အခန်း (၁၁၅၃-၁၁၅၄)

အခန်း (၁၁၅၃) စူးစမ်းလေ့လာခြင်း

ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးထက်၌ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီသော လှိုင်းတံပိုးများ ထကြွသောင်းကျန်းနေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ရုပ်ရည်ချောမောလှပသည့် လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းဖြောင့်မတ်ကာ ခါးတွင်လည်း ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားလျက် ရိုးရှင်းသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်ကိုစီး၍ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူသည် ဝေမြို့တော်တွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော်လည်း ပင်လယ်ပြင်ပရှိ နတ်ဘုရားကျွန်းများကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပင်လယ်ပြင်သို့ထွက်၍ နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေစူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးနဂါးကျွန်းပေါ်တွင် ထိုပန်းပွင့်ကြီးကို ချိပ်ပိတ်ထားပြီး ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ကာ ယင်ကျိုးနတ်ဘုရားကျွန်းမှ လူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း မရေမရာ ဖြစ်နေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် လာရောက်ခြင်းဖြင့် သူသည် ကွယ်ဝှက်နေသော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို ပိုမိုသိရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်ထားသည်။

လီယန်ချူ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ သူသည် မီးနဂါးကျွန်းသို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။ မီးနဂါးကျွန်းပေါ်ရှိ ပန်းပွင့်ကြီးသည် အလွန်အစွမ်းထက်လှပြီး ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများသည် မိမိဘာသာ နယ်ပယ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေကာ ထူးခြားသော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် စည်းမျဉ်းများ ရှိနေသည်။ လီယန်ချူပင် ဤနေရာကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းမရှိသဖြင့် ပင်လယ်ပြင် နတ်ဘုရားရှာဖွေခြင်း၏ ပထမဆုံးမှတ်တိုင်အဖြစ် ဤနေရာသို့ ထပ်မံလာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျယ်ပြောလှတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးက အဆုံးအစမရှိတာပဲ။ ချင်းလန် သွားခဲ့တဲ့ နေရာတွေမှာတောင် မီးနဂါးကျွန်းအကြောင်း မကြားဖူးဘူးဆိုတော့ ဒီနေရာရဲ့ နယ်မြေက တကယ်ပဲ ကျယ်ဝန်းတာ သိသာတယ်"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ပင်လယ်ပြင်သို့ထွက်၍ နတ်ဘုရားရှာဖွေစဉ်က ကျွန်းအတော်များများသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ကျွန်းပေါ်ရှိ အစွမ်းထက်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မီးနဂါးကျွန်း၊ ကျိုဟွာကျွန်းအကြောင်းကိုမူ မည်သူမျှမကြားဖူးခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ဖန့်ချင်းလန်သည် ခွန်လွန်တောင်သို့ သွားရောက်ကာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေပြီး တက်လှမ်းခြင်း နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို အာရုံခံကာ မိမိ၏ ဓားလမ်းစဉ်ကို သွေးနေခဲ့သည်။

ယွန်းနျန်းသည် လီယန်ချူနှင့် နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်စဉ်ကို အတူတူကျင့်ကြံပြီးနောက် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး အဆင့်ခုနစ် မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အနောက်ဘက်ဒေသ သို့ အဝေးကြီး သွားရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်ဒေသ၊ တောင်ဘက်နယ်စပ်နှင့် မြောက်ဘက်သဲကန္တာရ ဒေသများတွင် ရှေးဦးလေထုနှင့် ရေမြေအစီရင်ကြီးများကို မပြင်ဆင်ရသေးသဖြင့် အကယ်၍ ထိုနေရာများ၌ တစ်စုံတစ်ယောက် ဆင်းသက်လာပါက သိရှိနိုင်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ယွန်းနျန်းသည် ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် မြင့်တက်လာပြီးနောက် အနောက်ဘက်ဒေသသို့ သွားရောက်ကာ မိုင်ကိုးထောင် ရေမြေတောတောင်များကြား၌ ရှေးဦးသဘာဝလမ်းစဉ်ကို အာရုံခံနေခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာမှာမူ သံစားဝက်ဝံ ၊ ရွှေကျီးကန်းတို့နှင့်အတူ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းအတွင်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ ယခင်အကြိမ် မီးနဂါးကျွန်းသို့ လာရောက်ပြီးနောက် ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကောင်းကင်နဂါးကိုယ်ပွားသည် မတော်တဆ ချုပ်နှောင်မှုကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို အတိအကျမသိရသော်လည်း လက်ရှိတွင် ကျွေ့ဟွာ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးတက်လာသဖြင့် သူမသည် အစွမ်းကုန် သန့်စင်ခြေဖျက်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူသည် မီးနဂါးကျွန်းသို့ တစ်ကိုယ်တည်း လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လီလုံသည် သူ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်း ဘာလို့ တစ်ကိုယ်တည်း လာတာလဲ၊ ငါ့ညီမလေးကို မတွေ့ပါလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

"ကျွေ့ဟွာက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေလို့ပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ကျွန်းပေါ်လာတုန်းက မတော်တဆ ချုပ်နှောင်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီလုံက သက်ပြင်းချကာ

"ငါ့ညီမရဲ့ ပါရမီက တကယ်ပဲ အံ့မခန်းပါပဲ။ သွေးမျိုးဆက်ကလည်း စစ်မှန်တဲ့ သွေးစစ် ကောင်းကင်နဂါးပဲကိုး"

ဟု ချီးကျူးရှာသည်။

'မစင်ကြယ်ဘဲ နေမလား... အပြင်ကို ဖြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရတာက စင်ကြယ်တဲ့ ကောင်းကင်နဂါး သွေးမျိုးဆက်ပဲဥစ္စာ'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ မီးတောင်တားမြစ်နယ်မြေကော... ဘာပြဿနာမှ ရှိလို့လဲ"

လီလုံက

"မင်းမမေးရင်တောင် ငါက ဒီကိစ္စကို ပြောမလို့ပဲ။ မကြာသေးခင်က ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတွေ အရမ်းတောက်ပလာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သွားရောက်စစ်ဆေးတဲ့အခါ ဘာအရိပ်အယောင်ကိုမှ မတွေ့ရဘူး။ အတိအကျ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မသိရဘူး ဖြစ်နေတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုး ရှိတယ် ဟုတ်လား... ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ယခုအချိန်တွင် လီလုံသည် မီးနဂါးကျွန်း၏ ကျွန်းအရှင်အသစ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားရာ လူအများက လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်ကြပြီး လီလုံ၏အနားရှိ လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ ပိုမို၍ ရိုသေကိုင်းညွတ်ကြသည်။ ဤသူမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့် ထိုမြွေဖြူကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် လူငယ်နတ်ဘုရား မဟုတ်ပါလား။

မီးတောင်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လီယန်ချူသည် ဤနတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အစီရင်စာလုံးများကို အနည်းငယ် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ စာလုံးများမှာ သိပ်သည်းဆန်းကြယ်လှပြီး ပြင်ပရှိ အစီရင်များမှာ သူကိုယ်တိုင် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အလွန် မြင့်မားတဲ့ လက်ရာပဲ... ငါ့ရဲ့ တားမြစ်ချက် အစီအရင်တွေကို တိတ်တစ်ဆိတ်နဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့သူ ရှိနေတယ်ပေါ့"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ကြည့်ရတာ စောစောက ဒီနေရာမှာ လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာက တကယ်ပဲ တစ်စုံတစ်ယောက် ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်ခဲ့တာပဲ"

ဤပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများသည် မိမိဘာသာ နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် တကယ်ပဲ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လျက်

"ဒီနတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အစီရင်စာလုံးတွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်ဆိုတော့ လာတဲ့သူရဲ့ စွမ်းရည်က မနိမ့်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလက်ရာက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်"

ဟု တွေးမိသည်။

လီယန်ချူသည် အာရုံစူးစိုက်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤနေရာရှိ အစီရင်စာလုံး အတော်များများ ဖျက်ဆီးခံထားရသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် စောင့်နေပါ။ ငါ မီးတောင်ထဲကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

လီယန်ချူက ပြောပြီးသည်နှင့် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ မီးတောင်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် သူကိုယ်တိုင် ချန်ထားခဲ့သော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အစီရင်စာလုံးများသာမက မူလ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများလည်း ရှိနေသည်။ လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် မျှော်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။ စောစောက အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး လာရောက်စဉ်က ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင်ဖြင့် မူလ အစီရင်စာလုံးများကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က လီယန်ချူသည် အားလုံးကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးသည့်အပြင် အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် မရိပ်မိခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်ရလား... ဒီပန်းပွင့်ကြီး ပေါ်လာတာနဲ့တင် တစ်ယောက်ယောက်က အစီရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီး လူကို ကယ်ဖို့ လာတယ်ပေါ့"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေးတောဆင်ခြင်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောင်းလဲခြင်း မပြုသလို ဤနေရာရှိ အစီရင်စာလုံးများကိုလည်း ပြုပြင်ခြင်း မလုပ်ဘဲ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် မီးတောင်၏ အထက်သို့ ပြန်လည်ခုန်တက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် ပေတုကျမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေလျက် တစ်ကိုယ်လုံး၌ မြောက်ပိုင်းကြယ်ခုနစ်လုံး၏ တာအိုနိမိတ်ပုံရိပ်များနှင့် ဗေဒင်ကိုးကွက်၊ ရှစ်ကွက်အစီရင်များ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တွက်ချက်တွေးဆပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။

"လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲ... ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူက ငါနဲ့ တစ်ရက်တည်းမှာပဲ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာပေါ့။ ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လှမ်း၍ ဖမ်းယူလိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင်နှင့် အပြာရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းနှစ်စင်းသည် မီးတောင်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လီလုံက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "မိတ်ဆွေ... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

"ငါသာ ဒီတစ်ကြိမ် ပင်လယ်ပြင်ကိုထွက်ပြီး နတ်ဘုရားရှာဖွေဖို့ လာမခဲ့ရင် ဒီနေရာက အစီရင်တွေက စောစောစီးစီး အခြားသူတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးတာကို ခံရတော့မှာ။ ငါလည်း အဲဒီအစီရင်ကို ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်တဲ့သူနဲ့ တကယ်ပဲ တွေ့ဆုံချင်မိတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

သူသည် မီးနဂါးကျွန်းပေါ်တွင် ဆက်လက်မနေထိုင်တော့ဘဲ လီလုံနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုပြီးနောက် တိမ်တိုက်ကိုစီး၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် တန်ခိုးစွမ်းအားကို ဖော်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ တိမ်တိုက်ကိုစီး၍ ပျံသန်းနေပြီး လေကိုသခတ်လျက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"အလုပ်တစ်ခုကို သုံးကြိမ်ထက် ပိုမလုပ်ရဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာပါ စီနီယာ ကော်ထုံ ကို အပြင်ထုတ်မပေးနိုင်ရင် ဆရာကလည်း လက်လျှော့ဖို့ပဲ ပြောထားတယ်"

ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင်တစ်ခုကို သွန်းလုပ်ရန်ပင် အလွန် ရှားပါးလှရာ သူ့ကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်မအောင်မြင်လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံသွားရောက်ကာ ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင်အတော်များများကို ဆက်တိုက် ကုန်ခမ်းရဲသူမျိုး မည်သည့်နေရာတွင် ရှိပါမည်နည်း။ ဤမျှလောက် အသုံးအဖြုန်းကြီးသော လုပ်ရပ်ကြောင့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း သူ ထင်မှတ်မထားသည့်အချက်မှာ ဆရာသည် သူ့အား ပြစ်ဒဏ်မပေးသည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည့် အဖိုးတန် ရတနာတစ်ခုကိုပါ ထပ်မံပေးသနားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မီးနဂါးကျွန်း၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်အင်္ကျီကို ယမ်းခါလိုက်ရာ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မီးတောင်ဝအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သော်လည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ အလင်းတန်းသည် မြွေငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားပြီးမှ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီလောက်အထိ ထူထပ်လှတဲ့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးတွေပါလား"

သူသည် ဤနေရာရှိ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေပြီး မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိပေ။

"ဆရာက အခုထိ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင်တွေကိုပဲ သွန်းလုပ်ထားတာ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါ့ကို အရင်းအနှီးတွေအကုန် ယူလာခိုင်းပြီးတော့ ဒီစီနီယာ ကော်ထုံ ကို ကယ်ခိုင်းတယ်ဆိုတော့... ဆရာနဲ့ ဒီစီနီယာ ကော်ထုံ ကြားမှာ ဘယ်လို ပတ်သက်မှုမျိုး ရှိနေတာလဲမသိဘူး"

သူသည် တစ်ဖက်မှ တွေးတောရင်း၊ တစ်ဖက်မှလည်း ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ စုစုပေါင်း ခုနစ်ချပ်ရှိပြီး သူ့ဘေးတွင် ဝဲပျံနေလျက် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

သို့သော်လည်း ဖျက်ဆီးခြင်း အဆောင်များ ကျရောက်ခြင်း မရှိသေးမီမှာပင် မီးတောင်အတွင်း၌ ရုတ်တရက် စိမ်းပြာရောင်နှင့် အပြာရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းနှစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ရိုက်ပုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဤတိုက်ကွက်မှာ 'ပင်လယ်လှန်တံဆိပ်' ဟု ခေါ်တွင်ပြီး ထိပ်တန်း သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားလောကရှိ ထိပ်တန်း တာအိုဂိုဏ်းကြီးများတွင်ပင် ဤအရာကို လျှို့ဝှက်ချက်တားမြစ်ပညာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။ အကယ်၍ သာမန် ရတနာများနှင့် တွေ့ဆုံပါက တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြေမွသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ ရိုက်ပုတ်လိုက်သောအခါ သူ၏ လက်ညှိုး၊ လက်ခလယ် အပါအဝင် လက်ချောင်းလေးချောင်းမှာ အမြစ်မှ ပြတ်တောက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သွေးများ တရွှဲရွှဲ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"အား..."

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် ညည်းတွားလိုက်ရှာသည်။

ထိုစိမ်းပြာရောင်နှင့် အပြာရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းနှစ်စင်းမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် လက်နက် လဲ့ချွဲချိတ် ပင် ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သည်ဟု ကျော်ကြားလှသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် လက်ထဲမှ ပေတံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

တိန်း... တိန်း... တိန်း...

မီးပွားများ ဘေးဘီသို့ စဉ်းထွက်သွားပြီး ထိုနတ်ဘုရား အလင်းတန်းနှစ်စင်းနှင့် အတူတူ လုံးထွေးတိုက်ခိုက်နေတော့သည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ပေတံမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားရွှေစင်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် မာကျောလှသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး၏ လက်တွင် သွေးများ တရွှဲရွှဲ စီးကျနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ စာပေဆန်ပြီး ခန့်ညားချောမောလှသည့် လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး လဲ့ချွဲချိတ်နှစ်စင်းကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်လှသည်။

"ဒီချိပ်ပိတ်ခြင်းကို ခဏခဏ လာဖျက်ဆီးနေတာ... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူ အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤသူသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မိမိ၏ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အစီရင်စာလုံးများကို ထိမိခဲ့ပုံရပြီး ယခုအခါတွင် ဤမျှလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထပ်မံလာရောက်ရဲသည်ဆိုတော့... ဘာကိုမှ မကြောက်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေလို့လား။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး၏ မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသအရောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး လီယန်ချူကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ

"ငါ့ရဲ့ နာမည်ကို ပြောလိုက်ရင် မင်း လန့်ဖျပ်သွားမှာ စိုးရတယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူ၏ လက်ပေါ်၌ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီး ပြတ်တောက်သွားသော လက်ချောင်းများမှာ ပြန်လည်၍ အသစ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပေတံကို ဓားကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း

"ဒီနေ့ မင်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

သူ့၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ကပ်နှိပ်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တိမ်ပင်လယ်များထက်၌...

ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သစ်ရွက်ပုံသဏ္ဍာန် ရတနာကို ဆင်မြန်းထားလျက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရုတ်တရက် လက်ချောင်းငါးချောင်း ပါရှိသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက် ဖြန့်ကား၍ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

"ဒါက... ဒီလူက ငါ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရိပ်မိနေတာလား"

လူငယ်လေး၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ့လက်ထဲရှိ သစ်ရွက်ပုံသဏ္ဍာန် ရတနာမှာ 'နတ်ဆွဲရွက်' ဟု ခေါ်တွင်ပြီး နတ်ဘုရားလောကမှ လာရှိသော ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ရတနာထူး ဖြစ်ကာ ယခုအခါ လူ့ပြည်သို့ လွင့်စင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာကိုပင် အခြားသူက ရိပ်မိသွားသည်ပေါ့။

သူသည် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်သုံးခု ဆက်တိုက်ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုလက်ဝါးကြီးကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေလျက် အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။

"စကားတစ်ခွန်းတောင် အဆုံးထိမပြောဘဲ သွားချင်တယ်ပေါ့" လီယန်ချူက ဆိုသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးမှာ ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသူ၏ နယ်ပယ်နှင့် နည်းလမ်းများမှာ ဤမျှလောက်အထိ ဆန်းကြယ်လှသည်ပေါ့။ သူသည် လက်ကို လွှဲကာ လီယန်ချူထံသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ပုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ဤအရာမှာ အခြားသော တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်သည့် ခြောက်မျက်နှာအရပ် နေမင်းလက်ဝါး ပင် ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး ချုပ်နှောင်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်မီးတောက်များ ပြည့်နှက်သွားကာ ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းကြီးတစ်စင်း ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဤအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ထူထပ်လှပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ထက်၌ နေမင်းကြီးနှစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ အလွန်ပင် တောက်ပပြီး ပူပြင်းလှသည်။

လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ နေမင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး မိုင်ပေါင်းသောင်းချီသော အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဋ္ဌမမြောက် နတ်ဘုရားတံခါးဝကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ယခင်ကထက် ပိုမိုအားကောင်းလှသလို နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လီယန်ချူသည် မြေကျုံ့အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး၏ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ပုတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း...

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးမှာ သွေးများ အန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ အရိုးများ ချက်ချင်း ကျိုးကြေသွားပြီး နှလုံးကိုပင် ထိုးစိုက်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရရှာသည်။

လူငယ်လေး လင်ဇီယွမ်သည် အစွမ်းထက်သော တန်ခိုးစွမ်းအား အတော်များများကို ဆက်တိုက် ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ ကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်ကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီး တိမ်ပင်လယ်ကြီးမှာ အမျိုးမျိုးသော သားရဲကြီးများအသွင် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူထံသို့ ကိုက်ခဲဝါးမြိုရန် ပြေးဝင်လာကြသည်။ သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးချက်များအောက်တွင် အကုန်လုံး ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

လူငယ်လေး၏ အကာကွယ်အတတ်မှာ အလွန်ဆန်းကြယ်လှပြီး ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်ရေးနည်းလမ်း ရှိနေသည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးစွမ်းအင်များ ကျရောက်သွားသောအခါ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ကွေးကောက်ကာ စွမ်းအားအတော်များများ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

ဤအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် တိုက်ခိုက်ရင်း ပိုမိုထိတ်လန့်လာကာ သူသည် စိမ်းပြာရောင် အလံငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထိုအလံငယ်သည် ချက်ချင်းပင် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ အထဲတွင် လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ 'မြေမှုန်အလံ' ပင် ဖြစ်သည်။ လက်မအရွယ် အလံငယ်လေးဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို မုန်ညင်းစေ့လေးတစ်ခုအတွင်း သိုလှောင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး စိတ်အလိုရှိရာ အရပ်သို့ မည်မျှပင် ဝေးကွာပါစေ ရောက်ရှိနိုင်သည်။

လူငယ်လေး လင်ဇီယွမ်သည် ဤအလံကို အားပြုကာ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဘယ်ကနေ ဒီလိုလူငယ်လေး ရောက်လာတာလဲ... နည်းလမ်းတွေက ဆန်းကြယ်ရုံတင်မကဘဲ နတ်ဘုရားလက်နက်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ကာကွယ်ထားနိုင်တယ်"

လက်မအရွယ် အလံငယ်လေး ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီး ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးကို မုန်ညင်းစေ့လေးအတွင်း သိုလှောင်လိုက်သဖြင့် လူကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ခက်ခဲသွားစေသည်။

လင်ဇီယွမ်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်သည် ကျွန်းကြီးတစ်ခုအတွင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မြေမှုန်အလံသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေလျက် သူ့အား အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကိစ္စက ဇွတ်လုပ်လို့မရဘူး။ ကံကောင်းလို့ ဆရာက ငါ့ကို မြေမှုန်အလံ ပေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ခိုင်းထားလို့ပဲ"

သူသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်တန့်သွားသည်။

"ဆရာက ငါ့ကို ရုတ်တရက် မြေမှုန်အလံ ပေးခဲ့တယ်ဆိုတော့... ငါ ဒီနေ့ ကပ်ဘေးနဲ့ ကြုံရမယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်တွက်ချက်မိနေတာလား"

လူငယ်လေး လင်ဇီယွမ် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

"ကြိုတင်တွက်ချက်မိရဲ့သားနဲ့ ငါ့ကို လာခိုင်းတယ်ဆိုတော့... ဆရာ့ရဲ့ နတ်ဘုရားတွက်ချက်မှုအရ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အသက်ရှင်သန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက ငါကပဲ အသုံးမကျခဲ့တာ"

သူသည် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် နေရာအနှံ့ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ထိုသူကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်လေလေ၊ ဤပန်းပွင့်ကြီးကို ချိပ်ပိတ်ထားရန် လိုအပ်ကြောင်း ပိုမိုသက်သေပြနေလေလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မရပ်မနား မန္တန်တံဆိပ်များ ဖော်ဆောင်ကာ မိမိ၏ အစီရင်စာလုံးများကို တစ်ကြိမ် ထပ်မံအသစ်ပြင်ဆင်လိုက်ရာ သိပ်သည်းလှသော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တောက်ပလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် လီလုံကို နှုတ်ဆက်ကာ အခြားသော နတ်ဘုရားကျွန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။ ဤနတ်ဘုရားကျွန်းတွင်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။

လီလုံ၏ ပြောပြချက်အရ ဤနေရာကို 'ဝေလငါးကျွန်း' ဟု ခေါ်တွင်ပြီး သေဆုံးသွားသော ဝေလငါးကြီးတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြောင်းလဲလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထူထပ်လှသဖြင့် အထူးသဖြင့် ရေလမ်းစဉ် ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်သူများအတွက် ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံရန် အလွန်သင့်တော်လှသည်။

ဝေလငါးကျွန်းပေါ်တွင် ကျင့်စဉ်အမြင့်ဆုံး တာအိုဆရာကို 'ဟဲကျန့်ရန်' ဟု ခေါ်တွင်ပြီး မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်လှသည့် အသက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ကာ လီလုံနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ဤဟဲကျန့်ရန်ကို ရှာဖွေပြီးနောက် ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ ကိစ္စအချို့ကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ဤဟဲကျန့်ရန်မှာလည်း သိရှိခြင်းမရှိပေ။

ထိုသို့ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ကြာရှည်စွာ မနေထိုင်တော့ဘဲ တိမ်တိုက်ကိုစီး၍ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးက အဆုံးအစမရှိလှပေ။ သူသည် ဤနေရာ၏ နယ်မြေက အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး ဟင်းလင်းပြင် အရှိန်အဝါကလည်း အလွန်ထူးခြားကြောင်း ခံစားမိသည်။ ဤနေရာတွင် ပျံသန်းရသည်မှာ အလွန်မမြန်လှသလို ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့်လည်း အဝေးကြီးအထိ မစူးစမ်းနိုင်ပေ။ ဒါတင်မကသေးဘဲ နေရာအတော်များများတွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ခေါက်ချိုးထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းပြီးနောက် လီယန်ချူကို ရက်ဝက်ခန့် ပျံသန်းစေခဲ့သည်။

"ဒီလောက်အထိ ကျယ်ပြောခမ်းနားလှပါလား"

လီယန်ချူ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အံ့ဩစရာမရှိပါဘဲ ရှေးယခင်က လူအများအပြား နတ်ဘုရားရှာဖွေရန် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပင်လယ်ပြင်၌ပင် အိုမင်းရင့်ရော်ကာ သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူအတော်များများမှာလည်း မိမိတို့အနီးအနားရှိ ကျွန်းစုများအကြောင်းကိုပင် မသိရှိကြပေ။ ဤနေရာတွင် နယ်မြေအတော်များများ ရှိနေပြီး ကြည့်လိုက်လျှင် မဝေးလှဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ ပျံသန်းရသည်။ သို့သော်လည်း ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတွင် ကိုးကားစရာ အမှတ်အသား မရှိသဖြင့် လူအတော်များများမှာ ခံစားမိခြင်းမရှိဘဲ ပင်လယ်ပြင်ကြီး ကျယ်ဝန်းလှသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ကာ ပိုမို၍ တွေးတောခြင်းမရှိကြပေ။

"တစ်ချိန်လုံး ငါက ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းတွေဟာ လူ့ပြည်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ အခုကြည့်ရတာတော့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်တော့မယ်"

လီယန်ချူက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရက်ဝက်ခန့်အကြာတွင် လီယန်ချူသည် အခြားသော ကျွန်းတစ်ခုကို ထပ်မံရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။ ဤကျွန်းမှာ အလွန်မကြီးမားလှဘဲ သစ်ပင်ပန်းမန်များ စိမ်းလန်းစိုပြည်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များလည်း အလွန်ထူထပ်လှသည်။ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၌ မိမိ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပ ဆယ်လှမ်းခန့်ထက် ပို၍မသွားနိုင်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ပိုပြီး နက်နဲတဲ့နေရာကို ရောက်လေလေ၊ ဒီလို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုက ပိုပြီး အားကောင်းလေလေ ဖြစ်ပုံရတယ်"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤနေရာရှိ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်မှာ လူ့ပြည်နှင့် ကွာခြားချက် ပိုမိုများပြားပြီး အလွန်ထူးခြားကြောင်း ခံစားမိသည်။

'ရွှေဂဠုန်နဲ့ ထိုအစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်လူကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်စဉ်က ကမ္ဘာမြေအတော်များများကို လှည့်လည်ခဲ့ဖူးပေမယ့် ဒီနေရာကိုတော့ မတွေ့ရှိခဲ့ဘူး။ သွားခဲ့တဲ့ နေရာတွေက မများသေးလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းက ထူးခြားနေလို့လား'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။

သူသည် ကျွန်းပေါ်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ဆုံခဲ့ရဘဲ တည်သီးပင်တစ်ပင်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤတည်သီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး မီးတောက်ကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး ထူထပ်သော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လီယန်ချူသည် တစ်လုံးကို ခူးယူကာ ပါးစပ်ထဲထည့်၍ ကိုက်စားလိုက်ရာ အလွန်ပင် ချိုမြိန်လှပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နွေးထွေးလှသော အပူစွမ်းအင်တစ်ခု စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် အချို့ကို ခူးယူပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ပေါ်၌ တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေသော လူနှစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ ထိုနှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်စုံများမှာ အလွန် ရှေးကျလှပြီး ရှေးဟောင်းရှခေတ် က ဝတ်စုံများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုသည် တစ်စုံတစ်ယောက် လာရောက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက်

"မိတ်ဆွေ... ဘယ်ကနေ လာတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

"ကျွန်တော်က မီးနဂါးကျွန်းကနေ လာခဲ့တာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး ခေါင်းခါပြကာ

"ဒီနေရာအကြောင်းကို မကြားဖူးဘူး" ဟု ပြောကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုက ခဏအကြာတွင် ပြန်လည်ပြုံးလျက်

"ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းတွေက အများကြီးရှိတာဆိုတော့ ငါတို့လည်း မရောက်ဖူးတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။ ဧည့်သည် လာရောက်လည်ပတ်တာဆိုတော့ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး"

ဟု ဆိုသည်။

သူသည် လက်ကို လွှဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ လှမ်း၍ ဖမ်းယူလိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ခွက်များ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး လက်ဖက်ရည်အိုးပေါ်မှ အငွေ့များ တထောင်ထောင် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် လီယန်ချူအတွက် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဤလက်ဖက်ခြောက်မှာ ထိပ်တန်း ဝိညာဉ်လက်ဖက်ခြောက် ဖြစ်ပြီး ရေမှာလည်း ဝိညာဉ်စမ်းရေ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက လက်ခံရယူလိုက်ပြီး

"လူကြီးမင်းနှစ်ဦးကို ဘယ်လိုခေါ်ဝေါ်ရမလဲ မသိဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုက

"အဘိုးကြီးက 'ထန်ဇီယွဲ့' လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို 'ထန်ဇီလီ' ပါ"

ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။

"ဒီနေရာကိုတော့ 'လျောက်ဟေကျွန်း' လို့ ခေါ်တယ်"

လီယန်ချူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားရသည်။ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် ဤအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတို့သည် ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို တော်စပ်နေကြသည်ပေါ့။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြုံးလျက်

"ငါက ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းတဲ့ အတတ်ကို လေ့ကျင့်ထားလို့ ကြည့်ရတာ ငယ်ပုံပေါ်နေတာ။ လက်တွေ့မှာတော့ သူ့ထက် ဆယ်နှစ်ကျော် ပိုကြီးပါတယ်"

ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီကာ...

"လူကြီးမင်းနှစ်ဦးရဲ့ ဝတ်စုံကို ကြည့်ရတာ ရှခေတ်က တာအိုဆရာတွေလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အို ထန်ဇီယွဲ့က

"မင်းပြောတဲ့ ပုံစံအရဆိုရင် ရှမင်းဆက်က ပျက်စီးသွားပြီလား"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

"ဟုတ်ပါတယ်၊ လက်ရှိ အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ မင်းဆက်ကတော့ မဟာချန်နိုင်ငံ ဖြစ်ပြီး မင်းဆက်သက်တမ်း ခြောက်ရာကျော် ရှိနေပါပြီ။ လူကြီးမင်းနှစ်ဦးက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အို ထန်ဇီယွဲ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အရာအားလုံး ပြောင်းလဲကုန်ပြီပေါ့... ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ အဘိုးကြီး ဒီနေရာကို ရောက်တာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပြီဆိုတော့ မင်းဆက်တွေ လဲလှယ်တာကလည်း သာမန်ကိစ္စပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် ဤနေရာတွင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေကြပြီး ကမ္ဘာ့အရေးကို စိတ်မဝင်စားကြပေ။ ရုတ်တရက် ရှမင်းဆက် ပျက်စီးသွားကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရရှာသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနှစ်ဦးနှင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဆိုခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က ရှခေတ်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းအချို့ကို သိရှိခဲ့ရသည်။

"လောကီမင်းဆက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တောင်နှင့်မြစ်ရေပြင်ရဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို အာဏာတည်စေခဲ့တာ... ဒီကိစ္စက တကယ်ပဲ မဆိုးလှပါဘူး"

လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်သည်။

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား ထန်ဇီလီက

"လက်ရှိ ချန်နိုင်ငံက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြကာ

"ကမ္ဘာမြေရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုက ထူထပ်လွန်းလို့ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ရှားပါးလှတဲ့အဆင့် ရောက်နေပါပြီ။ လူအတော်များများက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းပြီး အသက်ရှည်အောင် နေထိုင်နေကြရတယ်။ ရှေးယခင်က မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေလည်း အကုန်လုံး ပျက်စီးကုန်ပြီ"

ဟု ရှင်းပြသည်။

ထိုနှစ်ဦးစလုံး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိကြသည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော သက်ကြီးရွယ်အို ထန်ဇီယွဲ့က

"ယခင်က ရှန်းမင်းဆက် ပျက်စီးသွားတုန်းကလည်း လူတွေ ကိုးကွယ်ကြတဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေ အကုန်လုံး သေဆုံးကုန်ကြတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ အစွမ်းအထက်ဆုံး တာအိုဆရာတွေလည်း အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

"မိတ်ဆွေ... ဒီကိစ္စကို အသေးစိတ် ပြောပြလို့ရမလား"

ထန်ဇီယွဲ့က

"ရှမင်းဆက် မတည်ထောင်ခင်တုန်းက ရှန်းကျိုး မြေပြင်ရဲ့ မင်းဆက်ကို ရှန်းမင်းဆက်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေကို ကိုးကွယ်ကြပြီး နတ်ငှက် ကို အမှတ်တံဆိပ်အဖြစ် သုံးခဲ့ကြတယ်။ ငါလည်း မိတ်ဆွေ ချင် ပြောပြလို့သာ ရှန်းမင်းဆက် ပျက်စီးသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိခဲ့ရတာ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက "မိတ်ဆွေ ချင် ဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထန်ဇီယွဲ့က

"ဟုတ်တယ်၊ မိတ်ဆွေ ချင်က ရှန်းမင်းဆက် ခေတ်ကတည်းက ဒီနေရာကို လာပြီး ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ။ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း အခုထိ မတက်လှမ်းသေးဘူး"

ဟု ပြန်ပြောသည်။

လီယန်ချူက

"သူ အခုထိ ကျွန်းပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထန်ဇီယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်းရဲ့ တောင်ဘက်မျက်နှာစာမှာ ဂူကျောင်းတစ်ခုရှိပြီး သူက နှစ်ပေါင်းများစွာ အဲဒီထဲမှာပဲ ကျင့်ကြံနေတာ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က ကျန်ရစ်သူများနှင့် ခဏခဏ ဆက်ဆံခဲ့ဖူးပြီး လူသုံးဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့သည် ကမ္ဘာမြေတွင် ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ဆောင်နေကြပြီး အစေခံများ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကျွန်းပေါ်တွင် ရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

"ရှန်းမင်းဆက်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှမင်းဆက်ပဲဖြစ်ဖြစ်... ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီမင်းဆက်နှစ်ခုစလုံး ပျက်စီးသွားရတဲ့ ခံစားချက်က ငါ့အတွက် အနည်းငယ် တူညီနေရတာလဲ။ သမိုင်းကြောင်းတွေကလည်း အချိတ်အဆက် ပြတ်တောက်နေသလိုပဲ"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူသည် ထန်ဇီယွဲ့၊ ထန်ဇီလီ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးအား ထိုရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ဤညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် စေတနာကောင်းကြရှာသည်။

လီယန်ချူနှင့်အတူ သွားရာလမ်းတွင် အခြားသော လူအချို့ကိုလည်း တွေ့ဆုံခဲ့ရသေးသည်။ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ အနိမ့်အမြင့် ကွဲပြားကြပြီး အချို့သူများမှာ ရှမင်းဆက်ခေတ်က ရောက်ရှိလာကြသူများ ဖြစ်ကြကာ အချို့သူများမှာမူ ထိုသူများ၏ မျိုးဆက်သစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝလှသဖြင့် ဤသူများ၏ ကျင့်ကြံခြင်း မြန်နှုန်းမှာလည်း အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။

လီယန်ချူသည် ထန်ဇီယွဲ့၊ ထန်ဇီလီ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့်အတူ ကျွန်း၏ တောင်ဘက်မျက်နှာစာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ထိုရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရားမှာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ တံခါးဝတွင် နတ်ဘုရားကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင် ရှိနေပြီး လူသားစကားဖြင့်

"ဆရာသခင်က ဒီတစ်ကြိမ် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာက အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ အားလုံးပဲ ပြန်ကြပါဦး... ငါ လှမ်းပြီး သတင်းမပို့ပေးနိုင်ပါဘူး"

ဟု ပြောဆိုလာခဲ့သည်။ ဤသူမှာ ထိုရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရား၏ တပည့် ဖြစ်သည်။

ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော ထန်ဇီယွဲ့သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လီယန်ချူကို အားနာစွာဖြင့် ပြုံးပြရင်း

"ကြည့်ရတာ ငါတို့ လာရတဲ့အချိန်က မကောင်းဘူး ဖြစ်နေတယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီကာ

"လူကြီးမင်းနှစ်ဦး လမ်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ဤဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့် စကားပြောဆိုရင်း ထိုနှစ်ဦးစလုံးတွင် နတ်ဘုရားဆန်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး လူကို ဖြူစင်ရိုးသားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း ခံစားမိသည်။ သူ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ရှခေတ်က တာအိုဆရာများနှင့် မတူညီပေ။

လူ့ပြည်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့သဖြင့် ကမ္ဘာမြေ၏ ချုပ်နှောင်မှုက ထူထပ်လှရာ လူအများအပြားမှာ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများအတွင်း မိမိကိုယ်ကို ချိပ်ပိတ်ထားကြသည် သို့မဟုတ်ပါက လူသားများကို စားသုံးကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ကြီးအဖြစ် သွန်းလုပ်ပြီး မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံကြသည်။ ဤပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝလှပြီး လူလည်း မများသဖြင့် ကျင့်ကြံရန် လုံလောက်လှသည်။ ဤအချက်နှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိမရှိမသိရသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုနှစ်ဦးက လီယန်ချူကို ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှသည်။

လီယန်ချူသည် ကျွန်းပေါ်တွင် ရက်ဝက်ခန့် လှည့်လည်သွားလာရင်း အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်။ ဤနေရာရှိ လူများအားလုံးမှာ စင်ကြယ်စွာ ကျင့်ကြံနေသူများ ဖြစ်ကြပြီး မိစ္ဆာကျင့်စဉ်၊ စုန်းအတတ်များကို ကျင့်ကြံခြင်း မရှိကြပေ။ ထိုနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန်ထူထပ်လှသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် လူသားများကို စားသုံးပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လုယူရန် မလိုအပ်ပေ။ ဤတစ်ကြိမ် ပင်လယ်ပြင်သို့ထွက်၍ နတ်ဘုရားရှာဖွေခြင်းသည် သူ့အား ကြီးမားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းအားလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားဆန်သည့် အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း သူ ဤကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူများက သူ့အား အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိစေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်းပေါ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ ပိုမိုနက်နဲသော နေရာသို့ ဆက်လက်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ မီးနဂါးကျွန်း၏ ကျွန်းအရှင် လီလုံမှာမူ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျွန်းအချို့ကိုသာ သိရှိသော်လည်း ဤကျွန်းပေါ်ရှိ တာအိုဆရာများမှာမူ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ ဆက်သွယ်မှု မရှိကြပေ။

ယခုအချိန်တွင် မိုးချုပ်လုနီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူသည် ပင်လယ်ပြင်ထက်၌ ဆက်လက်ပျံသန်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ကျွန်းပေါ်တွင် ကျွေ့ဟွာသည် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး ရွှေကျီးကန်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ဝဲပျံနေလျက် နေမင်းကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သံစားဝက်ဝံ မှာမူ ကွက်လပ်တစ်ခုပေါ်တွင် မှောက်လျက် အိပ်ပျော်နေပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ရေတံခွန်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ကြည့်ရတာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

လီယန်ချူသည် နန်းတော်တစ်ခုအတွင်း၌ အခြေချလိုက်ပြီး ယနေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရှခေတ်က တာအိုဆရာများနှင့် သူတို့ပြောပြချက်အရ ရှန်းမင်းဆက်ခေတ်ကတည်းက ဤနေရာသို့ လာရောက်ကျင့်ကြံခဲ့သည့် မြေပြင်နတ်ဘုရားအကြောင်းကို ပြန်လည်တွေးတောမိကာ အလွန်ပင် ခံစားလိုက်ရရှာသည်။

"ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုက မကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုက စေတနာတရားကို တိုးပွားစေတယ်... ဘက်လိုက်မှု ရှိနိုင်ပေမယ့် ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေအောက်မှာတော့ ဒါက တကယ်ပဲ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိနေတာပဲ"

ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားရှာဖွေခြင်း ပြီးနောက် ဤဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သာမန်မဟုတ်သော ထူးခြားသည့် အရသာအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းကို ယှဉ်နိုင်သော နတ်ဘုရားကျွန်း မရှိသေးပေ။

"ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရားကျွန်းကြီးကို တစ်ယောက်ယောက်က ကြီးမားတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားနဲ့ နတ်ဘုရားကျောက်တုံးထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့တာ... အဲဒီ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားတွေ၊ တာအိုဆရာတွေရဲ့ ကျဆုံးရာကလည်း မရေမရာ ဖြစ်နေတော့... အဲဒီတုန်းက အတိအကျ ဘာကိစ္စ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲမသိဘူး"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေးတောဆင်ခြင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုစဉ် ပြင်ပမှ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လီယန်ချူ တံခါးဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်ရာ ဂူကျောင်းတစ်ခု၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းရောင်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤအလင်းရောင်ဝိုင်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး အတွင်း၌ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှည့်ပတ်ကခုန်နေလျက် တိမ်တိုက်များကို မှုတ်ထုတ်နေသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လီယန်ချူ သိရှိသည်မှာ ထိုနေရာသည် လှိုင်းနာခံဆောင် ဖြစ်ပြီး ယခင်က အမျိုးသမီးနတ်ဘုရားတစ်ပါး ကျင့်ကြံခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာသည် ထိုနေရာ၌ ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကောင်းကင်နဂါးကိုယ်ပွား သွေးမျိုးဆက်မှာ စင်ကြယ်လှသဖြင့် မီးနဂါးကျွန်းမှ ပြန်လာကတည်းက အာရုံခံမိခြင်းများ ရှိနေခဲ့ရာ ယခုကြည့်ရတာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်အောင်မြင်သွားပုံရသည်။

ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လှပချောမောလှသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှကာ မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာ ရေကန်စိမ်းရောင်ရှိသဖြင့် အနောက်ဘက်ဒေသ က မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကောင်းကင်နဂါးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှည်လျားလှကာ အကြေးခွံများထံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပနေလျက် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ အလင်းရောင်ဝိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် လွှမ်းခြုံထားလျက် ထင်ရှားစွာပင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် နတ်ဘုရားနိမိတ်ပုံရိပ်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ လီယန်ချူ၏အနားသို့ ရောက်ရှိလာလျက် သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ခုန်ဝင်လိုက်တော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ နယ်ပယ် ကျော်ဖြတ်အောင်မြင်သွားပြီ"

ကျွေ့ဟွာတစ်ကိုယ်လုံးသည် သစ်ပင်ထက်က ဝက်ဝံငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလျက် ပြုံး၍ ပြောရှာသည်။

သူမ၏ ပေါင်တံများမှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားလှပြီး စပါးအုန်းဖြူကြီးနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ဆွဲထားသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းမှာလည်း အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသဖြင့် လီယန်ချူကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲအောင် ဖိကပ်ထားသည်။

လီယန်ချူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှသော တင်ပါးကို အထက်သို့ အနည်းငယ် ပင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

"စောစောက အာရုံခံမိတာက တကယ်ပဲ မဆိုးပါဘူး။ နယ်ပယ် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ကျွေ့ဟွာသည် သူ၏ ပါးပြင်ကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ မေးကို မော့လျက်

"နယ်ပယ် ကျော်ဖြတ်တာက ကျွန်မအတွက်တော့ ထမင်းစား ရေသောက်သလိုပဲ လွယ်ကူပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ထားလျက် အလွန်ပင် မာနဝင့်ကြွားနေသည့် ပုံစံလေး ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

"ဒါဆို နောက်နောင် မင်းက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ မဟာသူတော်စင်ကြီး လုပ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာမြေရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကောင်းကင်နဂါး လုပ်မှာလား"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားရပြီးမှ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်ခုက ပဋိပက္ခမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သဘာဝကျကျပဲ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ မဟာသူတော်စင်ကြီးက ပိုပြီးတော့ ဂုဏ်ရှိတာပေါ့။ နောက်နောင် ကျရင် ငါက နင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်"

အခန်း (၁၁၅၄) မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က ကျင့်ကြံသူများ

ကျွေ့ဟွာသည် မီးနဂါးကျွန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကောင်းကင်နဂါး သွေးမျိုးဆက်များမှာ ဆူပွက်ထကြွလာခဲ့ပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်ရည် စွမ်းဆောင်ရည်တစ်ခုလုံးကို သိသိသာသာ မြင့်တက်စေခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မ သည် သူမအတွက် ဖြတ်တောက်ပေးခဲ့သော ဤကိုယ်ပွားနှစ်ခုမှာ တကယ်ပင် သာမန်မဟုတ်လှပေ။ ကိုယ်ပွားတစ်ခုက ကျင့်စဉ်စွမ်းအား မြင့်တက်လာလျှင်ပင် မူလအစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်ပါ လိုက်ပါမြင့်တက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက သူမအား ကျွန်းပေါ်ရှိ အဖြစ်အပျက်များနှင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အကြောင်းအရာအချို့ကို ပြောပြလိုက်ရာ ကျွေ့ဟွာသည် ကြားရသည်နှင့် ချက်ချင်း မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

"ငါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဒီလောက်တောင် အရေးကိစ္စတွေ အများကြီး လွဲချော်သွားရတယ်ပေါ့။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒီ ပန်းပွင့်ဆန်းကြီးကို လွှတ်ပေးဖို့ ကြံစည်နေတယ်ဆိုတော့... အကယ်၍သာ ငါ ရှာတွေ့လို့ကတော့ သူ့ကို အပြတ် ရှင်းပစ်မယ်"

ကျွေ့ဟွာက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"အဲဒီလူမှာ အလွန်ဆန်းကြယ်တဲ့ အလံငယ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ နတ်ဘုရားတန်ခိုးစွမ်းအား နဲ့ သူ့ကို ချုပ်နှောင်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်"

လီယန်ချူက ပြောရင်းပြောရင်းဖြင့် မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။

ကျွေ့ဟွာက မာနဝင့်ကြွားစွာဖြင့်

"ဒါပေါ့... သဘာဝကျကျပဲလေ။ ငါက နောက်နောင်ကျရင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ မဟာသူတော်စင်ကြီး ဖြစ်လာမှာပဲဥစ္စာ။ အဲဒီလို လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုတာ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရသလို လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စပဲ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

"လေးစားပါဘိ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်...

ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ စင်ကြယ်လင်းလက်နေပြီး တောင်ပတ်လည်ခန့်ကြီးမားသော သံစားဝက်ဝံ ကြီးတစ်ကောင်သည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ကောင်းကင်ထက်၌ ဖြတ်သန်းပျံသန်းနေသည်။ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် နှစ်စင်းစလုံး တည်ရှိနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် သံစားဝက်ဝံကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်တစ်ခွင် ဖြတ်သန်းပျံသန်းနေပြီး ကျွေ့ဟွာသည်လည်း သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။

သံစားဝက်ဝံ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ သိပ်သည်းကျစ်လစ်ကာ ထူထပ်လာပြီး သွေးလေအရှိန်အဝါမှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် မသိမသာအတွင်းမှာပင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဦးကမ္ဘာဦး သားရဲကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ကြောင်ငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှေးစက်နေသည်။

ရွှေကျီးကန်းငယ်သည်လည်း အတောင်ပံများကို ဖြန့်ခတ်ကာ လီယန်ချူ၏အနားတွင် ဝဲပျံနေလျက် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်အာရုံများ လွင့်မျောနေပြီး လက်ကြီးတစ်ဖက်ကမူ ကြောင်ငယ်လေး၏ ခေါင်းမှအမြီးအထိ မရပ်မနား ပွတ်သပ်ပေး နေမိသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မျက်လုံးများကို မှေးစက်ထားလျက် အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်လေးပင် တင်းအိသွားရသည်။

သူမအနေဖြင့် အသံမထွက်မိအောင် အစွမ်းကုန် အောင့်အီးထားချင်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်အစုံက ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပြီး အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျွေ့ဟွာသည် အော်ဟစ်ညည်းတွားသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြောင်... မြောင်... မြောင်..." ဟု အော်လိုက်ရှာသည်။

ဤအမြင်ပုံရိပ်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ တကယ်ပင် ကြည်နူးစရာကောင်းလှသည်။

ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးက အဆုံးအစမရှိလှပေ။ အားလပ်ချိန်များတွင်မူ လီယန်ချူသည် လက်ထဲ၌ ဖုန်လိုင်ကျွန်းမှ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အမွေအနှစ်ကျမ်းစာဖြစ်သည့် ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။ ၎င်းအထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကျင့်စဉ်များမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

ဤအရာမှာ နတ်ဘုရားများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သော နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ဝူယွဲ့ (တောင်ကြီးငါးလုံး) ၏ အစစ်အမှန်ပုံသဏ္ဍာန်ကို အခြေခံထားကာ အဆောင်စာလုံးများနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များ ထည့်သွင်းဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အချိန်အတော်ကြာ ဖတ်ရှုပြီးနောက်မှ ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေလျက် မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် ဖြူစင်ကြည်လင်နေသော ရွှေကျီးကန်းငယ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် လက်ချောင်းများဖြင့် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်းငယ်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပြီး အမွှေးအတောင်များမှာလည်း အလွန်လှပကာ ကိုင်တွယ်ကြည့်ရှုရသည်မှာ အလွန်ပင် နူးညံ့ပြီး ချောမွတ်လှသည်။

ရွှေကျီးကန်းငယ်၏ မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာ ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ ဖြူစင်တောက်ပနေသည်။ ၎င်းသည် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ခတ်ကာ လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကို ပွတ်သပ်နေလျက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ပြသနေသည်။

'ဒါက ဘာလို့ ရွှေရောင်ကြက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေရသလိုမျိုး ခံစားချက်ဖြစ်နေရတာလဲ' လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ရွှေကျီးကန်းငယ်ကို ပွတ်သပ်ရသော လက်တွေ့ခံစားချက်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် လီယန်ချူသည် လက်မလွှတ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ရွှေကျီးကန်းငယ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်းငယ်သည် စူးရှလင်းလက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အတောင်ပံများကို ဖြန့်ခတ်ကာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အမွှေးအတောင်များမှာ ပိုးထည်ကဲ့သို့ပင် ချောမွတ်ပြီး လှပလွန်းလှသည်။

လီယန်ချူက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်

"ရွှေကျီးကန်းငယ်ကို ကိုင်တွယ်ရတာ ဒီလောက်တောင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး။ ကြည့်ရတာ နောက်နောင်ကျရင် ကြောင်တင်မကဘဲ ငှက်ပါ ပွတ်သပ်ပေး လို့ ရပြီပဲ"

သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားကျွန်းတစ်ကျွန်းသို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြန်ရာ ထိုနေရာတွင် ရုပ်ရည်ခန့်ညားပြီး ချောမောလှပကာ သာမန်မဟုတ်သော အရှိန်အဝါများရှိကြသည့် လူငယ်မောင်မယ်တစ်စုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ဝတ်စုံဖြူများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး တရားထိုင်လျက် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျမ်းစာပို့ချချက်များကို အာရုံစိုက်နားထောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဘေးတစ်ဖက်မှနေ၍ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေမိပြီး မသိမသာအတွင်းမှာပင် စိတ်အာရုံများ လွင့်မျောသွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ရသည်။

'ဒါက... သူ ဟောပြောနေတာက ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာ မဟုတ်ပါလား'

သူသည် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ကြည့်လိုက်ရာ ဤသက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီး ဟောပြောနေသော အကြောင်းအရာများမှာ သူ ဖတ်ရှုခဲ့သည့် ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာလောက် နက်နဲမှုမရှိသော်လည်း အချို့သောနေရာများတွင် ဆင်တူသယောင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူက ခေါင်းခါပြကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးက သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ညင်သာသော လေသံဖြင့် ဆိုလာခဲ့သည်။

"မိတ်ဆွေက အသိမပေးဘဲ ဝင်ရောက်လာပြီး အဘွားအိုရဲ့ ကျမ်းစာပို့ချချက်ကို နားထောင်ပြီးတော့မှ အခုကျတော့ ခေါင်းခါပြီး ထွက်ခွာဖို့ လုပ်နေတယ်ဆိုတော့... ဒါက အဘွားအိုရဲ့ ကျမ်းစာကို အထင်သေးတာလား"

ဤစကားသံမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှပြီး ချက်ချင်းပင် လီယန်ချူ၏ နားစည်အနားသို့ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားသော လူငယ်ကျင့်ကြံသူ မောင်မယ်များမှာမူ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ရှိပုံမရပေ။

"အသိမပေးဘဲ ဝင်ရောက်လာပြီး ဘေးကနေ နားထောင်မိတာက တကယ်ပဲ မလျော်ကန်ပါဘူး။ အခုလည်း အသိမပေးဘဲ ထွက်ခွာဖို့ လုပ်တာက အနည်းငယ် ရိုင်းပျရာ ရောက်သွားတဲ့အတွက် မိတ်ဆွေအနေနဲ့ အပြစ်မယူပါနဲ့ဦး"

လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီကာ အလေးအမြတ် ပြုလိုက်သည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားချောမောလှပြီး အမူအရာမှာလည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသဖြင့် လူအများကို အလွယ်တကူပင် ကြည်ညိုသဒ္ဓါပွားစေသည်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးသည်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားရပြီးမှ ခေါင်းခါပြသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဘွားအိုမှာ မေးစရာတစ်ခု ရှိနေတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ... မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်ဗျာ" လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"စောစောက အဘွားအို ဟောပြောခဲ့တဲ့ 'ထိုက်ရွှမ်းတုန်မင်းကျမ်း' ကို မိတ်ဆွေက နားထောင်ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ခေါင်းခါခဲ့တာလဲ။ ဘယ်နေရာမှာ လွဲချော်မှုတွေ ရှိနေလို့လဲဆိုတာ ညွှန်ပြပေးလို့ ရမလား"

သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ခဏသာ နားထောင်ခဲ့မိတာမို့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မမြင်နိုင်ပါဘူး။ ညွှန်ပြပေးဖို့ဆိုတာကတော့ ပိုပြီးတော့တောင် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ -

'သြော်... ဒီကျင့်စဉ်က သူမတို့ဆီမှာတော့ ထိုက်ရွှမ်းတုန်မင်းကျမ်း လို့ ခေါ်တာကိုး' ဟု တွေးမိသွားသည်။

သို့သော်ငြား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသေးဘဲ အနက်ရှိုင်းဆုံး အကြောင်းအရာတွေကို ပြောဆိုရန် မသင့်တော်သဖြင့် သူက ဆက်လက်၍ ဘာမှမပြောတော့ပေ။

သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးက သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုပြီးမှ -

"မပြောချင်ဘူးဆိုရင်လည်း အဘွားအိုအနေနဲ့ ဇွတ်မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ကျင့်ကြံသူ အတော်များများမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

'ဝါယွီကျိရန် က စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲသွားတာလား'

သူတို့သည် ဤသက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီး၏ ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်လှသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အံ့သြချီးကျူးမိကြသည်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးသည် သူတို့အတွက် ကျမ်းစာများကို ဆက်လက်ပို့ချပေးနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အသက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက လီယန်ချူထံသို့ လက်အုပ်ချီကာ -

"ကျွန်တော့်နာမည်ကတော့ 'ယန့်ဖျင်' လို့ ခေါ်ပါတယ်။ မိတ်ဆွေက ကြည့်ရတာ မျက်နှာစိမ်း ဖြစ်နေပုံရလို့ ဘယ်ကနေ လာတာလဲမသိဘူး"

ဟု မေးမြန်းလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူက

"ကျုပ်က ရှန်းကျိုး (အလယ်ပိုင်းဒေသ) ကနေ လာခဲ့တာပါ။ ပင်လယ်ပြင်ကိုထွက်ပြီး နတ်ဘုရားတွေကို ရှာဖွေစူးစမ်းဖို့ လာခဲ့တာ"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် ယန့်ဖျင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။

"သြော်... ရှန်းကျိုးက မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေတာကိုး။ ဒီနေရာကို နတ်ဘုရားရှာဖွေဖို့ လာခဲ့တဲ့သူ မတွေ့ရတာ အတော်လေး ကြာခဲ့ပါပြီ"

ဟု ဆိုကာ သူ၏ လေသံမှာလည်း ပေါ့ပါးသွက်လက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဆိုခဲ့ကြရာ လီယန်ချူ သိရှိလိုက်ရသည်မှာ ယန့်ဖျင်သည် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မဟာရှမင်းဆက် ခေတ်ကတည်းက ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ ဤ ကျိကျင့်ကျွန်း ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်အမြင်အရဆိုရင် မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ဒီကျွန်းပေါ်မှာပဲ ခဏလောက် အခြေချ နေထိုင်သင့်ပါတယ်။ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးထက်မှာ လှိုင်းတံပိုးတွေက အရမ်းကြမ်းတမ်းလှတာမို့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာ စိုးရိမ်ရတယ်"

ယန့်ဖျင်က ဆိုသည်။

လီယန်ချူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားရပြီး -

"ဒီလောက်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ယန့်ဖျင်က -

"ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ သားရဲကြီးတွေ ရှိနေပြီး တိုက်ခိုက်မှုတွေ မကြာခဏ ပြုလုပ်တတ်သလို ဖြတ်သန်းသွားလာတဲ့ နတ်ဘုရားရှာဖွေသူ ကျင့်ကြံသူတွေကိုလည်း လိုက်လံဖမ်းဆီး သတ်ဖြတ်တတ်ကြတယ်"

ဟု ရှင်းပြသည်။

သားရဲကြီးတွေက နတ်ဘုရားကျွန်းကို တိုက်ခိုက်တယ် ဟုတ်လား... လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လျက် -

"ပင်လယ်ပြင်ထဲက သားရဲကြီးတွေက ဘာဖြစ်လို့ နတ်ဘုရားကျွန်းကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန့်ဖျင်က -

"အဲဒီ သားရဲကြီးတွေအတွက်ကတော့ ကျုပ်တို့လို ကျင့်ကြံသူတွေ က အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ အားဖြည့်ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေပဲဥစ္စာ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက -

"မိတ်ဆွေအနေနဲ့ အခြား ကျွန်းကြီးတွေနဲ့ကော ဆက်သွယ်မှု ရှိပါလား။ အဲဒီနေရာတွေရဲ့ အခြေအနေကကော ဒီလိုပဲလား"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန့်ဖျင်က ခေါင်းခါပြကာ -

"ကျုပ်ကတော့ အခြား ကျွန်းကြီးတွေကို မရောက်ဖူးပါဘူး။ ဒီကျွန်းပေါ်မှာတင် ကျင့်ကြံသူ ပေါင်းထောင်ချီ ရှိနေတာဆိုတော့ ကျုပ်တောင် အကုန်လုံးကို မသိသေးပါဘူး"

ဟု ပြန်ပြောသည်။

ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများတွင် အများအားဖြင့် စင်ကြယ်စွာ ကျင့်ကြံနေသူများနှင့် ဒုက္ခစရိယာ ကျင့်ကြံနေသူများသာ အများစု ဖြစ်ကြပြီး အချို့သူများတွင် မိမိတို့၏ အမွေအနှစ်ဂိုဏ်းများ ရှိကြသည်။ ဥပမာ - အပြင်ဘက်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးမှာ ဝါယွီကျိရန် ဟု ခေါ်တွင်ပြီး ကျွန်းပေါ်ရှိ မြေပြင်နတ်ဘုရား နှစ်ဦးနှင့် ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို မောင်နှမများ ဖြစ်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ဤယန့်ဖျင်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဆိုခဲ့ရာတွင် ယန့်ဖျင်က အမြဲတမ်း ချီးကျူးပြောဆိုနေသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ချင်းဝေဇီ ကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

ယန့်ဖျင်က သက်ပြင်းချကာ -

"ချင်းဝေဇီကတော့ ကျွန်းပေါ်မှာ အလွန်အဆန်းကြယ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်စွမ်းအားက အဆုံးအစမရှိ နက်နဲတယ်။ ပင်လယ်ပြင်က သားရဲကြီးတွေ ကျွန်းပေါ်ကို တက်လာတဲ့အခါတိုင်း နောက်ဆုံးမှာတော့ ချင်းဝေဇီကပဲ ဘေးအန္တရာယ်အားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့တာပါ"

ဟု ဆိုသည်။

ထင်ရှားစွာပင် ဤချင်းဝေဇီမှာ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အလွန်ပင် လေးစားအားထားရသူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ထပ်မံ၍ -

"ရှေးယခင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး အစီရင်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေ အကုန်လုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတဲ့ ကိစ္စကို မိတ်ဆွေ ယန့် အနေနဲ့ သိရှိခြင်း ရှိလား"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာပြောတယ်..." ယန့်ဖျင် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးကုန်ပြီ ဟုတ်လား"

ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက အဖြစ်အပျက်များ၏ အစအဆုံးကို ရှင်းပြလိုက်ရာ ယန့်ဖျင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေ က လူ့ပြည်ရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေကို လာရောက်ဖျက်ဆီးခဲ့တာဆိုရင်... ဘာဖြစ်လို့ ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းတွေကတော့ ကျန်ရစ်နေရတာလဲ"

သူက ချက်ချင်းပင် ဤအချက်ကို ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက -

"ဒါကလည်း ကျုပ်ရဲ့ သံသယတစ်ခုပါပဲ။ ကျုပ် ပင်လယ်ပြင်ကိုထွက်ပြီး နတ်ဘုရားရှာဖွေရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုကလည်း ဒီအတွက်ကြောင့်ပါပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

ယန့်ဖျင်က ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် -

"ဒီကိစ္စက အလွန်ကြီးမားပြီး ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းတွေရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာမို့ ကျုပ် မိတ်ဆွေကို ချင်းဝေဇီဆီ လမ်းညွှန်ပေးပါ့မယ်။ အတူတူ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းဝေဇီနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသောအခါမှ အလွန်ပင် မာနကြီးလှသော ဤဓားကျင့်ကြံသူက သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ဤမျှလောက်အထိ လေးစားအားကိုးနေရသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

ချင်းဝေဇီသည် အရပ်ရှစ်ပေခန့် ရှိပြီး မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပလှကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းတာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်ဘုရားဆန်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေကာ မျက်နှာထက်တွင်လည်း နူးညံ့သော အပြုံးများ ရှိနေသဖြင့် လူအများကို အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

တစ်ကြိမ်မျှ တွေ့ဆုံရုံမျှဖြင့်ပင် ဤသူသည် ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

ယန့်ဖျင်က အဖြစ်အပျက်များကို ရှင်းပြနေစဉ်အတွင်း ချင်းဝေဇီသည် ဘေးမှနေ၍ နားထောင်နေခဲ့ပြီး အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှသည်။

ချင်းဝေဇီသည် နားထောင်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ -

"ကျွန်တော်က မဟာရှန်းမင်းဆက် ခေတ်ကတည်းက ဒီနေရာကို ရောက်ရှိလာခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပါ။ ဒါပေမဲ့ မိတ်ဆွေ ပြောပြတဲ့ အခြေအနေတွေကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသလိုမျိုး ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်းဝေဇီက -

"မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်တုန်းက ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေကို ကိုးကွယ်ကြပြီး အမွှေးတိုင်နံ့သာတွေ အလွန်ထူထပ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာသခင်က ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းအတတ်ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး လူ့ပြည်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးကြီး ကြုံတွေ့ရတော့မယ်ဆိုတာကို တွက်ချက်မိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြီး ငရဲပြည်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက 'ဆန်းရှန်းကျောက်တုံး' ( ဘဝသုံးပါးကျောက်တုံး) ရဲ့ အရှေ့ကို သွားရောက်ပြီး ပုံရိပ်အတော်များများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

"ဆန်းရှန်းကျောက်တုံး ဟုတ်လား" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ငရဲပြည်ရဲ့ ဆန်းရှန်းကျောက်တုံးက အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နဲ့ အနာဂတ်ရဲ့ အခြေအနေတွေကို ရောင်ပြန်ဟပ်ပြသနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်"

ချင်းဝေဇီက ရှင်းပြသည်။

"ဒါဆိုရင် မိတ်ဆွေက အတိအကျ ဘာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတာလဲ"

လီယန်ချူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကပ်ဘေးကြီးပါပဲ... လူ့ပြည်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ကပ်ဘေးကြီး ။ ကောင်းကင်ယံကြီးက ကြီးမားတဲ့ အပေါက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ကွဲအက်သွားပြီး အတွင်းထဲမှာ ပျက်စီးခြင်း အရှိန်အဝါတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ နတ်ဘုရားလောကတစ်ခုလိုပဲ ထင်ရသဖြင့် အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်လုံး ကောင်းကင်ကို ပျံတက်သွားကြပြီး အထဲကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြကာ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ကြတော့ပါဘူး"

ချင်းဝေဇီသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း ထိတ်လန့်နေဆဲပင် ရှိသေးသည်။

"ပျက်စီးခြင်းနယ်မြေ ကိုး" လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

"မိတ်ဆွေက အဲဒီနေရာက ဘာနေရာလဲဆိုတာကို သိရှိနေတာလား"

ချင်းဝေဇီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျုပ်လည်း အခြားသူတွေ ပြောပြတာကို ကြားဖူးတာပါ။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲမှာ စာသားအနည်းငယ် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာကိုတော့ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး လူ့ပြည်မှာ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာခဲ့ဖူးတယ်"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"အဲဒီတုန်းကတော့ ကျုပ် အဲဒီနေရာကို ဘာခေါ်လဲဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကျုပ် နဲ့ ဆရာ လည်း အလွန် အံ့အားသင့်ခဲ့တာ။ အဲဒီ ပုံရိပ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ဆရာက ဆန်းရှန်းကျောက်တုံးအရှေ့မှာ နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ထပ်မံမြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်"

ချင်းဝေဇီက ဆိုသည်။

"အဲဒီမှာ ကောင်းကင်လူသား အမြောက်အမြား လူ့ပြည်ကို ဆင်းသက်လာခဲ့ကြပြီး လူ့ပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါတွေကို စုဆောင်းခဲ့ကြသလို လူ့ပြည်မှာ ကျန်ရစ်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကိုလည်း လိုက်လံသတ်ဖြတ် ရှင်းလင်းခဲ့ကြတာမို့ အလွန် တုန်လှုပ်စရာကောင်းတယ်"

ယခုအချိန်တွင် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ မိသောအခါ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် မြင့်မားလှသော ချင်းဝေဇီပင်လျှင် မျက်နှာအမူအရာ တုန်လှုပ်သွားရရှာသည်။

ဘေးနားရှိ ယန့်ဖျင်မှာလည်း အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လျက် -

"မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်ကတည်းက ကောင်းကင်လူသားတွေက လူ့ပြည်ကို လာရောက်သန့်စင် ရှင်းလင်းခဲ့ဖူးပြီး ပျက်စီးခြင်းနယ်မြေကိုလည်း လူ့ပြည်မှာ ဖွငိ့လှစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူတွေကို မျှားခေါ်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား"

အံ့ဩစရာမရှိပါဘဲ ချင်းဝေဇီက ထိုအဖြစ်အပျက်များကို ကြည့်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသလိုမျိုး ခံစားချက် ရှိနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒီနောက်ပိုင်းကော ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ"

လီယန်ချူက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒီနောက်မှာတော့ ဆရာသခင်နဲ့ ကျုပ် လူ့ပြည်ကို ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ ဆန်းရှန်းကျောက်တုံးကို မြင်တွေ့နိုင်ဖို့အတွက် စစ်ဆေးချက်တွေကို ကျော်ဖြတ်ရစဉ်က ဆရာသခင်က ဒဏ်ရာရရှိခဲ့တယ်။ ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အခြား မိတ်ဆွေအတော်များများကို ဒီကိစ္စကို ပြောပြခဲ့ပေမယ့် လူနည်းစုသာ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့ကြတာ"

ချင်းဝေဇီက သက်ပြင်းချသည်။

"အဲဒီနောက်မှာတော့ မိတ်ဆွေတို့က ပင်လယ်ပြင်ကိုထွက်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ကြတာပေါ့ ဟုတ်လား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျုပ်ရဲ့ ဆရာသခင်နဲ့ မိတ်ဆွေအချို့၊ ပြီးတော့ တပည့်အမြောက်အမြား အတူတူ ပင်လယ်ပြင်ကို ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းခရီးမှာတော့ သူတို့က သဘောထားကွဲလွဲပြီး လမ်းခွဲသွားခဲ့ကြတာမို့ ကျုပ်တစ်ဦးတည်းသာ ဆရာသခင်နဲ့အတူ ဒီကျိကျင့်ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တာ"

ချင်းဝေဇီက ရှင်းပြသည်။

"မိတ်ဆွေရဲ့ ဆရာသခင်က ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းတွေဟာ ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိရှိနေတာလား"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"ကျုပ်ရဲ့ ဆရာသခင်ကို 'နတ်ဗေဒင်' လို့ ခေါ်ဆိုကြပြီး သူက ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းတွေဟာ မသိနိုင်သော နယ်မြေ ဖြစ်လို့ ကပ်ဘေးတွေကို ရှောင်တိမ်းနိုင်တယ်ဆိုတာ တွက်ချက်မိခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အပြည့်အဝတော့ မသေချာခဲ့ပါဘူး။ လူ့ပြည်ကြီး ပျက်စီးတော့မယ့် အခြေအနေအောက်မှာ အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့တာမို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပါ"

ချင်းဝေဇီက ဆိုသည်။

"အဲဒီတုန်းက မိတ်ဆွေရဲ့ ဆရာသခင်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေထဲမှာ 'ချင်' လို့ ခေါ်တဲ့သူ ရှိလား"

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ချင်က အဲဒီတုန်းက ခွန်လွန် ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပါ။ အသက်ရှည်ခြင်းအတတ်ကို လေ့ကျင့်ထားသလို ဝူလုံတံဆိပ် ( နဂါးငါးကောင်တံဆိပ်) ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားတယ်။ သူက ကျုပ်ဆရာသခင်နဲ့ လမ်းခွဲသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်"

ချင်းဝေဇီ က ဆိုသည်။

'ကြည့်ရတာ ထန်ဇီယွဲ့ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ပြောပြတဲ့ မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရား ချင် ဆိုတာ ဒီလူပဲ ဖြစ်ရမယ်'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုမြေပြင်နတ်ဘုရားမှာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသဖြင့် လီယန်ချူအနေဖြင့် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ ဆက်လက်၍ ခရီးထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျုပ်မှာ မရှင်းလင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ ကောင်းကင်လူသား တွေနဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား တွေဟာ တစ်မျိုးတည်းပဲလား"

လီယန်ချူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက မဟာရှန်းမင်းဆက်က ကိုးကွယ်ကြတဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေဟာ... အချို့က ကျားခေါင်းနဲ့ လူကိုယ်ခန္ဓာ၊ အချို့က မြွေခေါင်းနဲ့ လူကိုယ်ခန္ဓာ ရှိကြပြီး အခြေခံအားဖြင့် လူသားပုံသဏ္ဍာန် မဟုတ်ကြပါဘူး"

"နတ်လူသားမျိုးနွယ်တွေကတော့ နတ်ဘုရားလောက ရဲ့ အထက်ပိုင်းမှာ နေထိုင်ကြပြီး သူတို့နဲ့ တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ပါဘူး"

ချင်းဝေဇီက ရှင်းပြသည်။

"အသူရာလောက ရဲ့ နတ်ဘုရားတွေပေါ့ ဟုတ်လား"

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် ယခင်က ထျန်ကျူးလျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌ အသုရာလောက၏ နတ်ဘုရားများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းတို့၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းကတော့ ဒီလိုနာမည်မျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ကျုပ်တို့ကတော့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားလို့ပဲ ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတာပါ။ နောက်ပိုင်း မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်က ကျင့်ကြံသူတွေ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးမှသာ ဒီနာမည်ကို သိခဲ့တာ"

ချင်းဝေဇီက ဆိုသည်။

လီယန်ချူ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သမိုင်းကြောင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည့် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများမှာ တကယ်တော့ အသူရာလောက၏ နတ်ဘုရားများ ဖြစ်နေကြသည်ပေါ့။

"အဲဒီ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတွေက နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားကြလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး၊ ဆရာသခင်က ဆန်းရှန်းကျောက်တုံးပေါ်မှာ အဲဒီ အဖြစ်အပျက်တွေကို မြင်တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်ပြီး ရှန်းကျိုးမြေပြင်ကနေ ဝေးကွာတဲ့ ဒီနေရာကို လာရောက်ခဲ့ကြတာပါ "

ချင်းဝေဇီက ခေါင်းခါပြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေးတောဆင်ခြင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

'အဲဒီတုန်းက လူ့ပြည်ကို လုယူဖို့အတွက် အသူရာလောကနဲ့ ကောင်းကင်လူသားတွေကြားမှာ စစ်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့တာလား'

သို့မဟုတ်ပါက နောက်ကွယ်တွင် အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသေးသလား။

"မဟာရှမင်းဆက်ရဲ့ နောက်ဆုံးခေတ်တုန်းက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေ ပျက်စီးသွားပြီး ကောင်းကင်လူသားတွေက လူ့ပြည်ကို သန့်စင်ရှင်းလင်းခဲ့တာက... အရင်တစ်ကြိမ်က အကြောင်းရင်းနဲ့ပဲ တူညီနေတာလား"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဒါက မဟုတ်သေးဘူး... အကယ်၍ မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်တုန်းက လူ့ပြည်ကို ကောင်းကင်လူသားတွေက တစ်ကြိမ် သန့်စင်ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး လူ့ပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါတွေကို သိမ်းပိုက်ခဲ့တယ်ဆိုရင်... ဘာဖြစ်လို့ မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်ကျမှ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံသန့်စင်ရှင်းလင်းရပြန်တာလဲ"

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ချင်းဝေဇီနှင့် ယန့်ဖျင်တို့သည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"လူ့ပြည်ရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ကြီးထွားလာတာကို စောင့်ဆိုင်းပြီးတော့မှ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံရိတ်သိမ်း တာမျိုးလား"

ယန့်ဖျင်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူသည် ဤအရာများကို ကိုယ်တိုင်မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသလို မဟာရှမင်းဆက်ခေတ် အလယ်ပိုင်းကတည်းက ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သန့်စင်ရှင်းလင်းခြင်း ကိစ္စရပ်များကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ဘဲ ဘက်မလိုက်သော အမြင်ဖြင့်သာ အကြံပြုချက် ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ယခုအချိန်မှာ လူ့ပြည်မှာ ပျက်စီးခြင်းနယ်မြေ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်လူသားတွေ ဆင်းသက်လာကာ လူ့ပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်ဆိုတာက... မဟာရှမင်းဆက်ရဲ့ နောက်ဆုံးခေတ်တုန်းက သူတို့အနေနဲ့ လူ့ပြည်ရဲ့ စနစ်ကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"ဒီအထဲမှာတော့ ကျုပ်တို့ မသိနိုင်တဲ့ မတော်တဆ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိနေပုံရတယ်"

ချင်းဝေဇီက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ဆိုသည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်ရဲ့ ချိတ်ဆက်မှု တံတား ကျိုးပြတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို တက်လှမ်းခြင်းလမ်းစဉ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့တာကိုး"

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် သူ့ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မိတ်ဆွေ... မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်တုန်းက ကောင်းကင်ကို တက်သွားတဲ့သူ ရှိလား"

လီယန်ချူက ယန့်ဖျင်ကို လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလွန် ရှားတယ်။ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် ရှင်သန်သွားနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရား သုံးပါးပဲ ရှိခဲ့ဖူးပြီး နောက်ဆုံးတစ်ပါးတက်လှမ်းသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နှစ်ပေါင်းခြောက်ရာကျော်အထိ တက်လှမ်းတဲ့သတင်း လုံးဝမကြားရတော့ပါဘူး"

ယန့်ဖျင်က ဆိုသည်။

လူသုံးဦးစလုံးသည် ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။

'မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်တုန်းက တက်လှမ်းခြင်းလမ်းစဉ်က အပြည့်အဝ မပြတ်တောက်သေးဘူးပေါ့။ ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်ရဲ့ ချိတ်ဆက်မှုတံတား ကျိုးပြတ်သွားတယ်ဆိုတာက မဟာရှမင်းဆက်ရဲ့ နောက်ဆုံးခေတ်မှာ တကယ်ပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှေးယခင်ကတည်းက ပေါ်ပေါက်ခဲ့တာလား'

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေးတောဆင်ခြင်သော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချင်းဝေဇီ၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ အရှည်လျားဆုံး ဖြစ်ပြီး မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူသည်လည်း ဤကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်၏ ချိတ်ဆက်မှုတံတား ကိစ္စကို မသိရှိပေ။

"ဒီလို သန့်စင်ရှင်းလင်းမှုမျိုးက နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးပြီး နှစ်ကြိမ်စလုံး အောင်မြင်ခဲ့တာ။ အခုအချိန်ကတော့ တတိယအကြိမ် သန့်စင်ရှင်းလင်းမှုပေါ့"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချသည်။

"မိတ်ဆွေ... ဖုန်လိုင် ဒါမှမဟုတ် ယင်ကျိုးကျွန်းရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို သိရှိခြင်း ရှိလား။ ကျုပ် သိရသလောက်ဆိုရင် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းက ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ"

လီယန်ချူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းက ရှေးဟောင်းမြင့်မြတ်တဲ့ နယ်မြေတစ်ခုပါ။ အဲဒီတုန်းက ပင်လယ်ပြင်ကိုထွက်ပြီး နတ်ဘုရားရှာဖွေစဉ်က ကျုပ်တို့လည်း အဲဒီနေရာကို ရှာဖွေခဲ့ကြပေမယ့် ကျယ်ပြောလှတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးက အဆုံးအစမရှိလှသလို ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်တွေနဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေတာမို့ ဒီကျိကျင့်ကျွန်းကို တွေ့ရှိပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရပ်တန့်လိုက်ရတာ ပဲ။ ဖုန်လိုင်နဲ့ ယင်ကျိုးရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကိုတော့ ကျုပ်လည်း မသိရှိပါဘူး"

ချင်းဝေဇီက ခေါင်းခါပြသည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းဝေဇီနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယန့်ဖျင်နှင့်အတူ ပခုံးချင်းယှဉ်၍ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ယန့်ဖျင်က သက်ပြင်းချကာ -

"မဟာရှမင်းဆက်ရဲ့ နောက်ဆုံးခေတ်တုန်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘဲ ဒီလို သန့်စင်ရှင်းလင်းမှုမျိုးက မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်နဲ့ ယခုခေတ်မှာပါ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာတယ်ဆိုတော့..."

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက -

"မိတ်ဆွေက ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံနေတာဆိုတော့ နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းဖို့ မတွေးတောမိဘူးလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ယန့်ဖျင်က ခေါင်းခါပြကာ -

"ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းပေါ်မှာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ကျင့်ကြံနေရတာက တရားအားထုတ်ဖို့ လုံလောက်လှပါတယ်။ အကယ်၍ အထက်ကို နက်လှမ်းသွားခဲ့ရင်တောင် လက်ရှိအခြေအနေလောက် ကောင်းမွန်ချင်မှ ကောင်းမွန်တော့မှာပါ"

ဟု ဆိုပြီး ခဏမျှ ရပ်တန့်ကာ ဆက်လက်၍ -

"ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ ကျုပ်လည်း တက်လှမ်းဖို့အတွက် ဘာမှ အာရုံခံစားမှုမျိုးကိုမှ မရရှိသေးတာမို့ တက်လှမ်းလို့လည်း မရပါဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက -

"ယခုအချိန်မှာ လူ့ပြည်ရဲ့ ခွန်လွန်တောင်၊ ချင်းချန်တောင်၊ ဟွာရှန်းတောင်နဲ့ လုံဟူရှန်းတောင် စတဲ့နေရာတွေမှာ တက်လှမ်းခြင်းနတ်ဘုရားအလင်းတန်းတွေ ပေါ်ထွက်နေပြီး လူအတော်များများလည်း တက်လှမ်းသွားခဲ့ကြပါပြီ"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယန့်ဖျင် ကြောင်အသွားရပြီးမှ ခေါင်းခါပြကာ -

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လူ့ပြည်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေထိုင်ရတာ ကြာလာတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်တော်လည်း တက်လှမ်းဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားလှပြီး နယ်မြေကလည်း အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ လက်ရှိအချိန်အထိ ဤပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ အတိုင်းအတာက မည်မျှအထိ ကြီးမားသည်ကို သူလည်း အတိအကျ မသိသေးပေ။

'ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းက ပင်လယ်ပြင်ပမှာလည်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့ပုံရတယ်။ ကျွန်းစုအားလုံးက ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ကြပြီး မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်ကတည်းက လူအများအပြား ဒီနေရာကို လာရောက်ခဲ့ကြတာကို ကြည့်ရင် သမိုင်းတစ်လျှောက် သန့်စင်ရှင်းလင်းမှုအားလုံးက ဒီနေရာကို ရှောင်ကွင်းသွားခဲ့တာ ထင်ရှားတယ်။'

'ဒါပေမဲ့ ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီအချက်က ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းရဲ့ ပျက်စီးခြင်းကို ပိုပြီးတော့ ဆန်းကြယ်သွားစေတယ်'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသည်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းပေါ်ရှိ နန်းတော် အဆောက်အဦးများအတွင်း၌ မိမိတို့၏ ကျင့်စဉ်အမွေအနှစ်များကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုနတ်ဘုရားများ ထွက်ခွာသွားစဉ်ကတည်းက မိမိတို့ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို ကြိုတင်သိရှိနေကြသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

'ထိုက်ပိုင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းမှာ မာကူနတ်သမီး က ပြောဖူးတာကတော့... သူမရဲ့ မိတ်ဆွေ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ ဟာ ဖုန်လိုင်ကျွန်းကနေ လာခဲ့တာလို့ ဆိုတယ်။ ဆိုလိုတာကတော့... အဲဒီအချိန်တုန်းက ဖုန်လိုင်ကျွန်းက မပျက်စီးသေးဘူးပေါ့။'

'နောက်ပိုင်း ပျက်စီးသွားခဲ့တာကတော့ ဒုတိယအကြိမ် သန့်စင်ရှင်းလင်းမှုနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေရမယ်' လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းဝေဇီနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယန့်ဖျင်နှင့်အတူ ပခုံးချင်းယှဉ်၍ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ယန့်ဖျင်က သက်ပြင်းချကာ -

"မဟာရှမင်းဆက်ရဲ့ နောက်ဆုံးခေတ်တုန်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘဲ ဒီလို သန့်စင်ရှင်းလင်းမှုမျိုးက မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်နဲ့ ယခုခေတ်မှာပါ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာတယ်ဆိုတော့...

" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက -

"မိတ်ဆွေက ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံနေတာဆိုတော့ နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်း ဖို့ မတွေးတောမိဘူးလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ယန့်ဖျင်က ခေါင်းခါပြကာ

"ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းပေါ်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးစွာ ကျင့်ကြံနေရတာက တရားအားထုတ်ဖို့ လုံလောက်လှပါတယ်။ အကယ်၍ အထက်ကို တက်လှမ်း သွားခဲ့ရင်တောင် လက်ရှိအခြေအနေလောက် ကောင်းမွန်ချင်မှ ကောင်းမွန်တော့မှာပါ"

ဟု ဆိုပြီး ခဏမျှ ရပ်တန့်ကာ ဆက်လက်၍ -

"ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ ကျုပ်လည်း တက်လှမ်း ဖို့အတွက် ဘာ အာရုံခံစားမှုမျိုးကိုမှ မရရှိသေးတာမို့ တက်လှမ်းလို့လည်း မရပါဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက -

"ယခုအချိန်မှာ လူ့ပြည်ရဲ့ ခွန်လွန်တောင်၊ ချင်းချန်တောင်၊ ဟွာရှန်းတောင်နဲ့ လုံဟူရှန်းတောင် စတဲ့နေရာတွေမှာ တက်လှမ်းခြင်းနတ်ဘုရားအလင်းတန်းတွေ ပေါ်ထွက်နေပြီး လူအတော်များများလည်း တက်လှမ်း သွားခဲ့ကြပြီ"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယန့်ဖျင် ကြောင်အသွားရပြီးမှ ခေါင်းခါပြကာ -

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လူ့ပြည်မှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးစနေထိုင်ရတာ ကြာလာတဲ့အခါကျတော့ ကျုပ်လည်း တက်လှမ်း ဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားလှပြီး နယ်မြေကလည်း အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ လက်ရှိအချိန်အထိ ဤပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ အတိုင်းအတာက မည်မျှအထိ ကြီးမားသည်ကို သူလည်း အတိအကျ မသိသေးပေ။

'ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းက ပင်လယ်ပြင်ပမှာလည်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့ပုံရတယ်။ ကျွန်းစုအားလုံးက ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ကြပြီး မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်ကတည်းက လူအများအပြား ဒဖိနေရာကို လာရောက်ခဲ့ကြတာကို ကြည့်ရင် သမိုင်းတစ်လျှောက် သန့်စင်ရှင်းလင်းမှုအားလုံးက ဒီနေရာကို ရှောင်ကွင်းသွားခဲ့တာ ထင်ရှားတယ်။'

'ဒါပေမဲ့ ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီအချက်က ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းရဲ့ ပျက်စီးခြင်းကို ပိုပြီးတော့ ဆန်းကြယ်သွားစေတယ်'

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသည်။

ဒါတင်မကသေးဘဲ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းပေါ်ရှိ နန်းတော် အဆောက်အဦးများအတွင်း၌ မိမိတို့၏ ကျင့်စဉ်အမွေအနှစ်များကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုနတ်ဘုရားများ ထွက်ခွာသွားစဉ်ကတည်းက မိမိတို့ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို ကြိုတင်သိရှိနေကြသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

'ထိုက်ပိုင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းမှာ မာကူနတ်သမီး က ပြောဖူးတာကတော့... သူမရဲ့ မိတ်ဆွေ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ ဟာ ဖုန်လိုင်ကျွန်းကနေ လာခဲ့တာလို့ ဆိုတယ်။ ဆိုလိုတာကတော့... အဲဒီအချိန်တုန်းက ဖုန်လိုင်ကျွန်းက မပျက်စီးသေးဘူးပေါ့။'

'နောက်ပိုင်း ပျက်စီးသွားခဲ့တာကတော့ ဒုတိယအကြိမ် သန့်စင်ရှင်းလင်းမှုနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေရမယ်'

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။