အခန်း ၇၂

အခန်း (၇၂) - သားအဖ (၂)

ဤစာအုပ်အတွင်း၌ ရေးသားထားသော အကြောင်းအရာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် များများစားစား မရှိပေ။

စာမျက်နှာ အနည်းငယ်မျှဖြင့်သာ ရေးသားပြီးစီးထားခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ချူထျန်းမှာ ထိုစာမျက်နှာများကို အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် ဖတ်ရှုပြီးနောက်မှသာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းလိုက်တဲ့ ဇီရှားရော့ရွှီကျမ်းပဲ..."

"တကယ်လို့ ဒါကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ရင် စွမ်းအားက ရော့ရွှီကျင့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းမှာ သေချာတယ်…”

“အဆင့်ကိုးဆင့် ရှိတာချင်း တူပေမဲ့ ရော့ရွှီကျင့်ထက် ပိုပြီး နက်နဲကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်... ညီလေး... မင်း ဒီကျမ်းစာကို ငါ့ကို..."

ချူချင်းက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရဲ့ပါရမီက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး သာပါတယ်... ရော့ရွှီကျင့်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ တိုးတက်မှုကို ကန့်သတ်ထားသလို ဖြစ်နေတာ…”

“တကယ်လို့ အစ်ကိုကြီးသာ ဒီဇီရှားရော့ရွှီကျမ်းကို ကျင့်ကြံရင် ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်နိုင်မှာ သေချာတယ်..."

"အဖေ့ရော့ရွှီကျင့်ကလည်း အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်လို့ ဒီကျင့်စဉ်ကို ပြောင်းလဲကျင့်ကြံရင် ပိုပြီး တိုးတက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်..."

"ဒါက ကျွန်‌တော် အစ်ကိုကြီးတို့အတွက် ချန်ထားခဲ့မဲ့ နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်လို့ပဲ သတ်မှတ်ပေးပါ... ကျွန်တော် ထွက်သွားတော့မယ်..."

ချူမိသားစုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ချူယွန်ဖေးမှာလည်း ကောင်းမွန်ပြီး ချူထျန်းနှင့် ချူဖန်တို့မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ကြ၏။

သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြသဖြင့် ချူချင်းမှာ ပို၍ပင် ထွက်ခွာသွားရန် လိုအပ်လှပေသည်။

သူသည် နျဲ့ကျင့်ထိုင်၏ပြဿနာများကို ချူမိသားစုထံသို့ ဆွဲမသွင်းချင်ပေ။ ဤသည်မှာ မသင့်တော်လှချေ။

ချူယွန်ဖေး၏သိုင်းပညာမှာ မြင့်မားပြီး ချူထျန်း၏ပါရမီမှာ ကောင်းမွန်ကာ ချူဖန်မှာလည်း မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးမားသော်လည်း...

နျဲ့ကျင့်ထိုင်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။

သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကဲ့သို့သော လူသတ်သမားများမှာ နျဲ့ကျင့်ထိုင်အတွင်း၌ မည်မျှပင် ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ဝူကွေ့လော်ချာကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းလူသတ်သမားများမှာလည်း ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်ချေ။

စာရင်းပေါ်ရှိ အဆင့်မြင့်ဆုံး လူသတ်သမား ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်အကြောင်းကိုမူ ထည့်ပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

သူတို့ထဲမှ မည်သူမဆို သိုင်းလောကအတွင်း၌ လှုပ်ရှားပါက နယ်ပယ်တစ်ခုကို စိုးမိုးနိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော နျဲ့ကျင့်ထိုင်ကို ချူမိသားစုအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ ထျန်းဝူမြို့အနေဖြင့်လည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထျန်းဝူမြို့မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ဤနေရာ၌ သာမန်အရပ်သားပြည်သူ အများအပြား ရှိနေပြီး ဝူကန်ချီကလည်း သူတို့ကို ကောင်းစွာ ကာကွယ်ပေးထား၏။

ချူချင်းအနေဖြင့် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အကြောင်းပြချက်များကြောင့် ထျန်းဝူမြို့ကို ဘေးအန္တရာယ်အတွင်းသို့ မကျရောက်စေလိုပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် မဖြစ်မနေ ထွက်ခွာသွားရမည် ဖြစ်၏။

ချူထျန်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ၏လက်ထဲရှိ ဇီရှားရော့ရွှီကျမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေမိလေသည်။

ထို့နောက်မှသာ သူက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဝူချန်းဟွမ်ကို သွားမတွေ့တော့ဘူးလား..."

ချူချင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မတွေ့တော့ဘူး..."

"ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကတည်းက သူမက တစ်ခုခုကို ရိပ်မိနေခဲ့တာ... မနေ့ညကလည်း သူမက ကူညီပြီး ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ စိတ်ထဲမှာ သေချာပေါက် အတည်ပြုထားပြီးလောက်ပြီ…”

“တကယ်လို့ ထပ်တွေ့ရင် သူမက ကျွန်တော့်သရုပ်မှန်ကို ဝန်ခံဖို့ ဖိအားပေးလာလိမ့်မယ်... ဒါက သူမအတွက် မကောင်းဘူး..."

ချူထျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ချူချင်း၏ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"လောကမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို အကျိုးအမြတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရနိုင်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး ပြောခဲ့သလိုပဲ... မင်း ဘယ်လိုပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချချ အစ်ကိုကြီးက အမြဲတမ်း ထောက်ခံပေးသွားမှာပါ... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့... မင်း မထွက်သွားခင် အဖေ့ကိုတော့ သွားတွေ့သင့်တယ်..."

ချူချင်းက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ချူထျန်းက အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ ဝါးခပ်ဦးထုပ်တစ်လုံးကို ယူဆောင်လာပြီး ချူချင်း၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းပေးလိုက်၏။ ထို့နောက်မှသာ သူ့ကို ဦးဆောင်၍ ခြံဝင်းပြင်ပသို့ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ချူယွန်ဖေး၏ဒဏ်ရာများမှာမူ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ သိုင်းကျင့်နေပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်ကြီးမှာလည်း သူ၏လက်ဝါးချက်များနှင့်အညီ လှုပ်ရှားယိမ်းနွဲ့နေချေသည်။

ခြံဝင်းတံခါး ပွင့်သွားသည့်အခါ ချူယွန်ဖေး၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်သန်းသွား၏။

သူ၏သားကြီးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက တည်ငြိမ်ပြီး စည်းကမ်းများကို တိကျစွာ လိုက်နာတတ်သူ ဖြစ်၏။

သားလတ်မှာမူ အိပ်ရာထဲ၌ ဒဏ်ရာကုသနေရသဖြင့် သူ့ထံသို့ လာရောက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာလေသည်။

သူက ခြံဝင်းတံခါးဝဆီသို့ အမြန်ကြည့်လိုက်၏။

ချူထျန်းက ဝါးခပ်ဦးထုပ် ဆောင်းထားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ဦးဆောင်၍ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ချူယွန်ဖေးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ဒန်တျန်အတွင်းသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ ထို့နောက် သူတို့၏အနားသို့ အပြေးအလွှား လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။

ချူထျန်းက ခြံဝင်းတံခါးကို ပြန်လည်ပိတ်လိုက်ပြီး ချူချင်းက သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်မှ ဝါးခပ်ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ အနည်းငယ် ပိန်လှီနေသော ချူယွန်ဖေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိလေသည်။

သူက ဒူးထောက်၍ ဂါရဝပြုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချူယွန်ဖေးက သူ့ကို ဆွဲပွေ့ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းအာ..."

အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များမှာ သူ၏စိတ်ထဲ၌ ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ပုံရိပ်များစွာ တရိပ်ရိပ် ဖြတ်သန်းသွား၏။

အချို့မှာ သစ်သားမြင်းရုပ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် ချူယွန်ဖေးက သူ့ကို ညင်သာစွာ လွှဲပေးနေသည့် ပုံရိပ်များ ဖြစ်၏။

အချို့မှာမူ ချူယွန်ဖေး၏ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံရပြီး လေထဲသို့ မြှောက်တင်ကာ ကစားပေးနေသည့် ပုံရိပ်များ ဖြစ်၏။

အချို့မှာမူ သူ မစားချင်သော အစားအစာများကို ချူယွန်ဖေး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းစဉ် မိသွားသည့် ပုံရိပ်များ ဖြစ်၏။

ထိုမှတ်ဉာဏ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

ထိုရိုးရှင်းလှသော စကားလုံးလေးနှစ်လုံးကြောင့် ချူချင်း၏မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာပြီး တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်မိ၏။

"အဖေ..."

သူ၏အသံမှာ တုန်ရီနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိထားမိလိုက်လေသည်။

ချူယွန်ဖေးမှာမူ မျက်ရည်များ ဝဲလျက်ဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ငါ့သားလေး ပြန်လာပြီ... ငါ့သားလေး တကယ်ပဲ ပြန်လာခဲ့ပြီ..."

ချူထျန်းက ခြံဝင်းတံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် သူတို့၏အနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာကာ ချူယွန်ဖေးကို တွဲထူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... အဖေက ဒဏ်ရာရထားတာ မသက်သာသေးဘူး... စိတ်လှုပ်ရှားမှု သိပ်မများတာ ကောင်းလိမ့်မယ်..."

ချူယွန်ဖေးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါက နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ပူနေခဲ့ရတာ... အခုမှ ချင်းအာနဲ့ တွေ့ရတာကို စိတ်မလှုပ်ရှားလို့ ရမလား...အဖေ့ကို သေချာကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး…”

“အပြင်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရတော့ ငါ့သားလေး တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့မှာပဲ..."

အမှန်တကယ်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ချူချင်းသည် မကြာသေးမီက ကောင်းမွန်စွာ မနေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း နေ့စဉ် နပ်မှန်အောင် ပုံမှန်စားသောက်ခဲ့ရသဖြင့် ပိန်မသွားသည့်အပြင် အနည်းငယ်ပင် ဝလာသေး၏။

ထို့အပြင် မနေ့ညက မင်ယွိကျမ်းစာကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင် ကြည့်ရှုပါစေ ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝမရှိပေ။

သို့သော် မိဘများမှာမူ သားသမီးများ မိမိအနားတွင် မရှိသည့်အခါ အမြဲတမ်း ဒုက္ခရောက်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်တတ်ကြစမြဲ ဖြစ်၏။

ဤအချက်ကို ချူချင်းကိုယ်တိုင် ငြင်းဆိုလျှင်ပင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချူယွန်ဖေးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ချူချင်းမှာလည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖျောင်းဖျပေးခဲ့ရလေသည်။

အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များက သူ၏ခံစားချက်များကို လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် သူလည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် ချူယွန်ဖေးက သူ့ကို ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်စေပြီး သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ သူက တစ်ဖန်ပြန်လည် ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

ဤအပြုအမူကြောင့် ချူချင်းမှာ ခဏအကြာတွင် ပြန်လည်ထွက်ခွာတော့မည်ဟူသော စကားကို ပြောရန်ပင် အားနာမိသွားရ၏။

သို့သော် သူက စိတ်ခံစားချက်ထက် ဆင်ခြင်တုံတရားကို ပိုမိုဦးစားပေးကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာက အဖေ့ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ချင်ရုံတင်ပါ... ကြည့်ပြီးပြီဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ထွက်သွားရတော့မယ်..."

ချူယွန်ဖေးက ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ အံ့အားသင့်ခြင်းမရှိဘဲ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မေးမြန်းလိုက်၏။

"နျဲ့ကျင့်ထိုင်ကြောင့်လား..."

ချူချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ချူထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခြေအနေအသေးစိတ်ကို အစ်ကိုကြီးက အဖေ့ကို ပြောပြပြီးလောက်ပြီ ထင်တယ်...ကျွန်တော် ချူမိသားစုမှာ ဆက်ပြီး နေလို့မဖြစ်ဘူး..."

ချူယွန်ဖေးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ နားလည်ပါတယ်..."

ချူယွန်ဖေးက သူ၏သားငယ်လေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲ၌ အလွန်တရာ နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသော်လည်း ချူချင်းက ဤသို့ဆုံးဖြတ်ရခြင်းမှာ မိသားစုအတွက် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိလေသည်။

ထို့အပြင် မနေ့ညက သူသည် ချူချင်း၏သိုင်းပညာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။

ထိုအမြန်ဓားသိုင်းမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ပျံလွှားဓားမြှောင်မှာမူ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူက ဤကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရပ်များကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် တစ်ကိုယ်တည်း လှည့်လည်သွားလာကာ သရုပ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ချူမိသားစုမှာသာ ဆက်နေပါက မိမိကဲ့သို့သော လူအိုကြီးမှာ သူ့အတွက် အကူအညီ မဖြစ်နိုင်သည့်အပြင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချူယွန်ဖေးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့ညက ချန်စစ်ဟိုင်က မင်းရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ရိပ်မိသွားတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ ဝူကန်ချီနဲ့ သဘောတူညီမှု ရထားပြီးပြီ... ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူ့မှာလည်း သံသယအချို့ ရှိနေနိုင်ပေမဲ့ ငါကတော့ မပြောခဲ့ဘူး..."

"နောင်အနာဂတ်မှာ လူတွေက မနေ့ညက မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်မှာ ညဧကရာဇ် ပေါ်လာပြီး လူသတ်သွားတယ်လို့ပဲ သိကြလိမ့်မယ်... ဒါက ငါတို့ ချူမိသားစုနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘူး..."

"ဒါကြောင့်... မင်း သိုင်းလောကထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့အချိန် အိမ်ဘေးကင်းဖို့အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး..."

ချူချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် ချူယွန်ဖေးက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်၏။

"နောက်ထပ် မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ်တွေရှိလဲ..."

ချူချင်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့မှာ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိပါတယ်..."

သို့သော် အသေးစိတ် အစီအစဉ်များကိုမူ ဖွင့်ပြောရန် အဆင်မပြေလှပေ။

ချူယွန်ဖေးက ချူချင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ငါ့သားလေးက တကယ်ပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ... မင်းအစ်ကိုကြီးက မင်းနဲ့တွေ့ခဲ့တဲ့ အကြောင်းကို ငါ့ကို ပြောပြပြီးပြီ..."

"မင်းဉာဏ်ပညာက အစ်ကိုကြီးထက် မနိမ့်ကျတဲ့အပြင် သိုင်းပညာကလည်း ငါတို့ ချူမိသားစုမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေပြီ..."

"အသေးစိတ်တွေကိုတော့ အဖေအနေနဲ့ ထပ်မမေးတော့ဘူး... မင်း ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းကို မှာကြားချင်တဲ့ ကိစ္စသုံးခုတော့ ရှိတယ်..."