အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) - သားအဖ (၁)

ချူချင်းက မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သရော်သလို ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဤသိုင်းပညာသည် သူ့ကိုကြည့်ကောင်းအောင် ပြုပြင်ပေးရုံမျှထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိလေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လေပွေတစ်ခုသဏ္ဌာန် စွမ်းအားစုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သာမန်သိုင်းပညာရပ်များသည် အတွင်းမှအပြင်သို့ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ပေးသော်လည်း ဤသိုင်းပညာရပ်မှာမူ အပြင်မှအတွင်းသို့ စွမ်းအားများကို ပြန်လည်စုစည်းပေးလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေသည့်အခါ အတွင်းအားကို လုံးဝဆုံးရှုံးပျက်စီးစေခြင်း မရှိသည့်အပြင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုပင် တိုးတက်စေနိုင်သေး၏။

အဆုံးမရှိ၊ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းမရှိသော အဆုံးစွန်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေနိုင်ပေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောစွမ်းအားမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ရေခဲကဲ့သို့ အေးစိမ့်လှသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှချေသည်။

ယခုအခါ ချူချင်းသည် ထိုစွမ်းအားကို ဇီရှားရော့ရွှီကျမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး ရော့ရွှီကျင့်၏ 'အဆက်မပြတ် စီးဆင်းခြင်း'အစား 'အဆုံးမရှိ၊ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းမရှိခြင်း'ဖြင့် အစားထိုးလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုကျင့်စဉ်ထဲ၌ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရတစ်ချက်ကိုသာ ချန်လှပ်ထားပြီး ဇီရှားနတ်သိုင်း၏စွမ်းအားကို ထပ်မံပေါင်းစပ်ကာ မင်ယွိကျင့်စဉ်၏ အကူအညီဖြင့် ပုံဖော်လိုက်လေသည်။

"ဇီရှားရော့ရွှီ... အနှစ်သာရကိုရပြီး ပုံသဏ္ဌာန်ကို မေ့ဖျောက်ရမယ်..."

ချူချင်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါကို မင်ယွိကျမ်းစာလို့ပဲ ခေါ်ရတော့မယ်..."

သူက ဆက်လက်ရေရွတ်လိုက်၏။

"တခြားအရာတွေကို ထည့်မပြောရင်တောင် မင်ယွိကျင့်စဉ်ရဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဒါကို ကျမ်းစာလို့ ခေါ်ဖို့ ထိုက်တန်နေပြီ..."

ထို့နောက် သူက မျက်လုံးများကိုလွှဲပြောင်းကာ ချူမိသားစုအိမ်တော် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် ထိုဝမ်ရိုသာ သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်လည်တွေ့ရှိပါက လုံးဝ မှတ်မိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ချူချင်းက စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်ကြည့်လိုက်၏။

'မင်ယွိကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်ကိုးဆင့် ရှိပေမဲ့ ဇီရှားရော့ရွှီကျမ်းနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မင်ယွိကျမ်းစာကတော့ ကိုးဆင့်ကို ကျော်ပြီး စုစုပေါင်း ဆယ်ဆင့်အထိ ရှိသွားပြီ...'

'ငါ ဒီတစ်ညတည်းနဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်နှစ်ခုရဲ့ အတွင်းအားတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး အဋ္ဌမမြောက်အဆင့်အထိ တိုက်ရိုက်ပေါက်မြောက်သွားခဲ့တာပဲ...'

'ဒါပေမဲ့ ဒီအတွင်းအားက သတ္တမမြောက်အဆင့်ရှိတဲ့ ဇီရှားရော့ရွှီကျမ်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးလို ကွာခြားလွန်းလို့ လုံးဝနှိုင်းယှဉ်လို့တောင် မရနိုင်တော့ဘူး...'

'တကယ်လို့ ချန်စစ်ဟိုင်လိုလူမျိုးနဲ့ ထပ်တွေ့ရင် ပျံလွှားဓားမြှောင်ကို သုံးဖို့တောင် မလိုတော့ဘဲ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူနိုင်လိမ့်မယ်...'

ဤသို့တွေးတောလိုက်မိရာ ချူချင်း၏စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သွားလေသည်။

သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်၏။ ထို့နောက် မျက်နှာကို အနည်းငယ် ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။

ထို့နောက် လျှို့ဝှက်အကန့်ကို ဖွင့်လှစ်ကာ အပြာရောင်ပိတ်စဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုစာအုပ်ကို အတွင်းအိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးနောက်မှသာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့၏။

ယခုအချိန်တွင် မိုးသောက်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သာမန်အရပ်သားပြည်သူ အများစုမှာမူ မနေ့ညက ထျန်းဝူမြို့အတွင်း၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲကြီးများအကြောင်းကို မသိရှိကြသေးပေ။

သူတို့သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် နေ့စဉ်ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြပြီး သတင်းများမှာမူ သူတို့၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်၏။

ချူချင်းက လမ်းဘေးရှိဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ပူပူနွေးနွေး အသားပေါက်စီအချို့ကို ဝယ်ယူလိုက်ရာ ပေါက်စီရောင်းသည့် အဘွားအိုမှာ သူ့ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများပင် သူ့ကိုယ်ပေါ်၌ ကပ်ပါသွားမတတ် ဖြစ်နေချေသည်။

ထိုအပြုအမူကြောင့် ချူချင်းမှာ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် နေရခက်သွားရ၏။

သူ၏တစ်သက်လုံးတွင် ဤကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို တစ်ကြိမ်မျှမခံခဲ့ရဖူးပေ။

ချူချင်းက စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်မိသည်။

'မင်ယွိကျမ်းစာက ကောင်းပေမဲ့ ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲစေတဲ့အချက်ကတော့ တကယ့်ကို ဒုက္ခတစ်ခုပဲ...'

'မျက်နှာကို နည်းနည်းပြုပြင်ထားရင်တောင် သူ့ရဲ့ထူးခြားတဲ့အလှတရားကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရနိုင်ဘူး...'

'လူသတ်သမားတစ်ယောက်က လူအုပ်ကြားထဲမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ပုန်းကွယ်နေသင့်တာ... အခုလို ထင်ပေါ်လွန်းပြီး လူတွေကို မှတ်မိလွယ်စေတာက ကွယ်ရာကနေ လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားဖို့အတွက် အဆင်မပြေလှဘူး...'

သူက စိတ်ထဲတွင် ဤသို့တွေးတောနေသော်လည်း ရုပ်ဖျက်ရန်အတွက် အိမ်သို့ ပြန်မသွားတော့ပေ။

ယခုအခါ သူ၏ရုပ်ရည်မှာ ချူယွန်ဖေး၏ရှေ့တွင် သွားရောက်ရပ်နေလျှင်ပင် မိမိ၏သားဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်၏။

သူက လမ်းလျှောက်ရင်း ချူမိသားစုအိမ်တော်၏ အနီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အနည်းငယ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချူထျန်း၏ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခဲ့၏။

သူက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်လေသည်။

ချူထျန်း၏အခန်းမှာ အနည်းငယ် ကျယ်ဝန်းပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းများအပြင် အမျိုးသမီးသုံး အလှပြင်မှန်တင်ခုံတစ်ခုလည်း ရှိနေကာ ၎င်းပေါ်တွင် အမျိုးသမီး အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းအချို့ တင်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

ချူချင်းက ထိုအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားမိပြီးမှ ချူထျန်းမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားလေသည်။

သို့သော် ဤကာလအတွင်း၌ တစ်ကြိမ်မျှ မတွေ့ဆုံဖူးသေးသော မရီးဖြစ်သူမှာ အိမ်တွင် ရှိမနေပေ။

ထျန်းဝူမြို့အတွင်း၌ အခြေအနေများ ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ချူထျန်းက သူမအား ဤပြဿနာများအတွင်းသို့ မသက်ဆိုင်စေချင်သောကြောင့် ဘေးကင်းရာသို့ ခေတ္တရှောင်တိမ်းရန် စေလွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ချူချင်းမှာ ဤနေရာ၌ ထိုင်နေရသည်မှာ ဆူးပုံပေါ်တွင် ထိုင်နေရသကဲ့သို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမိ၏။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အစေခံများက သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ပြီးသွားသည့်အခါ သူက ခြံဝင်းအလယ်ရှိ နားနေဆောင်လေးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့ပြောင်းကာ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေသည်။

သူသည် တစ်မနက်ခင်းလုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရ၏။

နေမွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်လာသည့်အခါမှသာ ချူထျန်းက ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

သူက ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားပြီး နားနေဆောင်အတွင်း၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ချူချင်းကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်မှသာ သူက စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့ညက ချန်စစ်ဟိုင်လက်ချက်နဲ့ မသေခဲ့ဘဲ... ဒီနေ့တော့ မင်းကြောင့်နဲ့ လန့်သေတော့မလို့ပဲ..."

ချူထျန်းက လှည့်၍ ခြံဝင်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ချူချင်း၏အနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာကာ သူ့ကို အပေါ်အောက် အသေအချာ စိုက်ကြည့်လေသည်။

ချူချင်းက ပြုံးလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ..."

ချူထျန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မနေ့ညကနဲ့ယှဉ်ရင် လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ..."

ချူထျန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသော်လည်း...

အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်၏။

ဤညီငယ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်၌ လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေကြောင်းကို ချူထျန်းက ချူချင်းကို စတင်မှတ်မိကတည်းက ရိပ်မိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

သူက ဤပြောင်းလဲမှုသည် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်နှင့် သက်ဆိုင်ခြင်း ရှိမရှိကိုမူ မသိရှိပေ။

သို့သော် သက်ဆိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသက်ဆိုင်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးလှပေ။

ချူချင်းက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့သိုင်းပညာက ထပ်တိုးတက်သွားလို့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာတာလေ..."

ထို့နောက် သူက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်၏။

"အစ်ကိုလတ်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

ချူထျန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"သူက အရိုးနဲ့ ကြွက်သားတွေ ဒဏ်ရာရသွားလို့ တစ်လလောက်တော့ အိပ်ရာထဲက ထနိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပါပဲ တခြားပြဿနာတော့ မရှိပါဘူး..."

"ဒီမနက် သူနိုးလာပြီး မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ကြားတော့ ချန်စစ်ဟိုင်ကို ဖမ်းပြီး လက်သီးအချက်သုံးရာလောက်နဲ့ အရိုးကြေအောင် ထိုးနှက်ပစ်ချင်နေတာ..."

ချူထျန်းက ချူချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အခုပြောတာက သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ..."

"..."

ချူချင်းက အသံတိတ်ပြုံးလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ချူထျန်း၏နောက်ကျောဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။

သူက ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရဲ့ အတွင်းအားတွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတယ်... ကျွန်တော်ကူညီပြီး ထိန်းညှိပေးမယ်..."

ချူထျန်း စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ချူချင်းက သူ၏လက်ဝါးကို ချူထျန်း၏ကျောပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်လေသည်။

အတွင်းအားများ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည့်အခါ ချူထျန်းမှာ သူ၏သွေးကြောများအတွင်းသို့ အေးမြသော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားလေသည်။

ထိုအတွင်းအား၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော စွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လည်ပတ်သွား၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဆယ်ရက် သို့မဟုတ် တစ်လခွဲခန့် ကုသရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော ဒဏ်ရာများမှာ ရှစ်ပုံတစ်ပုံခန့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားလေသည်။

ချူထျန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ချူချင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းအတွင်းအားက... ရော့ရွှီကျင့် မဟုတ်တော့ဘူးလား..."

"အထဲမှာ ရော့ရွှီကျင့်ရဲ့ အငွေ့အသက်ကျန်နေသေးပေမဲ့ အတွင်းအားကတော့ လုံးဝ နောက်တစ်ခုလိုပဲ..."

ချူချင်းက သူ၏လက်ဝါးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ထူးခြားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရခဲ့လို့ ကျင့်စဉ်က ပြောင်းလဲသွားတာပါ..."

ချူထျန်းက ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ရော့ရွှီကျင့်က ကောင်းပေမဲ့ သိုင်းလောကရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကျင့်စဉ်တော့ မဟုတ်ဘူး... မင်းမှာ အခုလို အခွင့်အလမ်း ရှိတာက မင်းရဲ့ကံကြမ္မာပဲ..."

ချူချင်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင် ကျွန်တော်ဒီတစ်ခေါက်လာတာ လက်ဗလာနဲ့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး..."

သူက အတွင်းအိတ်ထဲမှ အပြာရောင်ပိတ်စဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော စာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ချူထျန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ချူထျန်းက ပိတ်စကို ဖြေလျှော့လိုက်သည့်အခါ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် ရေးသားထားသော စာလုံးကြီးငါးလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဇီရှားရော့ရွှီကျမ်း..."

သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချူချင်းက ရှင်းပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ထူးဆန်းတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကြောင့် ကျင့်စဉ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ပြီး ဒီဇီရှားရော့ရွှီကျမ်းကို ဖန်တီးခဲ့တာ... အစ်ကိုကြီး အရင်ဆုံး ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

ချူထျန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ စာအုပ်ကို ဖွင့်လှစ်ကာ ဖတ်ရှုလိုက်လေသည်။