အခန်း ၂၇၂

အခန်း (၂၇၂) - သွမ်းမူနျန်းချူးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း

မြင့်မြတ်နယ်မြေ။

ရှီးဖူကျွန်း၊ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်။

နေဝင်ရီတရောအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူအတော်များများ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး တာအိုအဆင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ထိုလူများသည် ကျုံးဖူကျွန်းသို့ သွားရန် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကို အသုံးပြုမည့်သူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေ၏။

အန်းရှင်းသည် နန်ကုန်းယွီကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး နန်ကုန်းယွီက မဖွယ်မရာ တစ်ခုခု လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အရာအားလုံး ပုံမှန်ပင် ဖြစ်နေ၏။

သိပ်မကြာမီ နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် ကောင်းကင်ယံ၌ အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ရှီးဖူကျွန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

သိပ်မကြာမီ ပုံရိပ်ငါးခုသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး နန်ကုန်းယွီနှင့် သူ၏အဖော်ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာကြပေ၏။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ မျက်နှာတွင် ဇာပဝါအဖြူ ဖုံးအုပ်ထားသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏နောက်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး၊ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦး နှင့် ပိုးချည်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးတို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

ထိုမိန်းမပျိုလေးတွင် ကျက်သရေရှိသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ရှိပြီး သူမ၏ အဖြူရောင်ဝတ်စုံသည် တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ပေါ့ပါးကာ လေပြေထဲတွင် ညင်သာစွာ လွင့်လူးနေသဖြင့် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်မိမယ်တစ်ပါးနှင့် တူနေပေ၏။

နူးညံ့သော ပိုးသားလေးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများကို ထွေးပွေ့ထားကာ ကျက်သရေရှိလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပေါ်လွင်စေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလှတရားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အဖြူရောင် ဇာပဝါအောက်ရှိ သူမ၏ ပေါ်လွင်နေသော အသားအရေမှာ ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး သိုးဆီဥကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွေ့နေ၏။

သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ နွေဦးရာသီတွင် ဖြန့်ကျက်နေသော မိုးမခရွက်များနှင့် ဆင်တူကာ အဆုံးမရှိသော နူးညံ့မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး စမ်းရေပေါက် သို့မဟုတ် ညကောင်းကင်ယံမှ တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ လူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပုံရသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နက်နဲသည့် အလင်းရောင်ကို ဖြာထွက်နေပေ၏။

မြင့်မားပြီး သွယ်လျသော နှာတံအောက်တွင် ဝိုးတဝါး မြင်နေရသည့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးသည် စိုပြေလှသော နှင်းဆီပွင့်ဖတ်များနှင့် ဆင်တူပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရောင်အဝါဖြင့် သိမ်မွေ့စွာ တောက်ပနေကာ အဆုံးမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။

သူမ၏ ရှည်လျားပြီး နက်မှောင်နေသော ဆံကေသာသည် ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ချောမွေ့နူးညံ့ကာ နေဝင်ဆည်းဆာအလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေ၏။

ဆံနွယ်အနည်းငယ်သည် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကလူကျီစယ်သကဲ့သို့ ကျဆင်းနေပြီး သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို အသက်ဝင်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှု အနည်းငယ် ထပ်မံဖြည့်စွမ်းပေးထားသည်။

သူမသည် ပေါ့ပါးပြီး ကျက်သရေရှိသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကာ လောကီရေးရာများနှင့် မပတ်သက်သော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်မှန်းရခက်သည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အဝေးမှနေ၍သာ လေးစားအားကျရမည့်၊ မလေးမစား မလုပ်သင့်သော သူတစ်ဦးနှင့် တူနေပေ၏။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူမ၏နောက်မှ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းမပျိုလေးမှာ အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ နည်းပါးလှသည်။

သဘာဝကျကျပင် သူမကို ချင်းလင်နှင့် အခြားသူများထက် အလှအပရေးရာတွင် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသည်ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း သူမသည် အနည်းငယ် ပိုကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အလှတရားတစ်ခု ဖြစ်နေပြီပင်။

လူငါးဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ အန်းရှင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမမှာ တင်းမာသွားပေ၏။

သို့ရာတွင် နန်ကုန်းယွီမှာမူ ထိုငါးဦး ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရှိနေသည်။

ထိုငါးဦးသည် သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အန်းရှင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"သူတော်စင်မ သွမ်းမူ... ဘာများ အမိန့်ပေးစရာ ရှိလို့လဲ"

ကောင်းပေ၏။

ရောက်လာသူမှာ သွမ်းမူနျန်းချူး ဖြစ်သည်။

သူမဘေးမှ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းမပျိုလေးမှာ သူမ၏ အစေခံဖြစ်ပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်ရာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူမှာ သဘာဝကျကျပင် ထွက်ပေါ်လာရပေမည်။

သူမဘေးမှ လူငယ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာအရ သူသည် သွမ်းမူနျန်းချူးအား လိုက်လံချဉ်းကပ်သူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

သူ့ဘေးမှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ သူ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်ရမည်။

သွမ်းမူနျန်းချူး၏ အကြည့်သည် နန်ကုန်းယွီအပေါ် ကျရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူငယ်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

"နျန်းချူး... ဒီကောင်က ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် မပိုပါဘူး... မင်း သူ့ကို မကြည့်ချင်ဘူးဆို မင်းအတွက် ငါ သူ့ကို ရှင်းပစ်ပေးရမလား"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အရေးယူဆောင်ရွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ဤအခိုက်အတန့်၌ သွမ်းမူနျန်းချူးက နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး သူမ၏ ကြည်လင်ကာ အေးစက်နေသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

"ရှင် သေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ မတားပါဘူး... ကျွန်မ သိချင်တာက…"

"ရှန်ကွမ် မိသားစုက မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မလား ဆိုတာပဲ"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ပိုးချည်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို အံ့အားသင့်မှုနှင့် မသေချာမှုတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နျန်းချူး... ဒီကောင်လေးက အရေးကြီးတဲ့ နောက်ခံတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား"

သို့သော် ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တကယ် မယုံကြည်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ရှန်ကွမ် မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ မြင့်မြတ်နယ်မြေတွင် ရှန်ကွမ် မိသားစုကို ရန်စဝံ့သောသူ ရှိပါသလော။

သို့သော် သွမ်းမူနျန်းချူး၏ သဘောထားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူ၏ အတွေးများကို ယာယီ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

သွမ်းမူနျန်းချူးက သူ့ကို အကြောင်းမပြန်ဘဲ နန်ကုန်းယွီကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မင်းက ရှန်ကွမ်စစ်ချန် လား"

"ကျွန်တော်ပါ"

နန်ကုန်းယွီ အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးက ကျွန်တော့်အကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

သွမ်းမူနျန်းချူးက သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

"ငါ သိချင်တာက... အဲ့ဒီ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား နဲ့ မင်းက ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ"

"ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား"

နန်ကုန်းယွီ အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရကာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ ပြောတဲ့ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အရင်က ကျွန်တော့်ကို ကူညီခဲ့ဖူးတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား တစ်ယောက်တော့ တကယ်ရှိခဲ့တယ်... သူက ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်တယ်လို့ ပြောတယ်"

"မင်း သဘောတူလိုက်လား"

သွမ်းမူနျန်းချူး၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေ၏။

နန်ကုန်းယွီ ခေါင်းအနည်းငယ် ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလာသည်။

"ကျွန်တော် သဘောမတူရသေးပါဘူး... မဆုံးဖြတ်ခင် ကျွန်တော့်အမေကို အရင် ရှာချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ သွမ်းမူနျန်းချူးက သူ့ကို နက်နဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရှေ့ရှိ လူငယ်ကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သို့သော် သူမ စိတ်ပျက်သွားသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

သူ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်၊ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါနှင့် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ် နောက်ပိုင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ သူမ ခွဲခြားမသိမြင်နိုင်ချေ။

ပိုးချည်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"နျန်းချူး... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ငါတို့ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား ကို မြင်ဖူးလို့လား"

သွမ်းမူနျန်းချူးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးအပေါ် အကြည့်ရောက်သွား၏။

"အဒေါ်ကြီး ရုံ... လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်က အဒေါ်ကြီးကို ကျွန်မ ဘာမေးခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား"

"သခင်မလေး ဆိုလိုတာက…"

အဒေါ်ကြီး ရုံက အံ့အားသင့်နေပုံရပြီး အစောပိုင်းက သွမ်းမူနျန်းချူး၏ နားမလည်နိုင်သော စကားများကို ပြန်သတိရကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပေ၏။

"မဆိုးဘူး"

သွမ်းမူနျန်းချူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည်။

"အဒေါ်ကြီး မသတိထားမိဘဲ ကျွန်မအနားကို တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်နိုင်သူတိုင်းဟာ အနည်းဆုံး အဒေါ်ကြီးနဲ့ အဆင့်တူပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ပိုးချည်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် သူက ခေါင်းအနည်းငယ် ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလာသည်။

"ယာဉ်ပျံနားကို ဘယ်သူ ချဉ်းကပ်လာတယ်ဆိုတာ ငါ သတိမထားမိလိုက်ဘူး"

ပိုးချည်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ဟန်ပန်မှာ ပြောင်းလဲသွားကာ ပိုမို လေးနက်တည်ကြည်လာပေ၏။

သွမ်းမူနျန်းချူး ပြောသည့်စကားမှာ အမှန်ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား သည် ဤကောင်လေးနှင့် ဆက်စပ်နေမည်ဆိုပါက အကယ်၍ သူသာ ထိုကောင်လေးကို သတ်လိုက်လျှင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ၏ လက်စားချေမှုကို အမှန်တကယ် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် တာအိုအရှင်မြတ်အဆင့်ရှိ အဒေါ်ကြီး ရုံ မသတိထားမိဘဲ သွမ်းမူနျန်းချူးထံသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်သည်ဆိုပါက၊ ထိုသူသည် ရှန်ကွမ် မိသားစု မသတိထားမိဘဲ သူ့ကိုလည်း တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ သူသည် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး နန်ကုန်းယွီကို လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ နန်ကုန်းယွီက သွမ်းမူနျန်းချူးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အစ်မ သွမ်းမူ... အဲ့ဒီ စီနီယာက အစ်မကို ဘာပြောလိုက်လို့လဲ"

သွမ်းမူနျန်းချူးက သူ့ကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ စီနီယာက မင်းကို မဟာရှရဲ့ ထျန်းချီ နယ်မြေကို ပို့ပေးရမယ်လို့ ပြောတယ်... ဆုလာဘ်က အလယ်အလတ်အဆင့် သူတော်စင်ဆေးလုံး တစ်လုံးနဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှု တစ်ခုပဲ"

နန်ကုန်းယွီ အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်ကာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

"အစ်မ သွမ်းမူက သဘောတူလိုက်လား"

"ငါ သဘောတူလိုက်တယ်"

သွမ်းမူနျန်းချူးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာက ဘာလို့ ကိုယ်တိုင်မလာတာလဲ ဆိုတာ ငါ မသိပေမယ့် အလကားရမယ့် အကျိုးအမြတ်ကို ငါ ဘာလို့ ငြင်းပယ်ရမှာလဲ"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများ လင်းလက်သွားပေ၏။

"ဒါဆိုရင် အစ်မ သွမ်းမူကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်... နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကို သုံးဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အလုံအလောက် မရှိမှာကို ကျွန်တော် စိတ်ပူနေတာ"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သွမ်းမူနျန်းချူး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက သူတို့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ဒီအတိုင်း လက်ခံလိုက်တာလား... နောက်ကျရင် ပြန်မဆပ်နိုင်မှာကို မကြောက်ဘူးလား"