အခန်း (၁၁၅၅-၁၁၅၆)

အခန်း (၁၁၅၅) နတ်ဘုရားလောကသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း

လီယန်ချူသည် ကျိကျင့်ကျွန်းပေါ်တွင် မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က ဓားကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် ချင်းဝေဇီနှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးခဲ့ပြီးနောက် အကြောင်းအရာ အတော်များများကို သိရှိနားလည်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများ၏ နယ်မြေက ကျယ်ပြောလွန်းလှသည့်အပြင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော ကမ္ဘာဦးစည်းမျက်နှာ တရားဥပဒေများလည်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၌ နတ်ဘုရားများကို ဆက်လက်ရှာဖွေရန် မရွေးချယ်တော့ဘဲ ဝေမြို့သို့ ပြန်ရန်သာ ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

လူ့ပြည်လောကကြီးမှာ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသည့် အချိန်ဖြစ်ရာ သူ နတ်ဘုရားရှာဖွေရန် ထွက်ခွာနေစဉ်အတွင်း ကောင်းကင်လူသားများ ဆင်းသက်လာခြင်း သို့မဟုတ် ငရဲပြည်၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံရခြင်းစသည့် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်များ ဖြစ်ပွားပြီး ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားမှာကို သူ မလိုလားပေ။

သို့သော်လည်း အပြန်လမ်းတွင်မူ လီယန်ချူသည် မီးနဂါးကျွန်းသို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာရှိ ချိပ်ပိတ်အစီရင်ကို တစ်ချက် စစ်ဆေးခဲ့ရာ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် မိမိ၏ ဆံပင်တစ်ပင်ကို နှုတ်ယူကာ ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ရုပ်ရည်ခန့်ညားပြီး ချောမောလှပသော တာအိုရဟန်းပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုကိုယ်ပွား၏ ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး လက်ထဲ၌ လော့ဟွန်းခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် မီးတောင်ဝဘေးတွင် တရားထိုင်ကာ ထိုင်နေစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တန်အစီရင်များ ပြုလုပ်ကာ ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် နတ်ဘုရားအစီရင်စာလုံးများကို ပြန်လည်မွမ်းမံပြီးမှသာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

…………

ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း...

လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူ့ပြည်လောက၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် ပါးလွှာသော်လည်း၊ လမ်းမများပေါ်တွင်မူ ဈေးရောင်းဈေးဝယ် အော်ဟစ်သံများ၊ စည်ကားလှသော ဆိုင်ခန်းများနှင့် လမ်းမများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်မှာ ထမင်းစားချိန် ဖြစ်သဖြင့် ဝေမြို့၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မီးခိုးငွေ့များ တရိပ်ရိပ် တက်နေခဲ့သည်။

လောကီနယ်ပယ်မှ ဓားသမားအချို့သည် အရက်ဆိုင်များအတွင်း အမဲသားများကို အားရပါးရ စားသောက်နေကြပြီး၊ ပညာတတ် စာဆိုအချို့ကလည်း ကျယ်လောင်စွာ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြကာ လူသားတို့သည် အေးချမ်းသာယာစွာဖြင့် မိမိတို့၏ အလုပ်အကျွေးများကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချကာ -

"လူ့ပြည်လောကရဲ့ သာမန်ဘဝ မီးခိုးငွေ့တွေက သာမန်လူသားတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို အသိမ့်မောဆုံးပဲ ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံများကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ကျောင်းတော်အတွင်း တရားထိုင်ခြင်း၊ ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် လက်ဝှေ့ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

ကျိကျင့်ကျွန်းပေါ်ရှိ ဝါယွီကျိရန် ဟောပြောခဲ့သော ကျမ်းစာမှာ လီယန်ချူ လေ့လာခဲ့သည့် ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု နှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲမှု ရှိနေပြီး၊ ဖုန်လိုင်ကျွန်းမှ ဆင်းသက်လာသော ကျင့်စဉ်ကသာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပုံရသည်။

ဤကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး အဆောင်စာလုံး အမြောက်အမြားကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ၎င်းသည် နက်နဲပြီး ခက်ခဲလွန်းလှသော်လည်း စာသားများမှာ မဟာတာအိုတရားကို တိုက်ရိုက်ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ဤအရာကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းအထဲ၌ "နတ်ဘုရားလောကသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း" ဟူသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနတ်ဘုရားလောက ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ဦး၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကို ပြောခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် တကယ့် နတ်ဘုရားကမ္ဘာကြီးကို ပြောခြင်းလား ဆိုတာကို လီယန်ချူ မသိရသေးပေ။

ဤကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူသည် သာမန်မဟုတ်သော ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက အမြဲတမ်း ရွတ်ဖတ်ပူဇော်ပြီး သုတေသနပြုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်ရည် အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်ကာ လောကုတ္တရာဆန်လာပြီး၊ ရိုးရှင်းသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းပေါ်တွင် သစ်သားဆံထိုးတစ်ချောင်းကိုသာ ထိုးထားသည်။

သာမန်လူများ မြင်တွေ့ရလျှင်မူ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး ခန့်ညားသော ရဟန်းပျိုလေးတစ်ဦးဟုသာ ထင်မြင်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံသူများ မြင်တွေ့ရလျှင်မူ တောက်ပလင်းလက်နေသော မဟာနေမင်းကြီးကဲ့သို့ ထည်ဝါလှသဖြင့် အလွန်ပင် ကြည်ညိုဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အပေါ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်လာခဲ့ပြီး၊ ဖန့်ချင်းလန် သည်လည်း သူ နတ်ဘုရားရှာဖွေရာမှ ပြန်လာပြီးနောက် စိတ်အာရုံနယ်ပယ် မြင့်တက်လာသည်ကို အာရုံခံမိသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က လီယန်ချူကို -

"ပင်လယ်က ပြန်လာပြီးနောက်မှာ နင့်ရဲ့ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်က အများကြီး အကျိုးကျေးဇူး ရသွားပုံရတယ်"

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် -

"ငါလည်း အတိအကျတော့ မပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီးကျယ်ပြောတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မသိရင် ဒီလူ့ပြည်လောကကြီးက ပိုပြီးတော့တောင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည်လည်း ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာပြီး နတ်ဘုရားရှာဖွေခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လောကီလူသားတွေရဲ့ သာမန်လူနေမှုဘဝကိုပဲ ငါလည်း ပိုပြီးတော့ သဘောကျပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ဆက်လက်၍ -

"မကြာသေးခင်က ငါ့ရဲ့ ဓားကျင့်စဉ် နားလည်မှုက အတားအဆီးတစ်ခုကို ရောက်နေတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ကူညီပေးဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်"

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက မျက်လုံးလေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ -

"ယောက်ျားလား... မိန်းမလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် -

"နင်လေ..." ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ -

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အတူတူ အကဲစမ်း ကြည့်ချင်လို့လား" ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို တစ်ချက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ ဤအေးစက်လှသော ဓားနတ်သမီးလေးသည် ချက်ချင်းပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ယွန်းနျန်း နဲ့ကျတော့ စုံတွဲကျင့်စဉ် ကျင့်ဖို့ပဲ အာရုံရပြီး ငါ့ဆီကျတော့ မေ့သွားတာလား"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချကာ -

"ငါ့ကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းက အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတွေက စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး အမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်။ မင်းတို့တွေ ငါ့ကို အားဖြည့်ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း အဖြစ် သတ်မှတ်နေကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ -

"နင့်လိုမျိုး ပျော်ရွှင်နေရတဲ့ အားဖြည့်ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း ရှိလို့လား"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အားဖြည့်မီးက အလွန်တောက်လောင်တာမို့ ဖန့်ဓားနတ်သမီးလေး တောင့်မခံနိုင်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်မိတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာထက်တွင် နီမြန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပလှပြီး နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖူးမြော်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် သူမကို တန်းစီ၍ ဖိချလိုက်ရာ ဖန့်ချင်းလန်သည် မအောင့်နိုင်ဘဲ -

"အား..." ဟု အော်ဟစ်ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်က လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆင့်ရှစ် သိုင်းနတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် သန်မာထွားကျိုင်းလှသည်။ ဓားနတ်သမီးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ကောင်းမွန်သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ မသန်မာသဖြင့် မည်သို့မျှ ရုန်းကန်၍ မရနိုင်ပေ။

"ငါ ပြောတာ အခု မဟုတ်ဘူးလေ..."

လီယန်ချူက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖိချုပ်ထားလျက် -

"စုံတွဲကျင့်စဉ် ကျင့်တာကလွဲရင် မင်းကို ဖက်လို့မရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည်လည်း ကောင်းမွန်လှသော တရားဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုက ဘာဖြစ်လို့ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားရသလဲဆိုတာကို တွေးမရတော့ပေ။

အခန်းတွင်းမှ အဝတ်အစားများ လျှောကျသံများနှင့် အသက်ရှူသံများမှာ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး...

အဝတ်အစားများ မြေပြင်သို့ လျှောကျသွားခဲ့တော့သည်။

………………

နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ကုတင်ကြီး၏ လှုပ်ခါမှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လီယန်ချူ... ဒါက နင်ပြောတဲ့ စုံတွဲကျင့်စဉ်လား"

"နင်က ငါ့ကို သက်သက် ကစားနေတာပဲ"

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖော်ပြ၍မရသော အသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ဤအေးစက်လှသော အမျိုးသမီးအသံလေးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြန်သည်။

…………

တစ်ညတာလုံး မည်သည့်စကားမျှ မပြောဖြစ်ကြဘဲ...

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်း၍ မနက်စာစားသည့် အချိန်အထိ ဖြစ်သည်။

ယွန်းနျန်းသည် မျက်လုံးများကို အောက်သို့ချကာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး၊ ကျွေ့ဟွာကမူ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပဲနို့ရည်ပန်းကန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အားရပါးရ သောက်နေလျက် လက်ထဲတွင်လည်း အီကြာကွေးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလျက် ဆန်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်းချင်းစီ ညင်သာစွာ သောက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် လီယန်ချူကို မကျေမနပ် စူးစိုက်ကြည့်တတ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ သူမ၏ ဒူးခေါင်းများမှာ အနည်းငယ် နာကျင်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ပျော့ခွေနေခဲ့သည်။

မနေ့ညက သူမ ညစာ မစားခဲ့သဖြင့် ယွန်းနျန်း နှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သဘာဝကျကျ သိရှိကြသဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူကမူ နူးညံ့လှသော ပေါက်စီကြီးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး အားရပါးရ စားသောက်နေပြီး မျက်နှာထက်တွင်လည်း အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

'ယောက်ျားတွေ ဘာဖြစ်လို့ ကားမောင်းရတာ (ကိစ္စကြီးငယ် ပြုလုပ်ရတာ) ကို သဘောကျလဲဆိုတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါက ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ရတဲ့ ခံစားချက်ကို သဘောကျလို့ပဲကိုး'

ဟု တွေးမိသည်။

သူသည် ဖန့်ချင်းလန်၏ ရှည်လျားပြီး နူးညံ့ကာ နက်မှောင်လှသော ဆံနွယ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုဆံနွယ်များမှာ ကား၏ စတီယာရင်ဘီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြင်ယောင်နေမိသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် သူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားရာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ထပ်မံ၍ စူးစိုက်ကြည့်ကာ -

"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။ ထပ်ကြည့်ရင် နင့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်"

ဟု ဆိုသည်။

သူမကိုယ်တိုင် လီယန်ချူထံ သွားရောက်ပြီး စုံတွဲကျင့်စဉ် ကျင့်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ တစ်ညလုံး ကစားခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားမိပေ။

ယွန်းနျန်းက အနည်းဆုံးသာ စားပြီး သူမသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ လုယူခြင်းမရှိဘဲ ရေကြည်အလား အေးချမ်းလှသည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဝပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ယွန်းနျန်းသည် အနောက်ဘက်ဒေသ သို့ လှည့်လည်သွားလာရာမှ ပြန်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာရှိ တောင်နှင့် ရေမြေပုံရိပ်များကို ဦးနှောက်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် တောင်ပိုင်းဒေသ သို့မဟုတ် မြောက်ပိုင်းဒေသသို့ ဆက်လက်မသွားတော့ဘဲ အရင်ဆုံး ပြန်လာကာ အဆောင်အစီရင်များကို ဖန်တီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ ကြီးမားသော တွက်ချက်မှုများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပါဝင်သဖြင့် တစ်ဆင့်ချင်းစီ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

"စိတ်အာရုံတွေကို အလွန်အမင်း မကုန်ဆုံးစေနဲ့ဦး။ အရင်တစ်ကြိမ်ကလိုမျိုး သတိလစ်သွားပြီး အခြေခံ ထိခိုက်တာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့"

လီယန်ချူက သတိပေးလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်းက ညင်သာစွာ ပြန်ပြောသည်

"အင်း... သိပါတယ်"

ကျွေ့ဟွာကမူ အများဆုံး စားသူဖြစ်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပေါက်စီတစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်သွားခဲ့ကာ အီကြာကွေးကိုလည်း စားသောက်ပြီးသွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့ရှိ ပန်းကန်ပြားဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။

လီယန်ချူက -

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ပေါက်စီလေ။ ဒီနေ့ မနက်စာက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာ"

ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာက

"နင်က တရားအားထုတ်ပြီး အစာဖြတ် လို့ ရပေမယ့် ငါကမှ မရတာ။ တစ်နပ်မစားရင် မရဘူး။ ဝဝလင်လင် စားမှ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ဖို့ အားရှိမှာ"

ဟု ဆိုသည်။

စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် သူမသည် ပန်းကန်ထဲမှ ပေါက်စီနှစ်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လက်ဝဲလက်ယာ ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်သည်။ ထိုပေါက်စီမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့ပြီး ဖြူဖွေးကာ ကြီးမားလှသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီကို ကိုက်စားလိုက်ရာ ပါးစပ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖောင်းကားသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဖန့်ချင်းလန်၏ ရှေ့ရှိ ပန်းကန်ပြားကို လှမ်းကြည့်ကာ -

"ချင်းလန်... နင် ထပ်စားဦးမလား" ဟု မေးသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြကာ -

"မစားတော့ဘူး... နင်ပဲ စားလိုက်တော့။ ငါက တစ်စုံတစ်ယောက်လိုမျိုး ပေါက်စီတစ်လုံးကိုတောင် နှမြောတွန့်တိုနေတဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ: "………………"

ကျွေ့ဟွာက ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအစာများ ပြည့်နှက်နေလျက် -

"ဟုတ်ပ... ဟုတ်ပ..." ဟု ဆိုသည်။

ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးနောက် အားလုံးသည် မိမိတို့၏ နေရာအသီးသီးသို့ ပြန်လည်၍ ကျင့်ကြံရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် လီယန်ချူထံ သွားရောက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"တစ်ပွဲလောက် တိုက်ရအောင်... နင့်ကို ဓားချင်း အကဲစမ်းချင်လို့"

လီယန်ချူက မျက်နှာပျက်လျက် -

"ထမင်းစားပြီးခါစပဲ ရှိသေးတာ။ ဒါ့အပြင် ငါ့မှာ မင်းရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ ဓားကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ ရှိနေတာမို့ တိုက်ရင် မတရားသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဓားကျင့်စဉ် ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ တည်ရှိနေသဖြင့် ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို နှိမ်နင်းခြင်းလည်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်မြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အဖွဲ့လိုက် စွမ်းဆောင်ရည်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် တစ်နေ့တွင် သူသည် ဓားကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို ဦးဆောင်၍ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် စစ်တလင်းပေါ်တွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော အားဖြည့်ပေးသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ လူတိုင်းကို အားဖြည့်ပေးလိုက်လျှင် အရှိန်အဝါများ ချက်ချင်းပင် ဆူပွက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကြည့်ရမယ်ဆိုရင်လည်း ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ ကပ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပြီး၊ မသိမသာအတွင်းမှာပင် တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို လျော့နည်းစေသဖြင့် မည်သို့ အရိုက်ခံလိုက်ရသလဲဆိုတာကိုပင် သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ချင်းလန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"နင်က လူ့ပြည်ရဲ့ ဓားကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမယ့် စင်ကြယ်တဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို နှိမ်နင်းထားရင်တောင် နင် ငါ့ကို နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ဟိုး... လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လျက် -

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီပွဲက မတိုက်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့"

ဖန့်ချင်းလန်က -

"ဒါကို ရန်ဖြစ်တာလို့ မခေါ်ဘူး... ဓားအကဲစမ်းတာ လို့ ခေါ်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ရဲရင့်စွာဖြင့် -

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ရိုက်မိရင် အပြစ်မတင်နဲ့ဦး" ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီစကားက အရမ်းကို မာနကြီးလွန်းရာ ရောက်သွားပြီ"

ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြပြီး ဝေမြို့၏ တောင်တန်းတောအုပ်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

ဤတိုက်ပွဲမှာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ထိန်းချုပ်မှုစွမ်းရည်အရ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပျက်စီးစေမှာ မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်ပင် အေးစက်လှကာ ထိုနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေရုံမျှဖြင့် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ဆရာကြီးတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာအိုကြီးသည်လည်း ဤအမျိုးသမီးဓားနတ်သမီး၏ ဓားကျင့်စဉ် နားလည်မှုကို ချီးကျူးခဲ့ဖူးပြီး၊ မိမိအနေဖြင့် မည်သို့မျှ လိုက်မမီနိုင်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ဖူးသည်။ ဤအဘိုးအိုမှာ ဒုတိယအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်ကို အခြေခံပြီး အဆင့် ခြောက် ကောင်းကင်လူသားကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို သတိပြုရမည်။

ဖန့်ချင်းလန် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာပြီး နတ်ဘုရားရှာဖွေစဉ်ကလည်း ဓားကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား သူမကို လေးစားခဲ့ကြဖူးသည်။

ရှူး...

ဖန့်ချင်းလန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားအရှိန်အဝါက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤဓားမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး စူးရှလင်းလက်လွန်းလှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဓားအရှိန်အဝါ၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး တောက်ပလှသော အလင်းဖြူကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လီယန်ချူသည် မြေပြင်ကို ကျုံ့စေသောပညာ ကို အသုံးပြုကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သော်လည်း ဤဓားအရှိန်အဝါမှာ သူ၏ မျက်ခုံးအလယ်တွင် ဆက်လက်၍ ဝဲပျံနေဆဲဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဖြတ်တောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

"အွန်း..."

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်က အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားကာ မြေလျှိုးပညာ ကို အသုံးပြု၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်အရ အမျိုးစုံသော နတ်ဘုရားပညာရပ်များကို အလွယ်တကူပင် ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ထိုဓားအရှိန်အဝါက မြေပြင်ကို ဖြတ်တောက်ကာ လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ဆက်လက်၍ ခြေရာခံ လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ မြေလျှိုးပညာမှာ ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း ထိုဓားအရှိန်အဝါကို ရှောင်တိမ်းရန် ခက်ခဲလှသဖြင့် ဤဓားအထဲတွင် ထူးခြားသော စည်းမျက်နှာ တရားဥပဒေများ ပါဝင်နေပုံရသည်။

လီယန်ချူသည် ဓားကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကို လှုံ့ဆော်ကာ ဤဓားအရှိန်အဝါ၏ စွမ်းအားကို လျော့နည်းစေပြီးမှ ကိုယ်ထင်ပြကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ကွဲအက် ပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

"တကယ်ပဲ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို နှိမ်နင်းနိုင်တာကိုး"

ဖန့်ချင်းလန်က မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဓားအရှိန်အဝါ သီးသန့်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ရှိနေပြီး ၎င်းသည် ပါးလွှာကာ ထက်မြက်လှသည်။ သူမက လက်ကို မြှောက်ကာ လီယန်ချူထံသို့ တစ်ချက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ဒိုင်း...

လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်ပြီး အားချင်းချင်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကာ သူမ၏ ဓားအရှိန်အဝါကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ သူ၏ လက်သီးနှင့် ထိတွေ့မိသည့် ချက်ချင်းမှာပင် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤအရာမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ချက်ချင်း ကွဲအက်သွားစေကာ လီယန်ချူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ဆီသို့ ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လက်ကောက်ဝတ်ထက်တွင် သွေးလိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ စောစောက သူသည် ကာကွယ်ရေး နတ်ဘုရားလက်နက်များကို မသုံးဘဲ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစွမ်းဖြင့်သာ တောင့်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤမျှလောက်အထိ ထက်မြက်လှသော ဓားကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားမိပေ။

"ဒီဓားက သာမန် ကိုယ်ခံပညာရှင် တွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထူးဖျက်ဆီးနိုင်တာမို့ အံ့သြမနေပါနဲ့။ မူလကတော့ နင့် ရဲ့ လက်တစ်ဖက်လုံးကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ"

ဖန့်ချင်းလန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရလား... ဒါက အကဲစမ်းရုံတင် မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူက အံ့အားသင့်စွာ ဆိုသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်မှာ ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး ရှိနေတာမို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်လို့ ရတာပဲဥစ္စာ။ အကယ်၍ ဖြတ်တောက်ခံရရင်လည်း နောက်ထပ် တစ်ခု ပြန်ပေါက်လာမှာပေါ့"

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်လုံးလေး ပုတ်ခတ်ကာ ဆိုသည်။

လီယန်ချူ: "……………"

ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ဗျာ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးမှုစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤဒဏ်ရာမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။ အခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး၏ စွမ်းအားကို မသုံးဘဲ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအား သီးသန့်ဖြင့်သာ ပြန်လည်ကုသခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝဲပျံတက်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် စင်ကြယ်လှသော မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခဏမျှအတွင်းမှာပင် ဖန့်ချင်းလန်ကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး... ၎င်းမှာ နေမင်းစင်ကြယ်မီးတောက် ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ဓားတစ်ချက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ မီးတောက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူမ၏ ဓားအရှိန်အဝါဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ရှေးဟောင်းဓားမှာ ရှေ့သို့ မရောက်ခင်မှာပင် အစိတ်အပိုင်းအချို့ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ရပြီး မညီမညာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက ခြေတစ်ချက်ဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကန်ကျောက်လိုက်ရာ၊ နေမင်းစင်ကြယ်မီးတောက်မှာ မဟာနေမင်းကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာထံသို့ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ရှူး...

ဖန့်ချင်းလန်က ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဤမီးတောက်ကြီးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အကွက်ပေါင်း အတော်များများ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ကွက်တိုင်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ ဖန့်ချင်းလန်၏ လက်ထဲရှိ ဓားအရှိန်အဝါမှာ အဆုံးအစမရှိ ပေါ်ထွက်နေပုံရပြီး ရှေးဟောင်းဓားအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားကာ ပျက်စီးသွားလျှင် နောက်ထပ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

ခဏမျှအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ ဝတ်စုံထက်တွင် ဖြတ်တောက်ရာ နှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လီယန်ချူက လက်တစ်ချက်ဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်၏ ပုခုံးထံသို့ ရိုက်ချလိုက်ရာ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီး ကောက်ကွေးသော ချိတ်များကဲ့သို့ ဖန့်ချင်းလန်၏ ပုခုံးကို ကုပ်တွယ်ထားလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ဝဲပျံတက်ကာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ဓားအလင်းတန်းက ကောင်းကင်ထက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံပြသလိုက်ပြီး ဝတ်စုံဖြူမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေလျက် အသွင်ဟန်ပန် မှာ အေးစက်ကာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတုမရှိ လှသည်။ လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းကျစွာဖြင့် လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ဆင်းသက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဤဓားမှာ ဓားကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံရလျှင်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချင်းလန်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှ ရုတ်တရက် မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာသဖြင့် သူမအနေဖြင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ ညည်းတွားသံလေး ထွက်ပေါ်လာကာ ဓားအရှိန်အဝါမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်ရာ စစ်ပုဆိန်ကြီးနှစ်စင်းအလား ရှည်လျားသော ဓားကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြင်းထန်စွာ အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရာ မြေပြင်မှာ ဝုန်းခနဲ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်၏ ခါးဝမ်းဗိုက်ကြားသို့ ထိုးချလိုက်တော့သည်။

ဘုန်း...

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဤလက်သီးချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဓားအရှိန်အဝါများ ဝန်းရံထားလျက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အကုသိုလ်မီးတောက် ကို နှိမ်နင်းလိုက်သည်။ အကုသိုလ်မီးတောက်မှာ လူသားတို့၏ မူလရမ္မက်ဆန္ဒကို နှိုးဆွပေးနိုင်သဖြင့် လူကို ဆုံးဖြတ်ချက် မှားယွင်းစေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားစိတ်နှလုံးမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်လှသဖြင့် မကြာမီမှာပင် ဤအကုသိုလ်မီးတောက်ကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ဓားအရှိန်အဝါကို ထပ်မံလှုံ့ဆော်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ လက်ကောက်ဝတ်ထက်တွင် ရွှေရောင်အစီရင်စာလုံးများ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"နတ်ဘုရား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်စာလုံးလား"

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်ခုံးပင့်လျက် ဆိုသည်။

စောစောက တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း လီယန်ချူသည် အသံမထွက်ဘဲ ဤအစီရင်စာလုံးများကို သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ထက်တွင် တပ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က အသံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ဤဓားအရှိန်အဝါမှာ ကြည်လင်သော လမင်းကြီးကဲ့သို့ လှပကာ စူးရှလင်းလက်လှသည်။

လီယန်ချူက လက်သီးနှစ်ဖက်စလုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး စည်တီးသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှစွာဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်နှင့် အတူတူ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ဘုန်း...

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး နောက်သို့ အသီးသီး ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် မထိန်းချုပ်ထားခဲ့လျှင် ဤနေရာမှာ ရှေးယခင်ကတည်းက အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နင် တကယ်ပဲ တတ်တာ အများကြီးပဲ"

ဖန့်ချင်းလန်က ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန် မတ်တတ်ရပ်နေသော မြေပြင်အောက်မှ ရုတ်တရက် ကမ္ဘာမြေမီးတောက် များ ဝုန်းခနဲ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံထက်သို့ မြင့်မားစွာ တက်လှမ်းသွားလျက် သူမကို အတွင်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ ဓားအရှိန်အဝါမှာ နဂါးပျံများကဲ့သို့ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ထားလျက် ဤမီးတောက်များကို အတွင်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုပေ။ သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ထက်မှ ကောင်းကင်ဘုံမီးတောက် များ ထပ်မံ၍ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး မီးနဂါးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပြန်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ဝဲပျံတက်ကာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည်လည်း အတူတူ ဝဲပျံတက်ကာ ဓားအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ထက်တွင် အချင်းချင်း လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေကြပြီး...

တောင်... တောင်... တောင်...

မီးပွင့်များ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး အကွက်ပေါင်း ရာချီ၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ အနိုင်အရှုံး မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။

ဖန့်ချင်းလန်က ဝဲပျံတက်ကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး အသီးသီး လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

သူမသည် တိမ်ပင်လယ်ထက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေလျက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ စွမ်းရည်က ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး။ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို မသုံးရင်တောင် နင့်ကို ရင်ဆိုင်ရတာ တကယ်ပဲ ခက်ခဲလှတယ်"

ဤစကားအရ... မူလက ငါကိုယ်တိုင်က မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။

လီယန်ချူက -

"နောက်ထပ် အကွက်ပေါင်း ရာချီ တိုက်ပြီးရင် မင်းကို ငါ ရိုက်ပြမယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ပြုံးလျက် -

"ဒီနေ့ မတိုက်တော့ဘူး... ဒီလောက်ပဲ ရပ်လိုက်ရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက -

"ငါ့ကို ဓားအကဲစမ်းဖို့ ရှာတာလည်း မင်းပဲ၊ မတိုက်တော့ဘူးလို့ ပြောတာလည်း မင်းပဲ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဆက်လက်ပြီး အကဲစမ်းကြတာပေါ့"

ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဓားအရှိန်အဝါများ ဝန်းရံထားလျက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မူလကတည်းက တိုက်ချင်ရင် တိုက်လို့ရတာပဲဥစ္စာ"

လီယန်ချူ: "………………"

…………

ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားကျင့်စဉ် ပါရမီမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသဖြင့် လီယန်ချူနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စကားအရဆိုရင်တော့ သူမ နားလည်ထားသည့် ကျင့်စဉ်မှာ တူကူးဓားကိုးကွက် ဖြစ်ပြီး၊ သိုင်းနတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ဓာတ်ငါးပါး မြေလျှိုးပညာကို ဖျက်ဆီးခြင်း၊ စင်ကြယ်မီးတောက်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားအဆောင်စာလုံးများကို ဖျက်ဆီးခြင်းတို့ ဖြစ်ကာ လေသံမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ထိုတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် နက်နဲသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် တံခါးပိတ်၍ ဓားကျင့်စဉ်ကို ပွတ်တိုက်ရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ထိုဓားကျင့်ကြံသူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အနည်းငယ် သိရှိသွားခဲ့ရသည်။ ဖန့်ချင်းလန်၏ အရေးပေါ်တုံ့ပြန်မှုစွမ်းရည်မှာ တကယ်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

သူသည် ဤအရာအပေါ် အချို့သော နားလည်မှုများ ရရှိခဲ့သဖြင့် မပြတ်မနား တွက်ချက်နေခဲ့ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေမှ အရင်ဆုံး နိုးထလာခဲ့သည်။ ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် အကယ်၍ သူသာ နည်းလမ်းအမြောက်အမြားကို မတတ်မြောက်ထားခဲ့လျှင် မျက်ခုံးအလယ်ရှိ ဓားအရှိန်အဝါကိုပင် ချိုးဖျက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

'ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ မြင့်မားနေရလဲဆိုတာ မဆန်းပါဘူး' လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်မှု အကဲစမ်းခြင်းဆိုင်ရာ နားလည်မှုများ ရရှိပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို ဆက်လက်ထုတ်ယူ၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ ၎င်းအထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အဆောင်စာလုံး အမြောက်အမြားကို လီယန်ချူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ ဤအစီရင်စာလုံးများမှာ သရဲတစ္ဆေများကို နှိမ်နင်းရန် မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကူညီပေးရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ပါရမီမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည့်အပြင် မိမိ၏ အခြေခံမှာလည်း ကောင်းမွန်လှသဖြင့်၊ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း မှာ တည်ငြိမ်ပြီး အရာအားလုံးကို လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ခရီးမဝေးမီမှာပင် သူသည် ဤထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို ဒုတိယမြောက်အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အတွင်းထဲရှိ နယ်မြေများမှာ လျန့်ချီ ၊ လျန့်ရှန် နှင့် လျန့်ရွှီ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ဤထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ မူလကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကို ထပ်မံ၍ ပြန်လည်ကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် ပိုမို၍ ခိုင်မာလာစေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် လျန့်ရှန် အဆင့်တွင် သူ၏ မူလဝိညာဉ် မှာ ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိခဲ့ပြီး ပိုမို၍ သန်မာလာခဲ့သည်။

"မြင့်မားတဲ့ နယ်မြေကို ကျင့်ကြံပြီးမှသာ အခြားကျင့်စဉ်တွေကို ကိုးကားပြီး အချင်းချင်း ပေါင်းစပ်လို့ ရတာပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရာတွေကိုလည်း မတတ်မြောက်ဘဲ ဟိုဘက်ကနည်းနည်း ဒီဘက်ကနည်းနည်းနဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် အဆင့်ကိုး သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ထိုအချက်ကို အလွယ်တကူပင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး မိမိ၏ မူလစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။

ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သည့် လျန့်ရွှီ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည့် အခါတွင်မူ လီယန်ချူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှေ့သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ဘဲ အတွင်းထဲရှိ အနှစ်သာရကို မည်သို့မျှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပိုမို၍ နက်နဲလာခဲ့ပြီး၊ ထိုက်ရွှမ်းတုန်မင်းကျမ်းကို လေ့ကျင့်ထားသည့် ဝါယွီကျိရန်ထက်ပင် ပိုမိုသန်မာပြီး နက်နဲလှသည်။ သို့သော်လည်း ထင်မှတ်မထားဘဲ နောက်ဆုံးတွင် လျန့်ရွှီ အဆင့်၌ ပိတ်မိနေခဲ့ရသည်။

သူသည် လေမီးဖျာ ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းအပေါ်တွင် တရားထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီလိုမျိုး အချိန်မရွေး တရားဓမ္မ နားလည်နိုင်တဲ့ ရတနာ ရှိနေတာမို့ ငါ မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလို့ မယုံကြည်ဘူး"

ဟု တွေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအယူအဆ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နှိမ်နင်းလိုက်ပြီး ပြန်လည်တွေးတောလိုက်သည်။

"တာအိုတရားကို လေ့ကျင့်တာက အေးချမ်းပြီး ဘာမှမလိုချင်တဲ့ စိတ် ရှိရမယ်။ ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ရမှာ ဖြစ်ပြီး ဒီလိုမျိုး စိတ်ဆန္ဒတွေ မရှိသင့်ဘူး"

ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေကာ ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို ထပ်မံ၍ ရွတ်ဖတ်နေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် မည်သည့်တိုးတက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ရေတွင်းဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်လှပြီး အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သူသည် မိမိ၏ ကမ္ဘာငယ် က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းထားလျက် မိမိ၏ စိတ်အာရုံများကို စိတ်ဝိညာဉ်စင်မြင့် ထဲတွင် ထားရှိထားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အလွန်ပင် ငြိမ်သက်လှသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကမ္ဘာငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှသည်။ သူသည် သေသေချာချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ပြီး ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို ဆက်လက်၍ လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကမ္ဘာငယ် မှာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကမ္ဘာငယ် မှာ ဗလာကျင်းနေခဲ့ပြီး၊ မူလက ငါးရောင်ခြယ်နတ်ဘုရားမြေဆီလွှာများ ရှိနေကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမြောက်အမြားကို စိုက်ပျိုးထားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထိုအရာအားလုံးကို ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းအတွင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ပိုမို၍ ထူထပ်လှသဖြင့် ဤ ကမ္ဘာငယ်မှာ အလွတ်အတိုင်း ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုကမ္ဘာငယ ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသဖြင့် လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

'ဟူထျန်ပညာက မူလက အသေးစား နတ်ဘုရားပညာရပ်တစ်ခုပဲ ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ပစ္စည်းသိုလှောင်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုတာ ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာနဲ့ ဒီလောက်အထိ ဆက်စပ်မှု ရှိနေရတာလဲ'

ဟု သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဤအယူအဆ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအချက်အပေါ် သူသည်လည်း အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားမိသဖြင့် ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို ဆက်လက်၍ လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

"ဒီကျမ်းစာထဲမှာ နတ်ဘုရားလောကကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်တယ်လို့ ဆိုထားတာမို့... ဒီပြောင်းလဲမှုက ဒီအချက်ပေါ်မှာ ရှိနေတာလား"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။

သူသည် ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ဖွင့်လှစ်ထားသော ကမ္ဘာငယ်မှာ မပြတ်မနား တုန်ခါနေခဲ့သည်။ မူလက သူသည် ထုန်းထျန်ရှေးဟောင်းမြေပုံ နှင့် ချင်းထျန်ဓားသန္ဓေသား ပေါ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်သဘောတရားဥပဒေများကို နားလည်ပြီးနောက် နယ်မြေကို မိုင်ပေါင်းရာချီအထိ ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ခြောက်သွေ့လှသော်လည်း ပစ္စည်းသိုလှောင်ရန်အတွက်မူ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်း ချုံ့သွားခဲ့သဖြင့် ဤအပြောင်းအလဲကြောင့် လီယန်ချူ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ယခုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေ၌ ရှိနေသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ဆက်လက်၍ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် ကမ္ဘာငယ်မှာ ပိုမို၍ သေးငယ်သွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပေအနည်းငယ်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ပေအနည်းငယ်ခန့် အတိုင်းအတာသို့ ရောက်ရှိသည့် အခါတွင်မူ ၎င်းသည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ မပြောင်းလဲတော့ပေ။ လီယန်ချူ မည်သို့ပင် ကျင့်ကြံနေပါစေဦးတော့ ကမ္ဘာငယ်မှာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ ထပ်မံ၍ မပေါ်ထွက်တော့ပေ။

အခန်း (၁၁၅၆) လူ့ပြည်လောက၏ မဟာအရှိန်အဝါ

လီယန်ချူသည် ဤအရေးကိစ္စမှာ ယာယီအားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေစဉ်အတွင်း ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း ဘက်ခြမ်းမှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါလာခဲ့သည်။

မူလက ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာမြေကြီးနှင့် အဆုံးမရှိသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးသာ ရှိနေပြီး မည်မျှအထိ မြင့်မားကာ မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါလာပြီး ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းထက်၌ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ တရိပ်ရိပ် တက်လာခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံနေသည့် ရွှေကျီးကန်းလေးနှင့် သံစားဝက်ဝံကြီး တို့ကို အပြင်သို့ ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အတောင်ပံနှစ်ဖက် ဖြန့်လိုက်လျှင် ပေအနည်းငယ်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် ဝေမြို့၏ တောင်တန်းတောအုပ်အတွင်း၌ အလွန်အမင်း ထင်ရှားခြင်း မရှိပေ။

သို့သော်လည်း သံစားဝက်ဝံကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ပေရာချီအထိ ကြီးမားလှသဖြင့် ဧရာမ သတ္တဝါကြီး အလား ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာရာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူက သူ့ထံသို့ စိတ်အာရုံဖြင့် ချက်ချင်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချုံ့ပြီး ကျောင်းတော်ထဲကို ပြန်သွားချေ... လူတွေကို အုတ်အော်သောင်းနင်း မဖြစ်စေနဲ့"

တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ကြီးမားလှသော ကမ္ဘာဦးမိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သာမန်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် စင်ကြယ်လှသော အမည်းနှင့် အဖြူရောင် အရောင်နှစ်မျိုးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ပျောက်ပညာကို အသုံးပြုကာ ရွှေကျီးကန်းလေးနှင့်အတူ ဝေမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း၏ ပြင်းထန်သော လှုပ်ခါမှုကို အာရုံခံမိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုနတ်ဘုရားကျွန်းကြီးသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တကယ်ပင် ဝဲပျံတက်သွားသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကြီးမားလှသော ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်းလုံးသည် မသိနိုင်သော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲ၌ အဆုံးမရှိသော ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ထိုကျွန်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ထူးခြားသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည်လည်း ဝုန်းခနဲ ကွဲအက် ပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး -

'ဒုက္ခပါပဲ... ကမ္ဘာငယ် မရှိတော့ဘူး... ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းလည်း မရှိတော့ဘူး'

သူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကျင့်စဉ်လွဲသွားသလားဆိုပြီး အနည်းငယ် သံသယဝင်မိသွားသည်။

သူသည် သေသေချာချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ပေအနည်းငယ်ခန့်သာ ရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ နတ်ဘုရားကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်း ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဟူထျန်ပညာက ၎င်းကို လွှမ်းခြုံထားပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံလုံးကြီးတစ်ခုအလား နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားပြီး -

"ဟူထျန်ပညာနဲ့ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းက တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားတာလား"

သူသည် ခဏမျှ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းနှင့် မိမိ၏ ဆက်စပ်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

၎င်းအပြင် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်အပေါ် သူ၏ နားလည်မှုမှာလည်း အလွန်အမင်း မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး... မူလကထက် အနည်းဆုံး တစ်ဆမက တိုးတက်လာခဲ့သည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူ၏ မဟာချိပ်ပိတ်ကျင့်စဉ် သည်လည်း ပိုမိုအစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။

လောကကြီးကို ချိပ်ပိတ်ခြင်း၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခေါက်ချိုးခြင်းတို့ကို ပိုမို၍ ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်လာခဲ့တော့သည်။

"ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လှတာပဲ... ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းနဲ့ ဟူထျန်ပညာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပဲ့တင်ထပ်စေနိုင်တာပဲ"

လီယန်ချူ မအောင့်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူ ခဏမျှ ကြောင်အသွားရသည်မှာ... သူသည် မသိမသာအတွင်းမှာပင် ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာ၏ တတိယမြောက်အဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ လေ့ကျင့်ပြီးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန့်ရွှီ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဗလာနယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း။

သူ၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှာ ပိုမို၍ ခိုင်မာလာခဲ့ပြီး၊ မူလကထက် တူညီသော မန္တန်စွမ်းအားဖြင့် ပိုမိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်လာခဲ့သည်။

အထင်ရှားဆုံး အပြောင်းအလဲမှာ သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် စင်ကြယ်လာခဲ့ပြီး တကယ့် ဒြပ်ဝတ္ထုတစ်ခုအလား ဖွဲ့စည်းနိုင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းက ယခုအခါ ဟူထျန်ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ ထပ်မံဖြစ်ပွားဦးမလဲဆိုတာကို မသိရသေးသဖြင့် စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် မျှော်လင့်မိနေသည်။

နောက်ရက်များတွင် သူသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဟူထျန်ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အပြောင်းအလဲများကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဟူထျန်ဟင်းလင်းပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ချုံ့သွားခဲ့ပြီး ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်နေပုံရသည်။

………………

ကြာနီကျောင်းတော် ၏ နောက်ဘက်တောင်တန်း...

ကိုရင်လေးတစ်ပါးသည် ရေခပ်၍ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှကာ မူလကထက် ပိုမို၍ သန်မာထွားကျိုင်းလာပုံရသည်။

ထို မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က ကျန်ရစ်သူများ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် မည်သူကမျှ သူ့ထံသို့ ထပ်မံ၍ လာရောက်ရှာဖွေခြင်း မရှိတော့သဖြင့် နေ့ရက်များမှာ အလွန်ပင် အေးချမ်းလှသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို လူ့ပြည်လောကသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သော အမိန့်တော်ကို တကယ်ပင် မေ့လျော့နေပုံရပြီး မိမိကိုယ်ကို သာမန်ကိုရင်လေးတစ်ပါးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားပုံရသည်။

တောအုပ်အတွင်းမှ တောယုန်လေးတစ်ကောင်သည် သူ့ထံသို့ ပြေးလာခဲ့ပြီး လူသားတစ်ယောက်အလား မတ်တတ်ရပ်လျက် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကိုရင်လေး ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

တောယုန်လေးက လူစကားကို ပြောဆိုလိုက်သည်

"ဒီနေရာက အေးချမ်းလှပေမယ့် လွတ်လပ်အေးချမ်းတဲ့ နေရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နတ်မင်းကြီးအနေနဲ့ လူ့ပြည်လောကကို ဆင်းသက်လာခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို မေ့သွားပြီလား"

ကိုရင်လေး မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ယုန်လေးက -

"ကျွန်တော်မျိုးက လျန်ရှီမင် ပါ... တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အပ်နှံမှုကြောင့် နတ်မင်းကြီးကို အထူးလာရောက်ရှာဖွေတာပါ"

ဟု ဆိုသည်။

ကိုရင်လေးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။ မင်းရဲ့ သခင်က ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးသည်။

ယုန်လေးက -

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သခင်ရဲ့ နာမည်ကို လူ့ပြည်လောကမှာ ထုတ်ဖော်ပြောလို့ မရပါဘူး။ ဒီအချက်ကိုတော့ နတ်မင်းကြီးအနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကိုရင်လေး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက အမှန်အတိုင်း မပြောနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့... မသိလို့လုပ်တာမို့ အပြစ်မရှိပါဘူး။ စော်ကားမိတာရှိရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပါ။ ငါ့မှာ အလုပ်ရှိသေးလို့ သွားခွင့်ပြုပါဦး"

ယုန်လေးက -

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သခင်က နတ်မင်းကြီးရဲ့ အခုလိုမျိုး အလုပ်လုပ်တဲ့ ပုံစံကို အလွန်အမင်း သဘောကျတာ ပါ။ ဒါကြောင့် နတ်မင်းကြီးရဲ့ လက်ကို ငှားပြီး ကောင်းကင်လူသားတွေကို လူ့ပြည်လောကသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ"

ဟု ဆိုသည်။

'ဒါက ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...' ကိုရင်လေး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ကြိမ်က ကောင်းကင်လူသားတွေ ဆင်းသက်လာတာ အကုန်လုံး အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ လူ့ပြည်လောကမှာ အဲ့ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက စောင့်ကြပ်နေတာလေ။ လူအများကြီး ဆင်းလာရင် စည်းမျက်နှာတရားဥပဒေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်က ကြီးမားလွန်းတယ်၊ လူနည်းရင်လည်း သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မခံနိုင်ဘူး။ သွေးစွန်းခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတွေက မလုံလောက်သေးဘူးလား"

ယုန်လေးက -

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့ကို အထူးရင်ဆိုင်မယ့်သူ ရှိပါတယ်။ အရင်တစ်ကြိမ်က သူ့ကို မျက်စိထဲမထည့်ဘဲ မင်းနေပြည်တော်မှာ အတူတူ စုမိသွားလို့သာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အကုန်ချေမှုန်းခံလိုက်ရတာ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မတူညီတဲ့ မြို့တော်အသီးသီးမှာ ခွဲဖြန့်ထားလိုက်ရင် ပိုပြီးတော့ အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဒီလောက်အထိ ပြောပြတာက စိတ်ရင်းမှန်ကို ပြသတာပါ။ နတ်မင်းကြီးအနေနဲ့ ငြင်းပယ်မနေပါနဲ့ဦး။ လူ့ပြည်လောကက အမြဲတမ်း နေထိုင်ရမယ့် နေရာ မဟုတ်ပါဘူး။ နတ်မင်းကြီးအနေနဲ့ နောက်နောင် ကောင်းကင်ဘုံကို ပြန်တက်ပြီး မိမိရဲ့ မူလရာထူးကို ပြန်မရချင်ဘူးလား"

ကိုရင်လေး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားလောက၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် တင်းကြပ်လှပြီး၊ သူ လေ့ကျင့်ထားသော ကျင့်စဉ်မှာလည်း ထူးခြားချက် ရှိသဖြင့် လူ့ပြည်လောကသို့ အလုပ်ဆင်းလုပ်ရန် ရွေးချယ်ခြင်း ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အထက်လူကြီးများမှာ အဘယ်ကြောင့်မသိဘဲ သူနှင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာသူမှာ မည်သည့်ဆရာကြီး ဖြစ်သည်ကို မသိရသော်လည်း သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေပြီး အလုပ်ခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

'ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တိုက်ပွဲတွေထဲမှာ ငါ ကျရောက်သွားပုံရတယ်' ကိုရင်လေး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်ပြီးနောက် ကိုရင်လေးက ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက တောယုန်တစ်ကောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရောက်လာကတည်းက သိသင့်တာက... အခု တောင်နှင့် ရေမြေပုံရိပ်တွေ ပြောင်းလဲနေပြီ ၊ ဒီတာအိုဆရာက အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နိုင်တယ်။ ငါသာ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားရင် သေဘေးနဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်"

ယုန်လေးက -

"အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ ဖုန်းရွှေစနစ်က တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီမို့ ချိုးဖျက်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြောက်ပိုင်းဒေသ၊ တောင်ပိုင်းဒေသနဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသတွေက ချန်နိုင်ငံရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲမှာ မရှိပါဘူး။ ဒီနေရာကနေ စတင်ပြီး လုပ်ဆောင်ရင် ရပါပြီ"

"ဒီကိစ္စ အောင်မြင်သွားရင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သခင်က နတ်မင်းကြီးအတွက် အသနားခံပေးပါလိမ့်မယ်။ နတ်မင်းကြီးကို လွတ်လပ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပေးနိုင်သလို နတ်ဘုရားလောကမှာလည်း ရာထူးတစ်ခု ရှာဖွေပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါက မူလက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ရာထူးထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီးတော့ လွတ်လပ်အေးချမ်းပါလိမ့်မယ်"

ယုန်လေး၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှပြီး စကားလုံးများမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။

နတ်ဘုရားလောကတွင် မကျင်လည်ဖူးပါက နတ်ဘုရားလောကတွင် ရုန်းကန်ရသည်မှာ မည်မျှအထိ ခက်ခဲကြောင်း သိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အားကိုးရာ ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိပါက တစ်သက်လုံး ခေါင်းမော့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လွတ်လပ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိခြင်းဖြစ်စေ၊ ရာထူးအသစ်တစ်ခုကို ရရှိခြင်းဖြစ်စေ နှစ်ခုစလုံးမှာ ကြီးမားသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ကိုရင်လေးက -

"ဒီကတိကဝတ်က ကြီးမားလွန်းတယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ မင်းကို မယုံဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ယုန်လေးက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး -

"ဒါပေါ့... ဘယ်သူက လာရာမသိတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်ပါ့မလဲ။ စိတ်ရင်းမှန်ကို မမြင်ရသေးဘူးကိုး"

ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ပါးစပ်ထဲမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နူးညံ့လှသော ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းတစ်ခုနှင့်...

နတ်ဘုရားအဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံလှည့်စား အဆောင်လက်ဖွဲ့နဲ့ ဆန်းဝူတောင်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းပြား"

ယုန်လေးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ကိုရင်လေး၏ လက်များ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လက်ထဲရှိ ဤပစ္စည်းနှစ်ခုမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လွန်းလှသည်။

နတ်ဘုရားလောကတွင် သူသည် အမြဲတမ်း ဘာမှမဟုတ်သော ရာထူးတစ်ခု၌သာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ရတနာများကို သူသည် မည်သို့မျှ မပိုင်ဆိုင်နိုင်ဘဲ ကြားဖူးရုံမျှသာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယုန်လေးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ကောင်းကင်ဘုံလှည့်စား အဆောင်လက်ဖွဲ့က မင်းအတွက် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ပြီး အခြားသူတွေရဲ့ စုံစမ်းခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်။ ကျောက်စိမ်းပြားကတော့ မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဆယ်ပေးနိုင်ပြီး သေဘေးတစ်ခုကို ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သခင်က အလုပ်လုပ်တဲ့သူအပေါ် အမြဲတမ်း ရက်ရောတတ်ပါတယ်။ အခုလိုဆိုရင်တော့ မင်း ယုံကြည်နိုင်ပြီလား"

ဟု ဆိုသည်။

ကိုရင်လေး၏ လက်များ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က ကျန်ရစ်သူများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ မာနကြီးမှုမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။

တစ်ဖက်လူသည် ဤမျှလောက်အထိ အဖိုးတန်သော ရတနာများကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်သည်ဆိုကတည်းက နောက်ခံအရှိန်အဝါမှာ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စကို ငါ လုပ်ဆောင်ဖို့ အလိုရှိပါတယ်"

ယုန်လေးက -

"ဒါဆိုရင်တော့ အလွန်ကောင်းပါတယ်။ ပစ္စည်းတွေကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီမို့ မင်း ငါနဲ့အတူ မောက်ပေဒေသ သို့ လိုက်ခဲ့ပါ"

ဟု ဆိုသည်။

ကိုရင်လေးက -

"ကောင်းပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် မူလက ငြင်းပယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ... တစ်ဖက်လူပေးသော အရာများက တကယ်ပင် များပြားလွန်းလှသည်။

သူသည် သက်ပြင်း ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီး ကိုရင်လေးတစ်ပါးက ရေခပ်၍ ကျောင်းတော်သို့ ဆက်လက်ပြန်သွားခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်ပညာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အခြား ကိုရင်လေးတစ်ပါးမှာမူ ထိုယုန်လေးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ယခုအခါ ချန်နိုင်ငံ၏ ဖုန်းရွှေစနစ်မှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူကဲ့သို့ နတ်ဘုရားလောကမှ ရောက်ရှိလာသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သဘာဝကျကျ သိရှိနားလည်သည်။

အကယ်၍ မြေပြင်နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါများကို အစွမ်းကုန် ဖုံးကွယ်ထားလျက် ထိုယုန်လေးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

………………

မတ်လ (၁၆) ရက်...

ခရီးသွားလာရန် သင့်တော်ပြီး၊ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းတို့အတွက် မသင့်တော်ပေ။

ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့ ပွဲတော်ရက်တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း လောကီလူသားများ စွဲမြဲစွာ မှတ်မိနေကြမည့် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။

ခွန်လွန်တောင်၊ ချင်းချန်တောင်၊ အော်မေတောင်၊ လုံဟူရှန်းတောင်နှင့် ခုံထုန်တောင်၊ ဟွာရှန်းတောင် စသည့် နေရာအသီးသီးတွင် နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းသူများ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းသော လမ်းကြောင်း ပြန်လည်ပွင့်လှစ်သွားပြီးနောက်၊ အစပိုင်းတွင် ကမ္ဘာဦးအဆင့် မြင့်မားသော ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် အချို့သော ဆန်းကြယ်လှသော မြေပြင်နတ်ဘုရားများ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိ ပျံသန်းတက်လှမ်းခြင်း မရှိသေးသူများလည်း ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နေရာအသီးသီးရှိ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နေရာများတွင် လူသားများ ပျံသန်းတက်လှမ်းနေကြသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားခဲ့တော့သည်။

…………

လုံဟူရှန်းတောင်...

ဓားရှည်ချိတ်ဆွဲထားသော တာအိုဆရာအိုကြီး၊ ရဟန်းငယ်လေး နှင့် နတ်ဆရာ သုံးဦးတို့သည် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။

တာအိုဆရာအိုကြီး၏ ဝါသနာမှာ နတ်ဆရာကြီးထက် အများကြီး ပိုမိုမြင့်မားလှသဖြင့် သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေလည်း နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းမယ့် နိမိတ်လက္ခဏာကို အာရုံခံမိကြလား"

ရဟန်းငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ -

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒီခံစားချက်က အလွန် ပြင်းထန်တယ်။ စောစောက ဝရဇိန်ကျမ်းစာ ကို ရွတ်ဖတ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖိနှိပ်ထားပေမယ့်လည်း ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဆရာကြီးက -

"ငါလည်း ဒီလိုမျိုး ခံစားချက် ရှိနေတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ယခုအခါ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းမည့် အခွင့်အရေးမှာ ၎င်းတို့သုံးဦး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ လူအနည်းငယ်မှာ မချိန်းဆိုဘဲ အတူတူ ဖိနှိပ်ထားကြပြီး ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် စိတ်ပူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဓားရှည်ကိုင် တာအိုဆရာအိုကြီးက -

"ဒါက လောကကြီးရဲ့ စည်းမျက်နှာတရားဥပဒေတွေ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်တာလား" ဟု မေးသည်။

နတ်ဆရာကြီးနှင့် ရဟန်းငယ်လေးတို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

ရဟန်းငယ်လေးသည် ဝင်စားခြင်းပညာကို လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း သူသည်လည်း ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော ခေတ်ကာလကို မကြုံတွေ့ဖူးပေ။

ယန့်ဖင် သည် မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ် ကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်က ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်က နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသူ အလွန်နည်းပါးလှကာ မှတ်တမ်းများအရ သုံးဦးသာ ရှိခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး မဖြေကြားနိုင်ကြပေ။

"နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်။ ဘယ်လိုအခြေအနေ ရှိမလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး၊ ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါ့မလား။ မင်းတို့တွေ မိုးကြိုးကပ်ဘေးအောက်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီဆန်းကြယ်လှတဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေကို မေ့သွားကြပြီလား"

နတ်ဘုရားဆရာကြီးက ဆိုသည်။

ရဟန်းငယ်လေးက -

"ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူး... ငါ့မှာ အာရုံတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အခု နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းရတာ အနည်းငယ် ပိုပြီးတော့ လွယ်ကူနေပုံရတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

တာအိုဆရာအိုကြီးက တွေးတောလျက် -

"ဟုတ်တယ်... ငါလည်း ခံစားရတာက အကယ်၍ အခုအချိန် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းအောက်မှာ ပေါ်ထွက်လာရင် ချက်ချင်းပဲ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကြုံတွေ့ရမှာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူး စိတ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် ယုံကြည်ချက် ရှိနေတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ လုံဟူရှန်းတောင်နှင့် တာ့ရှန့်ကော်ကျောင်းတော် တွင်သာ ဖြစ်ပွားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ...

ချင်းချန်တောင်၊ ခွန်လွန်တောင် စသည့် နေရာအသီးသီးရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နိမိတ်လက္ခဏာများကို အာရုံခံမိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လောကကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် လူ့ပြည်လောကအပေါ် အလွန်ပင် ရက်ရောလွန်းလှပုံရသည်။

လူအများအပြား မအောင့်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"ဒါက နှစ်ရှည်လများ ခြောက်သွေ့နေပြီးမှ မိုးကောင်းကင်က အထူးအခွင့်အရေးပေး ပြီး ငါတို့ကမ္ဘာက လူတွေကို နတ်ဘုရားလောကကို ပိုပြီးတော့ ပျံသန်းတက်လှမ်းခွင့် ပြုလိုက်တာလား"

"နတ်ဘုရားလောကကို ပျံသန်းတက်လှမ်းမယ့် အခွင့်အရေးကို ခါးသီးစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတာ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ကြိမ်က လွဲချော်ခဲ့လို့ အလွန် နောင်တရနေခဲ့ရတာ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အခွင့်အရေး ရပြီမို့ ငါ သေချာပေါက် တက်လှမ်းရမယ်"

နတ်ဆရာကြီး သုံးဦး၏ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အခြားသော ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာမူ ရူးသွပ်နေကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် ဦးခေါင်း သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ပွားလျှင်ပင် ဝန်လေးနေကြမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် အခွင့်အရေးမှာ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ မည်သို့မျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်မနေကြတော့ပေ။

တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် အခြားလူ သုံးဦးမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ကာ နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအရာကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတစ်ခုလုံး ပိုမို၍ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ် နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် အခွင့်အရေး ပေါ်ထွက်လာပြီးကတည်းက ယခုအချိန်အထိ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ရင်း ကျဆုံးသွားသူ တစ်ဦးမျှ မရှိသေးပေ။

…………

ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း...

ဤတာအိုကျောင်းလေး၏ အမွှေးတိုင်မီးများမှာ ကျဲပါးလှသော်လည်း စည်ကားလှသော လမ်းမပေါ်တွင် ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းလှသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဧည့်သည် အမြောက်အမြား ရောက်ရှိနေကြသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် ပျိုမြစ်လှသော တာအိုဆရာမလေး၊ ရဲရင့်ထက်မြက်ပြီး ဆံပင်ကို မြင့်မားစွာ စည်းထားသော အမျိုးသမီး၊ ခရမ်းရောင် မျက်နှာရှိသော တာအိုဆရာအိုကြီး၊ ခါးတွင် သံဓားရှည် ချိတ်ဆွဲထားသော တာအိုဆရာကြီးနှင့် မျက်နှာပျက်နေသော ရဟန်းငယ်လေး... စသည်တို့ ပါဝင်သည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရား အမြောက်အမြား ဤနေရာသို့ စုစည်းရောက်ရှိလာကြပြီး ဤအရေးကိစ္စကို အတူတူ ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် လီယန်ချူက လီရွှမ်း ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရားစင်မြင့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်ကို သိရှိကြသည်။

လီရွှမ်းသည် ကောင်းကင်လူသားများကို လူ့ပြည်လောကသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော တရားခံအစစ် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လူ့ပြည်လောကတစ်ခုလုံး၌ ကောင်းကင်လူသားများကို ဆက်လက်၍ ဖိတ်ခေါ်နိုင်မည့်သူ မရှိတော့ဟု ပြောနိုင်သည်။

ထို ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ နှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမားလှသော်လည်း၊ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က မိစ္ဆာဘုရင်၏ ရထားလုံးကို မောင်းနှင်ခဲ့သော လူငယ်တာအိုဆရာ ကျန်းချောင်ကျုံး က အဆောင်များကို မီးရှို့၍ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိလိုက်သဖြင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းနယ်မြေ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရာ ဤကပ်ဘေးမှာလည်း ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ဆိုးရွားလှသော လူ့ပြည်လောကကြီးမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် တစ်ခါက လီယန်ချူနှင့်အတူ ကောင်းကင်လူသားများကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြဖူးပြီး၊ ယခုအခါ ဤအစွမ်းထက်လှသော မြေပြင်နတ်ဘုရားများအားလုံး နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နိမိတ်လက္ခဏာများကို အာရုံခံမိနေကြသဖြင့် မချိန်းဆိုဘဲ ဝေမြို့သို့ အတူတူ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဤနေရာ၌ စုစည်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ လူများအနက် လီယန်ချူမှလွဲ၍ ဖန့်ချင်းလန်၊ ကျွေ့ဟွာနှင့် ယွန်းနျန်း တို့သည်လည်း မချိန်းဆိုဘဲ ထိုကဲ့သို့သော ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နိမိတ်လက္ခဏာများကို ခံစားနေကြရသည်။

မသိရင် လုံဟူရှန်းတောင် သို့မဟုတ် ခွန်လွန်တောင် စသည့် ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နေရာများသို့ သွားရောက်ရန် မလိုဘဲ ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ပင်လယ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားကျွန်းများတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေများကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည်။

မဟာရှန်းမင်းဆက်ခေတ်က တစ်ကြိမ် သန့်စင်ခြင်း ခံခဲ့ရဖူးပြီး၊ မဟာရှမင်းဆက်ခေတ်ကလည်း တစ်ကြိမ် သန့်စင်ခြင်း ခံခဲ့ရဖူးကာ၊ ယခု မဟာချန်မင်းဆက်ခေတ်တွင်လည်း နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သန့်စင်ခြင်းနှင့် ကြုံတွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားခြင်းမှာလည်း မကောင်းသောအရာတော့ မဟုတ်ပေ။

"အားလုံးပဲ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ထာဝရအသက်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ"

လီယန်ချူ လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ခဏမျှ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နောင်နောင် နတ်ဘုရားလောက၌ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည့်အချိန်မှာ မည်သည့်နှစ် ဖြစ်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်လဲမသိဘဲ ဤနေရာရှိ လူများအနက် လီယန်ချူ၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှာ အမြင့်မားဆုံး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်မူ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် မည်သည့်အာရုံမျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မြေပြင်နတ်ဘုရား အမြောက်အမြား နှုတ်ဆက်၍ မိမိတို့၏ တိမ်တိုက်များကို မောင်းနှင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် အရေးကိစ္စမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရလှပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာရှိ လူများအနက် ဝူမေနန် မှလွဲ၍ အားလုံးတွင် မိမိတို့၏ ဂိုဏ်းအမွေအနှစ်များ ရှိနေကြသဖြင့် မှာတမ်းခြွေရမည့် ကိစ္စရပ်များစွာ ရှိနေသေးသည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရားများ လူစုခွဲသွားကြပြီးနောက် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းလေးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။

………………

လူ့ပြည်လောကတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း မရှိခဲ့ဖူးသော မဟာအရှိန်အဝါကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခွန်လွန်တောင်၊ လုံဟူရှန်းတောင်၊ ချင်းချန်တောင် စသည့် နေရာအသီးသီးရှိ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ ပိုမို၍ များပြားလာခဲ့သည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရား အမြောက်အမြား ပျံသန်းတက်လှမ်းကြသဖြင့် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထည်ဝါလှပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သော မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ အတိုင်းအတာမှာလည်း အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှသည်။

ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ဘေးမှ ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုကြပြီး အလွန်ပင် ကြည်ညိုဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

၎င်းတင်မကသေးဘဲ တတိယမြောက်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ရောက်နေသော ယန်ဝိညာဥ် ကျွမ်းကျင်သူ အမြောက်အမြားသည်လည်း ထိုခြေလှမ်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့ကြသည်။

တစ်ခါက တိမ်လွှာလျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌ စောင့်ကြပ်ခဲ့သော ရဟန်းအိုကြီးသည်လည်း ခုံထုန်တောင်၌ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး၊ သူ ရွေးချယ်ခဲ့သော နေရာမှာ အလွန်အမင်း ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမားလှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ခုံထုန်တောင်၏ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နေရာမှာ ထိုတကယ့်မိစ္ဆာကြီး၏ သွေးစွန်းသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ထိုနေရာ၌ သေဆုံးခဲ့ရကာ နောက်ပိုင်းတွင် အန္တရာယ်ရှိသောမြေ ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုရဟန်းအိုကြီးသည် ခုံထုန်တောင်၌ ပထမဦးဆုံး ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်လာခဲ့သဖြင့် သမိုင်းတွင် အစဉ်အမြဲ မှတ်တမ်းတင်ခြင်း ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လူ့ပြည်လောက၏ ကျင့်ကြံသူများ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပျံသန်းတက်လှမ်းကြခြင်းမှာ သမိုင်းတွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်ဟုပင် ပြောနိုင်သည်။

အကယ်၍ ဤအရာကို ဇိကျင့်ကျွန်း ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံနေသည့် ဓားကျင့်ကြံသူ ယန့်ဖင် သာ မြင်တွေ့ရလျှင် သေချာပေါက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရလိမ့်မည်။

သူ့ခေတ်သူ့အခါတုန်းက နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်သူမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပြီး၊ နောက်ဆုံး ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူမှာ သူ ကျင့်ကြံစဉ်အချိန်ကတည်းက နှစ်ပေါင်းငါးရာခန့် ကွာဝေးခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ မဟာလမ်းစဉ် ပြတ်တောက်၍ နတ်ဘုရားတံခါးကြီး ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ လူ့ပြည်လောကတွင် ဤကဲ့သို့သော မဟာအရှိန်အဝါကြီး ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

……………

ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း...

ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် စင်ကြယ်လှသော အမည်းနှင့် အဖြူရောင် ရှိသည့် ဝက်ဝံပေါက်စလေးသည် လီယန်ချူ၏ ပေါင်ကို ဖက်ထားလျက် မျက်ရည်များ တရွှင်ရွှင် ကျဆင်းနေခဲ့သည်။

"သခင်... ကျွန်တော်မျိုး နတ်ဘုရားလောကသို့ မသွားချင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး သခင့်ရဲ့ ဘေးနားမှာပဲ အမြဲတမ်း စောင့်ကြပ်ပြီး သခင်နဲ့အတူ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းကာ မဟာအောင်မြင်မှုတွေကို တည်ဆောက်ချင်ပါတယ်"

သံစားဝက်ဝံကြီးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ အလွန်ပင် သန်မာလှသည့်အပြင် ခွန်လွန်တောင်၌ မိမိ၏ ဘိုးဘေးကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုကိုလည်း ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့်၊ အကယ်၍ နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားလျှင်ပင် တောက်ပသော အနာဂတ် ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက -

"မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ သွေးမျိုးဆက်အရ နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းသွားရင် အနာဂတ်က အလွန် တောက်ပလိမ့်မယ်။ နောင်တစ်ချိန် နတ်ဘုရားလောကမှာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရတဲ့အခါ မင်းက နယ်ပယ်တစ်ခုရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ"

ဟု ဆိုသည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးက မျက်ရည်များ ကျဆင်းလျက် -

"သခင်က ကျွန်တော်မျိုးအပေါ် ဒီလောက်အထိ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေတာကိုး"

ဟု ဆိုသည်။

ရဲမက်သည် မိမိကို သိနားလည်သူအတွက် အသက်ပေးဝံ့သည် ဆိုသကဲ့သို့၊ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ရဲရင့်သော သွေးပူမှုများ ချက်ချင်းပင် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက်အတွင်းမှာပင် လုံဟူရှန်းတောင်မှ ဓားရှည်ကိုင် တာအိုဆရာအိုကြီး၊ တာ့ရှန့်ကော်ကျောင်းတော်မှ ရဟန်းငယ်လေး၊ ကျင်းကွမ်းကျောင်းတော် မှ ဝူရှဲ့ရဟန်း စသည့် မြေပြင်နတ်ဘုရား အမြောက်အမြား ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးကဲ့သို့သော ကမ္ဘာဦးမိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးသည်လည်း မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာလည်း ထူးခြားလှသဖြင့် ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိနေခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင်ကလည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်းစာ ကို လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ပျံသန်းတက်လှမ်းခါနီး အချိန်တွင် သူသည် မိမိ၏ သွေးမျိုးဆက်ကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ လူသားအသွင်သို့ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ကာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော မျက်နှာရှိပြီး မျက်ခုံးထူကာ မျက်လုံးကြီးမားသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးသည် မိမိ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကြည့်ကာ လူသားအသွင် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ထင်မှတ်မထားဘဲ အခုလိုအချိန်ကျမှ လူသားအသွင် ပြောင်းလဲနိုင်တာကိုး"

သူ၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာခဲ့ရာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ခွန်လွန်တောင်သို့ သွားရောက်ကျင့်ကြံပြီးမှသာ ဤအရေးကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တစ်ခါက သူ့အတွက် အရှိန်အဝါများကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရှေးဟောင်းအဆောင်စာလုံးများဖြင့် သွေးမျိုးဆက်ကို အားဖြည့်ထားသဖြင့် ကြီးမားခြင်း၊ သေးငယ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ပျံသန်းတက်လှမ်းခါနီး အချိန်၌ နောက်ဆုံးတွင် ဤအရေးကိစ္စကို အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက် -

"ထင်မှတ်မထားဘဲ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေတာကိုး" ဟု ဆိုသည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးက -

"ဒါက ကျွန်တော်မျိုး မပြည့်စုံသေးတဲ့အတွက်ကြောင့် ဖြစ်ရပါမယ် သခင်။ ကျွန်တော်မျိုးကို နာမည်တစ်ခု ပေးသနားပါ။ နောင်လာမည့် နတ်ဘုရားလောကမှာ အခြားသော သံစားဝက်ဝံတွေ ရှိနေနိုင်တာမို့ ကျွန်တော်မျိုးမှာလည်း နာမည်တစ်ခု ရှိနေရင် ပိုကောင်းပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက -

"ခွန်လွန်တောင်မှာ မင်း ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက မင်းကို နာမည်မပေးခဲ့ဘူးလား"

ဟု မေးသည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးက ခေါင်းခါပြကာ -

"ဘိုးဘေးကြီးက ပြောတာက ကျွန်တော်မျိုးက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်ကောင်တည်းသော သံစားဝက်ဝံ ဖြစ်တာမို့ ဒီအရာကိုပဲ နာမည်အဖြစ် သုံးရင် ရပြီတဲ့။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားလောကကို သွားရောက်ကျင်လည်တဲ့အခါ နာမည်တစ်ခု ရှိနေတာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ သခင့်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်အတိုင်း ပေးရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိပြီး ဘေးနားရှိ ကျွေ့ဟွာနှင့် ယွန်းနျန်း တို့အားလုံးလည်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ကျွေ့ဟွာက ပြုံးလျက် -

"ကောင်းတာပေါ့... နင်က သိသာလှပါတယ်၊ သူ့ကို အဖေအဖြစ် သတ်မှတ်ချင်လို့မလား"

ဟု ဆိုသည်။

သံစားဝက်ဝံကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး -

"ကျွန်တော်မျိုးမှာ ဒီလောက်အထိ ကံကောင်းခြင်းမျိုး ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။ သခင့်ရဲ့ ဘေးနားမှာ စောင့်ကြပ်ခွင့် ရတာနဲ့တင် အလွန် စိတ်ကျေနပ်လှပါပြီ"

ဟု ဆိုသည်။

သူသည် တကယ်ပင် သစ္စာရှိလှသည်။

"မင်းနဲ့ငါက လော့ဟွန်းတောင် မှာ ပထမဦးဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတာ။ ဒီနေရာက မင်းကို ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့တဲ့ နေရာဖြစ်ပေမယ့် မင်းနဲ့ငါ ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်တာမို့... မင်းကို လီလော့ လို့ နာမည်ပေးမယ်။ လော့ဟောင်းမြစ်ရဲ့ လော့ ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ"

လော့ဟောင်းမြစ် ဆိုသည်မှာ ချန်နိုင်ငံ၏ အလွန်ကျော်ကြားလှသော မြစ်ကြီးတစ်စင်း ဖြစ်ပြီး တောင်နှင့်မြောက်ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"သခင် နာမည်ပေးသနားတာကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ။ နောက်နောင် ကျွန်တော်မျိုးကို လီလော့ လို့ ခေါ်ပါပြီ"

သံစားဝက်ဝံကြီး အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လက်လှမ်း၍ ဖမ်းယူလိုက်ရာ၊ နဂါးနှစ်ကောင် ရစ်ပတ်ထားသည့် နတ်ဘုရားဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ထက်မြက်လှကာ ဓားအရှိန်အဝါများ စူးရှနေခဲ့သည်။

"မင်း လူသားအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီမို့ ငါ ဒီ နဂါးနှစ်ကောင်ဓားရှည် ကို မင်းကို လက်ဆောင်ပေးမယ်... ကိုယ်ခံပစ္စည်းအဖြစ် သုံးတာပေါ့"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

သံစားဝက်ဝံကြီး သို့မဟုတ် ယခုအခါ လူငယ်လေး လီလော့ ၏ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး မျက်ရည်နှစ်လိုင်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"သခင်က ကျွန်တော်မျိုးအပေါ် အလွန် ကျေးဇူးကြီးမားလှပါတယ်။ နောက်နောင် ကျွန်တော်မျိုး နတ်ဘုရားလောကမှာ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိခဲ့ရင်၊ သခင့်ကို လာရောက်စော်ကားဝံ့သူ ရှိလာရင် ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ပစ်ပါ့မယ်"

လီယန်ချူက ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော လူငယ်လေး လီလော့ ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အရာရာကို ဂရုစိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။

လူငယ်လေး လီလော့ စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လော့ဟွန်းတောင်အတွင်း၌ ချိပ်ပိတ်ခံထားရရာမှ လီယန်ချူနှင့် ဆုံတွေ့ပြီးနောက် ချိပ်ပိတ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်၍ သခင့်ထံသို့ လာရောက်စောင့်ကြပ်ကာ ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျမ်းစာ ကို လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ရရှိပြီး သွေးမျိုးဆက် နိုးထလာခဲ့ကာ ယခုအခါတွင်မူ နတ်ဘုရားဓားရှည်ကိုပါ ပေးသနားခြင်း ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လူငယ်လေး လီလော့သည် ခွန်လွန်တောင်၌ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

မိတ်ဆွေဟောင်းများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝေးကွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းကို အသုံးပြု၍ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း၊ ထိုပြင်းထန်လှသော ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် အာရုံကိုမူ မဖိနှိပ်နိုင်တော့ပေ။

ယွန်းနျန်း သည်လည်း ထိုနည်းတူစွာ ဖြစ်ပြီး၊ ဖန့်ချင်းလန် တစ်ဦးတည်းသာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးနေပုံရကာ သူမ၏ ဓားစိတ်နှလုံးမှာ ကြည်လင်လှသည့်အပြင် သူမ၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမှာလည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

လီယန်ချူသည် ခွန်လွန်တောင်၏ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နေရာ၌ ထို လူငယ် ဘိုးဘေး ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်လှကာ မည်သည့်အညစ်အကြေးမျှ မရှိပေ။

သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ထပ်ဆင့်သော ချိပ်ပိတ်ခြင်းများ ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ တစ်သက်တာတွင် ရှားရှားပါးပါး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ရသည့်အခါ ထိုလူငယ် ဘိုးဘေးက လီယန်ချူကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံတွေ့ရပြန်ပြီနော် တာအိုဆရာလေး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက သူမကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ထိုဘိုးဘေးသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးနားရှိ လှပသော အမျိုးသမီး အနည်းငယ်ကို မြင်သောအခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ပို၍ ကြည့်လိုက်မိသည်။

စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ အသွင်ဟန်ပန် အေးစက်လှပြီး ဆံပင်ရှည်များ ခါးအထိ ကျဆင်းနေကာ တောင်ကြီးပေါ်ရှိ နှင်းပွင့်များအလား ထင်မှတ်ရသည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ပြည့်စုံလှပြီး ကမ္ဘာဦးခေတ်က ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေကာ ရိုင်းစိုင်းလှသော အလှတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အပြာရောင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးမှာမူ နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်လှကာ လူကို အလွန်ပင် အေးချမ်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ဤ ယွိယင်ဂိုဏ်း ၏ လူငယ် ဘိုးဘေး၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ထပ်ဆင့်သော ချိပ်ပိတ်ခြင်းများ ရှိနေသဖြင့်၊ လီယန်ချူ နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့ရသည့်အခါ စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားသည်။

'အခုအချိန် သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲက ချိပ်ပိတ်ခြင်းတွေကို ချိုးဖျက်ပေးလို့ ရမလား မသိဘူး'

ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

အားလုံးသည် ယွိယင်ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဧည့်သည်အဖြစ် သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ယွမ်ရှူး သည်လည်း ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် ခွန်လွန်တောင်၌ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဤလူငယ် ဘိုးဘေး သည်လည်း တက်လှမ်းမည့် နိမိတ်လက္ခဏာများ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။