အခန်း ၂၇၃

အခန်း (၂၇၃) - မြင့်မြတ်နယ်မြေက ကျယ်ဝန်းပေမယ့် လောကကြီးက ကျဉ်းမြောင်းလွန်းတယ်

သွမ်းမူနျန်းချူး၏ စကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်၏။

"အစ်မ သွမ်းမူ နောက်နေတာပါ... စီနီယာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က အဲ့ဒီကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ သွမ်းမူနျန်းချူးက အတွေးနက်သွားပုံရပေသည်။

ထို့နောက် သူမက ဆက်လက် မတွေးတောတော့ဘဲ ပြောဆိုလာ၏။

"သွားရအောင်... ငါတို့နဲ့အတူ ကျုံးဖူကျွန်းကို လိုက်ခဲ့... ပြီးရင် မင်းကို ထျန်းချီ နယ်မြေဆီ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကတစ်ဆင့် သွားနိုင်အောင် ငါ စီစဉ်ပေးမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ သွမ်းမူ"

နန်ကုန်းယွီက အလျင်အမြန် လက်ယှက်ဂါဝရပြုကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လျက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

သွမ်းမူနျန်းချူးက ဘာမျှဆက်မပြောတော့ဘဲ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကွင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်သွားရာ အဒေါ်ကြီး ရုံနှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတို့ကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြ၏။

"အစ်မ အန်းရှင်း... နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

နန်ကုန်းယွီက အန်းရှင်းကို အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး သွမ်းမူနျန်းချူး နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ပိုးချည်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံလွှင့်ကာ ပြောဆိုလာ၏။

"ရှန်ကွမ်စစ်ချန် ဆိုလားပဲ... မင်းရဲ့ နောက်ခံက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နျန်းချူးအပေါ်မှာ မတော်မလျော်တဲ့ အတွေးတွေ မထားဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်... မဟုတ်ရင် ဒီသခင်လေး မယဉ်ကျေးဘူးလို့ မပြောနဲ့"

နန်ကုန်းယွီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲလျက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်က အောက်ခြေကျင့်ကြံသူလေး တစ်ယောက်ပါ... မတော်မလျော်တဲ့ အတွေးတွေ ထားဖို့ ဘယ်လုပ်ရဲပါ့မလဲ... ဘာလို့ သတိပေးနေဖို့ လိုလို့လဲ"

ပိုးချည်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် သွမ်းမူနျန်းချူး ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသဖြင့် နန်ကုန်းယွီကို စိုက်ကြည့်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားကြပေ၏။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပေးချေပြီးနောက် သူတို့သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ လက်ခံရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများက ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။

တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားပြီးနောက် သူတို့ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ကျုံးဖူကျွန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျုံးဖူကျွန်း၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ ရှီးဖူကျွန်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသောကြောင့် ကျုံးဖူကျွန်းပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆမှာ များစွာ ပိုမိုမြင့်မားနေပေသည်။

လူစုသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါပေါ်မှ ဆင်းလာကြ၏။ သွမ်းမူနျန်းချူးက နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလာသည်။

"တာအိုအဆင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါတစ်ခုက တစ်ခါသုံးရင် အနည်းဆုံး လူတစ်ရာ ရှိမှ ရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်တာ... မင်း ငါနဲ့အတူ သွမ်းမူ မိသားစုကို လိုက်ခဲ့သင့်တယ်... ထျန်းချီ နယ်မြေကို သွားမယ့်သူ ရှိမရှိ ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေးခိုင်းလိုက်မယ်"

နန်ကုန်းယွီက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် လက်ယှက်ဂါဝရပြုကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် အစ်မ သွမ်းမူကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

သွမ်းမူနျန်းချူးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ချေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုးချည်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ကြည့်ရဆိုးသွားပြီး ပြောဆိုလာ၏။

"နျန်းချူး... ဒီကောင်လေးရဲ့ နောက်ခံက မသေချာဘူး... သူ့ကို သွမ်းမူ မိသားစုဆီ အလွယ်တကူ ခေါ်သွားတာက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"

သွမ်းမူနျန်းချူးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပေသည်။

"ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာ... ဒါက ကျွန်မဆိုတဲ့ သွမ်းမူနျန်းချူးရဲ့ ကိစ္စပဲ... ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ ရှင့်မှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်"

"ပြီးတော့ ငါက ထောက်ပြဖို့ ပျင်းနေလို့သာ လွှတ်ထားတာ... မင်း ခေါ်ဝေါ်တဲ့ အသုံးအနှုန်းကို ငါ အသိအမှတ်ပြုတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး... ဒါကြောင့် အဲ့ဒါကို သတိထားပါ"

"ငါ…"

ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားသော်လည်း သွမ်းမူနျန်းချူး၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ ဘာမျှ ဆက်မပြောရဲတော့ချေ။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ကွင်းပြင်ထဲရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သွမ်းမူမိသားစု၏ သူတော်စင်မကို ဤမျှ သဘောကောင်းစေရန် ပြုလုပ်နိုင်သော ဤလူငယ်က မည်သူနည်း။

သူတို့က သွမ်းမူနျန်းချူးနှင့် ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာတို့ တွဲသွားတွဲလာ လုပ်လေ့ရှိသည်ကို ကျင့်သားရနေပုံပေါ်ပြီး နောက်ထပ်လူတစ်ဦးဖြစ်သော နန်ကုန်းယွီ အဘယ်ကြောင့် ပါလာသနည်းဆိုသည်ကိုသာ သိချင်နေကြပေသည်။

သို့ရာတွင် ဤအကြောင်းကို သူတို့အား မည်သူကမျှ ရှင်းပြမည် မဟုတ်သည်ကတော့ ထင်ရှားပေ၏။

နန်ကုန်းယွီနှင့် အဖွဲ့သည် သူတော်စင်အဆင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထပ်မံရွှေ့ပြောင်းကာ အခြားမြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အဖွဲ့သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါပေါ်မှ ဆင်းလာကြသော်လည်း ဆက်လက်၍ အသုံးမပြုတော့ဘဲ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

သို့ရာတွင် အဒေါ်ကြီး ရုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတို့မှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါမှ ထွက်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ နန်ကုန်းယွီ သံသယဖြစ်နေပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုလာ၏။

"ဒီမြို့ကို ကောင်းကင်ဆေးလုံး မြို့တော်လို့ ခေါ်တယ်... ငါတို့ သွမ်းမူ မိသားစု ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အဓိက မြို့ကြီးတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး သွမ်းမူ မိသားစုနဲ့ အနီးဆုံးမြို့လည်း ဖြစ်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ သွမ်းမူ မိသားစုက ဒီအဓိက မြို့ကြီးတွေထဲမှာ မရှိဘဲ တခြား နေရာဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုမှာ ရှိတယ်"

"မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ နေရာဟင်းလင်းပြင် အလွှာတွေကြားထဲမှာ မဟာကမ္ဘာထောင်ပေါင်းများစွာ နဲ့ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ သာမန်ကမ္ဘာထောင်ပေါင်းများစွာ က ပုန်းကွယ်နေတယ်... မဟာအင်အားစုကြီး ကိုးခုစလုံးမှာ သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် မဟာကမ္ဘာ တစ်ခုစီ ရှိကြပြီး သွမ်းမူ မိသားစုကလည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ဘူး"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပေ၏။

ထိုအချိန်က တာအိုယန်နတ်ဆိုးမျက်လုံးက အပေါ်ယံ အချက်အလက် အချို့ကိုသာ ထောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤအကြောင်းကို သူ တကယ်ပင် မသိခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် ဤနည်းဖြင့် သူ၏ ထိုက်ရွှီ နယ်ပယ်အကြောင်းကို သူ၏ မိခင်အား ရှင်းပြနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၏ အသံက ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ရေးမထားတဲ့ ခွဲခြားသတ်မှတ်မှုတွေအရ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို အဓိက ဒေသကြီး ငါးခု ခွဲခြားထားတယ်... အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး၊ အရှေ့ပိုင်းတောရိုင်းနယ်မြေ၊ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်၊ အနောက်ပိုင်းတောင်တန်း နဲ့ မြောက်ပိုင်းအပြာရောင်နယ်မြေတို့ပဲ... ယောင်ချီ နဲ့ ဖျောင်မြောင် နတ်ဘုရားနယ်မြေ နှစ်ခုအပြင် ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစု သုံးခုစလုံးက အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှာ တည်ရှိကြတယ်"

"ဒါကြောင့် အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ နောက်ခံက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားဖို့ လိုတယ်... မဟုတ်ရင် အလွယ်တကူ ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ... နာမည်လေး သိခွင့်ရမလား"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလာ၏။

"မင်းက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ... လူတိုင်းကို 'အစ်မ' လို့ ခေါ်နေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါက သခင်မလေးရဲ့ အစေခံ သက်သက်ပါ... ငါ့ကို ကျင်းရှန် လို့ပဲ ခေါ်ပါ... တခြားဟာ ဘာမှမခေါ်နဲ့"

"အစ်မကျင်းရှန်... "

နန်ကုန်းယွီက စမ်းသပ်ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျင်းရှန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောဆိုလာ၏။

"ငါ့ကို အဲ့ဒီလို မခေါ်ပါနဲ့လို့ ပြောထားတယ်လေ... ကျင်းရှန် လို့ပဲ ခေါ်ပါ"

"အိုး"

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတည်ပြုခြင်းလည်း မဟုတ်သလို ငြင်းဆိုခြင်းလည်း မပြုပေ။

သွမ်းမူနျန်းချူးနှင့် အဖွဲ့သည် မြို့ထဲမှ မထွက်ခွာဘဲ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"အချိန်နှောင်းနေပြီ... ထျန်းရှန် စားသောက်ဆိုင်မှာ ဒီည အနားယူပြီး မနက်ဖြန်မှ ခရီးဆက်ကြတာပေါ့"

သွမ်းမူနျန်းချူးက ပြောဆိုလိုက်၏။

ဤနေရာတွင် သူမက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်စက် အသံက ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း ကံကောင်းရင် သွမ်းမူ မိသားစုဆီ သွားဖို့တောင် လိုမှာ မဟုတ်ဘူး... မနက်ဖြန် ထျန်းချီ နယ်မြေကို သွားဖို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကို သုံးနိုင်လိမ့်မယ်"

"အိုး"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"အစ်မ သွမ်းမူ... အဲ့ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

သွမ်းမူနျန်းချူးက ရပ်တန့်မနေဘဲ ထျန်းရှန် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားကာ သူမ၏ အသံက တိုးညှင်းစွာ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ သူတို့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ထားပြီးပြီ... မနက်ဖြန် မနက်လောက်ဆိုရင် သတင်းရလောက်ပြီ"

"မင်း ကံကောင်းရင် ကောင်းကင်ဆေးလုံး မြို့တော် နဲ့ ကျုံးဖူကျွန်း နှစ်ခုစလုံးမှာ မင်းကို ထျန်းချီ နယ်မြေဆီ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ တာအိုအဆင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါတွေ ရှိတယ်"

"အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင်တောင် ငါ မင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တချို့ ပေးနိုင်တယ်... အဲ့ဒါက မင်းကို သူတော်စင်အဆင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ လေးငါးခုလောက်ကနေတစ်ဆင့် ထျန်းချီ နယ်မြေဆီ ရောက်သွားစေနိုင်တယ်"

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုသုံးဦးနောက်မှ ထျန်းရှန် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် လိုက်ဝင်သွားပေ၏။

ယခု သူ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သိပ်ပြီး အလျင်လိုမနေတော့ချေ။ အရိပ်တမန်တော် ကို သူ့အား နေရာဟင်းလင်းပြင်မှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်သွားခိုင်း၍ အမြဲရနိုင်ပေသည်။

အချိန်တစ်ရက်ကျော်လေးသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

...

ထျန်းရှန် စားသောက်ဆိုင်နှင့် မနီးမဝေးရှိ လမ်းတစ်လမ်းပေါ်တွင် မိန်းကလေး နှစ်ဦးက စားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ လျှောက်လာကြ၏။

ရုတ်တရက် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် သံသယအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပေသည်။

"စီနီယာအစ်မ ကျင်းဟုန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး ကြောင်အမ်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမဘေးရှိ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ခေါင်းအနည်းငယ် ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ သိတဲ့လူ တစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ... ငါ အထင်မှားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်လေ"

"အိုး"

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အချိန်နှောင်းနေပြီ... ထျန်းရှန် စားသောက်ဆိုင်မှာ ဒီည အနားယူပြီး မနက်ဖြန်မှ ပြန်ကြတာပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ထျန်းရှန် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

အကယ်၍ နန်ကုန်းယွီသာ ထိုသူနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရမည်ဆိုပါက သူ ဤသို့ သက်ပြင်းချမိပေလိမ့်မည်။

"မြင့်မြတ်နယ်မြေက ကြီးမားကျယ်ဝန်းပေမယ့် လောကကြီးကတော့ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းလိုက်တာ"

...

နန်ကုန်းယွီနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ထျန်းရှန် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဧည့်ခန်း သုံးခန်း ကြိုတင်မှာယူလိုက်ပြီးနောက် သီးသန့်ခန်းတစ်ခုဆီသို့ သွားကြ၏။

"ကျင်းရှန်... နောက်ထပ် သီးသန့်ခန်းတစ်ခု ယူပြီးတော့ ဟင်းပွဲ နှစ်ဝိုင်း မှာလိုက်ပါ"

သွမ်းမူနျန်းချူးက ထိုင်ချလိုက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလာ၏။

"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီကောင်လေးက ငါတို့နဲ့ အတူစားဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"

သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သွမ်းမူနျန်းချူးက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။