အခန်း ၇၇

အခန်း (၇၇) - ချင်းရှီးရွာ (၁)

မျက်စိရှေ့မှ ဤအပြောင်းအလဲမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

ဤမြင်းဖြူက မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာပါသနည်း။

အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပေစွ။

ချူချင်းက ထိုမြင်း၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုန်းနှီး သို့မဟုတ် ဇက်ကြိုးများ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း ၎င်း၏အမွှေးအမျှင်များမှာ ပြောင်လက်တောက်ပနေသဖြင့် တောရိုင်းမြင်းတစ်ကောင် မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေချေပြီ။

ကျန်ရှိနေသော နျဲ့ကျင့်ထိုင်မှ လူသတ်သမားအချို့မှာမူ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ သနားစဖွယ်အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အချင်းချင်း ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ နောက်ဆုံးတွင် ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြတော့သည်။

ချူချင်း၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နျဲ့ကျင့်ထိုင်က လှုပ်ရှားရင် သူသေကိုယ်သေပဲ... ဒဏ်ရာရရုံနဲ့ ဆုတ်ခွာပြီး သေမှာကြောက်လို့ အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားပါ့မလား..."

သူသည် လက်ထဲတွင် စားမပြီးသေးသော မုန့်ပြားတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း သံလက်သည်းကိုင် လူသတ်သမား၏အနီးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ လက်လှမ်း၍ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးကို ခွာယူလိုက်လေသည်။

မျက်နှာဖုံး၏အနောက်ဘက်ကို လှန်လှောကြည့်ရှုပြီးနောက် သူက အသံတိတ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

အတုပဲ...

မျက်နှာဖုံးများမှာ ထူးဆန်းသောအရာများ မဟုတ်သော်လည်း နျဲ့ကျင့်ထိုင်၏မျက်နှာဖုံးများပေါ်တွင်မူ ထူးခြားသော အမှတ်အသားများ ရှိကြပေသည်။

လူသတ်သမားများမှာ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် အခွင့်အရေး အလွန်နည်းပါးသော်လည်း အရေးကြုံလာပါက ဤအမှတ်အသားသည်သာ အချင်းချင်းမှတ်မိနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော သက်သေအထောက်အထား ဖြစ်လာပေသည်။

သို့သော် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို နျဲ့ကျင့်ထိုင်မှလူများသာ သိရှိနိုင်ကြသည်။

ဤသံလက်သည်းကို အသုံးပြုသူမှာမူ ဤအတွင်းရေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရှိသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

ချူချင်းက သူ၏ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မီးပုံဘေးသို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုမြင်းဖြူ၏ ကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်သနားစဖွယ်ဖြစ်နေသော်လည်း ချက်ချင်းသေဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

မြင်းဖြူကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေသောဝမ်ရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချူချင်းသည် ထိုလူနိုးလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် စိတ်မရှည်သဖြင့် မီးပုံထဲမှ ရဲရဲတောက်နေသော ထင်းချောင်းတစ်ချောင်းကို တိုက်ရိုက်ဆွဲထုတ်ကာ ထိုလူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

လေထုထဲတွင် ချက်ချင်းပင် အသားကင်နံ့ကဲ့သို့ ညှော်နံ့များ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

ထိုအနံ့ကြောင့် ဝမ်ရိုနှင့်မြင်းဖြူတို့မှာလည်း ခေါင်းလှည့်၍ ကြည့်လာကြချေသည်။

ထိုလူ၏ပါးစပ်မှ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက်ဖွင့်ကာ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ချူချင်းကလည်း ထိုထင်းချောင်းကို အချိန်ကိုက် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မီးပုံထဲသို့ ပြန်ပစ်ထည့်လိုက်၏။

ထိုလူသည် ယခုမှသာ မိမိ၏လက်ရှိအခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားပြီး တစ်ခဏအတွင်း မျက်ဝန်းများနီရဲလာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ သတ္တိကောင်းလှချည်လား... နျဲ့ကျင့်ထိုင်ကိုတောင် ရန်စရဲတယ်ပေါ့..."

"မင်းတို့ သေဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့... နျဲ့ကျင့်ထိုင်က မင်းတို့ကို လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချူချင်းက ပြုံးလိုက်မိသည်။ တစ်ခွန်းပြောလည်း နျဲ့ကျင့်ထိုင်၊ နှစ်ခွန်းပြောလည်း နျဲ့ကျင့်ထိုင်နှင့် တကယ်ပင် နျဲ့ကျင့်ထိုင်ကို မိမိအိမ်ထောင်စုအဖြစ် ထင်မှတ်နေပုံရပေသည်။

ထို့အပြင် ဤအဆင့်မရှိသော စကားနှစ်ခွန်းကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤလူ၏စိတ်ကူးစိတ်သန်းမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး စကား၏ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားလွန်းလှပေသည်။

ချူချင်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ နျဲ့ကျင့်ထိုင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ..."

ချူချင်း၏အသံမှာ မုန်တိုင်းမတိုက်ခတ်မီ လေပြည်လေညင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ရူးသွပ်စွာအော်ဟစ်နေမှုနှင့် သိသာစွာ ကွဲပြားခြားနားနေပေသည်။

သို့သော် ဤစကားလုံးများက ထိုလူ၏အားနည်းချက်ကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားကာ ချူချင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ငါက အတုဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ..."

ချူချင်းက မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ ပျံလွှားဓားမြှောင်တစ်စင်းက ထိုလူ၏လက်ဝါးကို ထိုးဖောက်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

"အား..."

ထိုလူက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်စဉ် ချူချင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်မေးတာကိုပဲ ဖြေစမ်း..."

"ငါ... ငါ..."

ထိုလူသည် မြင်းဖြူ၏ကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဤမြင်းမှာ အလွန်ထူးဆန်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အတွင်းအားများ ရှိနေပုံရသဖြင့် ကန်ချက်တစ်ချက်တည်းနှင့် ထိုလူ၏ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ကြားရှိ အရိုးများကို အကုန်လုံးနီးပါး ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် မူလကတည်းက အသက်ရှင်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။

ယခုကဲ့သို့ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါ သူ၏အသက်ရှူသံမှာ သိသိသာသာ အားနည်းသွားတော့သည်။

သူသည် ချူချင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ယခုမှသာ မိမိ၏အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို သတိပြုမိသွားပုံရကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

"ကယ်... ကယ်ပါဦး... ငါမသေချင်ဘူး..."

"ပြောစမ်း..."

ချူချင်း၏မျက်ဝန်းများက အေးစက်နေပြီး မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။

"အမှန်အတိုင်းပြောရင် ကျုပ် မင်းရဲ့ဒဏ်ရာကို ကုပေးမယ်..."

"အဲဒါ... လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်ပဲ... သူက ငါ့ကို ပုံတူပန်းချီပေးခဲ့တယ်... ပြီးတော့... ပြီးတော့ ငွေတွေလည်း ပေးတယ်..."

"ငါ့ကို ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး... လာသတ်... သတ်ခိုင်းတာ..."

သူသည် ဤနေရာအထိ ပြောပြီးနောက် အသက်ရှူရန် ခက်ခဲလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်သာ အဆက်မပြတ် စမ်းသပ်ရှာဖွေနေတော့သည်။

ချူချင်းက သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် လိုက်လံရှာဖွေလိုက်ရာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပန်းချီကားပေါ်ရှိလူမှာ ဝမ်ရို ဖြစ်နေချေသည်။

သို့သော် ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ လက်ရှိဝမ်ရိုထက် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ခန့် ပိုမိုငယ်ရွယ်ပုံရပြီး ပို၍ကလေးဆန်သော အသွင်အပြင် ရှိနေပေသည်။

ချူချင်းက ဝမ်ရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုပန်းချီကားကို သူမထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ဝမ်ရိုသည် မြင်းဖြူကို အာရုံစိုက်၍ ကြည့်နေပြီး မြင်းဖြူကလည်း သူမကို အာရုံစိုက်၍ ကြည့်နေချေသည်။

မျက်လုံးချင်း ဆုံနေကြသဖြင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားကြပေ။

ပန်းချီကားမှာ ဝမ်ရို၏ဦးခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျသွားသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ကာ မိမိအား ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်သူကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ..."

"ဒီအပေါ်ကအနံ့ကို မှတ်ထားလိုက်... နောက်တစ်ခါ အဲဒီအနံ့ရရင် ငါ့ကိုပြောပြဦး..."

ချူချင်းက ခေါင်းပင်မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပန်းချီကားကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများက လေးနက်သွားတော့သည်။

ချူချင်းက သူမကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သူမသည် ဤပန်းချီကားကို မည်သူရေးဆွဲခဲ့သည်ကို သိရှိနေပါသလော။

ဝမ်ရိုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဆွဲထားတာ တကယ်ရုပ်ဆိုးတာပဲ..."

ထို့နောက်မှ ပန်းချီကားကို သူမ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

"..."

ချူချင်းသည် အသက်ငင်နေပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်နေသူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ တစ်ဖက်လူ၏မျက်ဝန်းထဲရှိ မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များကို လျစ်လျူရှုပြီး ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ တစ်ချက်တည်းနှင့် လည်ပင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သူသိရှိထားသော အချက်အလက်များမှာ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် အားစိုက်ထုတ်၍ ကယ်တင်နေမည့်အစား တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းက ပိုမိုပြတ်သားပေသည်။

ကတိကဝတ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ...

ကတိဟူသည် လူကြီးလူကောင်းများနှင့်သာ ပြောဆိုရမည့်အရာဖြစ်ပြီး ဤလူမျိုးနှင့် မည်သည့်ကတိကို တည်ဆောက်နေရန် လိုအပ်ပါသနည်း။

ချူချင်းက မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း တွေးတောလိုက်သည်။

'သူတို့က ပြဿနာတွေကို နျဲ့ကျင့်ထိုင်ဆီလွှဲချဖို့ ဒီလောက်တောင် ဇွတ်တရွတ် ကြိုးစားနေရတာလဲ...'

သူသည် ချူထျန်းနှင့် ချူယွန်ဖေးတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာအပေါ် ယုံကြည်မှုမရှိပါက ဤကိစ္စမှာ ချူထျန်း၏လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

လော့ချန်အိမ်တော်၏သခင်ဝမ်ဖူစန်းသည် နျဲ့ကျင့်ထိုင်က သူ၏အဖိုးတန်သမီးလေးကို သတ်ဖြတ်လိုကြောင်းသိရှိသွားပါက ဧကန်မုချ လွယ်လွယ်နှင့်လွှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်မှာ မိမိအတွက်မူ သတင်းဆိုးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချူချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤကိစ္စမှာ ဤမျှမရိုးရှင်းနိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ကွယ်ရာမှ ကြိုးကိုင်သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ယခုအချိန်အထိ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသေးသဖြင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလှုပ်ရှားခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ချူချင်းက ဝမ်ရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို မြင်းကိုသာ ဆက်လက်လေ့လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏စိတ်နှလုံးမှာ တကယ်ပင် ကျယ်ပြောလွန်းလှပေသည်။

ချူချင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင်က ဂရုမစိုက်သဖြင့် မိမိအနေနှင့်လည်း ဤကိစ္စတွင် အချိန်ကုန်ခံစဉ်းစားနေရန် မလိုတော့ပေ။

မိမိသည် ချူယွန်ဖေး၏တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ပြဿနာများရောက်ရှိလာပါက အခြေအနေအလိုက်သာ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းသွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူသည် သစ်ပင်ပင်စည်ကိုမှီ၍ ခေတ္တမျှ အိပ်စက်လိုက်ပြီး ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါမှ ဝမ်ရိုကို သွားရောက်အိပ်စက်စေခဲ့သည်။

မိမိကိုယ်တိုင်မူ မိုးလင်းသည်အထိ တရားထိုင်နေခဲ့လေသည်။

တစ်ညတာလုံး မည်သည့်အရာမျှမရှိဘဲ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ထိုမြင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ချူချင်းနှင့် ဝမ်ရိုတို့ကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ရိက္ခာအချို့ကို ပြင်ဆင်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မီးကြွင်းမီးကျန်များကို ငြှိမ်းသတ်ပြီး ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

ယနေ့ရာသီဥတုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး နံနက်ခင်းတွင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ လင်းထိန်နေသော်လည်း ရှေ့သို့မိုင်အနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြူနှင်းများ စတင်ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။

မြူမထူထပ်သော်လည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖြစ်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

၎င်းတို့အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ အမြင်အာရုံများ ပိတ်ဆို့သွားပြီး စိုထိုင်းဆမှာ အလွန်မြင့်မားလှပေသည်။

ဤရှုခင်းမှာ အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်သော်လည်း နောက်ထပ်နှစ်မိုင် သို့မဟုတ် သုံးမိုင်ခန့် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မတွေ့ရတော့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပါးလွှာသောမြူနှင်းများသာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားချေသည်။