အခန်း ၁၅၀

အခန်း (၁၅၀) - ရွာကာကွယ်ရေး

ကွေ့အန်းရွာသည် ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းနှင့် ကီလိုမီတာ နှစ်ရာခန့် ကွာဝေးလေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးရောက်ရှိနိုင်ရန် မြင်းများကို အပြင်းနှင်ခဲ့ရသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်နေသူများ ပိုမိုများပြားလာသည်ကို လင်းဖန် သတိပြုမိလေသည်။

၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့သော မြို့များနှင့် ရွာများရှိ ဆိုင်အများစုမှာလည်း ပိတ်ထားကြချေပြီ။

ဤသည်မှာ ကြီးမားသောအပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပျက်တော့မည့် နိမိတ်လက္ခဏာပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ကျင့်ကြံသူဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်မထားပါက ထိုဒုက္ခသည်များသည် ၎င်းတို့ကိုလုယက်ရန် ကြိုးပမ်းကြမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

သို့သော် မည်သည့်ဒုက္ခသည်မျှ ကျင့်ကြံသူများအား ရန်စရဲခြင်း မရှိကြချေ။

လေးရက်တိုင်တိုင်ခရီးနှင်ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ကွေ့အန်းရွာသို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ရွာထဲသို့မဝင်မီ လင်းဖန်တွင် ဖြေရှင်းလိုသောကိစ္စတစ်ခုကို ဦးစွာလုပ်ဆောင်ရန် ရှိနေပေသည်။

လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး... ကျွန်တော့်မှာ မိစ္ဆာသားရဲအုပ်ကြီးတွေကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံရှိတယ်... ဒါကြောင့် ဒီတာဝန်မှာ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ဦးဆောင်ခွင့်ပြုပါ...”

ဟိုမင်ကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... လင်းဖန်က ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းကို မဝင်ခင်ကတည်းက အမဲလိုက်ပြီး အသက်မွေးခဲ့တာလေ...”

ဟိုမင်သည် ကျန်းရှီ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် သိပ်ပြီးယုံကြည်မှုမရှိသဖြင့် ထုံးစံအတိုင်း လင်းဖန်ကိုသာ ဦးဆောင်စေချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှီသည် လင်းဖန်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းအသာချလိုက်မိသည်။

လတ်တလောတွေ့ကြုံခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် သူမသည် ဦးဆောင်ရမည့်ကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

ကျန်းရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“နင်ပဲ ဦးဆောင်လိုက်ပါ... ငါလည်း ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးတောင်ထွတ်ကို အကြာကြီး တာဝန်ယူခဲ့ရလို့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီ...”

ထိုကိစ္စကို သဘောတူညီမှုရရှိပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ခရီးဆက်ခဲ့ကြပြီး ရွာဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရွာ၏ နယ်နိမိတ်တစ်လျှောက်တွင် အတားအဆီးများချထားသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

ရွာသားများသည် တုတ်များနှင့် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကင်းစောင့်နေကြသည်။

၎င်းတို့သည် လင်းဖန်တို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သတိကြီးစွာဖြင့် လက်နက်များကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

လင်းဖန်နှင့် အခြားသူများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးကပ်သွားခဲ့ကြသည်။

လင်းဖန်တို့ မြင်းစီးလာသည်ကို ရွာသားများ မြင်တွေ့သွားသောအခါမှသာ လက်နက်များကိုအောက်သို့ချကာ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ကြတော့သည်။

မိစ္ဆာသားရဲများကိုစီးနင်းလာသော ယီမျိုးနွယ်စုဝင်များ မဟုတ်သည်ကို သိရှိသွားသောကြောင့်ပင်။

လက်ထဲတွင် တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီကို ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လှမ်းလာသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

“မင်းတို့က ငါတို့ကိုကူညီဖို့ ရောက်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်ရမယ်... ငါကတော့ ရွာလူကြီး အဘိုးဟန်ပါ...”

အဘိုးအိုသည် ရွာသားများကို လင်းဖန်တို့ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းသည့်အချိန်တွင် ကူညီပေးကြရန် အလျင်အမြန် အချက်ပြလိုက်သည်။

လင်းဖန်နှင့် အခြားသူများက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့ဘာသာသာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။

လင်းဖန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မြို့စောင့်ရဲမက်က ဘယ်မှာလဲ...”

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် တော်ဝင်နန်းတော်မှ ကူညီပေးမည့်သူတစ်ဦး ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

အဘိုးဟန်က ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မြို့စောင့်ရဲမက်က မနေ့ညက တိုက်ပွဲမှာ သေသွားခဲ့ပြီ... လာကြပါ... အရင်ဆုံး အနားယူရင်း အခြေအနေတွေကို ရှင်းပြပါ့မယ်...”

၎င်းတို့သည် အဘိုးဟန်၏နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ရွာအတွင်းရှိ တဲအိမ်များနှင့် အဆောက်အအုံများမှာ ဆိုးရွားစွာပျက်စီးနေသည်ကို လင်းဖန် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရွာသားအများစုတွင် ပတ်တီးများ စည်းနှောင်ထားကြရသည်။

ထိုအမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများသည် မိမိတို့၏ အိုးအိမ်ကိုကာကွယ်ရန် လက်နက်စွဲကိုင်ခဲ့ကြသော ရဲရင့်သည့် ဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် လင်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။

မိမိ၏ ငယ်ရွယ်လွန်းသော ရုပ်ရည်ကြောင့် ထိုသူတို့ စိတ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်မည်ဟု လင်းဖန် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် လင်းဖန်မှာ ယဉ်ပါးနေချေပြီ။

ယခု သူလုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ မိမိ၏စွမ်းဆောင်ရည်ကို သက်သေပြရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးဟန်၏ အိမ်အတွင်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ကြီးမားသော မြေပုံတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

အဘိုးဟန်က မြေပုံပေါ်ရှိ နေရာသုံးနေရာကို ထောက်ပြလိုက်သည်။

“ဒါတွေကတော့ ယီမျိုးနွယ်စု သူပုန်တွေ ဝင်ရောက်လာနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေပဲ...”

၎င်းမှာ ရွာဝင်ဝ၊ ကုန်းစောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းနှင့် တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်ထားသော လမ်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

အဘိုးဟန်က ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်သည်။

“ငါတို့ သူတို့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်ခုခံနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းတို့သာရောက်မလာရင် တတိယအကြိမ်ကျရင် ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်နိုင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

လင်းဖန်သည် မြေပုံကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

၎င်းတို့ သုံးယောက်သည် တစ်ယောက်လျှင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုစီကို တာဝန်ယူ စောင့်ကြပ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ လင်းဖန်အတွက်မူ လုံလောက်မှု မရှိသေးချေ။

လင်းဖန်က အဘိုးဟန်ဘက်သို့လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့ ရွာက ဘယ်နားမှာရှိတာလဲ... ရွာကိုပဲ ခုခံကာကွယ်နေမယ့်အစား သူတို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...”

အဘိုးဟန်သည် လင်းဖန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သီးမလိုပင် ဖြစ်သွားရသည်။

“ဘာ... အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်မလို့...”

သူသည် လင်းဖန်၊ ဟိုမင်နှင့် ကျန်းရှီတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

‘ဒီလူငယ်လေးတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ အတိုင်းအတာကို မသိကြသေးဘူးပဲ...’

အဘိုးဟန်က တောင်တန်းများဆီသို့ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့ ရွာက ဒီတောင်တန်းတွေထဲမှာရှိတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အသက်ကိုရင်းပြီး မစွန့်စားဖို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်... သူတို့ရဲ့ ရွာသူကြီးက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာ ရှိတာ...”

လင်းဖန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်နဲ့ အဆင့်တူတူပဲပေါ့... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိုင်းအတာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိပါတယ်...”

အဘိုးဟန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

“အဆင့်တူတူပဲ ဟုတ်လား...”

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော လူငယ်တစ်ဦးသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လင်းဖန်က ရွာလူကြီးကိုစိတ်ချစေရန် ပြောလိုက်သည်။

“ရွာက ဘေးကင်းသွားပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော် တောင်ပေါ်ကို တက်သွားပါ့မယ်...”

ထို့နောက်တွင် လင်းဖန်သည် တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်သောလမ်းကို တာဝန်ယူ စောင့်ကြပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းရှီသည် ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော ရွာဝင်ဝကို တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ဟိုမင်သည် ၎င်း၏ ကျယ်ပြန့်သော တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းရည်ဖြင့် ရွာကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ကုန်းစောင်းဘေးရှိ လမ်းကို တာဝန်ယူရန် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

လင်းဖန်သည် ကင်းလှည့်နေသော ရွာသားများနှင့်အတူ လမ်းဝတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပေသည်။

လင်းဖန်၏ ဘေးတွင်ရပ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးက မိစ္ဆာသားရဲများအား မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သင်ကြားပေးရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

“လူငယ်လေး... ခဏနေရင် သူတို့ တိုက်ခိုက်လာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေကို မကြောက်ပါနဲ့... ခြေထောက်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီးဖြတ်တိုက်...”

၎င်းတို့သည် လင်းဖန်၏ငယ်ရွယ်မှုကြောင့် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် ယုံကြည်မှုမရှိကြသော်လည်း သူ့အပေါ် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိကြချေ။

နိမ့်ကျသောရွာသားများအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အကူအညီရရှိခြင်းမှာပင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ၎င်းတို့က လက်ခံထားကြသည်။

ထိုအမျိုးသားက လင်းဖန်၏ ကျောကိုပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကိုကြည့်ရတာ ငါ့သားနဲ့ အသက်တူတူပဲ... သူသာ အသက်ရှင်သေးရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်နိုင်မှာပဲ...”

အခြားရွာသားများသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး သူပုန်များကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။

ထိုသူပုန်များကြောင့် လူငယ်အများအပြားမှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရချေပြီ။

ထိုစဉ် ကင်းထောက်တစ်ဦးသည် အပြေးအလွှား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး လေးနက်နေသော အခြေအနေကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

“အခု အဲဒါတွေ ပြောနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်တော့ဘူး... သူတို့တွေ လာနေကြပြီ...”

ရွာသားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အားလုံး ပြင်ဆင်ထားကြ... ကွေ့အန်းရွာသားတွေရဲ့သတ္တိကို သူတို့ကို ပြလိုက်ကြစို့...”

၎င်းတို့သည် ယာယီအတားအဆီးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် အလျင်အမြန် နေရာယူကာ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက လင်းဖန်ကို သူ၏နောက်သို့ဆွဲခေါ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဘယ်လိုလုပ်လဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ထား...”

လင်းဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဦးလေးလျိုကဲ့သို့သော ကြင်နာတတ်သည့် စိတ်ထားကိုမူ တန်ဖိုးထားမိပေသည်။

မကြာမီအချိန်တွင် အဝေးဆီမှ တောက်ပလျက်ရှိသည့် လိမ္မော်ရောင် အစက်အပြောက် နှစ်ဆယ်ခန့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့သည် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာခဲ့လေသည်။

လင်းဖန်၏စိတ်အာရုံထဲတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ဒင်]

[မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့်ဝိညာဉ် နှစ်ဆယ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို စုံစမ်းသိရှိရပါသည်]

[မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် မီးတောက်သမင်များကို သုတ်သင်ပြီး ကလဲ့စားချေအမှတ် ၂၀၀ ရယူပါ]

လင်းဖန်သည် ကလဲ့စားချေအမှတ်များကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ယခုအခါ မီးတောက်သမင်တစ်ကောင်လျှင် ကလဲ့စားချေအမှတ် ၁၀ မှတ်သာ ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဝုန်း…

လင်းဖန်သည် လေထဲသို့ခုန်ပျံလိုက်ပြီး ထိုတောက်ပသော လိမ္မော်ရောင် အစက်အပြောက်များဆီသို့ ဦးတည်ပြေးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် လင်းဖန် ခုန်ပျံသွားစဉ် ပြင်းထန်သောလေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လင်းဖန်ကိုတားဆီးရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်သော်လည်း လင်းဖန်၏အရှိန်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မမီတော့ချေ။

အခြားရွာသားများလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြတော့သည်။