အခန်း ၂၇၄

အခန်း (၂၇၄) - ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

သွမ်းမူနျန်းချူး၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာက အလျင်အမြန် တောင်းပန်သည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်၏။

သို့သော် သူ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သွမ်းမူနျန်းချူးက နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး သူမ၏ ကြည်လင်ကာ အေးစက်နေသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် သီးသန့်ခန်း တစ်ခန်းထဲမှာ စားဖို့ပြောတာ... မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာ အတော်ကြာပြီပဲ... ငါ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အတူစားတာကို မင်း ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးလို့လဲ"

"ငါ…"

ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ကြည့်ရဆိုးသွားသော်လည်း သွမ်းမူနျန်းချူး၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့ချိန်တွင် သူ အလျင်အမြန် အလျှော့ပေးလိုက်ရ၏။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့ဟာငါ တစ်ခန်း သွားယူလိုက်မယ်... ဒီသခင်လေးက အဲ့ဒီကောင်နဲ့ အတူ မသောက်နိုင်ဘူး"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သီးသန့်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားပေ၏။

နန်ကုန်းယွီက မျက်တောင်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ သွမ်းမူ... ဒါဆို ကျွန်တော် အရင် ထွက်သွားလိုက်ပါ့မယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ကျင်းရှန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ မတ်တတ်ရပ်၍ သီးသန့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။

သွမ်းမူနျန်းချူး၏ အကြည့်များက အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ဟန် ရှိကာ မည်သည့်အရာကမျှ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မရနိုင်သည့်အလား စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျ အနည်းငယ်မျှသာ ပြသနေပေသည်။

ကျင်းရှန်က ဘာမျှမပြောဘဲ သူတို့နောက်မှ သီးသန့်ခန်းပြင်သို့ လိုက်ထွက်လာ၏။

"သခင်လေး ရှန်ကွမ်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့... သခင်ကြီးကလွဲရင် သခင်မလေးက မိသားစုအပြင်ဘက်က ယောက်ျားတွေနဲ့ အတူစားတဲ့ အကျင့် မရှိလို့ပါ"

နန်ကုန်းယွီ ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် တစ်ဖက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်မလည်း ဒီလိုမျိုး အကျင့်မရှိပေမယ့် ဒီနေ့ သခင်လေး ရှန်ကွမ်က ကျွန်မနဲ့ အတူ ညစာစားဖို့ ဖိတ်လို့ရမလား"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ထျန်းရှန် စားသောက်ဆိုင်ထဲရှိ လူအများအပြားက သူတို့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

နန်ကုန်းယွီနှင့် အခြားလူကလည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် သူမကို ပျော်ရွှင်စေသော သူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပေ၏။

နန်ကုန်းယွီက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

'လောကကြီးက တကယ် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းလိုက်တာ...'

ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာကလည်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ လှပလွန်းလှသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လင်းလက်သွား၏။

ယခုလေးတင် ကြားခဲ့ရသည်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ပြောနေသည်ဟု ယူဆလိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ကာ နန်ကုန်းယွီကို မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးကာ မေးလိုက်၏။

"ဒီနတ်မိမယ်ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ မသိဘူး... ဒီသခင်လေးကိုလည်း သိနေတာလား"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းလျက် ပြောဆိုလာသည်။

"ရှင့်ကို ကျွန်မ မသိပါဘူး... ပြီးတော့ ရှင့်ကို စကားပြောနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက သူ့ကို ကွေ့ပတ်သွားကာ နန်ကုန်းယွီအနားသို့ ရောက်လာပြီး ပြုံးရွှင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ရှန်ကွမ် ပေါ့"

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို အနည်းငယ်ဟကာ ပြောဆိုလာသည်။

"ကျွန်မက ယောင်ချီ နတ်ဘုရားနယ်မြေက ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် ပါ... ရှင့်ရဲ့ နာမည်လေးကို သိခွင့်ရမလား မသိဘူး"

နန်ကုန်းယွီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး မသိဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်၏။

"နတ်မိမယ်... ကျွန်တော်က သေမျိုးနယ်ပယ်က ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ရှိတဲ့ အောက်ခြေကျင့်ကြံသူလေး တစ်ယောက်ပါ... လူမှားနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား"

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် တကယ်ပင် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ကာ မသေမချာ ဖြစ်သွားပေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ကြည့်ရဆိုးသွားပြီး ပြောဆိုလာသည်။

"ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် ဟုတ်လား... ယောင်ချီ နတ်ဘုရားနယ်မြေက သူတော်စင်မ တစ်ပိုင်းဖြစ်တဲ့ မင်းက လူမှားနေတာလား... သူက ငါတို့ ရှီးဖူကျွန်းကနေ ခေါ်လာတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် မပိုပါဘူး"

ဤအခိုက်အတန့်၌ ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်နှင့် အတူပါလာသော ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကလည်း အလျင်အမြန် လျှောက်လာ၏။

"စီနီယာအစ်မ... အစ်မ သူ့ကို သိလို့လား"

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်က နန်ကုန်းယွီကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မှားယွင်းမှု မရှိကြောင်း သူမ သေချာသိသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် တစ်ဖက်လူက ဝန်မခံရသနည်း။

သူမက ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာနှင့် အခြားလူကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီနှင့် အနည်းငယ် ပိုနီးကပ်သွားပေ၏။

သူမက အနံ့ကို ညင်သာစွာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ နန်ကုန်းယွီ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်စဉ် သူမက မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး ရှန်ကွမ်... ရှင် ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ရောက်ဖူးလား"

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွား၏။ ဤအမျိုးသမီးက သူ၏ အနံ့ကို မှတ်မိနေပုံရသည်လား။ သို့သော် ထိုစဉ်က သူမ သတိလစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အများကြီး တွေးတောမနေတော့ဘဲ နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က ဘာကြီးလဲ... ကျွန်တော် မနေ့ကမှ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ရောက်လာတာ... နတ်မိမယ် ပြောနေတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အကြောင်းကို ကျွန်တော် မသိဘူး"

"အဲ့ဒီလိုလား"

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်က စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်၏။

"သခင်လေးက ဆေးဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပုံရတယ်... ဟုတ်တယ်မလား"

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဆင့် ၉ ပဲ ရှိသေးတယ်"

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်က သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလာသည်။

"ကျွန်မ လူမှားသွားတာ ဖြစ်မယ်... ကျွန်မရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ပြသတဲ့အနေနဲ့ သခင်လေးနဲ့ အတူ ညစာစားလို့ရမလား"

နန်ကုန်းယွီ ခေါင်းယမ်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏နောက်ရှိ သီးသန့်ခန်း တံခါး ပွင့်လာပြီး သွမ်းမူနျန်းချူး၏ အေးစက်စက် အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်... မင်း သူ့ကို သိလို့လား"

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်က အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မ သွမ်းမူ ကိုး... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ချက်ချင်းပင် သူမက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလာ၏။

"သခင်လေး ရှန်ကွမ်က ကျွန်မ လူမှားသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်... ကျွန်မ မှားသွားတာ ဖြစ်ပုံရပါတယ်"

သွမ်းမူနျန်းချူးက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးကို သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမျှ ဝေဖန်မှတ်ချက် မပေးခဲ့ပေ။

သူမ၏ အလိုအလျောက်သိစိတ်က ထိုနှစ်ဦးမှာ တကယ်ပင် သိကျွမ်းနေနိုင်ကြောင်း ပြောပြနေ၏။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီသည် သေမျိုးနယ်ပယ်မှ ဖြစ်ပြီး ရှီးဖူကျွန်းသို့ ယခုလေးတင်မှ ရောက်ရှိလာကြောင်း သူမ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက ဘယ်လိုလုပ် တွေ့ဆုံခဲ့ကြတာလဲ။

ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှာလား။

သွမ်းမူနျန်းချူးက ခေါင်းအနည်းငယ် ယမ်းလိုက်ပြီး အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ချေ။

"ကျင်းရှန်... သူ စားဖို့အတွက် စီစဉ်ပေးလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး"

ကျင်းရှန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်၏။

"သခင်လေး ရှန်ကွမ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

"ကောင်းပြီလေ"

နန်ကုန်းယွီက သဘောတူလိုက်ပြီး ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်ကို တောင်းပန်သည့်အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြကာ လိုက်ပါသွားသည်။

နန်ကုန်းယွီ ဘေးဘက် သီးသန့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန် စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပြီးနောက် သွမ်းမူနျန်းချူးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်မ သွမ်းမူ... ဒီသခင်လေး ရှန်ကွမ်ရဲ့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ... ပြီးတော့ အစ်မတို့ နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုသိကြတာလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ"

သွမ်းမူနျန်းချူးက သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား"

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလာ၏။

"သူက လူတစ်ယောက်နဲ့ နည်းနည်း တူနေလို့ ကျွန်မ သိချင်စိတ်နဲ့ မေးကြည့်ရုံပါ"

သွမ်းမူနျန်းချူးက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မသိတဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်က သူ့ကို မဟာရှရဲ့ ထျန်းချီ နယ်မြေဆီ ခေါ်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ... ငါတို့ ဒီနေ့မှ တွေ့ကြတာဆိုတော့ သိတယ်လို့တောင် ပြောလို့မရပါဘူး"

"ထျန်းချီ နယ်မြေ ဟုတ်လား"

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်က ထိုနေရာကို တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလာ၏။

"သဘောပေါက်ပါပြီ... စီနီယာအစ်မ သွမ်းမူက သူ့အကြောင်း ဘယ်လောက် သိလဲ... သူ့နာမည်ကိုတော့ အစ်မ သိရမယ် မဟုတ်လား"

သွမ်းမူနျန်းချူး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့နာမည်က ရှန်ကွမ်စစ်ချန် တဲ့... လက်ခံရေးဌာနက သူ့ကို လက်ခံရေးရာဌာနကနေ ခေါ်လာခဲ့တာလို့ ထင်တယ်"

ရှန်ကွမ်စစ်ချန် လား။

သေမျိုးနယ်ပယ်ကလား။

အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်မှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားပေ၏။ ရှန်ကွမ်စစ်ချန်၏ ခွန်အားက သေချာပေါက် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်ထက် ပိုသည်မှာ သေချာနေပါလျက် သူက သေမျိုးနယ်ပယ်ကနေ ယခုလေးတင်မှ ရောက်လာသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ပြောကြသနည်း။

သူမ ဆက်လက်မတွေးတောနိုင်မီမှာပင် သွမ်းမူနျန်းချူးက စကားပြောလာသည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး ရွှမ်ယွမ်... ငါနဲ့အတူ ညစာစားမလား"

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်မ သွမ်းမူရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက လူမှားသွားတာဆိုတော့ သွားပြီး တောင်းပန်သင့်တယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လှည့်ကာ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို ခေါ်ဆောင်လျက် နန်ကုန်းယွီရှိနေသော သီးသန့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပေသည်။

သွမ်းမူနျန်းချူးက သူမ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ဒါဆိုရင် ရှန်ကွမ်စစ်ချန်ရဲ့ ဇာစ်မြစ်က အတိအကျ ဘာလဲ။

ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်က လူမှားသွားကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သော်လည်း သူ့အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ သဘောထားမှာ အလွန် ထူးခြားနေပေသည်။ သူ့မှာ တကယ်ပဲ ထူးဆန်းသည့်အရာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့များလား။

သွမ်းမူနျန်းချူး နားမလည်နိုင်သော်လည်း အများကြီး ဆက်မတွေးတော့ဘဲ လှည့်ကာ သီးသန့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ရှန်ကွမ်ကျင်းဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေ၏။ သူက နန်ကုန်းယွီ ရှိနေသော သီးသန့်ခန်းကို မလိုမုန်းတီးစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အခြား သီးသန့်ခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သီးသန့်ခန်းထဲတွင်။

ကျင်းရှန်က သူ့အတွက် အစားအသောက်များ မှာပေးနေသည်ကို နန်ကုန်းယွီက တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကြည့်နေစဉ် ရုတ်တရက် ရွှမ်ယွမ်ကျင်းဟုန်နှင့် အခြားတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ မနေနိုင်ဘဲ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပေ၏။

ကျင်းရှန်က ဟင်းသုံးပွဲ မှာပြီးခါစရှိသေးရာ လူနှစ်ဦး ဝင်လာသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ကာ သံသယဖြစ်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။