အခန်း (၁၁၅၇-၁၁၅၈)

အခန်း (၁၁၅၇) နှုတ်စွမ်းအရာ၌ ဘုရင်တစ်ပါး

အလွန်ပင် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ယွိယင်ဂိုဏ်း၏ လူငယ်ဘိုးဘေးသည် ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာလေးရဲ့ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်က ပိုပြီးတော့ တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ... ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲက ချိပ်ပိတ်ခြင်းကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးလို့ ရမလားရှင့်"

သူမ၏ ရင်ထဲ၌လည်း ဤအရေးကိစ္စကို အမြဲတစေ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလတစ်ခု ရောက်တိုင်း မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ကွယ်သွားရသည့် အဖြစ်မှာ အလွန်ပင် နားမလည်နိုင်သလို၊ မတတ်သာသော စိတ်ပျက်မှုကိုလည်း ပေးစွမ်းလွန်းလှသည်။

'သူမလည်း ဒီအရေးကိစ္စကို စိုးရိမ်နေတာပဲကိုး...' လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး -

"ကောင်းပါပြီ... အချိန်ကိုက်ပါပဲ၊ အခုလေးတင် ကျွန်တော်လည်း ဒီလိုမျိုး စိတ်ကူးမိနေတာ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ နတ်မျက်စိပညာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်ဘိုးဘေး၏ မူလဝိညာဉ်ထက်တွင် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားသော သံခြေကျင်း၊ လက်ထိပ်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအခါ သူသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်လမ်းစဉ် အဖုံဖုံတို့အပေါ် အလွန်မြင့်မားသော နားလည်မှု ရှိနေပြီဖြစ်သည့်အပြင်၊ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှာလည်း အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ယခင် ခွန်လွန်တောင်၌ ရှိစဉ်အချိန်ကနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ဖမ်းယူလိုက်ရာ ထိုလက်တစ်ဖက်မှာ လူငယ်ဘိုးဘေး၏ စိတ်အာရုံဗဟိုချက် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ဤလူငယ်ဘိုးဘေးသည်လည်း တကယ်ပင် သတ္တိကြီးမားလှသည်ဟု ပြောရမည်... လီယန်ချူကို ဤကဲ့သို့ စိတ်အာရုံထဲအထိ ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်ခွင့် ပြုဝံ့သည်ကိုး။ အကယ်၍ လီယန်ချူ၌ မကောင်းသော စိတ်ကူးစိတ်သန်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ပါက သူမ၏ စိတ်အာရုံဗဟိုချက်မှာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိသွားနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်ရှိ လက်နှင့် လူငယ်ဘိုးဘေး၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော စိတ်ဝိညာဉ်လက်တို့ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားပြီး ထိုသံကြိုးကြီးကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ဂျလွင်... ဂျလွင်...

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူတစ်ယောက် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ လူများအားလုံး ဆွံ့အ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ကျွေ့ဟွာတို့မှာ ပို၍ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား တောင်မှ ဒီချိပ်ပိတ်ခြင်းနားကို မချဉ်းကပ်နိုင်ဘူးလား"

ဖန့်ချင်းလန် မျက်ခုံးပင့်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၌ နတ်မျက်စိ မရှိသဖြင့် ထိုမူလဝိညာဉ်ထက်ရှိ သံကြိုးကို မမြင်ရပေ။ သို့သော်လည်း လီယန်ချူနှင့် သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် ဓားချင်းခတ်၍ ကျင့်စဉ် ဖလှယ်ဖူးသဖြင့် သူ၏ မန္တန်စွမ်းအား မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းထုထည်ကြီးမားကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ယခုကဲ့သို့ မဟာအစွမ်းထက်လှသော အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦး တုန်ခါလွင့်စဉ်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အလွန်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

လီယန်ချူသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ချိပ်ပိတ်ခြင်းကို မည်သို့မျှ မဖျက်ဆီးနိုင်သဖြင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချကာ -

"အဲဒီတုန်းက ဒီချိပ်ပိတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့သူက သာမန် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးပဲ"

ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

လူအများအပြား၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ယွိယင်ဂိုဏ်း၏ လူငယ်ဘိုးဘေးသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေကာ မည်သည့်အညစ်အကြေးမျှ မရှိပေ။

"ကျွန်မ နတ်ဘုရားလောကကို ပျံသန်းတက်လှမ်းရမယ့် နိမိတ်လက္ခဏာကို အာရုံခံမိနေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး တက်လှမ်းလို့ ရနေပြီ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ မထွက်ခွာခင် မှတ်ဉာဏ်ထဲက ကိစ္စကို ဖြေရှင်းချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး ထင်ပါတယ်"

လူတိုင်းသည် လီယန်ချူ ပြောပြချက်အရ သူမ၏ အဖြစ်သနစ်ကို ကြားဖူးထားကြရာ... စိတ်အာရုံဗဟိုချက်ထဲ၌ မူလဝိညာဉ်တွင် သံကြိုးများ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ခံထားရပြီး၊ သတ်မှတ်အချိန်ရောက်တိုင်း မှတ်ဉာဏ်များ သန့်စင်ခြင်းခံရသည့် အဖြစ်ကို တွေးမိကာ စိတ်ထဲမှ သနားကရုဏာ သက်မိကြသည်။

သို့သော်လည်း အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား တောင်မှ မဖြေရှင်းနိုင်သော ချိပ်ပိတ်ခြင်း ဖြစ်ရာ... ၎င်း၏ ခက်ခဲနက်နဲမှုကို ကောင်းစွာ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ထိုနေ့တွင်ပင် ထိုလူငယ်ဘိုးဘေးသည် ခွန်လွန်တောင်၌ နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းခဲ့ပြီး၊ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် တိုက်ခိုက်ရေးမန္တန်ပညာရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူမ၏ မန္တန်စွမ်းအားမှာမူ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို မိမိ၏ မန္တန်စွမ်းအား သန့်သန့်ဖြင့်သာ ကြံ့ကြံ့ခံ၍ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

………………

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ...

နတ်ဆရာကြီးသည်လည်း မိမိ၏ အရှိန်အဝါများကို ထပ်မံ၍ မဖိနှိပ်နိုင်တော့သဖြင့် လုံဟူရှန်းတောင်၌ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်တော့ရာ လီယန်ချူသည် လိုက်လံပို့ဆောင်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နတ်ဆရာကြီးက မချိမဆံ့ နှမြောတသစွာဖြင့် -

"နှမြောစရာကောင်းတာက... အခုအချိန်အထိ ငါ့ရဲ့ တရားလမ်းစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့ကို ချိပ်ပိတ်ခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှာမတွေ့သေးတာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

ဤအရေးကိစ္စကို သူ အမြဲတမ်း ရင်ထဲ၌ တနုံ့နုံ့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒါတင်မကသေးဘူး... နင်းခယ်ရဲ့ အရေးကိစ္စကိုလည်း ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးဘူး။ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲက သူမဟာ အဲ့ဒီကျားမိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သေဆုံးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး"

"နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို အချိန်တွေ ထပ်ပြီး မပေးတော့တာပဲ..."

နတ်ဆရာကြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လီယန်ချူက နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အနေဖြင့် -

"ကောင်းကင်က စိတ်ရင်းမှန်ရှိသူကို မစွန့်ပစ်ပါဘူး... လူ့ပြည်လောကက အရေးကိစ္စတွေ မပြီးပြတ်သေးပေမယ့်၊ ဆရာဦးလေး အနေနဲ့ သူမနဲ့ နတ်ဘုရားလောကမှာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရနိုင်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ... မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားတစ်ခွန်းသည် နတ်ဆရာကြီး၏ ရင်ထဲရှိ ပူပန်မှုများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အေးချမ်းသွားစေခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားအလား အဆင်းသဏ္ဌာန်ရှိသော ထိုတာအိုဆရာအိုကြီးက ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ အစိုးရိမ်ဆုံးက မင်းပဲ... လူ့ပြည်လောကရဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရား အမြောက်အမြား နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းသွားကြသလို၊ ယန်ဝိညာဉ်အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူ အများကြီးလည်း ပျံသန်းတက်လှမ်းကုန်ကြပြီ။ အကယ်၍ လူ့ပြည်လောကမှာ နောက်ထပ် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်လာရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း တောင့်ခံထားရမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး -

"အရာရာက လူ့အလိုအတိုင်း ဖြစ်လာမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

နတ်ဆရာကြီး သက်ပြင်းချကာ -

"မင်းလိုမျိုး တူအရင်းတစ်ယောက် ရှိတာက ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ။ မင်းက ဉာဏ်ပညာကြီးမားပြီး အလွန် တည်ငြိမ်သလို၊ ပြတ်သားတဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းအာရုံ ရှိတယ်... ဒါက မင်းရဲ့ အားသာချက်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ မာလွန်းရင် ကျိုးလွယ်တတ်တယ်... ဒီလောကကြီးက အလွန် ကျယ်ပြောတယ်၊ ဘယ်လိုမျိုး ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ အရေးကိစ္စနဲ့ပဲ ကြုံရကြုံရ... အသက်ကို စတေးပြီး နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲဖို့ စိတ်မလောပါနဲ့၊ ကိုယ့်အသက်ကို အရင်ဆုံး အဖတ်ဆယ်ဖို့ အဓိကထားပါ"

လီယန်ချူသည် နတ်ဆရာကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝတ်စုံကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို မှတ်သားထားပါတယ် ဆရာဦးလေး... ဂရုစိုက်ပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နတ်ဆရာကြီးသည် စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး အခြား တာအိုညီအစ်ကိုများနှင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျောက်တာအိုဆရာသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံရန် မိမိ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ ဤဂိုဏ်းချုပ်စီနီယာအစ်ကိုကြီး အောင်မြင်စွာ ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်တော့မည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည်လည်း ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။

နတ်ဆရာကြီးသည် အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်သော်လည်း... ၎င်းမှာ သူ၏ မူလဝိညာဉ် အခြေအနေသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ တကယ့်ရုပ်ခန္ဓာ ကျင့်စဉ်မှာမူ အဆင့်ငါး သာ ရှိသေးသည်။ သူ၏ မိုးကြိုးကပ်ဘေးသည်လည်း လူ့ပြည်လောကတွင် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်ရာ... ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးကြီးသည် လုံဟူရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တော့သည်။

မိုးကြိုးအလင်းတန်းများမှာ တောက်ပလွန်းလှပြီး ထည်ဝါဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နတ်ဆရာကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်၍ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားနှစ်ပါး ထွက်ပေါ်လာကာ နတ်ဆရာကြီးကို ခရီးဦးကြိုပြု၍ ခရီးဦးကြိုပြုခြင်း ပြုလုပ်ပေးကြသည်။ ဒါသိုင်းနတ်ဘုရား မှလွဲ၍ ဤသည်မှာ လူ့ပြည်လောကမှ ပျံသန်းတက်လှမ်းသူများအနက် နတ်ဘုရားနှစ်ပါး၏ ခရီးဦးကြိုပြုခြင်းကို ခံရသော တစ်ဦးတည်းသော ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဆရာကြီးနှင့် ပထမဦးဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က အခြေအနေကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက နတ်ဆရာကြီးသည် ဤကဲ့သို့ နတ်ဘုရားအလား အဆင်းသဏ္ဌာန်မျိုး မရှိဘဲ၊ သာမန် လယ်သမားအိုကြီးတစ်ဦးနှင့် တူလှကာ... ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပြီး ဝါးလက်ကိုင်ပါသော စက္ကူထီးဝါကြီးတစ်လက်ကို ညှပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်ထားလျက် မောက်မာထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများဖြင့် နတ်ဘုရားလောကသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် လုံဟူရှန်းတောင်၏ အထွတ်အထိပ်ထက်၌ ရပ်တန့်လျက် စိတ်ထဲ၌ လွမ်းဆွတ်တသစွာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

………………

ဝေမြို့...

ဆံပင်ကို အထက်သို့ မြင့်မားစွာ စည်းနှောင်ထားပြီး၊ အပြာရောင် ချည်ထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယွန်းနျန်းသည် ချန်နိုင်ငံ၏ ဖုန်းရွှေစနစ် မဟာခင်းကျင်းကြီးကို သေသေချာချာ တွက်ချက်ဖော်ထုတ်နေခဲ့သည်။

သူမ တည်ဆောက်ထားသော ဖုန်းရွှေခင်းကျင်းကြီးသည် သဘာဝတရား၏ အရှိန်အဝါများနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်နေသဖြင့် လူ့ပြည်လောကသို့ အလုပ်ဆင်းလုပ်သည့် ကိုရင်လေးပင်လျှင် ၎င်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မြေပြင်နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း အာရုံခံမိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ဖုန်းရွှေစနစ်ကို တွက်ချက်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တွက်ချက်ရမည့် ပမာဏမှာ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းလှသဖြင့် ယွန်းနျန်းတစ်ယောက် စိတ်ရောလူပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ရသည်။

"မရဘူး... အနောက်ဘက်ဒေသ၊ မောက်ပေဒေသနဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသတွေက ဖုန်းရွှေခင်းကျင်းကြီးထဲမှာ မပါဝင်သေးဘူး... လုံးဝ ဟာကွက် မရှိစေရဘူး "

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ယွန်းနျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နိမိတ်လက္ခဏာများမှာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး မည်သို့မျှ ဖိနှိပ်ထား၍ မရတော့ပေ။ သူမသည် ခွန်လွန်တောင်ကဲ့သို့သော ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နေရာများသို့ သွားရောက်ခြင်း မပြုရသေးသော်လည်း၊ ဝေမြို့၏ ကောင်းကင်ယံထက်၌ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ ရိပ်တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်းရှိ လီယန်ချူ၊ ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ကျွေ့ဟွာတို့အားလုံး ဤလောကကြီး၏ မဟာအရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲမှုကို အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။

ယွန်းနျန်းသည် ခြေလှမ်းအောက်မှ ဆန်းကြယ်သော ရွှေ့ပြောင်းခြင်းခင်းကျင်းကို အသုံးပြုကာ လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲ၌မူ အနည်းငယ် ပူပန်တုန်လှုပ်နေပုံရသည်။

"ကျွန်မ ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး... မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပျံသန်းတက်လှမ်းရတော့မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နူးညံ့ပြီး စိတ်သဘောထား နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သည့်အပြင်၊ အလွန်ပင် အကြောက်တရားကြီးမားကာ သူတစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မကျွမ်းကျင်ပေ။ ယခုအခါ ချက်ချင်း ပျံသန်းတက်လှမ်းရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့လိုက်ရာ... ယွန်းနျန်း၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထက်သို့ မှီတွဲလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း၊ နူးညံ့သောအသံဖြင့် -

"မကြောက်ပါနဲ့... ယုံချင်း ကလည်း တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်သလို၊ လူ့ပြည်လောကက ကျင့်ကြံသူ အများကြီးလည်း တက်လှမ်းသွားကြပြီပဲ။ နတ်ဘုရားလောကကို ရောက်တဲ့အခါ သေသေချာချာ ကျင့်ကြံပါ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်း စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် ခွဲခွာရခက်နေခဲ့ပြီး... သူမ သန့်စင်ထားသော ခင်းကျင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့များကို လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အနောက်ဘက်ဒေသ၊ တောင်ပိုင်းဒေသနဲ့ မောက်ပေဒေသတွေက ဖုန်းရွှေခင်းကျင်းကြီးထဲမှာ မပါဝင်သေးဘူး... နောင်တစ်ချိန် အပြောင်းအလဲရှိရင် ဒါက ဟာကွက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"ကျွန်မ ဖုန်းရွှေခင်းကျင်းကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး တွက်ချက်ဖော်ထုတ်ထားတယ်။ ဒီ လက္ခဏာရပ်မှန် ကို ရှင့်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ဆောင်ထားရင် ဘယ်သူကမှ ရှင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

ယွန်းနျန်းသည် မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို အသုံးပြု၍ ဖုန်းရွှေခင်းကျင်းကြီးကို ပိုမိုပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် သူမ၏ ခါးလေးကို ဆွဲပွေ့ထားရင်း ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးပါပြီ... မင်းက ဘယ်သူ့ရဲ့ လက်အောက်ခံမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ နောက်နောင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အရာရာကို ဂရုစိုက်ပါ"

ယွန်းနျန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့ပြီး... မကြာမီမှာပင် မျက်ရည်နှစ်လိုင်း စီးကျလာခဲ့တော့သည်။ မူလကပင် အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ဦးကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလှတရား ရှိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေတွင် ပိုမို၍ သနားကရုဏာသက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယွန်းနျန်းသည် ဝေမြို့၌ ကပ်ဘေးကို မကျော်ဖြတ်ဘဲ ခွန်လွန်တောင်သို့ သွားရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မသည်လည်း ဤနေရာ၌ ပျံသန်းတက်လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၌ နတ်ဘုရားရတနာဖြစ်သော နဂါးကျားရွှေအမြုတေ ရှိသည့်အပြင်၊ မန္တန်ခင်းကျင်း အမြောက်အမြားကိုလည်း ကျွမ်းကျင်သဖြင့်... ယခုအခါ ကောင်းကင်တံခါးကြီး ပွင့်ဟနေသော အချိန်တွင် ယွန်းနျန်းသည် အလွယ်တကူပင် ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူ၊ ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ သုံးဦးစလုံး လိုက်လံပို့ဆောင်ခဲ့ကြပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြတော့သည်။

……………

ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း...

လီယန်ချူသည် လေမီးဖျာထက်၌ ထိုင်လျက် တရားလမ်းစဉ်ကို ဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဟူထျန်ဟင်းလင်းပြင်မှာ ယခုအခါ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းနှင့် အဆက်မပြတ် ပေါင်းစပ်နေခဲ့ပြီး... ၎င်းမှာ မူလက နှေးကွေးသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤလေမီးဖျာထက်၌မူ ဖြစ်စဉ်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို လေ့ကျင့်လျက် ၎င်း၏ အပြောင်းအလဲများကို အာရုံခံစားနေမိရာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ပိုမို၍ အံ့ဩမိရသည်။

တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ မြေပြင်နတ်ဘုရား အမြောက်အမြား ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်းရှောင်ဂိုဏ်းမှ ထျန်းခွေကျွမ်းကျင်သူ၊ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို လေ့ကျင့်သော ဝူမေနန်၊ အဖိုးကြီးပန်းပဲဆရာ... စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ လူ့ပြည်လောကအတွက်မူ ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း မရှိခဲ့ဖူးသော မဟာအရှိန်အဝါကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌မူ မည်သည့် ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် အာရုံမျှ ရှိမနေသေးဘဲ... ကောင်းကင်ဘုံ၏ တက်လှမ်းခြင်း လမ်းစဉ်မှာ သူ့ထံသို့ သက်ရောက်လာခြင်း မရှိသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူ ထိုအရာကို အနည်းငယ် မတတ်သာဘဲ -

"တက်လှမ်းရတာ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ခက်ခဲနေရတာလဲ"

ဟု ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

စိတ်ထဲမှ အံ့ဩမိရင်း သူသည် စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံလျက် လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်မှ ရတနာများကို သန့်စင်နေခဲ့တော့သည်။

………………

မောက်ပေဒေသ...

အေးစက်လှသော လေပြင်းများမှာ ဓားတစ်လက်အလား ထိုးဆွဲတိုက်ခတ်နေပြီး... မတ်လ ကုန်ဆုံး၍ ဧပြီလသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာ၏ အပူချိန်မှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

စိမ်းလန်းသော ရေကန်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ခြောက်သွေ့အေးစက်လှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ ပေသုံးဆယ်ခန့် မြင့်မားသော ဧရာမ မီးဖိုကြီးတစ်လုံး ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ လေးထောင့်ပုံစံ ရှိကာ တစ်ကိုယ်လုံး မည်းမှောင်နေလျက် အထက်တွင် ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးများ၏ ပုံရိပ်များကို ထုဆစ်ထားသည်။

ယခုအခါ နတ်ဘုရားစင်မြင့်၏ နတ်ကွန်းလည်း မရှိတော့သလို၊ ရှေးဟောင်း ဦးချိုခရုသင်းလည်း မရှိတော့သဖြင့်... ကိုရင်လေး၏ ကျင့်စဉ်နှင့် ဤလူသားများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်၊ သွေးသားများကို ယဇ်ပူဇော်သော မီးဖိုနက်ကြီးကိုသာ အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်လူသားများကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ မီးဖိုနက်ကြီး၏ အထက်တွင် ရှေးဟောင်း အဆောင်စာလုံးများ ရှိနေသဖြင့် လူကို အလွန်ပင် အေးစက်စက်နိုင်လှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

မီးဖိုနက်ကြီး၏ ရှေ့တွင် လူရိပ်နှစ်ရိပ် ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး... တစ်ဦးမှာ ကြာနီကျောင်းတော်မှ ကိုရင်လေး ဖြစ်ကာ၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်လေး လျန်ရှီမင် ဖြစ်ကာ၊ သူသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသည်။

ထိုလူငယ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အင်္ကျီလက်အစွပ်အတွင်းမှ လူရိပ်များစွာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မီးဖိုနက်ကြီးအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူအို၊ လူငယ် အမြောက်အမြား ပါဝင်သည့်အပြင် နွားနှင့် သိုး အမြောက်အမြားလည်း ပါဝင်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ အရိုင်းဒေသ၏ သိုးထိန်းများ ဖြစ်ကြပြီး လူဦးရေ ခုနစ်သောင်း၊ ရှစ်သောင်းခန့် ရှိသော မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အချိန်က ဆေးပုလဲဒေသသည် သိန်းနှင့်ချီသော စစ်တပ်ကြီးကို နယ်စပ်သို့ စုစည်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်တဲနန်း၏ မြက်ခင်းပြင်အရှင်သခင်သည် ဖန့်ချင်းလန်၏ လက်ထဲ၌ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသဖြင့် ချန်နိုင်ငံထံသို့ လက်အောက်ခံအဖြစ် အညံ့ခံခဲ့ရကာ၊ မြို့စောင့်တပ်ကို တည်ထောင်၍ မဟာစစ်သေနာပတိ၏ လက်အောက်၌ အုပ်ချုပ်စေခဲ့သည်။

အရိုင်းဒေသ၏ ရွှေရောင်တဲနန်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံခြင်းကျွမ်းကျင်သူ အမြောက်အမြား ရှိသော်လည်း... ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော လူငယ်လေး လျန်ရှီမင်၏ လက်ထဲ၌မူ မည်သူကမျှ တစ်ကွက်မျှပင် မခံနိုင်ကြပေ။ ရွှေရောင်တဲနန်း၏ ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်များအားလုံး မီးဖိုနက်ကြီးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ဤသိုးထိန်းများသည် စစ်ပွဲအတွင်း၌ သေဆုံးခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ မြက်ခင်းပြင်၏ အေးစက်လှသော ဆောင်းရာသီကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း... ထင်မှတ်မထားဘဲ လျန်ရှီမင်ဟု ခေါ်သော ဤလူငယ်၏ အင်္ကျီလက်အစွပ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြာနီကျောင်းတော်မှ ကိုရင်လေးသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"မလုံလောက်သေးဘူး..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"လူ ဘယ်လောက်အထိ ထပ်လိုဦးမလဲ" လျန်ရှီမင်က မေးသည်။

"အနည်းဆုံး လူတစ်သိန်းလောက် ထပ်လိုဦးမယ်" ကိုရင်လေးက ဆိုသည်။

နတ်ဘုရားစင်မြင့်၏ နတ်ကွန်းနှင့် ရှေးဟောင်းဦးချိုခရုသင်း မရှိတော့သဖြင့်၊ ကောင်းကင်လူသား အမြောက်အမြားကို နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ လူ့ပြည်လောကသို့ ဖိတ်ခေါ်ရန်မှာ လွယ်ကူသော အရာမဟုတ်ပေ။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ ထပ်ပြီး သွားရှာလိုက်ဦးမယ်" လျန်ရှီမင်က ဆိုသည်။

"ဒီလူသားတွေကို သန့်စင်ပြီးရင် နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်အထိ ဒီမီးဖိုနက်ကြီးကို မီးရှို့ရဦးမှာ... အဲဒီအချိန်ကျမှ သွားရှာရင်လည်း အချိန်မီပါတယ်"

ကိုရင်လေးက ဆိုသည်။

"စောစောစီးစီး ပြင်ဆင်ထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်"

လျန်ရှီမင် စကားပြောပြီးနောက် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပေရာချီ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ဝေးကွာသွားခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များကြား၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ကိုရင်လေးသည် လူသားများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သန့်စင်ခြင်းခံရပြီး ထိုမရေတွက်နိုင်သော အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများကို ကြားနေရသော်လည်း မျက်နှာတွင် မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။ သူက ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မူလကတော့ အလွယ်တကူ ဆင်းသက်လာနိုင်ရမှာကို... ဘယ်သူကများ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားတာလဲ"

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ တွေးတောဟန်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်လူသားများကို လူ့ပြည်လောကသို့ ဖိတ်ခေါ်ရသည်မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို၍ ခက်ခဲလှသော်လည်း... ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်း ပြန်လည်ပွင့်လှစ်သွားပြီးနောက် ဤမျှလောက်အထိ ခက်ခဲမနေသင့်ပေ။

"ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အထက်က ဆရာကြီးအချို့ရဲ့ အားပြိုင်မှုတွေ ရှိနေပုံရတယ်... သူတို့ကိုယ်တိုင်တော့ လက်မလှုပ်ဘဲ ငါ့ကို အသုံးချပြီး လုပ်ခိုင်းနေတာပဲ၊ ဒါက ကြီးမားလှတဲ့ အကျိုးဆက် ပဲ"

ကိုရင်လေး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဤအလုပ်ကို လုပ်ရန် ရွေးချယ်ခြင်း ခံခဲ့ရစဉ်က သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မည်သည့်နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမျှ မရှိဘဲ၊ နာမည်လည်း မကြီးသော သာမန် နတ်ဘုရားတစ်ပါးသာ ဖြစ်ရာ... ထင်မှတ်မထားဘဲ သူ့ကို လူ့ပြည်လောကသို့ စေလွှတ်၍ ဤအလုပ်ကို လုပ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထိုလျန်ရှီမင်၏ နောက်ကွယ်မှလူသည် မိမိထံသို့ လာရောက်ရှာဖွေခဲ့သဖြင့်၊ ကိုရင်လေးသည် ဤအရေးကိစ္စကို အလွယ်တကူ ပြီးဆုံးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း... ယခု လူ့ပြည်လောက၏ စည်းမျက်နှာတရားဥပဒေ ပြောင်းလဲမှုများကို အာရုံခံမိပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မသိမသာအတွင်းမှာပင် ကွယ်ဝှက်ထားသော လက်ကြီးတစ်ဖက်က ထိုအပြောင်းအလဲအားလုံးကို နှောင့်ယှက်တားဆီးနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ဒီလူက ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရှိနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် လူ့ပြည်လောကမှာ ရှိနေတာလား ဆိုတာ မသိရဘူး"

သူသည် ခေါင်းငုံ့၍ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဘုံလှည့်စား အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်မိပြီး -

"လျန်ရှီမင်ရဲ့ သခင်က ငါ့ကို ကောင်းကင်ဘုံလှည့်စား အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပေးပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ခိုင်းတာကို ကြည့်ရင်... သူလည်း ဒီအရေးကိစ္စက သူတစ်ပါးရဲ့ သတိပြုမိခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ကိုရင်လေး ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ ဤစိတ်ကူးများကို မေ့ဖျောက်လျက် လူသားများကို ဆက်လက်သန့်စင်နေခဲ့တော့သည်။ သူသည် ရဲရက်ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ရှားရှားပါးပါး နွေးထွေးမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်အာရုံအချို့ ထိခိုက်ခဲ့ရသော်လည်း... ၎င်းမှာ သူသည် စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်သော လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဆေးပုလဲဒေသရှိ ဤသွေးသားအပြည့်ရှိသော သိုးထိန်းလူသားများမှာ သူ့မျက်စိထဲ၌ ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် မည်သို့မျှ ကွာခြားခြင်း မရှိပေ။

………………

ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း...

လီယန်ချူသည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး၊ ရွှေကျီးကန်းလေးသည် စားပွဲပေါ်၌ ရပ်တန့်နေလျက် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှကာ၊ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဤပုံစံအတိုင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည်မှာ နှစ်နာရီခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်နိုင်ပြီး အေးစက်လှသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှာမူ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် စံနှုန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အမြဲတမ်း ထိုနေရာ၌ ရပ်တန့်လျက် ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည့် ရွှေကျီးကန်းလေးကို ကြည့်လိုက်မိရာ... ပထမဦးဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်ကတည်းက ၎င်းမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှေကျီးကန်းလေးကို လက်လှမ်းပြလိုက်ရာ... ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အတောင်ပံ ဖြန့်လိုက်ပြီး လီယန်ချူကို တစ်ပတ် ပတ်၍ ပျံသန်းလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းသည် အလွန်ပင် သေးငယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းလှကာ... အတောင်ပံနှစ်ဖက် ဖြန့်လိုက်လျှင် ပေရာချီအထိ ကြီးမားလှပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်သော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း နေမင်းစစ်မှန်သောမီးကို လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် စင်ကြယ်လှရာ... ရွှေကျီးကန်းလေးသည် သူ့အပေါ် သဘာဝကျကျ ရင်းနှီးမှုမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌လည်း လီယန်ချူ၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်း ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူကို သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားရာ ပိုမို၍ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသည်။

အနည်းငယ် ပျံသန်းပြီးနောက် ၎င်းသည် လီယန်ချူ၏ ပေါင်ပေါ်၌ ရပ်တန့်လိုက်ရာ... လီယန်ချူက လက်ချောင်းလေးဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ရွှေကျီးကန်းလေး၏ အမွေးအတောင်များမှာ နူးညံ့လှသော ဖဲက္ကတီပါအလား ရှိနေသဖြင့် ထိတွေ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

လီယန်ချူသည် ကြောင်ပွတ်သပ်သည့် ပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သလို၊ ငှက်ပွတ်သပ်သည့် ပညာ၌လည်း မဆိုးလှပေ... အထူးသဖြင့် ရွှေကျီးကန်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးသည့်အခါ နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသဖြင့် အလွန်ပင် သဘောကျမိသည်။

"ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေ အကုန်လုံး အခုတော့ တက်လှမ်းသွားကြပြီ... ချင်းလန် နဲ့ ကျွေ့ဟွာ ပဲ ငါ့ဘေးမှာ ကျန်တော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း စောစောနဲ့ နောက်နောက် သေချာပေါက် တက်လှမ်းကြရမှာပဲ"

"လိ့လိုမှပဲ"

လီယန်ချူသည် လက်ဖြင့် ရွှေကျီးကန်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဤအရေးကိစ္စကို တွေးမိကာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ဆဲရေးလိုက်မိသည်။

အမြဲတမ်း ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများရှိပြီး မည်သူနှင့်မျှ စကားမပြောသော ရွှေကျီးကန်းလေးသည် ရုတ်တရက် လူစကားကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လိ့လိုမှပဲ"

လီယန်ချူ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး ခေါင်းငုံ့၍ ရွှေကျီးကန်းလေးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရွှေကျီးကန်းလေး၌ ကျောက်သံပတ္တမြားအလား လှပလွန်းလှသော မျက်ဝန်းအစုံ ရှိနေပြီး၊ အမွေးအတောင်များမှာလည်း အလွန်ပင် ချောမွေ့တောက်ပလှသည်။

"ရွှေလေး... မင်း စကားပြောတတ်သွားပြီလား"

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"လိ့လိုမှပဲ" ရွှေကျီးကန်းလေးက ဆိုသည်။

"..............." လီယန်ချူ။

သူသည် ရိုးရှင်းစွာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ... သူ့ကို ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်စေသော အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ရွှေလေးသည် စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောတတ်ပုံရပြီး ၎င်းမှာ... "လိ့လိုမှပဲ" ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤအရေးကိစ္စကို ကျွေ့ဟွာနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာသည် ရွှေကျီးကန်းလေးနှင့် အခြေခံ အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်နိုင်သူ ဖြစ်ပြီး၊ အနည်းဆုံးတော့ နာမည်ခေါ်လိုက်လျှင် ရွှေလေးသည် သူမနှင့်အတူ သွားရောက်တိုက်ခိုက်တတ်သည်။

ကျွေ့ဟွာ အံ့အားသင့် ဝမ်းသာစွာဖြင့် -

"ရွှေလေးက တကယ်ပဲ စကားပြောတတ်သွားတာလား"

ရွှေကျီးကန်းလေး - "လိ့လိုမှပဲ"

ကျွေ့ဟွာ - "..............."

ဖန့်ချင်းလန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲမှ - 'တော်သေးတာပေါ့... စောစောက ငါ အရင်ဆုံး စကားမပြောမိလို့' ဟု တွေးလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျွေ့ဟွာ မည်သည့်စကားပဲ ပြောပြော... ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အတောင်ပံ ဖြန့်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သောအသံဖြင့် -"လိ့လိုမှပဲ" ဟုသာ ပြောဆိုနေခဲ့တော့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ မည်သူမျှ စကားမပြောသော်လည်း ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အတောင်ပံ ဖြန့်လျက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် - "လိ့လိုမှပဲ" ဟု အော်ဟစ်နေခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူ မအောင့်နိုင်ဘဲ -

"ဒါက မဖြစ်သေးပါဘူး... တွေ့တဲ့သူတိုင်းကို ဆဲနေတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က မကျေမချမ်းဖြင့် -

"ဒါက နင် သင်ပေးထားတာ မဟုတ်လို့လား" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး

"သူက အမြဲတမ်း စကားမပြောတတ်တော့... ဆဲရေးတဲ့စကားကို သင်ယူရတာ ဒီလောက်အထိ ပါရမီပါလိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း မထင်ထားဘူးလေ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ရွှေကျီးကန်းလေးကို ကြည့်ကာ -

"ကောင်စုတ်လေး..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အတောင်ပံ ဖြန့်လျက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် - "ကောင်စုတ်လေး " ဟု အော်လိုက်ပြန်သည်။

လီယန်ချူ - "."

ဖန့်ချင်းလန် - "..............."

ကျွေ့ဟွာ ဟားဟားပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး -

"နှုတ်စွမ်းအရာမှာတော့ တကယ့် ပထမတန်းစားပဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားလုံးကိုမူ ရွှေကျီးကန်းလေး မသင်ယူဘဲ၊ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် - "ကောင်စုတ်လေး... လိ့လိုမှပဲ" ဟုသာ ဆက်လက် အော်ဟစ်နေခဲ့တော့သည်။

ထို့နောက် ကျွေ့ဟွာသည် ရွှေကျီးကန်းလေးကို ကြည့်ကာ -

"လဒ... ကောင်စုတ်... မျိုးမစစ်" စသည်ဖြင့် ထပ်မံ၍ ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

လီယန်ချူ ချက်ချင်းပင် မဟုတ်သေးကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ကျွေ့ဟွာကို လှမ်း၍ တားဆီးလိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့" ဟု အော်လိုက်သော်လည်း... နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှေကျီးကန်းလေးသည် အတောင်ပံ ဖြန့်လျက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် - "လဒ... ကောင်စုတ်... မျိုးမစစ် " ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ လက်ဖြင့် နဖူးကို အုပ်လျက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"သွားပါပြီ... လုံးဝ အဆဲကောင်ကြီး ဖြစ်သွားပြီ"

ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် နောက်ရက်များတွင် သေးငယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းလှသော ရွှေကျီးကန်းလေးတစ်ကောင်သည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ အဆက်မပြတ် ပျံသန်းနေခဲ့ပြီး ပါးစပ်မှလည်း ညည်းတွားနေခဲ့တော့သည်။

"လိ့လိုမှပဲ"

"ကောင်စုတ်လေး"

"လဒ"

"မျိုးမစစ်"

………………

လီယန်ချူသည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ဤကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်သော စွမ်းအား ရှိသည်။ လီယန်ချူ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ၏ ဟူထျန်ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းတို့ကို ပိုမို၍ ဆက်စပ်ပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းတို့နှစ်ခုစလုံး တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ရာ ဤကျင့်စဉ်၏ မဟာအစွမ်းထက်မှုကို ပိုမို၍ သိရှိနားလည်လာခဲ့သည်။

သူသည် လေမီးဖျာထက်၌ ထိုင်လျက် အဆက်မပြတ် တွက်ချက်ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ရာ... မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာခဲ့သည်။

"နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ဖိတ်ခေါ်တာ... ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းမှာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး လူ့ပြည်လောကရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်နဲ့ တူညီလှတယ်၊ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို ဖိတ်ခေါ်တယ်ဆိုတာက ဒီအဓိပ္ပာယ်ကို ပြောတာလား..."

လီယန်ချူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဟူထျန်ဟင်းလင်းပြင်နှင့် မည်သို့သော ဆက်စပ်မှု ရှိသည်ကိုမူ မသိရသေးပေ။ မူလက သူသည် ဟူထျန်ဟင်းလင်းပြင်ကို ပစ္စည်းသိုလှောင်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စိတ်အာရုံကို စုစည်းပြီးနောက် သူသည် လေမီးဖျာထက်၌ ဆက်လက်ထိုင်လျက် ထိုက်ရွှမ်းတုန်ရှန်လု ကျမ်းစာကို လည်ပတ်စေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းနှင့် ဟူထျန်ဟင်းလင်းပြင်တို့မှာ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး သူဖော်ထုတ် ထားသော ဟူထျန်ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်အပေါ် သူ၏ နားလည်မှုမှာမူ ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ၎င်းအတွင်း၌ နစ်မြုပ်နေခဲ့ရာ... ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းထက်၌ ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပွားနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ လောကဓာတ်အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ... အထက်တွင် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ ချန်ထားခဲ့သော ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် နန်းတော်ကြီးများ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း၏ ထူးခြားသော မြေပြင်အနေအထားကို အသုံးပြု၍ သန့်စင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ... ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် သာမန်အဆောက်အအုံများ မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားရတနာများအလား ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုအဆောက်အအုံကြီးများမှာ ဝုန်းခနဲ ကွဲအက် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး စင်ကြယ်လှသော လောကဓာတ်အရှိန်အဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင် အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ထို့နောက် ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်းလုံးထက်၌ ပြင်းထန်သော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... အထက်တွင် ပေါက်ရောက်နေသော နတ်ဘုရားဆေးဖက်ဝင်အပင်များမှာ ရူးသွပ်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့ကြသလို၊ နတ်ဘုရားစမ်းရေတွင်းများနှင့် နတ်ဘုရားမြက်ခင်းများအားလုံးလည်း ထိုနည်းတူစွာ ဖြစ်သည်။

၎င်းတင်မကသေးဘဲ လီယန်ချူသည် ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်းလုံး ပြောင်းလဲနေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး... လောကဓာတ်အရှိန်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများမှာမူ ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်းလုံးမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီး... မသိရင် အဖိုးတန်ကျောက်စိမ်းတစ်ခုသည် အပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ခွံများကို ခွာချလိုက်ပြီး တောက်ပလှသော ကျောက်စိမ်းအစစ်အမှန် ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

'ဒီနတ်ဘုရားကျွန်းကြီးတစ်ခုလုံးက ဧရာမ နတ်ဘုရားရတနာကြီးတစ်ခုနဲ့ တူလှတာပဲ...'

လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ထိုစိတ်ကူးလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၁၁၅၈) တာအိုကမ္ဘာကို ကျင့်ကြံခြင်းလော

လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံသည် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နိမိတ်လက္ခဏာများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံလျက် ကျယ်ပြောလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် စိတ်ကူးမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ်တိုင် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

အမှန်ပင်... ဤကျွန်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံး မပြောပြတတ်အောင် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ဟိုဘက်ကမ်းပန်းပွင့်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်း၍ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ခံယူရန် မလိုအပ်ပေ။

သို့သော်လည်း ယခင်က ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းသို့ ရောက်ရှိစဉ်အချိန်က နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ရှိသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ထုထည်မကြီးမားခဲ့သဖြင့်၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့ကို အလွန်ပင် ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။

"ပင်လယ်ပြင်က နတ်ဘုရားကျွန်းမှာလည်း နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါတွေ ရှိတာပဲ... အဲဒါကို သန့်စင်ပြီးရင် ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် တိုးတက်လာနိုင်တဲ့အပြင်၊ လောကဓာတ်အရှိန်အဝါတွေကလည်း ဂူဗိမာန်နတ်နန်းတွေထက် အဆမတန် ပိုပြီးတော့ ထုထည်ကြီးမားတယ်"

"ဒါပေမဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းကမှ တကယ့် နတ်ဘုရားလောကအစစ်အမှန် ဖြစ်ပုံရတယ်"

လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၌ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကို အာရုံခံမိလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ လူ့ပြည်လောကနှင့် လုံးဝ ခြားနားလှသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဓားအလား ပူးမြှောက်၍ နဖူးထက်သို့ ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ၊ နတ်မျက်စိ ပွင့်ဟသွားခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပလာခဲ့တော့သည်။

သူသည် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း၏ တာအိုလမ်းစဉ်နှင့် လူ့ပြည်လောက၏ ကွာခြားချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ဤနေရာရှိ တာအိုလမ်းစဉ်ကို လီယန်ချူသည် အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရကာ... ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်အဆောင်စာလုံး အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ သူလေ့လာထားသော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် မန္တန်အဆောင်စာလုံးများနှင့် လုံးဝ ဥဿုံ ကွာခြားလှပြီး၊ ယခင်က သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ဘာဖြစ်လို့ လူ့ပြည်လောကရဲ့ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကျတော့ အစီရင်စာလုံးတွေကို အသေအချာ မမြင်ရဘဲ... ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်ကျမှ ဒီလောက်အထိ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်နေရတာလဲ"

"ဒါက အခုအချိန်မှာ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းကို ငါတစ်ယောက်တည်း အပိုင်စိုးထားလို့ ဖြစ်နိုင်မလား..."

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိလိုက်သည်။

သူ၏ ပါရမီအရည်အချင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသဖြင့် မည်သည့်မန္တန်ပညာရပ်ကိုမဆို တစ်ကြိမ်သင်ရုံဖြင့် တတ်မြောက်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ဟိုဘက်ကမ်းပန်းပွင့်ကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး မန္တန်စွမ်းအားများလည်း အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအထက်ရှိ ရှေးဟောင်းမန္တန်အဆောင်စာလုံးများမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော်လည်း လီယန်ချူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လေ့လာနိုင်ခဲ့သည်။

နတ်မျက်စိကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဤနေရာ၌ မန္တန်အစီရင်စာလုံး အမြောက်အမြားကို လေ့လာပြီးနောက် စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားခဲ့သည်။

"ဒီနေရာက မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ကလည်း ချို့ယွင်းချက်ရှိနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ လူ့ပြည်လောကလောက်တော့ ချို့ယွင်းချက် မပြင်းထန်ဘူး"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ယခင်က မာန်ဟွန်းကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိဖူးရာ၊ ထိုနေရာ၌ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်မှာ ပြတ်တောက်နေခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသော အပိုင်းအစတစ်ခုကိုသာ သူ သန့်စင်၍ မိမိ၏ သိုင်းပညာကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ဤနေရာရှိ မန္တန်အစီရင်စာလုံးများကို အဆက်မပြတ် လေ့လာနေခဲ့သည်။

သူ၏ မန္တန်စွမ်းအားများမှာ သိသိသာသာ ထိုးတက်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း...

သူသည် အလွန်ပင် မြင့်မားသော အရာတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ ဆန်းကြယ်လွန်းလှသဖြင့် သူ့အတွက်မူ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ပိုမို၍ ကြည်လင်လာခဲ့ပြီး ဉာဏ်ပညာကြီးမားလာကာ... ဤနေရာရှိ တာအိုလမ်းစဉ်ကို နက်နက်နဲနဲ နားလည်လာလေလေ၊ ပိုမို၍ သိရှိနားလည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများသာဆိုလျှင် ဤမန္တန်အစီရင်စာလုံးများကို မြင်တွေ့နိုင်လျှင်ပင် နားလည်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး၊ ဤသည်မှာ ပါရမီအပေါ်၌ အလွန်ပင် မူတည်လွန်းလှသည်။

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ အာရုံမခံနိုင်ပါက မည်သို့မျှ ကျင့်ကြံအောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ ကွာခြားလှသည်... သူ၏ ပါရမီအရည်အချင်းမှာ အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်လွန်းလှသည်။

နတ်ဘုရားများပင် ကျင့်ကြံရန် ခက်ခဲလှသော မဟာအစွမ်းထက် မန္တန်ပညာရပ် အမြောက်အမြားကို သူသည် တစ်ကြိမ်မျှ ဖတ်ရှုရုံဖြင့် တတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ဤနေရာရှိ မန္တန်အစီရင်စာလုံးများမှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ဆောင်နေကြောင်း ပိုမိုသိရှိလာလေလေ၊ ပို၍ ထိတ်လန့်အံ့ဩမိလေလေ ဖြစ်သည်။

ဤမန္တန်အစီရင်စာလုံးများသည် တိုက်ခိုက်ရေး၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းများနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ... ကောင်းကင်တာအို ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီမန္တန်အစီရင်စာလုံးတွေကို နားလည်သဘောပေါက်တဲ့ ဖြစ်စဉ်က... ဒီနေရာရဲ့ တာအိုကမ္ဘာကို ထိန်းချုပ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်ပဲပေါ့"

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။

"တာအိုကမ္ဘာကို ကျင့်ကြံတာ... ဒါကလည်း ဆန်းကြယ်လွန်းတယ်"

သူ မအောင့်နိုင်ဘဲ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်နှင့် သိုင်းလမ်းစဉ် နှစ်ခုစလုံးကို ပူးတွဲကျင့်ကြံထားခြင်း ဖြစ်ပြီး... ၎င်းတို့အနက် သိုင်းလမ်းစဉ်မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အဓိကထားကာ၊ ရုပ်ခန္ဓာကို ထုဆစ်၍ စိတ်၊ ဝိညာဉ်၊ အသက်စွမ်းအားတို့ကို တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်လျက်၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ စွမ်းအားများကို လုယူကာ မိမိကိုယ်ပိုင်အသုံးချခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်မှာမူ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို အာရုံခံစား၍၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ မဟာအရှိန်အဝါများကို လှုံ့ဆော်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲလျက် မူလဝိညာဉ်ကို ဖွဲ့စည်းခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သိုင်းလမ်းစဉ်လောက် မောက်မာရိုင်းစိုင်းခြင်း မရှိသလို၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ဗဟိုပြုခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

ဤတာအိုကမ္ဘာလမ်းစဉ်မှာမူ ကွာခြားလှပြီး... ဖမ်းဆုပ်ရခက်ခဲကာ ဆန်းကြယ်လွန်းလှသဖြင့် လီယန်ချူသည် တိကျသော ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် သတ်မှတ်ချက်ကိုပင် အာရုံမခံမိပေ။

၎င်းကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် မည်သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမည်ကိုလည်း မသိရပေ။

သူ၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်အရ မြင်တွေ့နိုင်သော မန္တန်အစီရင်စာလုံးများမှာ ဤမျှလောက်အထိ နက်နဲလှသည်။ အားလုံးကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်နိုင်လျှင်ပင် သူသည် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း၏ တာအိုကမ္ဘာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။

ထိုလမ်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားကျယ်ပြောလှပြီး... ၎င်းမှာ သာမန်အားဖြင့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း စတင်လှမ်းလိုက်ရုံသာ ရှိသေးပြီး မဟာတာအိုမျိုးစေ့ကို ဖွဲ့စည်း၍ အခြေခံပုံစံ ရှိရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတည်းနှင့်တင်... မြေပြင်နတ်ဘုရားကို မပြောနှင့်ဦး၊ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများပင်လျှင် ထိုခြေလှမ်းကို လှမ်းရန် အရည်အချင်း မရှိကြပေ။

လေ့လာရန် လမ်းစမရှိသလို၊ လေ့လာလျှင်လည်း တတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီမှာပင် လီယန်ချူသည် ထိုနေရာ၌ ထွက်ပေါ်လာသော တာအိုကမ္ဘာ မန္တန်အစီရင်စာလုံး အားလုံးကို တတ်မြောက်သွားခဲ့တော့သည်။

………………

ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားလောကအတွင်း၌... အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်ထားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်ထက်၌ တစ်ဦးတည်း ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်အစွပ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထားပြီး၊ အဆင်းသဏ္ဌာန်မှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်လှကာ နတ်ဘုရားအလား သန့်စင်စင်ကြယ်လှပေသည်။

သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်၌ တိမ်ပင်လယ်ကြီးမှာ လှိုင်းထန်နေခဲ့ပြီး၊ ကြာပန်းအသွင် ပြောင်းလဲလျက် သူ၏ထံသို့ တိုးဝှေ့လာခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ခေါင်းလောင်း၊ အိုးစည်၊ ပုလင်း၊ တံဆိပ်တုံး၊ အလံ၊ ဓား၊ လှံ... စသည့် နတ်ဘုရားရတနာများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များကို ပြောင်းလဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ ဦးခေါင်းထက်တွင်မူ... လောကဓာတ်အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိပ်နီကြိုးကြာငှက် အကောင်ရေ ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ဝဲပျံအော်မြည်နေခဲ့ကြပြီး...

သူ့ကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ထင်မှတ်ရစေသည်။

နတ်ဘုရားလောကအတွင်း၌... ပျံသန်းကူးခတ်နေသော သားရဲတိရစ္ဆာန် အမြောက်အမြား ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ကြိုးကြာငှက်၊ သမင်ဖြူ၊ မြောက်ဝံ... စသည်တို့မှာ စင်ကြယ်လှသော လောကဓာတ်အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်တစ်ခုလုံးတွင် ဆေးဖက်ဝင်မြက်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေခဲ့ပြီး၊ အတွင်း၌ နတ်ဘုရားသတ္တုရိုင်းများ ကိန်းအောင်းနေခဲ့တော့သည်။

………………

လီယန်ချူသည် ဤအရေးကိစ္စကို ကျွေ့ဟွာနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့ကို ပြောပြလိုက်ပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကိုလည်း ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း၏ တာအိုကမ္ဘာကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သော်လည်း... လီယန်ချူသည် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ မရေမရာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ လေ့လာစူးစမ်းရန် လိုအပ်သော အပြောင်းအလဲ နေရာအမြောက်အမြား ရှိနေသေးသည်။

ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက်... ချက်ချင်းပင် ဤနေရာ၏ ထူးခြားဆန်းကြယ်မှုကို အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က

"မယုံနိုင်စရာပဲ... မူလကထက် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါတွေ ဆယ်ဆမက ပိုပြီးတော့ ထုထည်ကြီးမားလာတာပဲ၊ လုံးဝ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ထိုနတ်ဘုရားစမ်းရေတွင်း၏ ရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာ၊ ဤစမ်းရေမှာ ယခုအခါ ပိုမို၍ ကြည်လင်နေခဲ့သည်။

ထိုနတ်ဘုရားစမ်းရေမှာ မူလကပင် ကျွန်းပေါ်၌ အထူးခြားဆုံးအရာ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါတွင်လည်း အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနတ်ဘုရားစမ်းရေကို ခပ်ယူ၍ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပြီး ယခင်နှင့် ကွာခြားသွားသော်လည်း၊ တိကျသော အပြောင်းအလဲကိုမူ စကားဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသည်။

ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို စမ်းရေကို သောက်သုံးကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ထိုနည်းတူစွာ ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲကို မပြောပြတတ်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

ဖန့်ချင်းလန် စိတ်ထဲမှ အကြံရသွားပြီး လက်ညှိုးလေးဖြင့် ညင်သာစွာ တို့လိုက်သည်။

ရှူး...

ဓားအရှိန်အဝါတစ်လိုင်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး၊ ဝုန်းဝုန်း မြည်ဟီးလျက် ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူမ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး

"ငါ့ရဲ့ ဒီဓားချက်က အရင်ကထက် အဆမတန် ပိုပြီးတော့ ပြင်းထန်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ မန္တန်စွမ်းအားကတော့ အတူတူပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ ကြားရသဖြင့်... ကိုယ်စီကိုယ်ငှ မန္တန်ပညာရပ်များကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ အမှန်ပင် ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤနတ်ဘုရားစမ်းရေကို သောက်သုံးပြီးနောက်... မန္တန်ပညာရပ်၏ စွမ်းအားမှာ နှစ်ဆ မြင့်တက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီလောက်အထိ တန်ခိုးထက်မြက်တာပဲလား"

ကျွေ့ဟွာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ မန္တန်ပညာရပ်များ၏ စွမ်းအား နှစ်ဆ မြင့်တက်သွားသည်မှာ... အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ထပ်တစ်ငုံ ထပ်မံသောက်သုံးသည့်အခါတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိတော့ဘဲ... ကျင့်စဉ်သက်တမ်းကိုသာ တိုးပွားစေနိုင်တော့သည်။

'အဲဒီတုန်းက ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း ပျက်စီးသွားခဲ့တာက... ကြည့်ရတာ ဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူးပဲ' လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ထိုနတ်ဘုရားစမ်းရေတစ်ခုတည်းနှင့်တင် လူကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စေနိုင်သည်။

အဆင့်ကိုး မြေပြင်နတ်ဘုရားများ၏ မန္တန်ပညာရပ်စွမ်းအားကိုပင် နှစ်ဆ မြင့်တက်စေနိုင်ခြင်းမှာ... အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားလောကအတွင်း၌ ရှိနေကြပြီး၊ ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဖန့်ချင်းလန်၏ ဦးခေါင်းထက်တွင်မူ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးများမှာ ၎င်းအတွင်း၌ လှိုင်းထန်နေခဲ့ရာ... ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"မိုးကြိုးကပ်ဘေး"

ဖန့်ချင်းလန် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

ယခင်က သူမသည် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းပေါ်၌ ကျင့်ကြံစဉ်ကလည်း ထိုကဲ့သို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နိမိတ်လက္ခဏာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထင်မှတ်မထားဘဲ ယခုအခါ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းအတွင်း၌ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖိတ်ခေါ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းရဲ့ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဖြစ်ပုံရတယ်"

ဖန့်ချင်းလန် အံ့ဩစွာ ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အကြည့်ကို ပို့လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအခါ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း၏ မျိုးဆက်သစ်အရှင်သခင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း...

ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းအတွင်း ကိန်းအောင်းနေသော မဟာတာအိုလမ်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

အလွန်ပင် ထုထည်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် လီယန်ချူသည် ကောင်းစွာ အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။

သူသည် ဤနေရာ၌ အာရုံခံစားမှု အရှင်းလင်းဆုံး ဖြစ်ရာ... သေသေချာချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့ဩစွာဖြင့်

"မင်း အခုဖိတ်ခေါ်မိတာက တကယ်ပဲ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းရဲ့ မိုးကြိုးကပ်ဘေးပဲ... ဒါကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားရင် ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားလောကရဲ့ လွတ်လပ်သောနတ်ဘုရား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသွားသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

ကိုယ်ပိုင်မိုးကြိုးကပ်ဘေး ရှိနေသည်ဆိုပါက... ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားလောကအသေးစားတစ်ခု ဖြစ်မနေပေဘူးလား။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့... ဒီနေရာမှာပဲ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်မယ်"

ဖန့်ချင်းလန်သည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါများကို ထပ်မံ၍ ဖိနှိပ်မထားတော့ဘဲ၊ အရှိန်အဝါအားလုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း...

ချက်ချင်းပင် မိုးကြိုးများ စုစည်းလာခဲ့ပြီး... စွမ်းအားမှာ ပြင်ပလောက၏ မိုးကြိုးကပ်ဘေးနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ တူညီလှသည်။

စည်းမျဉ်းဥပဒေများမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး... မတူညီသော ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ရှိသူ၊ မတူညီသော အခြေခံရှိသူများအပေါ် မူတည်၍ မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ စွမ်းအားမှာလည်း ကွာခြားလှသလို၊ ကျရောက်လာမည့် မိုးကြိုးအကြိမ်အရေအတွက်မှာလည်း ကွာခြားလှပေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ လက်ထဲ၌ ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ... ဝုန်းဝုန်းမြည်ဟီးလျက် နဂါးဟိန်းသံအလား ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဂျိမ်း...

ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတစ်လိုင်း ကျရောက်လာခဲ့ပြီး... ဟိန်းဟောက်သံမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှရာ၊ သူမ၏ ယခုကျင့်စဉ်နယ်ပယ်အရ ကျရောက်လာသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာ သဘာဝကျကျ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ရှူး...

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလျက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ... သူမ၏ ကျင့်စဉ်အခြေခံမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ကြွားဝါပြောဆိုချက်များကို အမြဲတမ်း ကြားဖူးထားသဖြင့်...

သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ 'ဓားအရှိန်အဝါ မိုင်ပေါင်းကိုးသောင်းအထိ လွှမ်းခြုံခြင်း'၊ 'မြက်တစ်ပင်တည်းနှင့် နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာများကို ရိုက်ချခြင်း'၊ 'ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် မန္တန်အပေါင်းကို ဖြိုခွဲခြင်း' စသည်တို့ဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏ ပါရမီအရည်အချင်းမှာလည်း အလွန်ပင် မြင့်မားလှသဖြင့်... ဤကဲ့သို့ ကျင့်ကြံထုတ်ဖော်လိုက်သော ဓားလမ်းစဉ်မှာမူ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။

ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ စွမ်းအားမှာ နှစ်ဆ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းခြုံလာခဲ့ပြန်သည်။

ထို့နောက် တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်...

ဖန့်ချင်းလန်၏ အစွမ်းအစဖြင့်... မကြာမီမှာပင် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော် သူမသည် အခြားသူများ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ကွာခြားလှသည်...

အောင်မြင်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်တံခါးကြီး ပွင့်ဟလာခြင်း မရှိပေ။

ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း၏ အထက်မှမူ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်လိုင်း ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ဤနတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ အလွန်ပင် ထုထည်ကြီးမားလှပြီး... လူ့ပြည်လောက၏ ကျင့်ကြံသူများ ပျံသန်းတက်လှမ်းသည့်အခါတွင်လည်း ဤဖြစ်စဉ်ကို သေချာပေါက် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ ထုထည်ကြီးမားလာခဲ့ပြီး... အဆင်းသဏ္ဌာန်မှာ အနှိုင်းမဲ့လှပေသည်။

နတ်သမီးတစ်ပါးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

သူမသည် တကယ်ပင် ဤနေရာ၌ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ပျံသန်းတက်လှမ်းခြင်း မရှိဘဲ လွတ်လပ်သောနတ်ဘုရား တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရေးကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သူမ၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်အရ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ပိုမိုအစွမ်းထက်လာသောအရာမှာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပြီး... စွမ်းအားများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာမှာ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်တာ အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့... လူ့ပြည်လောကကို ပြန်သွားရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ မသိဘူး"

ဖန့်ချင်းလန် တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူတို့ သုံးဦးစလုံး ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြရာ... ဖန့်ချင်းလန် အာရုံခံကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပြင်းထန်လှသော ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် နိမိတ်လက္ခဏာများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခုနက နတ်ဘုရားကျွန်းပေါ်၌ ရှိစဉ်အချိန်နှင့် မည်သို့မျှ ကွာခြားခြင်း မရှိပေ။

'အဲဒီတုန်းက ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်း ပျက်စီးသွားပြီး ကျွန်းပေါ်က နတ်ဘုရားတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတာက... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံရလို့ ဖြစ်နိုင်မလား' လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့်

"ဒါဆိုရင်တော့... နတ်ဘုရားလောကကို သွားစရာမလိုတော့ဘဲ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်လို့ ရပြီပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"ဟုတ်တယ်... နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ဖွဲ့စည်းနိုင်သလို၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကိုလည်း ဆက်ပြီး နားလည်သဘောပေါက်နိုင်တယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာက

"ငါ့ကို ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းထဲကို ပြန်ပို့ပေးပါဦး... မကြာသေးခင်ကတည်းက ငါ အရှိန်အဝါတွေကို အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်ထားရတာ၊ ငါ ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းထဲမှာ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်တော့မယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားကျွန်းက ကောင်းတယ်ဆိုပေမယ့် တကယ့် နတ်ဘုရားလောကကြီးကိုတော့ မမှီနိုင်သေးဘူး... မင်း သေသေချာချာ စဉ်းစားပါဦး"

လီယန်ချူ သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟိုင်း... နတ်ဘုရားလောကကို မသွားဘဲ နေလို့ရရင် ဘယ်သူက အဲဒီနေရာစုတ်ကို သွားချင်မှာလဲ... လူလည်း မသိ၊ သူလည်း မသိနဲ့"

ကျွေ့ဟွာက ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ဖုန်လိုင်နတ်ဘုရားလောကအတွင်း၌ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရာ... သူမ ဖိတ်ခေါ်မိသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ သူမနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။

သို့သော် ပြောရလျှင် ဖန့်ချင်းလန်သည် အခြားသူအားလုံး၏ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ကွာခြားလှသည်...

သူမသည် တိုးတက်မှု အလွန်လျင်မြန်လှပြီး... ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ကို ထုဆစ်၍ ဓားလမ်းစဉ်ကို သန့်စင်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

၎င်းတင်မကသေးဘဲ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ မူလက တည်ငြိမ်မှုမရှိဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြဿနာတက်ဖူးသော်လည်း လီယန်ချူနှင့် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ် အတူကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ ဖြောင့်ဖြူးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာမှာမူ... ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ မဟာအရှင်သခင် သွေးနှော ဖြစ်ရာ၊ စင်ကြယ်လှသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခြင်း ဖြစ်ပြီး... ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအား ဖြစ်စေ၊ နဂါးနတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ဖြစ်စေ ဆိုင်ရှင်မ၏ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပ ကိုယ်ပွားအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့်... ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်ပင် သန်မာထုထည်ကြီးမားလှပေသည်။

သူမသည် အမည်းရောင်ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး... ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်ပင် ထိမိလှကာ၊ ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအား သန့်သန့်ဖြင့်သာ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကြံ့ကြံ့ခံလိုက်သည်။

လက်သီးတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက်ဖြင့် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး... နတ်ဘုရားသတ်လှံကိုပင် ထုတ်ဖော်အသုံးပြုခြင်း မရှိပေ၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်သည့် ပုံစံမှာ ဤမျှလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းလှပေသည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်... ကျွေ့ဟွာသည်လည်း နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို ဖိတ်ခေါ်မိလိုက်ပြီး၊ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်တော့သည်။

………………

ထို့နောက်တွင်မူ... လီယန်ချူသည် ဤနေရာ၌ အေးချမ်းစွာဖြင့် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာကို ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေခဲ့ရာ၊ ကျင့်စဉ်သက်တမ်း အမြောက်အမြား တိုးတက်လာခဲ့ပြီး စိတ်နှလုံးမှာလည်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေခဲ့သည်။

ဤကျင့်စဉ်ပညာရပ်မှာ စိတ်နှလုံးကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် မရှိမဖြစ် အရေးပါလှပြီး... ဤပညာရပ်ကို အခြေခံထားသဖြင့် စိတ်မိစ္ဆာ အတားအဆီးများ ဖြစ်ပေါ်လာရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှပေသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ကောင်းကင်နဂါးကိုယ်ပွားတော်မှာ... မီးနဂါးကျွန်း ခရီးစဉ်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် အလွန်မြင့်မားလာခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး၏ အလုံးစုံစွမ်းအားမှာလည်း ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေခဲ့ပြီး၊ ကြေးနီနတ်ဘုရားမီးအိမ်မှာ ဦးခေါင်းထက်၌ လွင့်မျောနေခဲ့ကာ... မီးအိမ်အတွင်း၌ ထုထည်ကြီးမားလှသော ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုလူငယ်ပါရမီရှင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ၎င်းကို ပြန်လည်သန့်စင်ပေးခဲ့သဖြင့်... ကြေးမီးအိမ် ဟု အမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဤကိုးကွယ်မှုစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့သဖြင့်၊ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှာလည်း အလားတူပင် ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းအပြင် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ဆံပင်များကြား၌... အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသော ကြောင်နားရွက်နှစ်ဖက် ကွယ်ဝှက်ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရာ၊ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် မြင့်တက်လာခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဖြစ်သည်။

တကယ်ပင် ကြောင်နားရွက်မလေး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနှုန်းအတိုင်းသာ ဆက်လက်ကျင့်ကြံသွားပါက... ကျွေ့ဟွာသည် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အဆင့်ကိုးသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်မည်ဟု အာရုံခံမိနေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အရှိန်အဟုန် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ပြီးဖြစ်ကာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ဖွဲ့စည်းထားပြီး ဖြစ်ရာ... ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမသည် ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအားနှင့် ကောင်းကင်နဂါးနတ်ဘုရားစွမ်းအားတို့ကို လုံးဝဥဿုံ ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

………………

ချင်းချန်တောင်၌... မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။

တောင်ထိပ်ထက်၌... ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် မင်္ဂလာအလင်းတန်းများကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုလေ့လာနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

အချို့သူများမှာ မူလက မည်သည့်အာရုံမျှ မရှိကြသော်လည်း... အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုလေ့လာပြီးနောက်တွင်မူ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖိတ်ခေါ်မိလိုက်ကြပြီး ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်း အောင်မြင်သွားခဲ့ကြသည်။

အချို့သူများမှာ ပျံသန်းတက်လှမ်းခြင်း အောင်မြင်သွားကြသလို... အချို့သူများမှာမူ မိုးကြိုးကပ်ဘေးအောက်၌ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ကြရသည်။

ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး ရုပ်အလောင်းပင် မကျန်ရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် အခွင့်အရေးကြီးမှာ... လူအမြောက်အမြားကို ရူးသွပ်သွားစေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံ၍ နတ်ဘုရားဖြစ်ရန်မှာ... ရှေးခေတ်ကတည်းက လူ့ပြည်လောက ကျင့်ကြံသူများ၏ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျင်သူ အမြောက်အမြား ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားကြပြီးနောက်... ကျန်ရှိနေသော လူအမြောက်အမြားမှာမူ အရည်အချင်း မပြည့်မီကြသေးဘဲ၊ ယန်ဝိညာဉ်အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်ရှိကြသေးပေ။

ထီးတစ်လက်ကို ဆောင်းထားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးသည် တောင်ခြေရှိ လှေကားထစ်ထက်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခဲ့ပြီး... တည်ငြိမ်မှု မရှိလှပေ။

သူ၏ အဆင်းသဏ္ဌာန်မှာ နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖြူလေးနှင့် ဖြစ်ကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။

သူ၏ ဘေးနား၌... အပြာရောင်ဝံပုလွေပေါက်လေးတစ်ကောင် ရှိနေခဲ့ပြီး လိမ်လိမ်မာမာလေး ဝပ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းချောင်ကျုန်းက သက်ပြင်းချကာ

"လူ့ပြည်လောကက စုဆောင်းထားတဲ့ အခြေခံအင်အားတွေ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အကုန်လုံး ပြောင်သလင်းခါသွားပြီပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ အပြာရောင်ဝံပုလွေပေါက်လေးမှာမူ... အကြည့်ကို လွှဲထားလျက် ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

ထီးဆောင်းထားသော ဤခန့်ညားလှသော တာအိုဆရာလေးမှာ... ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်မည့် တော်လှန်ပုန်ကန်သူတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အချိန်က ချုပ်ငြိမ်းခြင်းမြေပြင်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အရေးကိစ္စတွင်... လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပရုပ်ပွားတော် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ဤမိစ္ဆာဘုရင်ကြီးမှာ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ကျန်းချောင်ကျုန်း ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး... ပျင်းကြောဆန့်လျက်၊ ဝါးလက်ကိုင်ပါသော စက္ကူထီးကို ဆောင်းကာ အပြာရောင်ဝံပုလွေပေါက်လေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

"ဒါက သိသိသာသာပဲ လူ့ပြည်လောကရဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ မဟာအရှိန်အဝါကြီး ဖြစ်နေတာကို... ဘာဖြစ်လို့ ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ အောက်ခြေကနေ အမြစ်ပြတ်အောင် ဆွဲထုတ်နေသလိုမျိုး ခံစားနေရတာလဲ"

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သဖြင့် မည်သည့်စကားမျှ မပြောဝံ့ပေ။

ကျန်းချောင်ကျုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"မင်းက သိသိသာသာ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာကို... ခွေးသေတစ်ကောင်လို ဟန်ဆောင်နေတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ နောက်ထပ် အစီးအနင်းတစ်ခု ပြောင်းလိုက်ရမလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးက ချက်ချင်းပင်

"ဒီအရေးကိစ္စက ကျွန်တော် ဝင်ပြီး ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ... တွေးမိတာနဲ့တင် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မိသလို ခံစားနေရပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းချောင်ကျုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဘယ်မှာ ဒီလောက်အထိ စည်းကမ်းတွေ အများကြီး ရှိလို့လဲ... ရှိရင်တောင်မှ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးလို့ မရဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲမိလိုက်သည်... 'ကာကွယ်ပေးနိုင်လို့လည်း ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သူတောင်းစားတစ်ယောက်လို လိုက်လံမောင်းနှင်တာ ခံခဲ့ရတာပေါ့'

သို့သော်လည်း ဤစကားကို သူ မပြောဝံ့ပေ။

၎င်းအစား မြော်လင့်ပင့်ဖားသည့် အမူအရာဖြင့်

"ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဉာဏ်ပညာ ထုံထိုင်းလွန်းလို့ ဘာကိုမှ မမြင်တတ်ဘူး ဖြစ်နေတာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းချောင်းကျုန်း သက်ပြင်းချကာ

"တစ်စုံတစ်ယောက်က စင်မြင့်ဆောက်ပြီး ကပြဖျော်ဖြေနေတယ်... တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ စင်မြင့်ကို ဖျက်ဆီးနေတယ်၊ မင်းက ကပြီးသွားတော့ ငါက စင်ပေါ်တက်ရတယ်... လုပ်ရကိုင်ရ ခက်တယ်"

ဟု ဆိုသည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး နားမလည်ဘဲ ကြောင်အသွားခဲ့ပြီး... ရုတ်တရက် မဆင်မခြင်ဘဲ

"ဆရာကြီး... ဒါဆိုရင် မင်းက စင်မြင့်ဆောက်ပြီး ကပြတဲ့သူလား၊ ဒါမှမဟုတ် စင်မြင့်ဖျက်ဆီးတဲ့သူလား"

ဟု မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... ချွေးစေးများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စိတ်ထဲမှ 'သွားပြီ... ငါ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို ဒီလိုမေးခွန်းမျိုး မေးလိုက်မိတာလဲ၊ ဒါက ကိုယ့်သင်္ချိုင်းကိုယ်တူးတာပဲ' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ကျန်းချောင်ကျုန်း ခဏမျှ ကြောင်အသွားခဲ့သော်လည်း စိတ်ဆိုးခြင်း မရှိဘဲ... ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက်

"ငါကတော့ ပွဲကြည့်တဲ့သူတစ်ယောက်လို့ပဲ သတ်မှတ်ရမယ်... လက်မှတ်ဖိုး မပေးရသေးတဲ့ အမျိုးအစားပေါ့"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး နားမလည်ပေ။

ကျန်းချောင်ကျုန်းသည်လည်း သူ့ကို ရှင်းပြခြင်း မပြုတော့ဘဲ... မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ

"ငါ အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်တော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်... ကောင်းကင်ကနေ မုန့်ကျလာမယ့် အရေးကိစ္စမျိုး ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ၊ သွားစို့... ငါနဲ့အတူ တောင်ပိုင်းဒေသနဲ့ မောက်ပေဒေသတွေကို သွားပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရအောင်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ... သာမန်မြင်းတစ်ကောင်၏ ပမာဏခန့် ရှိလာခဲ့ပြီး၊ လေနှင့်မိုးကြား၌ ရပ်တန့်နေခဲ့သော်လည်း လေမိုးများမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မသက်ရောက်နိုင်ပေ။

ကျန်းချောင်ကျုန်းက မကျေမနပ်ဖြင့်

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကပ်ဘေးက ကုန်ဆုံးသွားပြီပဲ... ထပ်ပြီး ပုန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ငါ့အတွက် ပိုပြီးတော့ ကြီးအောင် လုပ်စမ်း"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခန့်သွားခဲ့ပြီး 'ဒီစကားက အတည်လား၊ အလကားလား' ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် လိမ်လိမ်မာမာဖြင့်ပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားစေလိုက်ရာ... တောင်ငယ်တစ်ခုပမာဏခန့် ရှိလာခဲ့သည်။

ကျန်းချောင်ကျုန်း ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ထိုင်လိုက်ကာ... လက်ထဲရှိ ဝါးလက်ကိုင်ပါသော စက္ကူထီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"သွားစို့... ဒီလိုမျိုးဆိုရင်တော့ ကြီးမားလှပြီး... မိုးကြိုးကလည်း ငါ့ကို ပစ်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ကပ်ဘေးကို ခုခံပေးနိုင်တယ်"

မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး "..............."

သူ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

နောင်ဘဝကျရင် ကောင်းမွန်တဲ့ မိန်းမပျိုတွေကို ဘယ်တော့မှ မကျီစယ်တော့ပါဘူး...

အဖြတ်ခံရတာကို မပြောနဲ့ဦး... အခုလည်း ဤကဲ့သို့ ဒုက္ခခံနေရသေးသည်။

အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

………

မောက်ပေဒေသ...

မရေတွက်နိုင်သော ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးများ၏ ပုံရိပ်များကို ထုဆစ်ထားသည့် မီးဖိုနက်ကြီး၏ ဘေးနား၌... ကိုရင်လေးသည် တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေခဲ့သည်။

လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လှစ်ရန် ခက်ခဲမှုမှာ... သူ ထင်ထားသည်ထက် အဆမတန် ပိုမို၍ ကြီးမားလှသဖြင့်၊ သူ၏ ကျင့်စဉ်ပညာရပ်ကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်စေလျက် ဤမီးဖိုနက်ကြီးကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အောင်မြင်စွာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ...

ပြီးခဲ့သည့်အချိန်က လူဦးရေ တစ်သိန်းခန့် ရှိသော မျိုးနွယ်စုကြီးကို ယဇ်ပူဇော်ပြီးနောက်တွင်မူ... လျန်ရှီမင်သည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို မြက်ခင်းပြင်၏ မျိုးနွယ်စု ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုခန့်ကို ထပ်မံ၍ ဖမ်းဆီးလာခဲ့ရာ၊ စုစုပေါင်း လူဦးရေ နှစ်သိန်းကျော်ခန့် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ထည့်သွင်းထားသောအရာများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်... ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးထက်၌... ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော တဲနန်းအချို့ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ အချို့မှာ အပူရှိန်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်း၌မူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် ရှိမနေခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ... ကိုရင်လေး၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ဝမ်းသာရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး "အောင်မြင်ပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျင့်စဉ်ပညာရပ်ကို လည်ပတ်စေလျက် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ဆက်သွယ်လိုက်တော့သည်။

ကြီးမားလှသော မူလဝိညာဉ်ကြီးသည် သူ၏ နောက်ကွယ်၌ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး... လက်နှစ်ဖက်ကို မန္တန်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လျက် ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ရွတ်ဖတ်နေခဲ့သည်။

ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း၌... သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ တုံ့ပြန်မှုကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ရရှိလိုက်သည်။

ကောင်းကင်လူသား တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကောင်းကင်တံခါးကို ဖြတ်သန်း၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

အမျိုးသားဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ... ဤကောင်းကင်လူသားများမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပကြပြီး၊ အဆင်းသဏ္ဌာန်မှာ ထည်ဝါလှသဖြင့် လောကကြီး၏ ကောင်းမွန်သောအရာအားလုံးကို စုစည်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးသည် အလွန်ပင် ယောက်ျားပီသလှပြီး... ကိုယ်ပေါ်၌ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေကာ၊ သူ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာပင် တွန့်လိမ်သွားခဲ့ရသည်။

ဤသူ၏ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်မှုကြောင့်... ကြာနီကျောင်းတော်မှ ကိုရင်လေးနှင့် ကျင့်ကြံသူ လျန်ရှီမင်တို့မှာ မသိမသာအတွင်းမှာပင် မိမိတို့၏ မန္တန်စွမ်းအားများကို လည်ပတ်စေလျက် ခုခံလိုက်ကြရသည်။

ဤသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကောင်းကင်လူသား၏ ရှေ့မှောက်၌... မည်သူမဆို ကြီးမားလှသော ဖိအားကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်ကိုး ကောင်းကင်လူသားသည်... ယခုတစ်ကြိမ် လူ့ပြည်လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော ကောင်းကင်လူသားများအနက် အဓိကဦးဆောင်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ နောက်ကွယ်မှမူ... အဖိုးအိုတစ်ဦး ကောင်းကင်တံခါးမှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

သူသည် အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေခဲ့ပြီး... အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားကာ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။

ထိုအဖိုးအို၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပြီး... သမုဒ္ဒရာကြီးအလား နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် အဆုံးအစကို မသိနိုင်ပေ။

သင်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကောင်းကင်လူသားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က လူ့ပြည်လောကရဲ့ ကျင့်ကြံသူက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ... ငါ မူလက ဆင်းသက်ခွင့် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားတာ၊ ထင်မှတ်မထားဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက လှုပ်ရှားလိုက်တာကိုး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံအလား ပြင်းထန်လှပြီး... မန္တန်ပညာရပ်ကို တမင်တကာ လည်ပတ်စေခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများမှာ လှိုင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လျန်ရှီမင်က

"ကန်ယွမ်ကမ္ဘာအတွင်းမှာ... မဟာကံတရား အခွင့်အလမ်း အမြောက်အမြား ရှိနေပါတယ်၊ ဒီတာအိုဆရာလေးကို သတ်ဖြတ်ပြီးသွားရင် စိတ်အေးလက်အေး ရှာဖွေနိုင်မှာပါ"

ဟု ဆိုသည်။

ထိုကောင်းကင်လူသား၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မီးရှူးတိုင်အလား တောက်ပနေခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"အထက်က စီစဉ်ထားပြီးသားဆိုတော့... ငါတို့ကတော့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရမှာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ငါတို့ ကောင်းကင်လူသားမျိုးနွယ်စုက... ဒီနေရာမှာ လူအမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ ဒါကို သွေးကြွေးကို သွေးနဲ့ ဆပ်ရမယ်"

လျန်ရှီမင်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း

"ဒါကတော့ အကောင်းဆုံးပေါ့... အခု လူ့ပြည်လောကက အလွန်ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာမို့၊ ဒီတာအိုဆရာလေးမှာ ကောင်းကင်ထက်တိုင်အောင် အစွမ်းထက်တဲ့ မန္တန်ပညာ ရှိရင်တောင်မှ အကုန်လုံးကို အာရုံစိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ထိုကောင်းကင်လူသားမှာမူ... ယခုအချိန်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။

မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာကို တွေးတောနေသည်ကို မသိရပေ။