အခန်း (၁၁၅၁-၁၁၅၂)

အခန်း (၁၁၅၁) - ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသော ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ်

မီးတောင်ဝသည် မသိမသာ လှုပ်ခတ်လျက် ပေါက်ကွဲရန် တာစူနေပြီး၊ ပူပြင်းလှသော လေလှိုင်းများမှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးတက်နေခဲ့ကာ... ၎င်းတို့နှင့်အတူ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုပါ ပျံ့လွင့်နေသဖြင့်၊ လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေပေသည်။

မီးနဂါးကျွန်းပေါ်ရှိ များစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည် ချက်ချင်းပင် ချောက်ချားထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရကြ၏။

အစောပိုင်းက မြွေဖြူကြီးအသွင် ပြောင်းလဲခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှပြီး ကမ္ဘာလောက၏ စွမ်းအားကိုပင် လွှမ်းမိုးချုပ်ချယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း... ယခုအခါ မြေပြင်မှ ယိုစိမ့်ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါကမူ ဝေးဝေးကပင် မမီနိုင်တော့ချေ။

အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုမှာ ချိပ်ပိတ်မှုမှ ဖောက်ထွင်း၍ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေပေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ... ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး သို့မဟုတ် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသဖြင့်၊ များစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည်မှသာ ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့၏။

အစောပိုင်းကတည်းက လက်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းစစ်လှံကို ကိုင်ဆောင်လျက် မီးတောင်ဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့သာ အမြဲတစေ ကျရောက်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ မီးတောင်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာဝတ္ထု ဖောက်ထွင်းထွက်ပေါ်လာပါက... သူမသည် ထွက်ပေါက်တွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း၊ အမှောင်ထဲမှနေ၍ စစ်လှံဖြင့် အပြင်းအထန် အရင်ဆုံး ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ဆူပွက်နေသော ချော်ရည်များကို အောင်မြင်စွာ ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်နိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ ကျွေ့ဟွာလည်း စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ သက်သာရာရသွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လင်းလက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းကာ မီးတောင်ဝ၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော ကျွေ့ဟွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်...

"ချော်ရည်တွေရဲ့ အောက်ခြေမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့် ရှိနေတယ်၊ အစွမ်းထက်တာကတော့ အကန့်အသတ်မရှိဘူး။ ဒါကို ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ်အစီရင်စာလုံးမန္တန်တွေက ငါသင်ယူခဲ့တာထက် ပိုပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးနက်နဲတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အားလုံးကို အပြီးတိုင် ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်လိုက်ပါပြီ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီအောက်ခြေမှာ ဘာဖြစ်လို့ ထူးဆန်းတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့် ရှိနေရတာလဲ"

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်မိ၏။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည်လည်း တစ်ဖက်မှနေ၍ လျှပ်စီးအလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ ကျွေ့ဟွာ၊ လီယန်ချူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မပြည့်စုံသော်လည်း၊ အစောပိုင်းက သူသည်လည်း အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း... လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလုံက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာရင်း...

"ဟိုမိစ္ဆာမကော ဘယ်မှာလဲ" ဟု အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်တော့၏။

လီယန်ချူက...

"သူမကို ငါ့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းသတ်ဖြတ်လိုက်ပြီ၊ ရုပ်ခန္ဓာကော ဝိညာဉ်ပါ အပြီးတိုင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့တာ... ရုပ်အလောင်းကတော့ ချော်ရည်တွေထဲကို ကျဆင်းသွားပြီး ဟိုထူးဆန်းတဲ့ ပန်းရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီလုံသည် ကြီးမားလှသော နာကျည်းချက်များ ရှိနေသဖြင့်... မျက်ဝန်းအစုံတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ကာ၊ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက်...

"ဒီလိုပဲ သေသွားရတာ... တကယ့်ကို သူမအတွက် သက်သာလွန်းပါတယ်"

ဟု ဒေါသတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိတော့၏။

လီယန်ချူက ထပ်မံ၍...

"ဒီမီးတောင်မှာ တကယ်ပဲ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ... ကျွန်းပေါ်မှာကော ဒါနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိလား"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီလုံက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း...

"မီးနဂါးကျွန်းပေါ်က ကန့်သတ်နယ်မြေကို ဘယ်သူမှ မလာရဲကြဘူး၊ ငါ့ခမည်းတော်ရဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ မှတ်တမ်းတွေ ရှိမရှိတော့ မသိဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ကို ဦးဆောင်လျက်... ၎င်းတို့သုံးဦးမှာ ထိုနန်းတော်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

ကျွန်းပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအချို့က...

"အစောပိုင်းက ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ... ဘိုးဘိုးကြီးကော ဘယ်မှာလဲ"

ဟု မေးမြန်းကြ၏။

လီလုံက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်...

"မိစ္ဆာတစ်ကောင်က မီးနဂါးကျွန်းကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့လို့... ငါ့ခမည်းတော်က အခုအချိန်မှာ တရားကျင့်ရင်း ချိပ်ပိတ်ထားတယ်၊ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ဒီ တာအိုမိတ်ဆွေ လီ က ရှေ့သို့ ထွက်ပြီး မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့တာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မီးနဂါးကျွန်း၏ ကျွန်းရှင် လီယုံး ၏ အကြောင်းကို အမှန်အတိုင်း မပြောဘဲ... လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာတွင် တည်ရှိနေကြသော မီးနဂါးကျွန်း၏ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... မျက်ဝန်းများမှာ လီယန်ချူနှင့် သူ၏ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကြတော့၏။

တစ်ဦးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တာအိုဆရာ ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ လှပချောမောလှသော အမျိုးသမီး ဖြစ်ကာ... ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်တရာ အားကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့ တိုးမလာရဲကြချေ။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဤနေရာရှိ အမှီအခိုကင်းသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ အစောပိုင်းက ထိုမျှလောက် ကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း... ဘိုးဘိုးကြီး ထွက်မလာခဲ့ခြင်းမှာ တရားကျင့်လျက် ကန့်သတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ယခုမှ သိရှိသွားကြတော့သည်။

အချို့သော သူများမှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု မမှန်ကန်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း... ယခုအချိန်တွင်မူ ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းကြတော့ချေ၊ ၎င်းတို့အတွက်မူ ကျင့်စဉ် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာရန်သာ အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလား။

ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် မိမိတို့၏ နေရာများသို့ ပြန်လည်၍ တရားကျင့်ရန် လူစုခွဲသွားကြတော့၏။

မီးနဂါးကျွန်း၏ ကျွန်းရှင် ကောင်းကင်နဂါး လီယုံး သည် စစ်မှန်သော ကောင်းကင်နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး... ငယ်စဉ်ကာလတုန်းက ကမ္ဘာလောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကာ၊ များစွာသော မိတ်ဆွေကောင်းများကို သိကျွမ်းခဲ့သလို ချစ်သူများစွာလည်း ရှိခဲ့ဖူးပြီး ပြိုင်ဘက်ကောင်းများစွာကိုလည်း အနိုင်ယူခဲ့ဖူးပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ... သူသည် မီးနဂါးကျွန်းပေါ်တွင်သာ အမြဲတစေ သီတင်းသုံးနေခဲ့ပြီး၊ ထိုနန်းတော်ကြီးအတွင်း၌သာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တရားကျင့်နေခဲ့ကာ... လောကီရေးရာများကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

လီလုံသည်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ခမည်းတော်နှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ခွင့် အခွင့်အရေး သိပ်မရှိခဲ့သဖြင့်... ၎င်းတို့အနေဖြင့် မည်သည့် သဲလွန်စကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘဲ၊ သဘာဝကျစွာဖြင့် ထိုထူးဆန်းလှသော ပန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းများကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ကြချေ။

ထိုပန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူကို အလွန်တရာ ဂျောက်ချားထိတ်လန့်စေပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်...

"အစောပိုင်းက ချိပ်ပိတ်မှုကို ကြည့်ရတာတော့... နောက်ဆုံးမှာ ဒီပန်းကို ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါက နတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ် အစီရင်စာလုံးမန္တန်တွေကို အသစ်ပြန်ပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့... မူလက လက်ရာရှင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကိုတော့ ကျော်လွန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး"

"ဆိုလိုတာကတော့... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊ ဒါက အောက်ခြေကနေ ထပ်ပြီးတော့ ဖောက်ထွင်းထွက်လာဦးမှာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝါကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရှိန်အဝါ မြင့်မားလှသော လီလုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း...

"တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ စကားကို ငါနားလည်ပါပြီ၊ ငါက မီးနဂါးကျွန်းပေါ်မှာပဲ အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေခဲ့တာဆိုတော့... ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်းပေါ်က လူတိုင်းကို ငါသေချာ သတိပေးနှိုးဆော်ထားပါ့မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

အတိတ်တုန်းက သူသည် ခမည်းတော်၏ အကြောင်းကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ခြင်းမှာ... ကျွန်းပေါ်ရှိ လူများကို တစ်ခဏအတွင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း မဖြစ်စေရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းအပြင် အပြောင်းအလဲကြီးကို ခုမှ ကြုံတွေ့ထားရသဖြင့်... ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ မေးမြန်းမှုများကို ဖြေကြားရန် စွမ်းအင်လည်း မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက...

"မိတ်ဆွေက ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင်လည်း... ကျွန်းပေါ်က လူအားလုံးကို ဒီနေရာနဲ့ မနီးစပ်ဖို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အမိန့်ထုတ်ထားရမယ်။ ငါ သံသယဖြစ်မိတာကတော့... ဒီအမျိုးသမီးဟာ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အနည်းနဲ့အများ သိရှိထားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီလုံက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း...

"သူမက နောက်ဆုံးအချိန်မှာ မီးတောင်ထဲကို အတင်းအဓမ္မ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လို့လား"

ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ရင်း...

"မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်းရှင်ဟောင်းရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ကြားသိခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှ ကိုယ်တိုင် စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့တာလား ဆိုတာကိုတော့ မသိရဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီလုံက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

"နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ ခမည်းတော်က ဘာမှတ်တမ်းမှ ချန်မထားခဲ့တာပဲ... မဟုတ်ရင် ငါတို့ရဲ့ သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာပဲ"

ကောင်းကင်နဂါးဟောင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး... ငယ်ရွယ်သော မျိုးဆက်သစ်များမှာလည်း အားလုံး အသတ်ခံခဲ့ရသဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လီလုံ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရကာ... ဆိုးရွားလှသော မျိုးဆက်ပြတ်တောက်မှုကြီးနှင့် ကြုံတွေ့နေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီလုံက ထပ်မံ၍...

"နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ 'ကောင်းကင်နဂါး ရတနာကျင့်စဉ်' က ဒီနေရာမှာတင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ... မဟုတ်ရင် ညီမလေးရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းနဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေအရဆိုရင်၊ သင်ယူဖို့က တော်တော်လေးကို လွယ်ကူမှာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

'ကောင်းကင်နဂါး ရတနာကျင့်စဉ်' မှာ ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ အမြင့်မားဆုံးသော အမွေအနှစ် ဖြစ်ပြီး... သွေးစွမ်းအင်အတွင်း၌ တည်ရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အမြင့်ဆုံးသော နတ်ဘုရားမန္တန်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မိန်းမောသွားခဲ့ရ၏။

ကျွေ့ဟွာသည်လည်း တစ်ခဏမျှ အံ့ဩသွားခဲ့ရပြီး...

"အစောပိုင်းက ကျွန်မကို ပေးမယ်ဆိုတဲ့ အမွေအနှစ်က... ဒီ 'ကောင်းကင်နဂါး ရတနာကျင့်စဉ်' လား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား လီလုံသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း...

"မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပါပြီ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာက...

"ဒါကို... ကျွန်မ တတ်တယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက...

"သွေးစွမ်းအင်အတွင်းက အမွေအနှစ်မန္တန်တွေကိုတင် ကျင့်ကြံရင်တောင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ... ဘာ မင်းက ဒါကို တတ်တယ် ဟုတ်လား"

ဟု အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိတော့၏။

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း... လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တန်များကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်နဂါးတစ်ကောင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး... ထိုကောင်းကင်နဂါးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေလျက် အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား လီလုံသည် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး...

"ဒီအတတ်က ငါ့ခမည်းတော်ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတာ... ဘယ်တော့မှ အပြင်လူကို မပေးခဲ့ဘူး၊ ငါတောင်မှ မကျင့်ရသေးတာကို... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ တတ်နေရတာလဲ"

ဟု မေးမြန်းလိုက်တော့၏။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာမှာ သွေးစွမ်းအင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမွေအနှစ်မန္တန် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ကျွေ့ဟွာက လီယန်ချူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရင်း...

"သူက ကျွန်မကို သင်ပေးခဲ့တာ... ကျွန်မ သင်ယူတတ်မြောက်ထားတာ ကြာပါပြီ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား လီလုံသည် မျက်ဝန်းများကို လီယန်ချူထံသို့ လှည့်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါလည်း တတ်တယ်... အင်း၊ မိတ်ဆွေ... မင်း သင်မလား၊ ငါ မင်းကို သင်ပေးလို့ရတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား လီလုံသည် တစ်ခဏမျှ မိန်းမောသွားခဲ့ရသည်။

"ဒါက ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြင့်ဆုံး အမွေအနှစ်ပဲ... ငါ့ရဲ့ သွေးစွမ်းအင်က သန့်စင်တာမဟုတ်ဘဲနဲ့၊ ဘယ်လိုလုပ် သင်ယူလို့ရမှာလဲ"

ဟု မေးလိုက်သည်။

'မင်းက တကယ့်ကို အယူအဆ အမှားတွေနဲ့ ပိတ်မိနေတာပဲ...' လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ရင်း...

"ဒီလို အမြင်စောင်းတာမျိုး မရှိပါနဲ့... ငါက လူသားမျိုးနွယ်စု ဖြစ်တာတောင် သင်ယူလို့ရသေးတာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့်...

"ဟုတ်သားပဲ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သင်ယူလို့ရတာလဲ"

ဟု မေးလိုက်မိသည်။

သူသည် သံသယစိတ်များဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း...

"တာအိုမိတ်ဆွေက... နုပျိုခြင်းကျင့်စဥ်ကို အသုံးပြုထားတာလား၊ အမှန်တကယ်တော့ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီပြီး ကျင့်ကြံထားတာ မဟုတ်လား"

"ဒါမှမဟုတ်ရင်... ဒီနတ်ဘုရားကျင့်စဥ်တစ်ခုတည်းကိုတင် ကျင့်ကြံဖို့အတွက်၊ နှစ်ပေါင်း ရာချီပြီး အချိန်ပေးရမှာပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူသည် လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်မှတ်ဉာဏ်နှင့် အရိုးအသက်တမ်းကို စူးစမ်းကြည့်ရာ အလွန်တရာ ငယ်ရွယ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့်... ၎င်းမှာ လူဝင်စားခြင်းကျင့်စဥ် ကို ကျင့်ကြံထားသော အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသားသည် ထိုအချက်ကို တွေးတောမိသွားခဲ့ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရိုသေလေးစားမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး... ၎င်းနှစ်ခုမှတစ်ပါး အခြားမရှိနိုင်ချေ၊ မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိလာနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

လီယန်ချူသည် တစ်ခဏမျှ မိန်းမောသွားခဲ့ရပြီး... အတိတ်တုန်းက ကောင်းကင်နဂါး ရတနာကျင့်စဉ်ကို သင်ယူစဉ်က အချိန်မည်မျှ ပေးခဲ့ရသည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မမှတ်မိတော့ချေ။

'ငါ ဒါကို တစ်ခေါက် ဖတ်ကြည့်ဖို့ အချိန် ဘယ်လောက် ပေးခဲ့ရပါလိမ့်...' လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိ၏။

လီယန်ချူ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ... ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား လီလုံသည်လည်း ထပ်မံ၍ မမေးမြန်းတော့ဘဲ၊ လေးနက်စွာဖြင့်...

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ပြန်လည်ဖြေကြားဖို့ မလိုပါဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ယနေ့တွင်မူ... မူလက သေဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော 'မြွေဖြူက နဂါးကို ဝါးမြိုခြင်း' ကျင့်စဥ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ထိုမိစ္ဆာမသည် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း... နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤ တာအိုမိတ်ဆွေ လီ ၏ ဓားချက်အောက်၌ မီးတောင်အတွင်းဝယ် အပြီးတိုင် သေဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။

၎င်းတင်မကသေးဘဲ... မီးတောင်အတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော တည်ရှိမှုကိုပါ အောင်မြင်စွာ ချိပ်ပိတ်ပေးခဲ့သေးသည်။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ သေချာပေါက် ကြီးမားလှသော နောက်ခံ နောက်ကြောင်း ရှိရမည် ဖြစ်သဖြင့်... သူကိုယ်တိုင်လည်း ထပ်မံ၍ စူးစမ်းရန် မသင့်တော်တော့ချေ။

'မင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက... စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေအထိ တွေးတောနေတာလဲ...' လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ရင်း...

"ငါက ဒီရတနာကျင့်စဉ်ကို မင်းဆီ ပြန်ပြီး လွှဲပြောင်းပေးတာဟာ... အစကော အဆုံးပါ စုံလင်သွားအောင်လို့ပဲ၊ ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စုဆီကို အမွေအနှစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတာပေါ့"

ဟု ဆိုလိုက်တော့၏။

..................

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းလျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီးနောက်... ဝတ်စုံဝါနှင့် အမျိုးသား၏ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ ယခုထက်တိုင်အောင် မယုံကြည်နိုင်စွမ်းများ ဖြစ်ပေါ်နေဆဲပင်။

"ကွယ်ပျောက်သွားပြီလို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမြင့်ဆုံး အမွေအနှစ်ကို... ဒီလိုပဲ ငါ့ဆီ ပြန်ပေးခဲ့တာလား"

၎င်းအပြင် လူသားမျိုးနွယ်စု တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံမှနေ၍ ပြန်လည် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ လီ ဟာ အမှန်တကယ်ပဲ စိတ်နှလုံး ဖြူစင်သန့်ရှင်းလှပြီး... ငါတို့ ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စုအပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရား ရှိခဲ့တာပဲ"

..................

ကျွေ့ဟွာနှင့် လီယန်ချူတို့သည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းလျက် ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များနှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက... ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဆက်လက်၍ နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေရန် ခရီးဆက်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ... ကျွေ့ဟွာသည် ထိုနဂါးအိုကြီးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အတုအယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ စိတ်ထဲတွင် များစွာ လေးလံမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်... ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းလျက် ဝေမြို့ သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့၏။

လီယန်ချူသည် ပင်လယ်ပြင်ရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းများအပေါ်တွင် များစွာ စိတ်ဝင်စားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုမီးနဂါးကျွန်းပေါ်တွင် ဤမျှလောက်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိဘဲ... ၎င်းအပြင် မီးတောင်အောက်ခြေတွင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော ထိုထူးဆန်းလှသည့် ပန်းမှာလည်း အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ဤပင်လယ်ပြင်ရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းများသည် သူ့ကိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"များစွာသော လူတွေက ဘာဖြစ်လို့ ပင်လယ်ပြင်ကို ထွက်ပြီး နတ်ဘုရားတွေကို ရှာဖွေကြလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ... အမှန်တကယ်တော့ ဒါဟာ အလွန်ကျယ်ပြောလှတဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပဲ"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဝေမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက်... လီယန်ချူသည် လေမီး ဖျာ ပေါ်တွင် ဒူးခေါင်းနှစ်ဖက် ကွေးညွတ်လျက် ထိုင်လိုက်ရင်း၊ စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် နတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ်အစီရင်မန္တန်များကို ဆက်လက်၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့တော့၏။

သူ ကျင့်ကြံထားသော ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ... မူလကတည်းက တောင်နှင့်မြစ်များကို အပြီးတိုင် ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်နိုင်သော အဆင့်ကို ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ အဆက်မပြတ် မန္တန်များကို ဖွဲ့စည်းနေခဲ့ပြီး... ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အစီရင်စာလုံးမန္တန်များမှာ စွမ်းအင်စီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအသွင်ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် လွှမ်းခြုံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"အစီရင်စာလုံးမန္တန်တွေ ပိုပြီးတော့ များပြားလေလေ... ချိပ်ပိတ်နိုင်တဲ့ ရန်သူက ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်လေလေ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီထူးဆန်းတဲ့ ပန်းကို အထင်အမြင်သေးလို့ မရဘူး... အကယ်၍ ဒါက လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရင်၊ သေချာပေါက် ကြီးမားလှတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာလေလေ... ဤကမ္ဘာလောက၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိုမို၍ ထိတွေ့လာနိုင်လေလေ ဖြစ်သဖြင့်၊ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို၍ ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ကြံရန် လိုအပ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

"လူ့လောကထဲမှာ ဘေးအန္တရာယ်တွေက ဒီလောက်အထိ များပြားတာ... နတ်ဘုရားလောက ထဲမှာဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များလိုက်မလဲ မသိဘူး၊ ယုံချင်း ကော အပေါ်မှာ ဘယ်လိုနေလဲ မသိဘူး"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် ဆိုင်ရှင်မ ကို သတိရတမ်းတနေမိသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်ပြီး... ချန်နိုင်ငံ ကို နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူတက်လှမ်းစဉ် ကမူ နတ်ဘုရားနှစ်ပါးသာ လာရောက်ဆီးကြိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းစဉ်ကမူ... ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော နတ်ဘုရားအမြောက်အမြားမှာ ကောင်းကင်တံခါးမှနေ၍ တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသဖြင့်၊ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှပေသည်။

၎င်းအပြင် လီယန်ချူသည် ယခုထက်တိုင်အောင် များစွာသော ချိပ်ပိတ်မန္တန်များနှင့် ဟင်းလင်းပြင်အတတ်များကို ကျင့်ကြံထားခဲ့သော်လည်း... ဆိုင်ရှင်မ ၏ အတိတ်တုန်းက အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းအချို့ကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်ပါကမူ၊ ပိုမို၍ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ပူပြင်းလှသော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖြင့် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ထွက်ပေါက်ကို ချိပ်ပိတ်ထားနိုင်ခြင်းမျိုးကိုမူ... သူ၏ ယခု ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းဖြင့်ပင် အလုံးစုံ ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။

"အရင်ဆုံး... ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းကို ပိုပြီးတော့ မြင့်မားအောင် လုပ်ရမယ်"

လီယန်ချူသည် လေမီး ဖျာ ပေါ်တွင် တရားကျင့်ရင်း... ထိုနတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ် အစီရင်စာလုံးမန္တန်များကို တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသော အခြေခံအုတ်မြစ်များကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ... သိုင်းပညာဆန္ဒ၊ မီးလျှံလမ်းစဉ်၊ ရှေးဟောင်း လျှပ်စီးကန်ကြီးတို့မှာ အလွန် ရှားပါးလှသော ဖန်ဆင်းခြင်းစွမ်းအားများ ဖြစ်ကြပေသည်။

အထက်ကမ္ဘာမှ နတ်ဘုရားများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသော်လည်း... ဤမျှလောက်သော လမ်းစဉ်များအပေါ်တွင် နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိကြမည်မဟုတ်ချေ၊ ၎င်းကို အခြေခံလမ်းစဉ် ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူသည် အဖိုးတန်ဆေးဝါးများကို သွန်းလုပ်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို တည်ငြိမ်စွာ မြင့်မားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သလို... သန့်စင်လှသော ယန်ကျမ်းစာ' ကို အသုံးပြု၍လည်း စွမ်းအင်များကို သွန်းလုပ်လျက်၊ သွေးစွမ်းအင်များကို ပိုမို၍ အားကောင်းအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

မိမိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းကို ကျင့်ကြံနေသည့်အပြင်... လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖိန်ကျမ်းစာ ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားအတတ်များကိုလည်း ဆက်လက်၍ လေ့လာစမ်းသပ်နေခဲ့သည်။

"ထိုက်ဖိန်ကျမ်းစာကို တည်ထွင်ခဲ့တဲ့လူက... တကယ့်ကို ကောင်းကင်နဲ့မြေပြင်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို လုယူခဲ့တဲ့ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရမယ်၊ ဘယ်လို ပညာရှင်မျိုးက ချန်ထားခဲ့တာလဲ မသိဘူး"

ထိုကျမ်းစာပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားအတတ်များကို သင်ယူရခြင်းမှာ လွယ်ကူလှပြီး... လီယန်ချူ၏ ပါရမီဖြင့်ဆိုပါက တစ်ခေါက် ဖတ်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် တတ်မြောက်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း မိမိ၏ မူလမန္တန်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်စမ်းသပ်ပြီးမှသာ... ပိုမို၍ ထူးခြားလှသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

လီယန်ချူ ကျင့်ကြံထားသော ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲ အတတ် ကို ထိုက်ဖိန်ကျမ်းစာပေါ်တွင် ခုနှစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသော ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ် ဟု ခေါ်ဆိုပေသည်။

၎င်းနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်စမ်းသပ်ပြီးနောက်... သူသည် ဤရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ် ကို ကျင့်ကြံခဲ့ရာ၊ ပြောင်းလဲခြင်း လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမို၍ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ မူလနတ်ဘုရားအတတ်၏ အဆင့်အတန်းကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

သို့သော်လည်း ထိုရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ်ပေါ်တွင် ဖော်ပြထားသော 'ဘေးအန္တရာယ်သုံးပါးနှင့် ဒုက္ခခြောက်ပါး' ကိုမူ... လီယန်ချူအနေဖြင့် မည်ကဲ့သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို အလုံးစုံ နားမလည်သေးချေ။

"ငါ့ရဲ့ အခု ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းနဲ့တောင်... ဒီဘေးအန္တရာယ်သုံးပါးနဲ့ ဒုက္ခခြောက်ပါးကို မခံစားရသေးတာ၊ ကြည့်ရတာတော့ ပိုပြီးတော့ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်မှပဲ ကြုံတွေ့ရမှာ ထင်တယ်"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။

၎င်းအပြင်... သူသည် အတိတ်တုန်းက ဆေးဖော်စပ်သည့် မီးဖိုကြီးကို အသုံးပြု၍ များစွာသော ပိုးမွှားများကို ဆေးလုပ်ခဲ့ဖူးပြီး၊ ဆေးလုံးကြီးကို သုံးစွဲခဲ့သဖြင့်... ဓာတ်ငါးပါး လမ်းစဉ် ကို တတ်မြောက်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုက်ဖိန်ကျမ်းစာပေါ်တွင်လည်း ဓာတ်ငါးပါး လမ်းစဉ်အတတ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း... ၎င်းမှာ ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။

၎င်းနှစ်ခုကို အပြန်အလှန် နှိုင်းယှဉ်စမ်းသပ်လိုက်ပြီးနောက်...

လီယန်ချူ၏ ဓာတ်ငါးပါး လမ်းစဉ်အတတ်မှာ ပိုမို၍ ဆန်းပြားလှပလာခဲ့ပြီး... ရွှေလမ်းစဉ်၊ သစ်သားလမ်းစဉ်၊ မြေပြင်လမ်းစဉ်၊ ရေလမ်းစဉ်၊ မီးလျှံလမ်းစဉ်တို့မှာ အသွင်သဏ္ဌာန်မရှိ ပုန်းကွယ်နိုင်ကာ၊ စိတ်ကူးရှိသည့်အတိုင်း လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

လီယန်ချူ၏ ပါရမီဉာဏ်ပညာမှာ မူလကတည်းက အလွန်တရာ ထူးချွန်လှပြီး... ယခုအခါ လေမီး ဖျာ ၏ ကူညီမှုပါ ရရှိထားသဖြင့်၊ နတ်ဘုရားအတတ်များ၏ စွမ်းအားကို ပိုမို၍ မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တင်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ညနေခင်းတွင်မူ... ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူနှင့်အတူ ထပ်မံ၍ ကျင့်စဉ်များကို စမ်းသပ်လေ့ကျင့်နေခဲ့ကြပြန်၏။

မီးနဂါးကျွန်းမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့်... ကျွေ့ဟွာသည် နေ့စဉ် နေ့တိုင်း မနက်တစ်ကြိမ် ညတစ်ကြိမ် လီယန်ချူနှင့်အတူ လေ့ကျင့်လေ့ရှိပြီး...

သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးတက်လာခဲ့ကာ၊ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း များစွာ မြင့်မားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖျန်း... ဖျန်း... ဖျန်း... ဖျန်း"

ရုပ်ခန္ဓာချင်း တိုက်ရိုက်ထိတွေ့သံများမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဆယ်ကွက်ခန့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်မိကြတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ရုပ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန်တရာ အားကောင်းလှပြီး... ကျွေ့ဟွာသည် မီးနဂါးကျွန်းမှ ပြန်လာခဲ့ပြီးနောက် မည်သည့် အမွေအနှစ်အခွင့်အရေးကိုမျှ မရရှိခဲ့သော်လည်း၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာမူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခြေထောက်ဖြင့် ကျွေ့ဟွာ၏ ခါးဆီသို့ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ... ကျွေ့ဟွာသည် ၎င်းအရှိန်ကို အသုံးချ၍ လက်သီးဖြင့် လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်တော့၏။

"ဒုန်း"

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး အနောက်သို့ အသီးသီး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြရသည်။

ကျွေ့ဟွာက မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ရင်း...

"ဘယ်လိုလဲ"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

အစောပိုင်းက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်... သူမသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချ၍ လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားအချို့ကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရှေ့သို့ တိုး၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော သိုင်းပညာကိုမူ... သူမအနေဖြင့် ဆရာမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင် တတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုပါက အရိုက်ခံရလွန်းသဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော အတွေ့အကြုံများပင် ဖြစ်၏။

"ကောင်းတယ်" လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်ခြင်းမှာ ဒဏ်ရာမရရှိနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းမခံရခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ချေ။

အမှန်တကယ်တော့... ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသည့်အချိန်တွင်၊ တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချပစ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလာပါက ရန်သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လိုက်လျှင်...

ဓားသွားမှာ အထက်မြက်ဆုံးနေရာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဓားရိုးနှင့် လက်မောင်းတို့၏ စွမ်းအားမှာမူ များစွာ သေးငယ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

သို့မဟုတ် တစ်ဖက်လူ၏ နတ်ဘုရားအတတ် လုံးဝ ပုံဖော်၍ မပြီးဆုံးသေးခင်မှာပင်... ရှေ့သို့ တိုး၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် အားအကောင်းဆုံးသော တိုက်ကွက်များကို ရင်ဆိုင်ရန် မလိုတော့ချေ။

ထိုကဲ့သို့သော အရာများကိုမူ... အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့်သာ သင်ယူတတ်မြောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုင်ရာ နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသဖြင့်... ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ များစွာ အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

..................

လမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ထက်၌ မြင့်မားစွာ သာထွန်းနေခဲ့ပြီး...

ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသော အခါ၌မူ... ဝေမြို့တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာများမှတစ်ပါး... သာမန်ပြည်သူလူထု၏ အိမ်ဂေဟာများစွာမှာ မီးများ ပိတ်ထားခဲ့ကြချေပြီ။

မြစ်ရေများမှာ အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းနေခဲ့ပြီး... တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟီးသံများကို သိုးသိုးညှင်းညှင်း ကြားနေရသဖြင့် အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ဒူးခေါင်းနှစ်ဖက် ကွေးညွတ်လျက် ထိုင်နေခဲ့ပြီး၊ စိတ်အာရုံများ တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း သူသည် အစောပိုင်းကတည်းက ဝိညာဉ်လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ် ကို ကျင့်ကြံထားခဲ့သဖြင့်... စိတ်အာရုံများမှာ ကမ္ဘာလောကအနှံ့သို့ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ချေပြီ။

ဤစိတ်အာရုံဖြင့် လှည့်လည်ခြင်းအတတ်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှသဖြင့်... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချန်နိုင်ငံ၏ တောင်နှင့်မြစ်ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ သွားလာနိုင်ပေသည်။

သူသည် ခွန်လွန်တောင် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ခွန်လွန်တောင်၏ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ရာ နယ်မြေတွင်မူ... နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ ကျဆင်းနေခဲ့ပြီး၊ များစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည် ဤနေရာတွင် လာရောက်၍ တရားကျင့်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"ရုပ်ခန္ဓာနဲ့ လာရင်တော့ လမ်းစဉ်ကို နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး... စိတ်အာရုံနဲ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ရင်တော့ ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိမရှိ မသိဘူး"

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းဖြင့်ဆိုပါက... အစောပိုင်းကတည်းက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘဲ ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အချိန်တွင်မူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။

ယနေ့ညတွင်မူ... သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း အတွင်း၌ တရားကျင့်နေခဲ့သော်လည်း၊ စိတ်အာရုံမှာမူ ဤခွန်လွန်တောင်ပေါ်၌ တစ်ညလုံး ထိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မိုးလင်းခါနီးအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသော အခါ၌မူ... လောကကမ္ဘာ၏ အလင်းနှင့်အမှောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ပထမဆုံးသော နေရောင်ခြည်အလင်းတန်းမှာ ကျဆင်းလာခဲ့တော့၏။

စိတ်အာရုံဖြင့် ရောက်ရှိနေသော လီယန်ချူသည် မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ဟလိုက်ရာ... မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ဒီနေရာမှာ ခဏခဏ လာပြီး တရားကျင့်ရင်တော့... စိတ်အာရုံကို ပိုပြီးတော့ မြင့်မားအောင် လုပ်နိုင်မှာပဲ"

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။

ခွန်လွန်တောင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးနောက်... သူသည် ဟွာတောင် သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

ဟွာတောင်ပေါ်တွင် ချွမ်ကျိန်း တာအိုကျင့်ကြံသူများ ရှိနေကြပြီး... အတိတ်တုန်းက ချင်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော် ချန်ယဲ့ သည် ဝမ်ချွမ်းမြစ် မှ ပြန်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သဖြင့် ဟွာတောင်၏ ကောင်းကင်တက်လှမ်းရာ နယ်မြေကို သွေးချင်းချင်းနီအောင် သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ဖူးပေသည်။

ချန်ရွှမ်ပညာရှင်ကြီး သည် တပည့်များကို ဦးဆောင်လျက် သွေးချင်းချင်းနီအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး... မိမိ၏ ဝိညာဉ်မှတ်ဉာဏ်များကိုပါ တောက်လောင်စေခဲ့ရာ၊ နောက်ပိုင်းတွင်မူ လီယန်ချူ၏ ကူညီမှုကြောင့် အသက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ၏ ဘေးနားတွင်မူ... ချွမ်ကျိန်းတပည့်များကို မမြင်တွေ့ရတော့ချေ။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း... မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

သူသည် နောက်ထပ် ကောင်းကင်တက်လှမ်းရာ နယ်မြေသို့ ဆက်လက်၍ မသွားတော့ဘဲ... သာမန် မြို့ပြတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့၏။

မြို့ပြအတွင်း၌မူ အလွန်တရာ စည်ကားသိုက်မြိုက်လှပြီး... လူမျိုးစုံ၊ အလွှာစုံတို့ဖြင့် လောကကမ္ဘာ၏ အသွင်သဏ္ဌာန်မျိုးစုံကို မြင်တွေ့နေရပေသည်။

ဈေးသည်များသည် လတ်ဆတ်လှသော သစ်သီးဝလံများကို ထမ်းပိုးလျက်... မနက်စောစော မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ကောင်းမွန်သော ဈေးနှုန်းတစ်ခု ရရှိရန် မျှော်လင့်နေကြကာ...

ကုန်သည်များသည်လည်း နေ့ရက်သစ်တစ်ခုကို ကြိုဆိုရန်အတွက် တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း အော်ဟစ်ရောင်းချသံအချို့ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး... မနက်စာဆိုင်များမှာလည်း အစောပိုင်းကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသဖြင့်၊ ယခုအခါတွင်မူ ဈေးဝယ်သူများကို စတင်၍ ဧည့်ခံနေခဲ့ကြချေပြီ။

အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တာအိုဆရာလေးသည် လောကကမ္ဘာ၏ များစွာသော မြို့ပြများကို လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီးနောက်... နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြန်လည်၍ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့၏။

..................

ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်း၌မူ... လီယန်ချူသည် မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်ဟလိုက်ရာ၊ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"စိတ်အာရုံနဲ့ လောကကမ္ဘာကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုတာဟာ... ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းကို တိုက်ရိုက် မမြင့်မားစေနိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့၊ စိတ်နှလုံးကိုတော့ များစွာ အထောက်အကူပြုနိုင်တာပဲ"

လီယန်ချူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

"မီးနဂါးကျွန်းက ကိစ္စရပ်တွေကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့... ထူးဆန်းတဲ့ ပန်းကတော့ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲ၊ လုံးဝ အထင်အမြင်သေးလို့ မရဘူး... အချိန်ရရင်တော့ နောက်ထပ်တစ်ခေါက် သွားရဦးမယ်"

..................

မီးနဂါးကျွန်း

ဝတ်စုံဝါကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူ လီလုံသည်... မိမိ၏ ခမည်းတော် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် သတင်းကို မိမိနှင့် ရင်းနှီးလှသော အမှီအခိုကင်းသည့် ကျင့်ကြံသူအချို့ကို ပြောပြလိုက်ပေသည်။

ထိုသတင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကျွန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရသဖြင့်... အချို့သော သူများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ အချို့မှာ နှမြောတသဖြစ်သွားကြကာ၊ အချို့မှာမူ များစွာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြတော့၏။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ မီးနဂါးကျွန်းပေါ်ရှိ အမှီအခိုကင်းသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး... ဤနေရာတွင် ဘိုးဘိုးကြီး၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအောက်၌ ကျင့်ကြံနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ဘိုးဘိုးကြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သဖြင့်... လူတိုင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်း တွေဝေငေးမောလျက် လမ်းပျောက်နေခဲ့ကြရရှာသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူများစွာမှာမူ အလွန်တရာ ခံစားလိုက်ရရှာသည်... အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်နဂါးဟောင်းသည်လည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွင် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ မျက်ရည်ကျလျက် များစွာ ပူဆွေးနေခဲ့ကြရ၏။

မူလက ကောင်းကင်နဂါးဟောင်း၏ နန်းတော်ကြီးမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပြီး... ချိပ်ပိတ်အစီရင်များမှာလည်း လီယန်ချူ၏ ဓားချက်အောက်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသဖြင့်၊ လီလုံသည် ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် မြေလှန်ပစ်လိုက်တော့၏။

သူ၏ နတ်ဘုရားမန္တန်ဖြင့် ဤကိစ္စကို ပြုလုပ်ရန်မှာ အလွန်တရာ လွယ်ကူလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် မည်သည့် သဲလွန်စမျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ နန်းတော်အတွင်း၌သာ ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး...

သူ ကျင့်ကြံနေသည်မှာ ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ အမြင့်ဆုံး အမွေအနှစ် ဖြစ်သည့် 'ကောင်းကင်နဂါး ရတနာကျင့်စဉ်' ဖြစ်ကာ... ၎င်းအတွင်း၌ များစွာသော ပြောင်းလဲခြင်း လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင် တည်ရှိနေပေသည်။

ခမည်းတော်သည် ယခုထက်တိုင်အောင် သူ့ကို မပေးခဲ့သော်လည်း... ယခုအခါတွင်မူ ကံတရားများစွာ၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှနေ၍ ပြန်လည် သင်ယူခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မီးနဂါးကျွန်းပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ တရားကျင့်ခြင်းကိုသာ အဓိကထားကြပြီး... အခြားသော ကျွန်းများနှင့်လည်း သွားလာမှု သိပ်မရှိကြချေ။

ထို့ကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သူမျှ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း မရှိကြချေ။

မီးတောင်ဝမှာ မူလကတည်းက ကန့်သတ်နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး... ယခုအခါတွင်မူ လီလုံသည် လူတိုင်းကို ထိုနေရာသို့ လုံးဝ မချဉ်းကပ်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးနှိုးဆော်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ... မီးတောင်ဝတွင် ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ စစ်ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ မတ်မတ်ရှိနေကာ... နှာတံမှာ ပေါ်လွင်လှပြီး နှုတ်ခမ်းလွှာမှာမူ အလွန်တရာ ပါးလွှာလှသဖြင့်၊ အလွန်အမင်း ချောမောလှပလှပေသည်။

သူသည် အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး မီးတောင်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့တော့၏။

၎င်းအတွင်းရှိ ချော်ရည်များမှာ အစောပိုင်းကတည်းက ခဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်... သူသည် ၎င်းအပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ရပ်တန့်လိုက်ရင်း၊ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်ကာ ၎င်းချော်ရည်များအတွင်းသို့ စိုက်ထူလိုက်ရင်း ရိုသေလေးစားစွာဖြင့်...

"နောက်လိုက် လင်ဇီယွမ် က... ဆရာသခင်ရဲ့ အမိန့်အရ စီနီယာ ကော်ထုံ ကို လာရောက်ရှာဖွေတာ ဖြစ်ပါတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်... ထိုအမွှေးတိုင်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောက်လောင်သွားခဲ့ပြီး၊ မီးလျှံများမှာ ပေဝက်ခန့်အထိ တဟုန်းဟုန်း တက်လာခဲ့တော့၏။

ဤအမွှေးတိုင်မှာ မည်သည့်အရာဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည်ကို မသိရဘဲ... ရှူရှိုက်လိုက်ပါက မသိမသာသော အမွှေးနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေလျက်၊ ၎င်းအတွင်း၌ တည်ရှိနေသော စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ဆန်းပြားလှပေသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော စကားသံတစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လင်ဇီယွမ်... ငါ မင်းကို မသိဘူး၊ မင်းရဲ့ ဆရာသခင်က ဘယ်သူလဲ"

ဟု မေးလိုက်၏။

ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်က ရိုသေလေးစားစွာဖြင့်...

"ဆရာသခင်က မှာကြားထားပါတယ်... သူရဲ့ နာမည်ကို ထုတ်ပြောလို့ မရပါဘူး၊ စီနီယာ ကော်ထုံ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီးတဲ့နောက်... စီနီယာက ကျွန်တော်နဲ့အတူ သွားရောက်တွေ့ဆုံရင် သိရှိနိုင်မှာပါ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော စကားသံက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှချေလား... မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေတာ မဟုတ်လား"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်...

"မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိမရှိဆိုတာကတော့... စီနီယာ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီးတဲ့နောက်၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူ သွားရောက်ကြည့်ရှုရင် သိရှိနိုင်မှာပါ"

ဟု ဆိုလိုက်တော့၏။

ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော စကားသံမှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

"ငါ့ကို ချိပ်ပိတ်ထားတာက နတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ် အစီရင်စာလုံးမန္တန်တွေပဲ... ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလား"

ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ် လင်ဇီယွမ် က ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့်...

"ဆရာသခင်က တွက်ချက်ထားပါတယ်... စီနီယာကို ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ မန္တန်တွေက အခုအခါမှာတော့ ဆယ်ပုံပုံရင် နှစ်ပုံ သုံးပုံလောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်... ဖြေရှင်းရတာကတော့ မခက်ခဲပါဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

သူသည် စကားပြောရင်း... ရင်ဘတ်အတွင်းမှနေ၍ သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော အဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

"ဆယ်ပုံပုံရင် နှစ်ပုံ သုံးပုံပဲ ကျန်တယ် ဟုတ်လား"

ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော စကားသံက ထပ်မံ၍ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြန်၏။

ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်သည် သူ၏ စကားလုံးများအတွင်းမှနေ၍ မကျေနပ်မှုများ၊ ဒေါသထွက်မှုများနှင့်... မသိမသာသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါအချို့ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် ပါးစပ်မှ မန္တန်များကို အဆက်မပြတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ရင်း... ထိုအဆောင်ကို ဖြေရှင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာခဲ့ပြီးနောက်... လူငယ်သည် ထိုနေရာရှိ နတ်ဘုရား ချိပ်ပိတ် အစီရင်စာလုံးမန္တန်များမှာ၊ ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အလင်းတန်းများမှာ ဝင်းပနေခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှနေ၍ မျက်ရည်နှစ်စင်း ချက်ချင်း စီးကျလာခဲ့ရသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဘာဖြစ်လို့ ဒီစာလုံးမန္တန်တွေအားလုံးက ပြန်ပြီးတော့ ကောင်းမွန်သွားရတာလဲ"

ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်သည် အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ရ၏။

"..............."

"ပြောရရင်တော့ ရှည်လျားတယ်... မင်းရဲ့ ဆရာသခင်က ဒီနေရာက မန္တန်တွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိတယ်ဆိုရင်တော့၊ မင်း နောက်ထပ်တစ်ခေါက် ပြန်သွားပြီး ဖျက်ဆီးခြင်းအဆောင် အမြောက်အမြားကို ယူလာခဲ့ပြီးမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုရမယ်"

ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော စကားသံက လေးနက်စွာဖြင့် မှာကြားလိုက်တော့၏။

အခန်း (၁၁၅၂) မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ

အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်လေး ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် မီးတောင်ကြီးအတွင်းမှ ရှည်လျားလေးတွဲသော သက်ပြင်းချသံတစ်ချက် ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နယ်ပယ်ဖြတ်သန်းခြင်း အဆောင်... အဲဒီလူက ဘယ်သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက်မျိုး ရှိနေတာလဲ"

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုအသံက ဖြည်းညင်းစွာ ထပ်မံရေရွတ်ပြန်သည်။

"အဲဒီ တာအိုဆရာလေးကတော့ လူလိုမကျင့်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ကိစ္စကြီးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အခြားသော လူရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်ကို ခွင်း၍ ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြန်သည်။

ယခင်က အရက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိခဲ့သည့်အတွက် ချော်ရည်များအောက်ခြေရှိ ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်ကြီးသည် ပြင်ပကမ္ဘာသို့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မီးတောင်၏ အတွင်းပိုင်းအထိသာ ကန့်သတ်ထားလေသည်။

"သူ့ရဲ့ ဆရာက ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက်ပဲရှိရှိ ဒီလူငယ်လေးကတော့ ကတိတည်တဲ့သူပဲ။ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ငါအပြင်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူ့အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးရမယ်"

ချော်ရည်များအောက်ခြေရှိ ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်ကြီးက စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

ထိုစဉ် အလင်းတန်းတစ်ခုက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီးနောက် ပုံရိပ်တစ်ခု အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ရုပ်ရည်ချောမောလှပသည့် တာအိုဆရာလေးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းဖြောင့်မတ်ကာ ခါးတွင်လည်း ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

"ဒီကောင်စုတ်ပဲ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ"

ချော်ရည်အောက်ခြေရှိ ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်ကြီးထံမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်စွာ ဖြာထွက်လာသည်။

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ မူလ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးတွေကလည်း အရမ်းကို နက်နဲလွန်းတော့ ငါ့အနေနဲ့ အကုန်လုံးကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘူး"

သူ့၏စကားများသည် အောက်ခြေရှိ ချော်ရည်ပန်းပွင့်ကြီး၏ နားထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

"ဒါဆို ဒီတာအိုဆရာလေးက သူ့ရဲ့အမှားကို သိမြင်ပြီး နောင်တရကာ ငါ့ရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခံယူချင်လို့လား"

၎င်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူ ဆက်ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ပြောင်းလဲမှုတွေ မဖြစ်ပေါ်လာအောင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ချိပ်ပိတ်ခြင်း အစီအရင်တွေကို ထပ်ပြီး ထည့်သွင်းရမယ်"

ချော်ရည်ပန်းပွင့်ကြီးမှာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

"..............."

လီယန်ချူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မရပ်မနား လှုပ်ရှားကာ မန္တန်တံဆိပ်များကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှပသော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများသည် အဟုန်ပြင်းသော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လျှံကျထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချော်ရည်အောက်ခြေရှိ ချိပ်ပိတ်ခြင်း အစီအရင်သာမက မီးတောင်တစ်ခုလုံး၏ အတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံးတွင်ပါ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အစီရင်စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းကာ မီးတောင်ကြီး၏ အလယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူက မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လီလုံထံသို့ ဤကိစ္စကို ရှင်းပြရန် သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်ရာ လီလုံကလည်း ၎င်းကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မီးတောင်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဤမီးတောင်ကြီးအား မော်ရှန်းတောင်၏ နဂါးချုပ်နှောင်သော ရေတွင်းကဲ့သို့ ယင်ယန်ဓာတ်ကြီးနှစ်ပါး ပုလင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤတောင်ကြီးအတွင်းရှိ ချိပ်ပိတ်ခြင်း တည်ရှိမှုသည် အလွန် ရှေးကျပြီး အားကောင်းလွန်းလှသဖြင့် သို့မဟုတ်ပါက အထူးသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအင်အချို့နှင့် ဆက်နွှယ်နေသောကြောင့် သိမ်းဆည်းရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ စင်ကြယ်သော ဖန်ပုလင်းဖြင့်လည်း သိမ်းဆည်း၍မရပေ။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးထူကာ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလျက် ရှိပြီး ခန့်ညားသော မျက်နှာလေး ရှိသည်။ သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး သူ့အား ဗဟိုပြု၍ ကျယ်ပြောလှပသော ရွှေရောင်ရေစီးကြောင်းကြီး ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် တောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ချိပ်ပိတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အစီရင်စာလုံးတစ်ခုပြီးတစ်ခုသည် တောင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်ပင်ပန်းမန်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော တားမြစ်ချက် အစီအရင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် လေထဲတွင် မရပ်မနား မန္တန်တံဆိပ်များကို ဖော်ဆောင်နေပြီး ရိပ်ခနဲ ရိပ်ခနဲ အရိပ်များသာ မြင်တွေ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော မြန်နှုန်းသည် နာရီဝက်ခန့် တည်တံ့နေခဲ့သည်။ တောင်တစ်ခုလုံးရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များနှင့် ကျောက်တုံးများ အားလုံးတွင် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများသည် ဆယ်ပုံကိုးပုံခန့် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် ကိုယ်ကို လှပစွာ လှုပ်ရှားလျက် မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လီလုံ၏ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

လီလုံက ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက ငါ နန်းတော်ထဲကနေ လှမ်းကြည့်နေတာ။ မိတ်ဆွေရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားက တကယ်ပဲ ကြီးမားတာပဲ"

လီယန်ချူက ပြန်ပြောသည်။

"အကယ်၍ အောက်က ပန်းပွင့်ကြီးသာ အပြင်ကို ထွက်လာရင် မီးနဂါးကျွန်းက ချက်ချင်းပဲ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ပင်လယ်ပြင်က နတ်ဘုရားကျွန်းတွေလည်း ကပ်ဘေးနဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်"

လီလုံက လက်အုပ်ချီကာ

"မိတ်ဆွေက တကယ်ပဲ မွန်မြတ်လှပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက လက်ကို ယမ်းခါကာ

"အစ်ကိုကြီး... မင်းရဲ့ ကောင်းကင်နဂါး ကျင့်စဉ်က ဘယ်လိုလဲ၊ လေ့ကျင့်လို့ ပြီးပြီလား"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီလုံက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်

"ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က မစင်ကြယ်ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီထဲမှာ နက်နဲပြီး ခက်ခဲတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ အခုထိ တံခါးဝကိုတောင် မဝင်နိုင်သေးဘူး"

ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူက ဤမျှလောက်အထိ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်းသည် အလွန်ပင် ထူးခြားလှပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူက ကျွေ့ဟွာ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက ရက်အနည်းငယ်မျှသာ လေ့ကျင့်ရသေးသော်လည်း တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက လက်ရှိတွင် အလွန်မြင့်မားသော နယ်ပယ်သို့ပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် လီလုံနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ လီလုံသည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဆက်လက်စကားပြောရင်း လီယန်ချူသည် ဤတန်ခိုးစွမ်းအား ကျင့်စဉ်အပေါ် အလွန်နက်နဲစွာ နားလည်ထားပြီး အမြင့်ဆုံးနေရာမှ မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားသည်။ လီယန်ချူက သူ့အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် လင်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"မင်းက လူသားခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကောင်းကင်နဂါး ကျင့်စဉ်ကို ဒီလောက်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်တာ တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်"

လီလုံက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူသည် လီလုံအား လမ်းညွှန်ပြသပေးပြီး ဤကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးကာ အတော်ကြာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွင်း၍ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဝေမြို့တော်ရှိ ချင်ယွန်းကျောင်းတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ယွန်းနျန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောပြသည်။

"မကြာသေးခင်က ကိုယ်ပေါ်ကနေ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေရဲ့ သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့တွေ ခဏခဏ ထွက်လာတတ်တယ်။ အစီအရင်တွေ အများကြီး သုံးပြီး ဖိနှိပ်ထားတာတောင် မရဘူး ဖြစ်နေတယ်"

သစ်ပင်ပန်းမန် ရနံ့... လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ

"ဘာကိစ္စ ဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်းက သူမ အာရုံခံမိသော ဝေဝါးသည့် မှတ်ဥာဏ်အစအနများအကြောင်းကို ပြောပြပြီး ရွှေရောင်နတ်ဘုရား ဆေးဖက်ဝင်အပင်၏ ကိစ္စကိုလည်း ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။

"ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ နိုးထလာတဲ့ပုံစံပဲ။ ငါ မင်းအတွက် စစ်ဆေးပေးမယ်"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဓားကဲ့သို့ ပူးကပ်ကာ နဖူးပြင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ တတိယမျက်လုံး ပွင့်ဟလာပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပစွာ ဖြာထွက်လာသည်။ သူသည် ယွန်းနျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆန်းကြယ်သော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အလွန် ထူထပ်ဆန်းကြယ်သော စင်ကြယ်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထုကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သူ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော နတ်ဘုရား ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ထက်ပင် သာလွန်အားကောင်းနေသေးသည်။

"မင်းက ဒီဘဝမှာ လူဝင်စားအဖြစ် ရောက်လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လူ့ပြည်ကို ဆင်းသက်လာတာလား"

လီယန်ချူက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်းက သက်ပြင်းချကာ

"ကျွန်မ တောင်ပေါ်မှာ ကျင့်ကြံနေခဲ့တာပဲ မှတ်မိတယ်။ နောက်တော့ ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော်ရဲ့ ဆရာသခင်ကြီးနဲ့ တွေ့ပြီး ကျွန်မကို လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်က ကိစ္စတွေကိုတော့ လုံးဝမမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယွန်းနျန်း၏ အခြေအနေမှာ တကယ်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။

ယွန်းနျန်းက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်

"အစ်မကြီး မတက်လှမ်းခင်တုန်းက ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အကယ်၍ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ကြုံလာရင် ရှင့်ကို ရှာပြီး နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်စဉ်ကို အတူတူ ကျင့်ကြံပါတဲ့။ အခုကြည့်ရတာ သူပြောတဲ့ကိစ္စက ဒါကို ဆိုလိုတာပဲ"

လီယန်ချူမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

"ယုံချင်းက ပြောတာလား"

ယွန်းနျန်းသည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ထက်တွင် သစ်သားဆံထိုးလေးတစ်ချောင်းကို ထိုးစိုက်ထားသည်။ သန့်စင်ကာ ညင်သာဝတ်စုံရှိပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် နီမြန်းသော အရှိန်အဝါလေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အစ်မကြီးက ပြောတယ်... ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ အကူအညီအများကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်တဲ့။ အစတုန်းက နားမလည်ခဲ့ဘူး၊ အစီအရင်လမ်းစဉ်လို့ ထင်နေတာ။ အခုတော့ နည်းနည်း နားလည်သွားပြီ"

လီယန်ချူက ထူးဆန်းစွာ မေးသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ယွန်းနျန်းက

"နတ်ဘုရား ဆေးဖက်ဝင်အပင်က တရားရပြီး လူသားအသွင် ပြောင်းလဲလာတာလေ။ ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါနဲ့ ရှင့်ကို နှစ်ကိုယ်တွဲ ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံပေးရင် ရှင့်ရဲ့ နယ်ပယ်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ်။ ယင်နဲ့ယန် ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မအတွက်လည်း အကျိုးကျေးဇူးတွေက အတိုင်းအဆမရှိ ရရှိမှာပါ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခဏမျှ ကြောင်အသွားရသည်။

"နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်စဉ်လား"

ယွန်းနျန်းသည် အစပိုင်းကတည်းက သူ့အနားတွင် အမြဲရှိနေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုင်ရှင်မ နှင့်အတူ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ မိမိနှင့်အတူ ချန်နိုင်ငံ၏ တောင်နှင့်မြစ်ရေပြင်များကို ချိပ်ပိတ်ခဲ့စဉ်ကလည်း စိတ်စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ခမ်းခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့်

"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို လုယူပြီး မင်းရဲ့ အခြေခံကို ပျက်စီးအောင် မလုပ်ဘူးမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်းက ခေါင်းခါကာ

"မလုပ်ပါဘူး၊ ဒါက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါလေ။ ထူးခြားတဲ့ အမျိုးသားနဲ့ အတူတူ ကျင့်ကြံရင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အတွက် ပိုပြီးတော့တောင် အကျိုးရှိစေဦးမှာ"

ဟု ဆိုရင်း ယွန်းနျန်းလည်း အနည်းငယ် ရင်ခုန်တုန်လှုပ်နေမိသည်။

ပထမဆုံး ကျွေ့ဟွာ၊ အခု ယွန်းနျန်း... ဆိုင်ရှင်မက သူ့ရဲ့ အခန်းထဲကို တိတ်တဆိတ် လူတွေ အများကြီး ထည့်ပေးနေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။

ထိုညတွင် သူသည် ယွန်းနျန်းနှင့်အတူ နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်။

ယွန်းနျန်း၏ အမူအရာက ညင်သာသိမ်မွေ့ပြီး အသားအရေက ဖြူစင်ကာ မျက်ဝန်းတစ်စုံက အလွန် ကြည်လင်သန့်စင်လှသည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံမျှဖြင့် မုဆိုးမလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး လူကို အနိုင်ကျင့်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာစေသည်။

လီယန်ချူ လေ့ကျင့်ထားသည်မှာ ရှေးဟောင်း ကာမစပ်ယှက်ခြင်း ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် စင်ကြယ်လှသည်။ သူသည် ယွန်းနျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထိုဝိညာဉ်အရှိန်အဝါထုကြီးကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ တကယ်ပင် အံ့ဩချီးကျူးမိသွားသည်။

"မျက်စိနဲ့ မြင်ရတာနဲ့ ကိုယ်တိုင် ထိတွေ့ရတာ တကယ်ကို ကွာခြားလှပါလား။ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကြီးပဲ"

ယွန်းနျန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် နီမြန်းသော အရောင်များ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူမ၏ အသားအရေက အလွန်ဖြူစင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကောက်ကြောင်းလှပလှသည်။ ယခုအချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွကိုက်ထားပြီး မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ရဲပေ။ ထိုပုံစံလေးက ပို၍ပင် လွှမ်းမိုးလိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤဝိညာဉ်အရှိန်အဝါထုကြီးသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ယွန်းနျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယွန်းနျန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြည့်လျှံသွားစေခဲ့သည်။ ပြည့်လျှံရုံသာမက အပြင်သို့ပင် လျှံကျလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခင်ကထက် ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ဤအရာကသာ အမှန်ကန်ဆုံးသော ဖွင့်ဟမှုပုံစံ ဖြစ်ပုံရသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများနှင့် နယ်ပယ်များသည် အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးတက်လာပြီး အဆင့်ရှစ် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

တိုက်ရိုက်ပင် အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ဤကာမစပ်ယှက်ခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို လှည့်ပတ်ခဲ့သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် လီယန်ချူ၏ နယ်ပယ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ယွန်းနျန်းတစ်ကိုယ်လုံးသည် ပိုမို၍ ညင်သာသိမ်မွေ့ကာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သူမ၏ နယ်ပယ်ကလည်း ပိုမိုခိုင်မာလာကာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ အလွန်ကျယ်ပြောလှပလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်တောင့်တင်းခိုင်မာလှသဖြင့် ယွန်းနျန်းမှာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ကုတင်ခင်းကိုပင် ဆွဲဆုတ်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရပြီး မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်စများ ဝဲလျက် တိုးညှင်းစွာ ပြောရှာသည်။

"ပထမဆုံးအကြိမ် အတူတူကျင့်ကြံတာက အလွန်အရေးကြီးတယ်။ သုံးရက်တိတိ ကျင့်ကြံမှ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ လှည့်ပတ်နိုင်မှာ..."

လီယန်ချူသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားအင်ပြည့်ဝပြီး သွေးစွမ်းအင်များက ပင်လယ်ကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကျယ်ပြောလှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ရှိနေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ယွန်းနျန်း၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သုံးရက်ဆိုလည်း သုံးရက်ပေါ့... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"

ထို့ကြောင့် ဤသုံးရက်အတွင်းတွင် ယွန်းနျန်းသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်မံငိုကြွေးခဲ့ရရှာသည်။

အကျိုးကျေးဇူးမှာ ယွန်းနျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် အိမ်ထောင်ရှင်မလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားချက်က ပိုမိုထူထပ်လာပြီး အဓိကအချက်မှာ သူမ၏ နယ်ပယ်မှာ ဒုံးပျံကဲ့သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ မြင့်တက်သွားကာ အဆင့်ဆင့် ကျော်ဖြတ်ပြီး လက်ရှိတွင် အဆင့်ခုနစ် မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နဂါးကျားအမြုတေ နှင့် သူမ တတ်မြောက်ထားသော အစွမ်းထက်သည့် အစီအရင်လမ်းစဉ်များကြောင့် သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ခန့်မှန်းရခက်ခဲလှပေသည်။

မီးနဂါးကျွန်း။

ခန့်ညားထည်ဝါသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် ကျွန်းပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ပြေးလွှားခဲ့ရပြီး ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင်ကိုလည်း ထပ်မံယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ မီးတောင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ဤတစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်တက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ကွာခြားနေပုံရသည်။

ထို့နောက် သူက သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်သော်လည်း ဘယ်နေရာက ကွာခြားနေသည်ကို မသိရှိနိုင်ပေ။

သူသည် ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ပျံလျက် မီးတောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို ထပ်မံထွန်းညှိကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မျိုးဆက်သစ် လင်ဇီယွမ် ရောက်ရှိလာပါတယ်။ စီနီယာ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အထူးကူညီပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ"

သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ချော်ရည်အောက်ခြေရှိ ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်ကြီးသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။

"ဒီစီနီယာရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတာပဲ"

လူငယ်လေးက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင်ကို ထုတ်ယူကာ ဤနေရာတွင် ကပ်နှိပ်လိုက်သည်။ ထိုအဆောင်သည် အသံတိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အခြားသူများ၏ အစီအရင်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိပြီး အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော ရတနာဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံများကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်သဖြင့် ပို၍ပင် တန်ဖိုးကြီးမားလှပြီး တန်ဖိုးဖြတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင် အတော်များများကို ဆက်တိုက်အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ယခင်က ပထမဆုံး အဆောင်ကို အသုံးပြုခဲ့စဉ်ကလောက်ပင် မထိရောက်တော့ပေ။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် မဟုတ်မှန်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။ နောက်တစ်ခနတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး မီးတောင်တစ်ခုလုံး၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် ပြင်ပတို့တွင် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အစီရင်စာလုံးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တောက်ပလာခဲ့သည်။

လူငယ်လေးသည် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုထဲတွင် ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မိမိကိုယ်ကို အလွန်သေးငယ်လှသည်ဟု ထင်မှတ်ရသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး... ထောင်ချောက်ပဲ"

လူငယ်လေး၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများ၏ သမုဒ္ဒရာကြီးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ရပြီး ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း အစီရင်စာလုံးများပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ခုန်ပျံနေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်သေးငယ်နေပုံရပြီး ထိုနတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အစီရင်စာလုံးများမှာမူ တောင်ငယ်လေးများကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ၎င်းတို့ကြားတွင် ပိတ်မိကာ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် လူငယ်လေး၏ လက်အင်္ကျီလက်ပတ်အတွင်းမှ ပေတံတစ်ခု လျှောကျထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဤပေတံ၏ စွမ်းအားက အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အစီရင်စာလုံးများပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်သည်။

နောက်တစ်ခနတွင် ၎င်းတို့က အဆုံးအစမရှိ ပြန်လည်အုံကြွလာမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ်လေးသည် အထဲသို့ အလွန်နက်နဲစွာ မဝင်ရောက်သေးသည့်အပြင် ဤအစီရင်စာလုံးများသည်လည်း သူ့အား နှိမ်နင်းရန်အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ချော်ရည်အောက်ခြေရှိ ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်ကြီးအား နှိမ်နင်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လက်ထဲမှ ပေတံကို အားပြုကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွင်း၍ အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး တိမ်ပင်လယ်များထက်တွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်ပြီးနောက် သူသည် တိမ်တိုက်များထက်တွင် ရပ်တန့်လျက် အောက်သို့ ထပ်မံငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ... အမေရေ... ဒီမီးတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်ယောက်က နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အစီရင်စာလုံးတွေနဲ့ လုံးဝ ချိပ်ပိတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလောက်အထိ လက်ရာကြီးမားတာ... နတ်ဘုရားတွေ အများကြီး လူ့ပြည်ကို ဆင်းသက်လာတာလား"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အခုအချိန်မှာ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လူငယ်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် လေကိုစီးကာ တိမ်တိုက်များကို မောင်းနှင်လျက် ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တန်ဖိုးကြီးမားလှသော ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင်အများအပြားကို ကုန်ခမ်းခဲ့ရပြီး မိမိ၏ တာဝန်မှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုကိစ္စတွင် ပြဿနာရှိနေကြောင်း ဆရာသခင်ထံသို့ ချက်ချင်း အစီရင်ခံရန် လိုအပ်သည်။

လူငယ်လေးက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ကို လာပြီး ဆန့်ကျင်နေတာလဲ"

သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစား၍မရသဖြင့် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းလျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့လေသည်။

ဝေမြို့တော်၊ ချင်ယွန်းကျောင်းတော်။

သုံးရက်တာ ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယွန်းနျန်း တစ်ကိုယ်လုံးသည် အားအင်များ ပြည့်ဝနေပြီး အသားအရေက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းပကာ အသွင်အပြင်က အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ဆံပင်ကို လှပစွာ ထုံးဖွဲ့ထားပြီး ဝတ်စုံကလည်း စနစ်တကျနှင့် ညင်သာဝတ်စုံ ရှိလှသည်။ ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အလွန်အနိုင်ကျင့်ရလွယ်ကူပြီး နူးညံ့သောအိမ်ထောင်ရှင်မလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထိုဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ဝေဝါးသော အမှတ်ရစရာ မှတ်ဥာဏ်အစအနအချို့ သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ထပ်မံတိုးဝင်လာပြန်သည်။

"အစတုန်းက ငါ ဘာဖြစ်လို့ လူ့ပြည်ကို ရောက်လာတာလဲ... သတိတရားတွေ စုစည်းမိသွားလို့လား"

လက်ရှိတွင် သူမ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ မြင့်မားလာပြီး အမှတ်ရစရာ အစအနများ ပိုမိုများပြားလာသော်လည်း ယွန်းနျန်းသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဆဲပင်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ နယ်ပယ်ကို အဆင့်ကိုးတွင် အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ထားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ယွန်းနျန်း၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကို အားပြုကာ အဋ္ဌမမြောက် နတ်ဘုရားတံခါးဝကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ... ချီဟိုင် ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုချီဟိုင်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို သိုလှောင်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး အလွန်ဆန်းကြယ်လှသည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီဟိုင် နတ်ဘုရားတံခါးဝကို ဖွင့်လှစ်ရသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ရတနာများကို သိုလှောင်ရာ နေရာနှင့် ကွာခြားလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာနှစ်ခုက စနစ်နှစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤတံခါးဝကို ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ မင်မန် ဟူသော နတ်ဘုရားတံခါးဝ တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားတံခါးဝ အားလုံးထဲတွင် ဖွင့်လှစ်ရန် အခက်ခဲဆုံးသော တံခါးဝလည်း ဖြစ်သည်။

"အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား... နောက်ဆုံးတော့ ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အတိုင်းအဆမရှိသော အရင်းအမြစ်များနှင့် ကမ္ဘာမြေ၏ ဖန်ဆင်းမှုများစွာကို ကုန်ခမ်းခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အဆင့်ကိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဋ္ဌမမြောက် နတ်ဘုရားတံခါးဝကိုပါ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်သော နတ်ဘုရားရတနာများလည်း ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။

ချီဟိုင်တံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ သွေးစွမ်းအင်များသည် ပိုမိုထူထပ်လာပြီး ကုန်ခမ်းသွားခြင်းမရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

"အကယ်၍ မီးနဂါးကျွန်းပေါ်က နဂါးမျိုတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ထပ်တွေ့ရင် ဓားကိုတောင် သုံးဖို့မလိုတော့ဘူး"

"လီရွှမ်းလည်း ထည့်ပြောစရာမလိုဘူး။ ဒီလိုနယ်ပယ်မျိုးနဲ့ဆို လက်ဗလာနဲ့တင် သူ့ကို ရိုက်သတ်လို့ရတယ်"

လီယန်ချူက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရားကျွန်း။

ဤကျွန်းစုသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန်ပြည့်ဝပြီး ထူထပ်သော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ကိန်းဝပ်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

ထိုနေရာရှိ ဂူကျောင်းများ၊ မဏ္ဍပ်များနှင့် ပြာသာဒ်ဆောင် တိုင်းတွင် ကျင့်စဉ် အမွေအနှစ်တစ်ခုစီကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် အများအပြားကို ကြည့်ရှုပြီး မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လေ့လာကာ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အများအပြားကို ပိုမိုနက်နဲစွာ နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုအထဲတွင် ရွှေအမြုတေ အကြောင်းကို ရှင်းလင်းထားသော နည်းလမ်းပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ရှိပြီး အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေကြသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း နဂါးကျား ရွှေအမြုတေ တစ်ခုကို လေ့ကျင့်ထားသည်။ ရွှေအမြုတေ တစ်ခုက မန္တန်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ဖြိုခွင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုရိုးရှိရာ အသက်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ဤရွှေအမြုတေသည် အလွန်အရေးကြီးလှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရွှေအမြုတေ သည် ပိုမိုတောက်ပလာပြီး အထူးသဖြင့် ထိုနေရာရှိ နည်းလမ်းများစွာကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ပိုမိုနက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ရွှေအမြုတေ အလင်းတန်းများသည် အလွန်တောက်ပကာ ဆန်းကြယ်လှသည်။ ယခုအချိန်တွင်သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ဖြင့် ထပ်မံသွန်းလုပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်း မိုးကြိုးရေကန်၏ ရေများကိုပါ ဆွဲဆောင်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ စင်ကြယ်သော မိုးကြိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက်တို့ဖြင့် ရွှေအမြုတေကို သွန်းလုပ်ခြင်း။

သူသည် ဤရွှေအမြုတေကို ပိုမို၍ အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ လုံးဝန်းချောမွေ့ပြီး တောက်ပလာအောင် သွန်းလုပ်လိုက်ရာ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ နေမင်းကြီးတစ်စင်း ကိန်းဝပ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ရွှေအမြုတေရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်က ဘယ်နေရာမှာ ရှိလဲဆိုတာ မသိဘူး"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိတော့သည်။