဲသော စစ်ပွဲသည် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တာရှီအင်ပါယာ ဧကရာဇ် ကံတော်ကုန်သွားပြီး အိမ်ရှေ့စံ လီကျိုးသည် ဧကရာဇ် အဖြစ် နန်းတက်ကာ တာယင်အင်ပါယာနှင့် စစ်ရပ်စဲရေး စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့၏။

ဤသည်မှာ အိမ်ရှေ့စံ လီကျိုးလည်း လျှို့ဝှက်စွာ လက်နက်ချသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

‘တာရှီအင်ပါယာ ကျဆုံးသွားပြီ။ အရမ်း မြန်လွန်းတယ်။’

အရှေ့တိုင်း၏ အင်ပါယာကြီး လေးခုလုံး တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ အလွန် နှေးကွေးသော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ရေခဲတောင် ပြိုကျသကဲ့သို့ ပိုမို မြန်ဆန်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အရှေ့တိုင်း၏ အင်ပါယာကြီး အချို့၏ အစီအစဉ်များသည် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

သေချာသည်မှာ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်သည် ဤနေ့အတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ရာပေါင်း များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံ လေးခုကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အားလုံးက ဤအချိန်လေးအတွက် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တာယင် ဧကရာဇ်နှင့် ပိုင်ယင်မြို့စားတို့၏ သိုင်းပြိုင်ပွဲသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အနိုင်ရသူက တာယင်အင်ပါယာ အမှောင်သခင်ကြီး ဖြစ်လာမှာဖြစ်၏။

ဤကိစ္စက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပင်လယ်ပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်း တစ်ခုကို သတိရသွားစေသည်။

ထိုအချိန်က ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် လီဟွာမေတို့၏ ရေတပ်သည် စီးပြန်း၏ရေတပ်ကို အနိုင်ယူပြီးခါစ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ယင်မြို့စားမှာ နုဧကရာဇ်၏ ရေတပ်ကို ဦးဆောင်၍ တစ်ပတ် ပတ်ပြကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

ထိုအင်အားကြီးမားလှသော ရေတပ်ကြီးမှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့အတွက် ယခင်က မကြုံဖူးသည့် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှု များကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ငရဲပြည်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ကပ်ဘေးရေတပ်ကြီး တစ်ခုနှင့်ပင် တူလှသည်။

ထိုစဉ်က ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လီဟွာမေအား ဤပိုင်ကူသည် အမှောင်သခင်ကြီး ဖြစ်သလားဟု မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ လီဟွာမေကမူ သူမဟုတ်သေးကြောင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့၏။

ယခုအခါ လောက တစ်ခုလုံးသည် မှည့်ဝင်းနေသော အသီးကြီး တစ်လုံး ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အမှောင် သခင်ကြီး လာရောက် ခူးဆွတ်ရန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

‘ဒီလူ နှစ်ယောက် ဘယ်အချိန် သိုင်းပြိုင်ကြမလဲ မသိဘူး။’

အကယ်၍ တာယင် ဧကရာဇ် နိုင်သွားခဲ့လျှင် သူက မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် လောကကို အုပ်စိုးမည်နည်း။

ပြည်သူများကို သူသည် အရှေ့တိုင်း ယဉ်ကျေးမှု၏ ဧကရာဇ် ဖြစ်ကြောင်း ဆက်လက် လိမ်ညာမည်လား။ သို့မဟုတ် မျက်နှာဖုံးကို တိုက်ရိုက် ခွာချပြီး သူသည် တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် ဧကရာဇ် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာမည်လား။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြောက်ဘက်သို့ တောက်လျှောက် သွားခဲ့ရာ ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဟေးရွှေမြို့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဤနာမည်က အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသည်။ စာအုပ် တစ်အုပ်အုပ်ထဲမှာ မြင်ဖူးနေသလိုပင်။ သို့ပေမည့် တစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်နိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ တာရှအင်ပါယာ၏ မြောက်ဘက်ဆုံး မြို့တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး မြို့တော်နှင့် မိုင် ငါးထောင် တိတိ ကွာဝေးသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တစ်လကျော် ကြာအောင် ခရီးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တာရှအင်ပါယာ၏ မြောက်ဘက် အစွန်အဖျား၊ အရှေ့တိုင်း ယဉ်ကျေးမှု အင်ပါယာ၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤနေရာသည် အလွန် အေးနေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်မှာ ငါးလပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ကာ အပူချိန်မှာ ရေခဲမှတ်အောက် တစ်ဆယ်ဒီဂရီ ခန့် ရှိ၏။ မြောက်ဘက်သို့ သွားလေလေ ပိုအေးလေလေ ဖြစ်သည်။

ခြောက်လပိုင်း ခြောက်ရက်နေ့တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် X စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံ၏ အိပ်မက်ထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်သွားပြီး စိတ်ဝေဒနာရှင် တစ်ဦးကို အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။ သူ ထင်သည့်အတိုင်း အမှတ်(၂၅) ပင်လယ်၏သားတော် ဖြစ်၏။

ဟေးရွှေမြို့တွင်လည်း မြို့ရိုးရှိပြီး ဤနေရာတွင် လုံခြုံရေးလည်း အလွန် တင်းကျပ်၏။ အကြောင်းမှာ မြောက်ဘက်တွင် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ထိုလူရိုင်းများမှာ ဟေးရွှေ သစ်တောကြီးထဲတွင် နေထိုင်သော လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများ ဖြစ်၏။ ထိုလူများသည် အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြကာ ယဉ်ကျေးမှုကို ဆန့်ကျင်ကြပြီး တစ်ခါတရံ တာရှအင်ပါယာသို့ လာရောက် လုယက်လေ့ ရှိကြသည်။

သို့ပေမည့် တာရှအင်ပါယာက အလွန် အင်အားကြီးမားလွန်းသောကြောင့် လုယက်သည် ဆိုသည်မှာလည်း အခြေခံအားဖြင့် သေလမ်းရှာခြင်းသာ ဖြစ်၏။

အခြေအနေ အများစုတွင် မြောက်ပိုင်း လူရိုင်းများသည် အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် ရရှိသော သားရေများကို ဆားနှင့် အဝတ်အထည်များဖြင့် လဲလှယ်လေ့ ရှိကြသည်။

သူတောင်းစားဂိုဏ်းသည် တကယ်ကို နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။ ဟေးရွှေမြို့သို့ ရောက်လျှင်ပင် သူတောင်းစား ဂိုဏ်း၏ အရိပ်အယောင်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူတောင်းစား ဟန်ဆောင်ထားသောကြောင့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်တိုင်း ဒေသခံ သူတောင်းစား ဂိုဏ်း၏ စောင့်ကြည့်မှုကို ခံရလေ့ ရှိ၏။ သူက စည်းကမ်းများကို သိရှိသောကြောင့် လက်ဆောင် ပေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လမ်းကြေးဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဤ လမ်းကြေးကို အများကြီး ပေး၍ မရပေ၊ မဟုတ်လျှင် အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်၏။

ဤတစ်ကြိမ် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြင်ဆင်ထားသော လမ်းကြေးမှာ အဝတ် တစ်လိပ် ဖြစ်ပြီး လာရာလမ်းကြောင်း မရှင်းလင်းသော ခိုးရာပါ ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်၏။ ထိုသို့မှသာ ပုံမှန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားတွေ့ရအောင် ကျုပ်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့။” သူတောင်းစား နှစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ကလည်း မငြင်းဆန်ဘဲ သူတောင်းစား နှစ်ဦး နောက်သို့ လိုက်ကာ ဟေးရွှေမြို့၏ သူတောင်းစား ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားတွေ့လိုက်သည်။

ထိုသူတောင်းစားဂိုဏ်းသည် မြေအောက် လျှို့ဝှက်လမ်းထဲတွင် ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ပို၍ နွေးထွေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အတွင်း၌ လူတစ်ရာကျော် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ဤမျှ များပြားသော သူတောင်းစားများ ရှိနေသည် ဆိုသည်ကို ယုံနိုင်စရာပင် မရှိပေ။ လူတိုင်းက အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေပြီး ဤမျှအေးသော ရာသီဥတုတွင်ပင် အလွန် နံစော်နေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခါးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သီချင်း ဆိုလိုက်၏။

“ကြည့်ပါ။ မိဘတွေက ဆွေမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပိုက်ဆံ ရှိရင် တခြား သူတွေကို သွားရိုသေကြတယ်။

သုံးနှစ် နို့ချို တိုက်ကျွေးခဲ့တာ ဘာအသုံးကျလဲ။ မိန်းမ ရတာနဲ့ ခွဲနေကြတော့တာပဲ။

အရက်ကောင်း အသားကောင်းတွေကို မိန်းမက စားတယ်။ မိဘတွေ ငတ်သေမှာကို မကြောက်ဘူး။

အသက်ရှင်တုန်းက ဆန်တစ်ပန်းကန်တောင် မတွေ့ရဘူး။ သေသွားတော့ ဘယ်သူက လာပြီး သင်္ချိုင်းကို ရှိခိုးမှာလဲ။”

ဤကဲ့သို့သော သူတောင်းစား သီချင်းများသည် ကျွမ်းကျင်အဆင့် သူတောင်းစား တစ်ဦး၏ စံသတ်မှတ်ချက် စွမ်းရည် တစ်ခုဖြစ်ပြီး သီချင်း ဆိုလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို အသိအမှတ် ပြုကြမှာဖြစ်သည်။

သီချင်း ဆိုပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က အဝတ် တစ်လိပ်ကို ဆက်သလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဂိုဏ်းချုပ်... ကျုပ် ဒီနေရာလေးကို ဖြတ်သွားတာပါ။ အဆင်ပြေအောင် ကူညီပေးပါ။”

“ညီအစ်ကို... ဘယ်သွားမလို့လဲ။” သူတောင်းစား ဂိုဏ်းချုပ်က မေးလိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေ၏။ “ဘဝက ရှေ့ဆက်ဖို့ ခက်ခဲနေလို့ လူရိုင်းတွေဆီ သွားပြီး မိန်းမ တစ်ယောက်လောက် သွားရှာမလို့ပါ။”

ထိုစကားကြောင့် သူတောင်းစား အများအပြား ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အသုံးမကျသူဟု လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

ထိုသို့သော သူတောင်းစားများစွာ ရှိသည်။ တာရှအင်ပါယာတွင် အထင်သေးခံရပြီး မိန်းမ လုံးဝ မရနိုင်သော်လည်း မြောက်ဘက်ရှိ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုသို့ သွားပါက ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး မိန်းမ ရနိုင်၏။

သို့ပေမည့် သူတောင်းစားများသည် အင်ပါယာ၏ သူတောင်းစား အဖြစ်သာ နေချင်ကြပြီး။ လူရိုင်းများ၏ သူဌေး အဖြစ် မနေချင်ကြပေ။ ဤသည်မှာလည်း သူတို့၏ ရင်ထဲမှ ဂုဏ်ယူမှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အရှေ့တိုင်း၏ အင်ပါယာကြီး သုံးခုသည် တိုးတက်မှု နှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး သူတောင်းစား လုပ်လျှင်ပင် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်ကာ မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံ နိုင်ငံတော်ကြီး၏ ပြည်သူအဖြစ် နေထိုင်နိုင်၏။

“အဲဒီ လူရိုင်း မိန်းမတွေက တစ်သက်လုံး ရေမချိုးဘူး။ အဲဒီနေရာက အိမ်သာထက်တောင် နံသေးတယ်။ ခင်ဗျားက လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။”

သူတောင်းစား အချို့က လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။ “ကျုပ်တို့ ကောင်းကင်ဘုံ နိုင်ငံတော်ကြီးက ယောကျ်ားတွေက လူရိုင်း မိန်းမတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ယူလို့ ဖြစ်မှာလဲ။”

သူတောင်းစားများ၏ စကားများကို ကြားချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးသွား၏။

မကြာမီ ဤဂုဏ်ယူမှုများသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အရှေ့တိုင်း ယဉ်ကျေးမှု အင်ပါယာသည် ကျဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ အမှောင်ထုသည် အရှေ့တိုင်း လောက တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုဂိုဏ်းချုပ်ကမူ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်။ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူး။ ညီအစ်ကို... ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်လုံး အဆင်ပြေပါစေ။ လူရိုင်း မိန်းမ တစ်ယောက် အဆင်ပြေပြေ ရပြီး သားသမီးတွေ အများကြီး ထွန်းကားပါစေ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခါးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ထို့နောက် သူသည် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ သူတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ စည်းကမ်းသိသော ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အရင်က ဖြတ်သန်းခဲ့သော နေရာအချို့တွင်မူ ဒေသခံ သူတောင်းစားဂိုဏ်းသည် အလွန် မျက်နှာပြောင် တိုက်လွန်းလှသည်။ လမ်းကြေးပေးပြီးနောက် ထွက်ပြေးချင်သေးလျှင် တာဝန် တစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရသေး၏။

ထိုတာဝန်များမှာ ခိုးယူခြင်း သို့မဟုတ် လူသတ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အချုပ်ပြောရလျှင် ကောင်းသော ကိစ္စ တစ်ခုမျှ မရှိပေ။

ထိုသို့ဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဟေးရွှေမြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး တာရှအင်ပါယာ၏ အစွန်အဖျား အကျဆုံး မြို့တစ်မြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ နောက်ဆုံး ယဉ်ကျေးမှု မြို့တစ်မြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

.........................