အခန်း ၇၆

အခန်း (၇၆) - နျဲ့ကျင့်ထိုင် တစ်ဖန်ပေါ်လာခြင်း (၂)

အချိန်အတော်ကြာမှ သူက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူမရဲ့ ကိုယ်ဖော့သိုင်းက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တာပဲ... ခြေလှမ်းတွေတောင် မှားနေတာကို ဒီလောက်မြန်မြန် သွားနိုင်သေးတယ်... ချော်လဲမှာကို မကြောက်ဘူးလားမသိဘူး..."

သူ၏နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်လာသော သွေးစက်များကိုကြည့်ရင်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှုပ်ထွေးသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ချူချင်း၏မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤသို့မဟုတ်ပေ။

ယခင်က ပြောခဲ့သောစကားမှာ ဝူချန်းဟွမ်ကို ဒေါသပြေစေရန်နှင့် ဒေါသအရှိန်ဖြင့် မိုက်မဲသောကိစ္စများကို မလုပ်မိစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

အခြားသူများကို မထိခိုက်စေရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုလည်း နာကျင်အောင် မလုပ်စေရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်မှ သူက နည်းလမ်းရှာကာ ဝူချန်းဟွမ်ကို ဆုတ်ခွာသွားစေရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်မရှိသော သံယောဇဉ်တစ်ခုအတွက် သူမ၏ပျိုရွယ်မှုကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးစေလိုပေ။

သို့သော် ဝူချန်းဟွမ်က သူ့ကို ထပ်ပြောခွင့်မပေးဘဲ ဤကိစ္စကို တိုက်ရိုက်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အပြင် သူ့ထံမှ အမြတ်ထုတ်သွားခဲ့သေးသည်။

"ငါ့နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်အောင်အထိ ကိုက်သွားတာပဲ... ဒီမိန်းကလေးက အားအပြည့် သုံးလိုက်တာပဲ..."

သူက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ဝူချန်းဟွမ် ချန်ထားခဲ့သော ပစ္စည်းအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထျန်းဝူမြို့၏ ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းအချို့ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထျန်းဝူမြို့၏နယ်မြေမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏အင်အားစုမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့နေပြီး အခြားနေရာများတွင်လည်း ဆက်သွယ်ရေးသမားများ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် သတင်းပေးပို့နိုင်ပေသည်။

ချူချင်းက ဤအရာများကို မှတ်သားပြီးနောက်မှ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူက နဖူးကိုပွတ်သပ်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

"ဒါနဲ့... ဟိုရှဝမ်ရွှမ်းက... ငါ့ကို တည်းခိုခန်းမှာ စောင့်နေတုန်းလား မသိဘူး..."

သူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူက ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပါမည်နည်း။

သို့သော် ရှဝမ်ရွှမ်းမှာ တစ်ညလုံး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်ကို သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် မနေ့ညက ချူချင်း ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်နေခဲ့ရာ ယခုအခါ မျက်ကွင်းများ ညိုမည်းနေပြီး အိပ်ငိုက်နေရှာသည်။

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြာကျလာသောအခါ ပိတ်ထားသော မျက်လုံးများမှာ အလင်းရောင်ကြောင့် ပြန်ပွင့်လာပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ အံကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူယုတ်မာက... တကယ်လာမှာလား မလာဘူးလား..."

...

ဝမ်ရိုသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူမက အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အလွန်တက်ကြွလှုပ်ရှားတတ်သူ ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ပန်းပင်များကို မြင်လျှင် သူမက အနီးကပ်ကာ သေချာစွာ လေ့လာတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတတ်သည်။

ချူချင်းအနေဖြင့်လည်း သူမကို လိုက်ရှာရန် မလိုပေ။

သူမက အနံ့ခံကာ အမြဲတမ်း လိုက်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမက မျက်နှာသေနှင့် အေးစက်ပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ စကားပြောရန် အလွန်ဝါသနာပါသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူမသာ စကားပြောလိုပါက တစ်ဆက်တည်း နာရီဝက်ခန့် ပြောနိုင်ပြီး သူမ၏ နက်ရှိုင်းသောအတွင်းအားကြောင့် စကားပြောနှုန်းကို မထိခိုက်စေဘဲ အသက်ရှူနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သူမ၏စူးစမ်းလိုစိတ်မှာလည်း အခြေအနေအလိုက် ပြောင်းလဲတတ်သည်။

သူမသည် မမြင်ဖူးသော အရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်စားတတ်သည်။

သို့သော် ချူချင်း၏နောက်ခံအကြောင်းကိုမူ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။

ဤအချက်များမှာ ပြောပြ၍ ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချူချင်းအနေဖြင့်လည်း ဤကဲ့သို့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် နာမည်ကျော်ကြားလှသော 'တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်မိုင် လော့ချန်အိမ်တော်'၏ သခင်မလေး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်မိုင်မှာ လော့ချန်အိမ်တော်၏နယ်မြေ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်မိုင်မျှ ပို၍မယူသကဲ့သို့ တစ်မိုင်မျှလည်း အလျှော့မပေးပေ။

လော့ချန်အိမ်တော် သိုင်းလောကတွင် စတင်ရပ်တည်ကတည်းက ဤနယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ သူတို့ကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

လက်ရှိလော့ချန်အိမ်တော်၏ သခင်'ကျစ်ချန်ရှင်းလော့'ဝမ်ဖူစန်းမှာ ဝမ်ရို၏ဖခင်ရင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအကြောင်းအရာများကို ချူချင်းနှင့် ဝမ်ရိုတို့ ထျန်းဝူမြို့မှ စတင်ထွက်ခွာလာသော ပထမဆုံးနေ့တွင် ဝမ်ရိုက သူ့ကိုပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဦးတည်ရာကို မသိပါက ခရီးဆက်ရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်အိမ်တော်သည် ထျန်းဝူမြို့နှင့် မနီးမဝေးတွင် ရှိပြီး မိုင်ပေါင်းနှစ်ရာခန့် ကွာဝေးကာ ရှင်တောက်အန်းနယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထျန်းဝူမြို့နယ်မြေမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လမ်းခရီးမှာ အနည်းငယ်ခက်ခဲလာခဲ့သည်။

ရှင်တောက်အန်း၏အင်အားမှာ ကြီးမားသော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းရှင်တောက်မှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ကာ ကွယ်လွန်တော့မည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အုပ်စုများ ကွဲပြားကာ အာဏာလုပွဲများ ဖြစ်ပွားနေပြီး ပဋိပက္ခများ မကြာခဏဖြစ်ပွားနေသည်။

သူတို့သည် သာမန်လူများ၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကိုမူ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ပျက်စီးနေသော အိမ်ခြေများကိုသာ မြင်တွေ့ရလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တည်းခိုရန်အတွက် ကံတရားအပေါ်တွင်သာ အားကိုးရပြီး ကံကောင်းပါက တည်းခိုခန်းငယ်အချို့ကို တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။

အချို့သူများမှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် မိမိတို့၏အိမ်ကို ငှားရမ်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ ထိုအိမ်များတွင် ဝင်ရောက်တည်းခိုနိုင်ပေသည်။

ကံမကောင်းပါက ရက်အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ တည်းခိုရန် နေရာရှာမရဘဲ ရှိတတ်သည်။

ထိုအခါမျိုးတွင် အပြင်၌သာ အိပ်စက်ရလေသည်။

ယနေ့ညတွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပြီး ချူချင်းနှင့် ဝမ်ရိုတို့မှာ ဤကိစ္စတွင် အတွေ့အကြုံရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့က တည်းခိုရန်နေရာကို စတင်ရှာဖွေကြတော့သည်။

ချူချင်းက ထင်းများကို စုဆောင်းကာ မီးမွှေးလိုက်ပြီး ဝမ်ရိုက သူမ၏အထုပ်ထဲမှ သံအိုးငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤသံအိုး၏နောက်ခံကို ချူချင်းက မေးမြန်းခဲ့ဖူးရာ ဝမ်ရိုက ထိုက်ရိဂိုဏ်းတွင် ရှိစဉ်က လမ်း၌ကောက်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောပြခဲ့သည်။

ပျက်စီးခြင်း မရှိသဖြင့် သူမက သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူချင်းက ထိုစဉ်က ပြုံးလိုက်မိပြီး ဤအိုးအစုတ်ကို အဘယ်ကြောင့် ပြန်မပေးခဲ့သနည်းဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် ဤအိုးရှိနေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အပြင်တွင် ချက်ပြုတ်စားသောက်ရန် အဆင်ပြေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အနီးအနားမှရေကိုယူကာ အိုးကို သစ်ကိုင်းတွင် ချိတ်ဆွဲပြီးနောက် ယခင်က ကျန်ရှိနေသော တောကောင်သားများကို ထည့်ကာ ဆားဖြင့်နယ်လိုက်ရာ အနံ့မှာ အလွန်မွှေးပျံ့လာခဲ့သည်။

အဓိက အစားအစာမှာ မုန့်ပြားဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် မာကျောသော်လည်း ဟင်းရည်နှင့် စိမ်စားပါက အလွန်အရသာရှိလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စားသောက်ပြီးနောက် မည်သူက ဦးစွာကင်းစောင့်မည်ကို တိုင်ပင်နေစဉ် ချူချင်းက ရုတ်တရက်အသံတိတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ရိုကလည်း စား‌နေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို နားစွင့်လိုက်ရာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

တောအုပ်အတွင်း၌ ငှက်သံများ မရှိဘဲ လေတိုက်ခတ်သံသာ ရှိနေသည်။

ထို့နောက် သူမက အနံ့ခံကြည့်ကာ ချူချင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ခုနစ်ယောက်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် လေခွင်းသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူရိပ်ခြောက်ခုမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ပြေးဝင်လာပြီး သူတို့အားလုံးမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာဖုံးများကို စွပ်ထားကြသည်။

နျဲ့ကျင့်ထိုင်...

ချူချင်းနှင့် ဝမ်ရိုတို့မှာ တစ်ချိန်တည်းတွင် လေပေါ်သို့ပျံတက်ကာ မီးပုံဘေးမှ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။

ဓားဆွဲထုတ်သံနှင့်အတူ ချူချင်း၏ဓားချက်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်သေးသော အနက်ရောင်ဝတ်လူသတ်သမားတစ်ဦးမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဝမ်ရိုက ခုနစ်ယောက်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ခြောက်ယောက်သာ ပေါ်လာသေးသည်။

သတ္တမမြောက်လူက မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း။

ချူချင်းက စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဝမ်ရိုကိုကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

"ခြေထောက်အောက်မှာ..."

ဤအော်သံကြောင့် ဝမ်ရိုက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ဝမ်ရို လေပေါ်သို့ပျံတက်သွားသည့် တစ်ခဏအတွင်းတွင် မြေပြင်မှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သည်းကဲ့သို့သောလက်နက်ဖြင့် ဝမ်ရို၏ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်ရိုက တစ်လှမ်းစောသွားသဖြင့် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုမှာ လွဲချော်သွားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ရိုက သူ၏ဦးခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့်နင်းကာ အားယူပြီး ချူချင်းရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူမက ထိုက်ရိနတ်လက်သီးဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော လူသတ်သမားနှစ်ဦးမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။

ချူချင်းက ဓားကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ နျဲ့ကျင့်ထိုင်မှ လူသတ်သမားနှစ်ဦးမှာ လက်တစ်ဖက်စီ ပြတ်တောက်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရိုမှာ ချူချင်း၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချူချင်းက မျက်လုံးပင့်ကာ လက်သည်းလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်လူကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"နျဲ့ကျင့်ထိုင်လား..."

နျဲ့ကျင့်ထိုင်မှ လူသတ်သမားများထဲတွင် တစ်ဦးသေဆုံးကာ လေးဦးဒဏ်ရာရရှိသွားသဖြင့် ယခုအခါ တစ်ဦးသာ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ရှိတော့သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ထိုခေါင်းဆောင်၏နောက်ကွယ်တွင် စုစည်းလိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ချူဖန်မဟုတ်ဘူးပဲ... မင်းဘယ်သူလဲ..."

ချူချင်းက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားသည်။ ထိုသူက မိမိမည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိသဖြင့် ပစ်မှတ်မှာ သူမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချူချင်းက သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပစ်မှတ်က သူမဟုတ်လျှင်...

သူက ဝမ်ရိုကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ရို၏ ကြည်လင်သောမျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ တောင်ပေါ်မှဆင်းလာသည်မှာ မကြာသေးဘဲ မည်သူက နျဲ့ကျင့်ထိုင်ကို ငှားရမ်းကာ သူမကို သတ်ခိုင်းရသနည်း။

နျဲ့ကျင့်ထိုင်မှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ချူချင်းပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ထပ်မံမမေးတော့ဘဲ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့တိုးဝင်လာပြီး မြေပြင်မှ သစ်ရွက်ခြောက်များကို လေပွေကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်စေကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လက်သည်းလက်နက်များဖြင့် ချူချင်း၏ရင်ဘတ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ချူချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဓားရိုးကိုကိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဖြူအရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအရိပ်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နျဲ့ကျင့်ထိုင်မှ လက်သည်းကိုင်လူသတ်သမားမှာ အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားတော့သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ သွေးများစီးကျလာပြီး အသက်ရှိမရှိကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

ချူချင်းနှင့် ဝမ်ရိုတို့၏ ရှေ့တွင်မူ မြင်းဖြူတစ်ကောင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်းမှာ ဟီသံပေးနေပြီး ၎င်း၏အသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟိန်းသွားစေသည်။

ဤမြင်းမှာလည်း အတွင်းအားကို ကျင့်ကြံထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။