အခန်း ၈၀

အခန်း (၈၀) - မြင်းဖြူနှင့် ရွှေရောင်ဓား (၂)

တုန်ရှင်းကျီက ၎င်းကိုမနေနိုင်ဘဲ အသာအယာဆွဲလိုက်ရာ တုန်ယွိပိုင်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး တုန်ရှင်းကျီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ လက်သီးဆုပ်၍ မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ... အိမ်ထောင်ဖက်ကော ရှိပြီလား..."

တုဟန်ယန်သည် တုန်ယွိပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကာ တုန်ရှင်းကျီကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ချောင်ချိုးဖူကို ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်၏။

တုဟန်ယန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီမြင်းက မိန်းကလေးတွေရဲ့ ရင်စည်းအင်္ကျီတွေကို ခိုးယူနေတာက... ဟိုလီဟန်ကွမ်းကြောင့် ဖြစ်ရတာလား..."

ချောင်ချိုးဖူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက ပြောရရင်တော့ အရှည်ကြီးပဲ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်လလောက်က ကျုပ်နဲ့လီဟန်ကွမ်းတို့ ကျင်ယန်တောင်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတယ်..."

"သူ့ရဲ့ 'အေးစက်တဲ့အလင်းတန်း မိုင်ပေါင်းသုံးသောင်း... သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်တွေက ဒီဆောင်းဦးမှာ တည်ရှိတယ်'ဆိုတဲ့ သိုင်းပညာက သာမန်မဟုတ်ဘူးလို့ ကြားဖူးထားတာရယ်... ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံးက အသက်အရွယ်ချင်းလည်း သိပ်မကွာတာရယ်ကြောင့် အားပြိုင်ချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့တယ်..."

"ဒါကြောင့် ကျင်ယန်တောင်ပေါ်မှာ သူနဲ့သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်..."

"ဒီတိုက်ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံးမပေါ်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ပြိုင်ဘက်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ရလိုက်တာပဲ... သုံးရက်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ တိုက်ပွဲကို ရပ်နားပြီး အရက်သောက်ခဲ့ကြတယ်..."

"အဲဒီအချိန်က နှင်းတွေ သည်းသည်းမည်းမည်း ကျဆင်းနေပြီး နှင်းတွေကိုကြည့်ရင်း အရက်သောက်ကာ ကျန်းဟူလောကကြောင်း ပြောရတာ တကယ့်ကို ပျော်စရာကောင်းလှပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ လီဟန်ကွမ်းဆိုတဲ့ကောင်က သူကိုယ်တိုင် အရက်သောက်ရုံတင်မကဘဲ ကျုပ်ရဲ့ဖြူလေးကို ကြည့်ကောင်းလို့ဆိုပြီး အရက်သောက်ဖို့ မြှူဆွယ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဖြူလေးကလည်း ဒီအရက်ကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပုံရပြီး သူက မြှူဆွယ်လိုက်တော့ အမူးလွန်သွားခဲ့တယ်..."

"ကျုပ်တို့လူနှစ်ယောက်နဲ့ မြင်းတစ်ကောင်ဟာ အဲဒီတောင်ပေါ်မှာ နောက်ထပ် သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် မူးယစ်နေခဲ့ကြတယ်..."

"ကျုပ်နိုးလာတဲ့အချိန်မှာတော့ လီဟန်ကွမ်းက ဖြူလေးကို တစ်ခုခုသင်ပေးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်..."

"သူက ဖြူလေးကို ပြောပြနေတာက... နောင်ကျရင် အရက်သောက်ချင်ရင် မိန်းကလေးတွေရဲ့ ရင်စည်းအင်္ကျီတွေကို သွားရှာပြီး အဲဒါနဲ့ အရက်ဆိုင်မှာ သွားလဲလို့ရတယ်တဲ့..."

"ကျုပ် သတိဝင်လာပြီး တားဖို့ပြင်လိုက်ချိန်မှာတော့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ..."

"အဲဒီနောက် ကျုပ်တို့ကျင်ယန်တောင်မှာ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး ဖြူလေးကတော့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်... မိန်းကလေးတွေကို မြင်တာနဲ့ အနားကပ်သွားပြီး အခွင့်အရေးရရင် သူတို့ရဲ့အင်္ကျီတွေကို ခိုးယူဖို့ပဲ ကြံစည်တော့တယ်..."

"ကျုပ် ဘယ်လိုပဲတားတားမရတဲ့အပြင် သူက ကျုပ်ကို ပြန်ပြီးစိတ်ကောက်သေးတယ်..."

"သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်မိရင် အိမ်ပေါ်ကပါ ဆင်းသွားတတ်တယ်..."

"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ကျုပ် သူ့ကို အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆူလိုက်မိလို့ သူက ထွက်ပြေးသွားတာ... ကျုပ် တစ်နေကုန် ပြေးလိုက်တာတောင် မမီဘူး..."

"ရက်အတော်ကြာအောင် ကျုပ် သူ့နောက်ကို လိုက်ရှာနေခဲ့ရပြီး ဒီနေ့မှပဲ ပြန်တွေ့တော့တယ်... တကယ်လို့ ကျုပ်သာ ခြေတစ်လှမ်းနောက်ကျသွားခဲ့ရင် ဖြူလေးကတော့... ဟူး... သူက တကယ့်ကို အရိုက်ခံရမဲ့ကောင်ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးက ခုနက ကျုပ်ကို လက်ဝါးတစ်ချက်ရိုက်လိုက်ပြီဆိုတော့... ကျုပ်ကို ရိုက်ပြီးပြီမို့ သူ့ကိုတော့ မရိုက်ပါနဲ့တော့လို့ တောင်းပန်ပါရစေ..."

ဤစကားများမှာ အနည်းငယ် ရှည်လျားလှသော်လည်း အကြောင်းအရင်းကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ယန်ယွီမျှော်စင်မှ မိန်းကလေးအချို့မှာမူ လီဟန်ကွမ်းဟူသော လူယုတ်မာကို ဝိုင်းဝန်းဆဲဆိုကြတော့သည်။

တိုက်ခိုက်လျှင်လည်း တိုက်ခိုက်၊ အရက်သောက်လျှင်လည်း သောက်၊ အကောင်းအတိုင်းရှိနေသော သူတစ်ပါး၏မြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဤသို့လမ်းမှားရောက်အောင် လုပ်ရပါသနည်း။

သို့သော် ဤမြင်းမှာလည်း တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။ သင်ပေးသည်ကို မှတ်မိရုံတင်မကဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်သွားခဲ့ချေသည်။

တုဟန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ချောင်သိုင်းသမားကြီးက အားနာစရာ မလိုပါဘူး... ဒါက လီဟန်ကွမ်းအမှားဖြစ်တဲ့အတွက် နောင်ကျရင် ကျွန်မ သူ့ဆီသွားပြီး စာရင်းရှင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

"ဒီနေ့ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်မိသွားတာကိုတော့ ချောင်သိုင်းသမားကြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ဦး..."

ချောင်ချိုးဖူက ပြောလိုက်သည်။

"မပြောပါနဲ့တော့... မိန်းကလေးရဲ့ရင်စည်းအင်္ကျီ အခိုးခံရတာဆိုတော့ ဒီလက်ဝါးတစ်ချက်က ကျုပ်အတွက် သက်သာလှပါသေးတယ်..."

တုဟန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

"အော်..."

"ဒါက ကျွန်မဟာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မရဲ့ဂိုဏ်းတူညီမလေးဟာပါ..."

သူမက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ်ထွားကြိုင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှေ့သို့တက်လာချေသည်။

၎င်း၏ ကြေးစည်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော မျက်ဝန်းတစ်စုံက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ချောင်ချိုးဖူကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တုဟန်ယန်၏လက်ထဲမှ အဝတ်အစားကို လှမ်းယူကာ မျက်နှာကိုအုပ်ပြီး နောက်သို့ဆုတ်သွားတော့သည်။

ချောင်ချိုးဖူသည် ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး ရင်ဘတ်ကိုအုပ်ကာ နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ ဒဏ်ရာမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသို့ဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော ပြဿနာမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြိမ်းအေးသွားတော့သည်။

ချူချင်း၏အကြည့်များက ထိုလူများ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ဦးချင်း ဖြတ်သန်းသွားချေသည်။ ဤတုန်ရှင်းကျီ၏နောက်ခံကို သူ မသိရှိသော်လည်း ကျန်ရှိနေသော ချောင်ချိုးဖူနှင့် ယန်ယွီမျှော်စင်မှ တုဟန်ယန်တို့အကြောင်းကိုမူ သူ ကြားဖူးနားဝ ရှိပေသည်။

ချောင်ချိုးဖူမှာမူ ကျန်းဟူလောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသူ ဖြစ်သဖြင့် ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ယန်ယွီမျှော်စင်မှာမူ ကျန်းဟူလောကတွင် ထိုက်ရိဂိုဏ်းအောက် မရောက်သောအဆင့်အတန်းရှိသည့် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်၏။

တုဟန်ယန်သည် ယန်ယွီမျှော်စင်၏ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏သိုင်းပညာနှင့် အဆင့်အတန်းမှာလည်း ခန့်မှန်းရ လွယ်ကူလှပေသည်။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤယန်ယွီမျှော်စင်သည် ရှင်တောက်အန်းနယ်မြေနှင့် အလွန်ဝေးကွာလှပေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာသို့ ရုတ်တရက်ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသနည်း။

သူ၏စိတ်ထဲမှ ဤသို့တွေးတောနေစဉ်မှာပင် တုန်ယွိပိုင်က ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

တုန်ယွိပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

"ဒီသရဲရွာထဲက ထွက်လို့မရတာ... မင်းတို့လက်ချက်ပဲ မဟုတ်လား..."

ချူချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တုန်ယွိပိုင်သည် သူနှင့်ဝမ်ရိုကို လက်ညှိုးထိုးကာပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တုန်ရှင်းကျီက ပြောလိုက်သည်။

"လျှောက်မလုပ်နဲ့... ဒီနှစ်ယောက်က ထိုက်ရိဂိုဏ်းရဲ့ ထူးချွန်တဲ့တပည့်တွေပဲ..."

တုဟန်ယန်သည် 'ထိုက်ရိဂိုဏ်း'ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးခြားသော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ချောင်ချိုးဖူပင်လျှင် လှည့်ကြည့်လာတော့သည်။

တုဟန်ယန်က မေးလိုက်သည်။

"မေးပါရစေဦး... ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ..."

ဝမ်ရိုသည်လည်း စိတ်ထဲမထားဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတက်ကာ လက်သီးဆုပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ထိုက်ရိဂိုဏ်းရဲ့ 'အမျက်မထွက် သံလက်သီး'ချွေ့ပုနူရဲ့ စတုတ္ထမြောက်တပည့် ဝမ်ရိုပါ..."

"ကျန်းဟူလောကသား အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

'အမျက်မထွက်သံလက်သီး ချွေ့ပုနူ' ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုန်ရှင်းကျီသည် မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိပြီး တုန်ယွိပိုင်ကိုလည်း နောက်သို့ အတင်းဆွဲယူလိုက်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တုန်ယွိပိုင်၏ပါးစပ်ကို အပ်နှင့်ချုပ်ထားလိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါ်ပေါက်နေတော့သည်။

ချောင်ချိုးဖူနှင့် တုဟန်ယန်တို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြချေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို'အမျက်မထွက် သံလက်သီး'မှာ တကယ့်ကို ရန်မစရဲသော လူစားမျိုး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို အမျက်မထွက်ဟု အမည်ပေးထားသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ဒေါသအကြီးဆုံးလူ ဖြစ်၏။

၎င်းသည် ဒေါသထွက်လာပါက လက်သီးသိုင်းမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ၎င်း၏ထိုက်ရိနတ်လက်သီးမှာ ပုရိကောင်းကင်စာလိပ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု ကျော်ကြားလှပေသည်။

ထို့အပြင် ဤလူသည် သူ၏တပည့်များကို အလွန်အမင်း ကာကွယ်တတ်သူအဖြစ် ကျော်ကြားလှသဖြင့် ယနေ့ကိစ္စကိုသာ သိရှိသွားပါက တုန်မိသားစုပင်လျှင် တာဝန်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တုဟန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးက ချွေ့စီနီယာရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေတာကိုး... ရိုသေမှု ပျက်ကွက်မိပါပြီ..."

"ဒါဆို... ဒီကကော..."

ဝမ်ရိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုသုံးပါ..."

တုဟန်ယန်သည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီး တွေးလိုက်မိ၏။

'အစ်ကိုသုံး...'

သူတို့သည် မောင်နှမအရင်းလော သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလော။

သို့သော် ဝမ်ရို၏ပုံစံကို ကြည့်ရသရွေ့ သူမအား အသေးစိတ်ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပုံရသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

တုဟန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး... အစ်ကိုသုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ချူချင်းသည် လက်သီးဆုပ်ပြလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောပေ။

တုန်ယွိပိုင်သည် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သေးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တုန်ရှင်းကျီက သူ၏ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလိုက်သဖြင့် လက်ဖဝါးကြားတွင်ပင် အသက်ရှူကျပ်၍ သေဆုံးသွားမတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ချောင်ချိုးဖူက ဦးစွာပြောလိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ... ကျုပ် ဒီကိုလာတာက ဖြူလေးကို လာရှာတာပါ... အခုတော့ သူ့ကိုတွေ့ပြီဆိုတော့ ကျုပ် အရင်သွားနှင့်ပါ့မယ်..."

တုန်ရှင်းကျီက ပြောလိုက်သည်။

"ချောင်သိုင်းသမားကြီးမှာ ဒီရွာပြင်က အင်းကွက်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိလို့လား..."

ချောင်ချိုးဖူနှင့် တုဟန်ယန်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်ကြ၏။

"အင်းကွက်..."

တုန်ရှင်းကျီသည် ပိုမိုအံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မသိကြဘူးလား..."

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းခါပြလိုက်ကြ၏။ ချောင်ချိုးဖူမှာလည်း ဖြူလေးနောက်သို့ လိုက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး တုဟန်ယန်မှာလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖြူလေးသည် ဤရွာထဲသို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်လာခဲ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဖွဲ့လုံးမှာ အခြေအနေကို သေချာမကြည့်နိုင်ဘဲ ဖြူလေးကြောင့်သာ ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုမှသာ ဤရွာ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် အင်းကွက်တစ်ခုရှိနေကြောင်း သိရှိသွားကြတော့သည်။

သို့သော် ဤရွာငယ်လေး၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ဤကဲ့သို့သောအင်းကွက်ကို တပ်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ပါသလော။

ချောင်ချိုးဖူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီနေရာက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းနေတာပဲ... ကျုပ် အရင်သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

သူသည် စကားဆုံးသည်နှင့် အခြားသူများ၏တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လေထဲသို့ခုန်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဖြူလေးမှာမူ ယန်ယွီမျှော်စင်မှ မိန်းကလေးများအနားသို့ကပ်ရန် ကြံစည်နေသေးသော်လည်း မိန်းကလေးများက ၎င်းကို ကပ်ရောဂါကဲ့သို့ ရှောင်ရှားလိုက်ကြ၏။

ဤသည်က ဖြူလေးကို အလွန်ပင် စိတ်ထိခိုက်သွားစေပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ချောင်ချိုးဖူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

တုဟန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မကတော့ အင်းကွက်ပညာရပ်ကို နည်းနည်းလေ့လာဖူးတယ်..."

"ကျွန်မ အရင်သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်... တကယ်လို့ အင်းကွက်ကို ဖျက်နိုင်တဲ့နည်းလမ်းမရှိရင် ကျွန်မတို့ ခဏနေရင် ဒီနေရာမှာပြန်ဆုံကြတာပေါ့..."

ဝမ်ရိုသည် ချူချင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူက အသာအယာခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်မှ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

တုဟန်ယန်သည် ဤသေးငယ်သောလှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချူချင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဂိုဏ်းတူညီမလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကွင်းပြင်ထဲတွင် ချူချင်း၊ ဝမ်ရိုနှင့် တုန်မိသားစုမှ ဦးလေးနှင့် တူနှစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

ဝမ်ရိုသည် ထိုလူနှစ်ဦးအပေါ် အမြင်ကောင်းမျှမရှိသဖြင့် ချူချင်းကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုသုံး... ကျွန်မတို့ အခုဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ချူချင်းသည် စကားပြောရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် မျက်ဝန်းများအေးစက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူလဲ…”