အခန်း (၂၇၇-၂၇၈)

အခန်း (၂၇၇)

ကိုရီးယားနိုင်ငံပတ်ပတ်လည်က နိုင်ငံတွေမှာ အာဏာရှင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ရေရှည်အုပ်ချုပ်တဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ အရမ်းကိုများနေတာက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းလှပါတယ်။ မြောက်ကိုရီးယား၊ ဂျပန်၊ ရုရှား၊ တရုတ်၊ ဖိလစ်ပိုင် စသဖြင့်ပေါ့။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ငါးနှစ်တစ်ကြိမ် သမ္မတကို စနစ်တကျ ပြောင်းလဲပေးနေတဲ့ ကိုရီးယားနိုင်ငံအကြောင်း တွေးမိတာက ပိုတောင် ထူးဆန်းသလိုပါပဲ။

ကျွန်တော် ဥက္ကဋ္ဌ ကျန်းဖင်ဟွာ ကို တွေ့နေရပါပြီ။

သူက သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူတဲ့ ပုံစံရှိတာ အမှန်ပဲဖြစ်ပေမဲ့ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့ သိမ်မွေ့လှတဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ခြောက်လှန့်မှုကိုတော့ ခံစားရပါတယ်။ သူ့ဘေးက ဘာသာပြန်ကတော့ ဘာခံစားချက်မှမရှိတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ဖြစ်နေပေမဲ့ သက်တောင့်သက်သာမှုမရှိသလိုမျိုးဖြစ်နေတာ သိသာပါတယ်။

သမ္မတ ကျန်းဖင်ဟွာက တော်လှန်ရေး ဝါရင့်တစ်ဦးရဲ့ သားအဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးအတွင်း ကျေးလက်ဒေသကို ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရကာ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဗဟိုနိုင်ငံရေးလောကထဲ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ သမ္မတ ရာထူးအထိ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့သူပါ။ သူက ခေတ်သစ်တရုတ်သမိုင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး မော်စီတုန်း နောက်ပိုင်း အင်အားအကြီးဆုံး အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသူ ဖြစ်ပါတယ်။

သူက ပါတီကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ပြည်သူတွေကလည်း သူ့ကို တခဲနက် ထောက်ခံနေကြတာပါ။

ဒီလိုလူမျိုးက သာမန်လူတစ်ယောက်တော့ ဖြစ်မနေနိုင်ဘူးလေ။

ကျွန်တော် တက်ဂယူ ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ်။

“ဒါက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း အိုတက်ဂယူ ပါ။ စီးပွားဖက်လည်း ဟုတ်ပါတယ်”

“မင်္ဂလာပါ”

သမ္မတ ကျန်းဖင်ဟွာ က တက်ဂယူ ကိုလည်း လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပါတယ်။

“မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက် ရဖို့က ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာရတာထက် ပိုခက်ခဲပါတယ်”

သူတို့ ကျွန်တော့်အကြောင်း စုံစမ်းထားတယ်ဆိုရင် တက်ဂယူ အကြောင်းကိုလည်း သိထားမှာ အမှန်ပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။

“စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူ အကြောင်း ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ တွေ့ချင်နေခဲ့တာ အခုလို အခွင့်အရေးရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်”

“ကျွန်တော့်အတွက်လည်း အခုလို တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ”

ကျွန်တော်တို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြတယ်။

ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သမ္မတ ကျန်းဖင်ဟွာ က အထူးတလည် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုံမပေါ်ပါဘူး။

စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက် သူက သိမ်မွေ့စွာနဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်မေးလာတယ်။

“တရုတ်စီးပွားရေးက ဘာဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်လဲ”

“……”

သူက ဘယ်လိုအဖြေမျိုးကို ရှာနေတာလဲ။

ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲလား။ ဒါမှမဟုတ် တရုတ်စီးပွားရေးရဲ့ အနာဂတ်အလားအလာလား။

လူအများစုက ကျွန်တော် စီးပွားရေးအကြောင်း အများကြီးသိတယ်လို့ အထင်မှားနေကြပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ ကျွန်တော်က စီးပွားရေးအကြောင်းကို ဘာမှမသိတာပါပဲ။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ထက် ပိုတော်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိသလို အသိပညာရှင်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားသူတွေကလည်း စီးပွားရေး ခန့်မှန်းချက်တွေကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ဟစ်နေကြတာ မရေတွက်နိုင်ပါဘူး။

“တရုတ်စီးပွားရေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားလုံးတွေအပေါ်မှာ မူတည်နေတာမဟုတ်ဘဲ တရုတ်ပြည်သူတွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေပြောတာကို မယုံကြည်နိုင်လို့ပါပဲ”

အချက်တစ်ချက်ကတော့ သေချာပါတယ်။ အခုထက်ထိ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြင့်မားတဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းက မကြာခင် ကုန်ဆုံးတော့မှာဖြစ်ပြီး တရုတ်နိုင်ငံဟာလည်း နိမ့်ကျတဲ့ တိုးတက်မှုရဲ့ ရုန်းမထွက်နိုင်တဲ့ နွံထဲကို ကျရောက်သွားတော့မှာပါ။

ပထမဦးစွာ တရုတ်နိုင်ငံလောက် ကြီးမားတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုက ၇ ရာခိုင်နှုန်း သို့မဟုတ် ၈ ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ မြင့်မားတဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ဆိုတာက ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

မြန်ဆန်တဲ့ စီးပွားရေးတိုးတက်မှုက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။

တရုတ်နိုင်ငံမှာလည်း ပြဿနာများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဆင်းရဲချမ်းသာ ကွာဟချက်၊ ဒေသန္တရ ကွာဟမှု၊ ကုန်ဈေးနှုန်းကြီးမြင့်မှု၊ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများ ထိုးတက်သွားမှု၊ ဒီမိုကရေစီ တောင်းဆိုမှု စသဖြင့်ပေါ့။

ဒီပြဿနာတွေက ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်မလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ စီးပွားရေးက မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်နေခဲ့လို့ပါပဲ။ အလုပ်အကိုင်တွေနဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု တိုးပွားလာတာက ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို တရားဝင်စေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုးတက်မှုက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာနေတာပါ။ ပြီးတော့ တိုးတက်မှုနှုန်းကို ထိန်းသိမ်းဖို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးမျိုးသော အမျိုးသားစီမံကိန်းတွေက အခုအခါမှာတော့ အလွန်အကျွံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရဲ့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုအဖြစ် ပြန်လည်သက်ရောက်လာနေပါပြီ။

ဒီအခြေအနေမှာ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ကုန်သွယ်ရေး အငြင်းပွားမှုက အနုတ်လက္ခဏာရော၊ အပေါင်းလက္ခဏာပါ ဆောင်နေတာပါ။

တရုတ်စီးပွားရေးက အထူးသဖြင့် နည်းပညာမြင့် လုပ်ငန်းတွေကို ထိခိုက်စေလို့ အနုတ်လက္ခဏာဆောင်ပေမဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ ကျဆင်းနေတဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းအတွက် အပြစ်အားလုံးကို အမေရိကန်ပေါ် ပုံချနိုင်လို့ အပေါင်းလက္ခဏာဆောင်ပါတယ်။

တကယ်တော့ ပြည်သူလူထုရဲ့ ထောက်ခံမှုကို စုစည်းဖို့အတွက် ပြင်ပရန်သူထက် ကောင်းတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ကျိုးမော်တာ ဖြစ်ရပ်ကနေ မြင်တွေ့ရတဲ့အတိုင်း လက်ရှိ တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်က အမိုးပွင့်မတတ် မြင့်တက်နေတာပါ။

ရိုနယ် ကလည်း အဲဒီအကြောင်းရင်းကြောင့်ပဲ ကိစ္စတွေကို လှုံ့ဆော်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။

အဲဒါထက် ကျွန်တော် စိတ်ပူတာက သမ္မတ ကျန်းဖင်ဟွာ ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စပါ။ အာဏာရှင် အများစုမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိကြပါတယ်။

ဟစ်တလာ တောင်မှ ပထမကမ္ဘာစစ်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ ဂျာမနီကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ချင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး မော်စီတုန်း ကလည်း တရုတ်ပြည်သူတွေကို ချမ်းသာစေချင်ခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ရလဒ်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဟစ်တလာ က ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကို စတင်ခဲ့ပြီး လူသန်းပေါင်းများစွာကို သေဆုံးစေခဲ့ကာ ဂျာမနီကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်စေခဲ့တယ်။ မော်စီတုန်း ကတော့ မဟာခုန်ပျံကျော်လွှားမှု ကျရှုံးခြင်းကြောင့် လူသန်းပေါင်းများစွာကို ငတ်မွတ်သေဆုံးစေခဲ့ရုံ တင်မကဘဲ မိုက်မဲတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးကိုလည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။

တိန့်ရှောင်ဖိန် က ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ထပ်မံမဖြစ်ပွားအောင် အစုအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုစနစ်ကို ဖန်တီးခဲ့ပေမဲ့... အခုအခါမှာတော့ တစ်ဦးထဲ ခေါင်းဆောင်မှုစနစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်လို့ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာက သူ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်လို့ ပြောရင် မပိုပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီမိုကရေစီက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စနစ်တစ်ခု မဟုတ်တာတော့ အမှန်ပါပဲ။ လူအများစုက မှားယွင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်မိနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်က အမြဲရှိနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမိုကရေစီမှာ အနည်းဆုံးတော့ အာဏာကို စစ်ဆေးနိုင်တဲ့ ယန္တရားတွေ ရှိနေပြီး လိုအပ်ရင် အစိုးရကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။

ကိုရီးယားကသာ အာဏာရှင်စနစ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ခေါင်းက အခုအချိန်အထိ ပုခုံးပေါ်မှာ ရှိနေပါဦးမလား။

ကိုရီးယားရဲ့ အမြင်ကနေကြည့်ရင် တရုတ်နိုင်ငံက အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားလာပြီး နယ်ချဲ့လိုတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိလာရင် ပြဿနာဖြစ်လာလောက်ပေမဲ့ တရုတ်စီးပွားရေး ပြိုလဲသွားတာ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံရေး မတည်ငြိမ်မှုတွေ ဖြစ်လာရင် ပိုပြီးတော့ ပြဿနာကြီးပါတယ်။

ကိုရီးယားအတွက် အကောင်းဆုံး အခြေအနေကတော့ တရုတ်နိုင်ငံက အိမ်နီးနားချင်းနိုင်ငံတွေကို လေးစားရင်း ဆက်လက်တိုးတက်နေဖို့ပါပဲ။

ကျွန်တော် စကားပြောရမလား၊ မပြောရဘူးလား ဆိုတာကို ခဏလောက် တွေဝေသွားပေမဲ့ ပြောချင်တာကိုပဲ ပြောလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

“ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပါစေ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ချမှတ်နိုင်ပါသေးတယ်။ အရေးကြီးတာက စာကလေးတစ်ကောင်ကို ညွှန်ပြပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ငှက်လို့ ခေါ်တဲ့အခါ ဘေးနားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရဲတဲ့လူတွေ ရှိနေရဲ့လား ဆိုတာပါပဲ။ ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်ရင် အဲဒီစကားတွေကို နားထောင်တာက ကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်”

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဘာသာပြန်ရဲ့ မျက်နှာပေးက အနည်းငယ် တင်းမာသွားပေမဲ့ စက်ရုပ်လိုပဲ စကားလုံးတွေကို သေချာပြန်ဆိုပေးပါတယ်။

သမ္မတ ကျန်းဖင်ဟွာ က ပြုံးလိုက်တယ်။

“ကောင်းတဲ့စကားတွေကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ စိတ်မကောင်းစရာ ကတော့ ငါ ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”

“ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ကောင်းမွန်တဲ့ အချိန်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်”

ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးသာ မဟုတ်ရင် တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ သမ္မတနဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ စကားပြောဆိုခွင့် ရနိုင်ပါဦးမလဲ။

သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောပါတယ်။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ တရုတ်နိုင်ငံကို ဘယ်အချိန်မဆို လာခဲ့ပါ။ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ တံခါးတွေက အမြဲတမ်း ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖွင့်လှစ်ထားပါတယ်”

ကျွန်တော်တို့တွေ စကားပြောဆိုမှုကို အဆုံးသတ်ပြီး ဟိုတယ်ကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

“နယူးယောက်ကို မရောက်တာ ကြာပြီပဲ”

ကျွန်တော် startup တစ်ခုမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ ခရီးသွားစဉ်က တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးခဲ့ပါတယ်။

မိုးမျှော်တိုက်တွေရဲ့ မြို့တော်ပီပီ မြင့်မားလှတဲ့ အဆောက်အဦးကြီးတွေက အစီအရီ တန်းစီနေတာပါ။ အိမ်ခြံမြေဈေးကွက် ထိုးတက်နေတာကြောင့် နေရာတိုင်းမှာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေ အသည်းအသန် လုပ်ကိုင်နေကြ ပါတယ်။

ကမ္ဘာကြီးရော ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်ပါ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။

ကျွန်တော်တို့က ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကားထဲကို ဝင်ထိုင်ပြီး တည်းခိုမယ့် နေရာဆီကို ထွက်ခွာခဲ့ကြတယ်။

တည်းခိုမယ့် နေရာက မန်ဟက်တန်ရဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ Upper East Side က အဆောက်အဦးတစ်ခုရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ရှိတာပါ။

အတွင်းထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ အံ့ဩမှင်သက်သွားရတယ်။

ကျွန်တော်တို့က အဆောက်အဦးရဲ့ နှစ်ထပ်လုံး ယူထားတာဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်းကတော့ အလွန်အမင်း ဆန်းပြား ဇိမ်ကျလှပါတယ်။ ပရိဘောဂတွေက ရှေးဟောင်းစတိုင်နဲ့ ကျော့ရှင်းနေပြီး လျှပ်စစ်ပစ္စည်းအားလုံးကလည်း ခေတ်မီဆန်းသစ်လှပါတယ်။

မှန်နံရံကနေတစ်ဆင့် Central Parkရဲ့ မြင်ကွင်းကျယ်ကို တစ်ချက်ထဲနဲ့ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဒီနေ့ ရာသီဥတုက သာယာနေပြီး ပန်းခြံထဲမှာ အပန်းဖြေနေကြတဲ့ နယူးယောက်သားတွေကို မြင်တွေ့နေရပါတယ်။

နံရံတွေပေါ်မှာ ခေတ်သစ်ပန်းချီကားကြီးတွေ ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။ ပုံစံကို ကြည့်ရသလောက်တော့ ပုံတူကူးချထားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။

ဟောလိဝုဒ်ရုပ်ရှင်ထဲကအတိုင်း ဇိမ်ခံ penthouseကြီး တစ်ခုပါပဲ။

တက်ဂယူ က တံတွေးမြိုချပြီးပြောလိုက်တယ်။

“ဒီလိုနေရာမျိုးက ဘယ်လောက်တောင် ပေးရမလဲ”

“အနည်းဆုံးတော့ ဒေါ်လာ သန်း ၅၀ လောက် ရှိမယ် မထင်ဘူးလား”

မကြာသေးခင်ကပဲ ဂန်နမ် က တိုက်ခန်းတစ်ခုကို ဝမ် သန်း ၁သောင်းကျော်နဲ့ ရောင်းချခဲ့ရတာ သတင်းထဲမှာ ပါလာခဲ့ပေမဲ့ အမေရိကန်က ဇိမ်ခံအိမ်တွေရဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့ စိတ်ကူးထဲကထက် ပိုပါတယ်။

မူလက နယူးယောက်မြို့က မန်ဟက်တန်ဟာ အမေရိကန်နိုင်ငံရဲ့ ဆန်ဖရန်စစ္စကိုနဲ့အတူ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်း ကြီးမြင့်တာကြောင့် နာမည်ကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆန်ဖရန်စစ္စကိုက မဟာငလျင်ကြီးကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီးနောက် မန်ဟက်တန်ရဲ့ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းတွေက ပိုပြီးတော့ ထိုးတက်သွားခဲ့တယ်။

အိမ်စျေးတွေက ချီကာဂိုနဲ့ မိုင်ယာမီလိုမျိုး အခြားဒေသတွေမှာလည်း စျေးတွေတက်နေတာပါ။

ဂျပန်နိုင်ငံကတော့ မရည်ရွယ်ဘဲနဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ နှစ် ၂၀ကြာ ကျဆင်းမှုပြီးနောက် ပြန်လည်ဦးမော့လာတဲ့ ဂျပန်အိမ်ခြံမြေတွေက ငလျင်တွေအတွက် စိုးရိမ်မှုတွေ တိုးပွားလာတာကြောင့် ပြန်လည်ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။

“ငါတို့အစ်မက ဒီလိုမျိုး လက်ဆောင် ရခဲ့တာလား”

ဒီအိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က တခြားသူမဟုတ်ဘဲ အစ်မ ဟျွန်းဂျူး ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မန်ဟက်တန်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ဒီလို ဇိမ်ခံPenthouse ကို ပိုင်နေရတာက ဟင်နရီ ရဲ့ အဖိုးဖြစ်သူ ဂျိန်း က အစ်မ ဟျွန်းဂျူး ကိုယ်ဝန်ရရှိတဲ့ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ လက်ဆောင်ပေးခဲ့လို့ပါပဲ။

အစ်မ ဟျွန်းဂျူး က ဒီPenthouse တင်မကဘဲ Beverly Hills က စံအိမ်ကြီးတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့တယ်။ ဂျိန်း က လက်ဆောင်အခွန်ကိုပါ တာဝန်ယူပြီး ဆောင်ပေးခဲ့တာပါ။

သာမန်လူတွေအတွက်တော့ ထီပေါက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဖြစ်တဲ့ အစ်မ ဟျွန်းဂျူး အတွက်ကတော့ ဒါက စာသားအတိုင်း ‘လက်ဆောင်’ တစ်ခုလေးသာ ဖြစ်ပါတယ်။

“ဒီအိမ်ကို မြင်ရတော့ ငါတို့အစ်မက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်သွားတာ တကယ်ပဲ သိသာစေတယ်”

တက်ဂယူ နဲ့ ကျွန်တော်က ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ချမ်းသာလာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဂိုးမန်း မိသားစုကတော့ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် စတော့ဈေးကွက် သူဌေးတွေလိုပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အများစုက စတော့ရှယ်ယာတွေထဲမှာ ရှိနေပြီး ငွေသား ဒါမှမဟုတ် အိမ်ခြံမြေ အများကြီး မရှိပါဘူး။ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ဂိုးမန်း မိသားစုက ကမ္ဘာ့အဓိကမြို့ကြီးတွေမှာ အဆောက်အဦး အမြောက်အမြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပါတယ်။

“ငါတို့အစ်မက နောက်ပိုင်းကျရင် ဒီမှာပဲ နေတော့မှာလား”

“နေရင်လည်း နေမှာပေါ့”

Golden Gate ရဲ့ ရုံးချုပ်က Wall Street မှာ ရှိပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဟင်နရီ က Golden Gate ရဲ့ စီအီးအို ဖြစ်လာတဲ့အခါ သူတို့တွေ ဒီမှာပဲ အတူတူ လာနေကြပါလိမ့်မယ်။

အမေရိကန်-တရုတ် ထိပ်သီးအစည်းအဝေး စတင်ခဲ့ပါပြီ။

ထိပ်သီးအစည်းအဝေးကို တံခါးပိတ် ကျင်းပခဲ့တာဖြစ်ပြီး တစ်ကမ္ဘာ့လုံးရဲ့အာရုံစိုက်မှုတွေက နယူးယောက်ဆီသို့ ရောက်ရှိနေပါတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို လာမယ့် သုံးရက်အတွင်း ဆွေးနွေးဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။

နားနေချိန်အတွင်းမှာ ရိုနယ် က သတင်းထောက်တွေကို ပြောတယ်။

“ထိပ်သီးအစည်းအဝေးက ကောင်းမွန်တဲ့ တိုးတက်မှုတွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် သမ္မတ ကျန်းနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးနေပါတယ်။ လူတိုင်းအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ထိပ်သီးအစည်းအဝေး ကျင်းပနေစဉ်အတွင်း ကျွန်တော်တို့ နယူးယောက်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ။

ညစာကို Michelin-starred steakhouseမှာ စားခဲ့ကြတယ်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဘိုကင်တင်ဖို့ကို လပေါင်းများစွာ ကြိုလုပ်ထားရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဒီမှာနေထိုင်သူတွေအတွက် သီးခြား အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေတာကြောင့် ချက်ချင်း ဘွတ်ကင်လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

ပြတင်းပေါက်နားက ခုံမှာ ထိုင်စားနေတုန်း တက်ဂယူ က အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောတယ်။

“ဟေ့... ဟိုမိန်းမက... ဟိုမိန်းမ မလား”

“ဟင်”

ကျွန်တော် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သားနားတဲ့ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရွှေအိုရောင်ဆံပင်နဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ထိုင်နေကြတာပါ။ အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို အတော်လေး ရင်းနှီးနေပါတယ်။

သူ့နာမည်ကို ကျွန်တော် အမှတ်ရလိုက်တယ်။

“ရို့စ် မက်ဒိုဝယ် လား”

“ဟုတ်မယ်ထင်တယ်”

“သူက ဘာလို့ နာမည်ကြီးတာလဲ”

ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူက အဆိုတော်လည်း မဟုတ်သလို မင်းသမီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူတိုင်းသိလောက်အောင် နာမည်ကြီးပါတယ်။

“သူက နာမည်ကြီးလို့ နာမည်ကြီးတာလေ”

“အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

တက်ဂယူ က အသားကို ဝါးရင်း ပြောတယ်။

“အမှန်ပဲလေ။ သူက နာမည်ကြီးနေလို့ လူတွေက သူ့ကို အာရုံစိုက်ကြတယ်၊ လူတွေက အာရုံစိုက်ကြလို့ သူက ပိုပြီးတော့တောင် နာမည်ကြီးလာတာပေါ့”

“……”

ဒါက ဂျာအေးသူ့အမေရိုက်တာလိုမျိုးလား။

ကျွန်တော် အများကြီး မသိတာကြောင့် တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်အတွက် ရှင်းပြတယ်။

သူက ပထမဆုံး စပြီး နာမည်ကြီးခဲ့စဉ်က မထင်မရှား မော်ဒယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဟောလိဝုဒ်စတား လူးဝစ် ကစ်ဒ်မန်းနဲ့ တွဲရာကနေ စတင်ခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ သုံးလအကြာမှာတော့ ပါပါရာဇီတွေက သူဟာ လူးဝစ်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဂျေဆန်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာကို ဓာတ်ပုံရိုက်မိခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါက ဖျော်ဖြေရေး သတင်းတွေနဲ့ အတင်းအဖျင်း ဂျာနယ်တွေမှာ နေရာယူခဲ့ပြီး ပြည်သူတွေကြားထဲမှာ သူ့နာမည်ကို အတည်တကျ စတင်သိရှိစေခဲ့တာပါ။

အဲဒီနောက်မှာလည်း သူက နာမည်ကြီးတွေနဲ့ ဆက်လက်တွဲလိုက်၊ ကွဲလိုက်လုပ်နေခဲ့ပြီး ကောလာဟလများစွာကို ပျံ့နှံ့စေခဲ့ကာ အဲဒီလို ရရှိလာတဲ့ ကျော်ကြားမှုနဲ့အတူ reality show တွေမှာ ပါဝင်လာပြီး လူတိုင်းသိတဲ့ နာမည်ကျော်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။

“နာမည်ကြီးလို့ နာမည်ကြီးတာ” ဆိုတဲ့ စကားက သူ့အတွက် တကယ့်ကို ကွက်တိပါပဲ။

ဒီလိုမျိုးသာ ကိုရီးယားမှာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူက လုံးဝ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခံလိုက်ရမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒါက အမေရိကန် ဖြစ်နေလို့သာ ဖြစ်နိုင်တာပါ။

“ဟေ့... သူ ဒီဘက်ကို ကြည့်နေတယ်။ မင်းမျက်နှာကို မှတ်မိသွားတာ နေမယ်”

“မဖြစ်နိုင်တာ……”

တက်ဂယူ က ခက်ရင်းကို ချလိုက်တယ်။

“အား... ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။ ငါ တော်တော် စားလိုက်ရတယ်၊ အပေါ်တက်ကြရအောင်”

“ငါ နောက်ထပ် တစ်ခွက်လောက် သောက်ပြီးမှ တက်ခဲ့မယ်”

“ကောင်းပြီလေ။ ငါ အပေါ်ကို အရင်တက်ပြီး သွားနားနှင့်မယ်”

ကျွန်တော် ဘီယာသောက်ရင်း နယူးယောက်ရဲ့ ညရှုခင်းကို ခံစားနေခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ထဲ ရှိနေတော့ အယ်လီ နဲ့ ကျွန်တော့်အမေကို ရုတ်တရက် သတိရမိပါတယ်။ အတူတူ လာခဲ့ကြရင် ကောင်းမှာပဲ။

အတူတူလာမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အမေကိုလည်း နယူးယောက် တစ်ခွင် လိုက်ပြလို့ ရတာပေါ့။

အဲဒီလို တွေးနေတုန်း ဒေါက်ဖိနပ်သံ တဒေါက်ဒေါက်ကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရို့စ် မက်ဒိုဝယ် က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်နေပါတယ်။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

“ကျွန်တော့်ကို သိလို့လား”

သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ သဘာဝကျကျ ဝင်ထိုင်ရင်း ပြောပါတယ်။

“ဒါပေါ့။ ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးလူကို ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ မစ္စတာ ကန်ဂျင်ဟူ ကို ဒီမှာ တကယ် တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

သူက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကပ်ရပ်နေတဲ့ ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတာပါ။ သူ့ရဲ့ ရင်သားအလှက အထင်အသား မြင်တွေ့နေရတာကြောင့် မကြည့်မိဘဲမနေနိုင်အောင်ဖြစ်မိပါတယ်။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရတော့ သူက တကယ်ကို လှတာပါ။

ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်း၊ တောက်ပတဲ့ ရွှေအိုရောင် ဆံပင်တွေပိုင်ဆိုင်တဲ့ သူဟာ အနောက်တိုင်း အလှအပရဲ့ စံနမူနာပြပဲ ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ အမျိုးသားတော်တော်များများ သူ့အပေါ် ကျရှုံးခဲ့ကြတာ မဆန်းပါဘူး။

“ညစာစားပြီးရင် ဘာအစီအစဉ် ရှိသေးလဲ”

“ဒါကတော့…”

ရို့စ် က ညှို့ဓာတ်ပြင်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြတယ်။

“အားနေတယ်ဆိုရင် ကျွန်မနဲ့အတူ သောက်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။ ကျွန်မအခန်းထဲမှာ ကောင်းတဲ့ ဝိုင်တချို့ ရှိတယ်”

အဲဒီလို ပြောရင်း သူက သူ့အိတ်ထဲကနေ ကတ်သော့ တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကမ်းပေးတယ်။

သူက ကျွန်တော့်ကို တကယ် စိတ်ဝင်စားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး နာမည်ကြီးလာဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို အသုံးချချင်တာလား။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်မဝင်စားပါဘူး။

“ခင်ဗျားက ပုံမှန်အားဖြင့် အာရှသားတွေကို မကြိုက်ဘူး မဟုတ်လား”

သူက တစ်ခါတုန်းက အာရှသားတွေဆီက အနံ့ဆိုးထွက်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတာကြောင့် ဝေဖန်မှုတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရဖူးပါတယ်။

ရို့စ် က သူ့နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့ အနည်းငယ် သပ်လိုက်တယ်။

“အာရှသားတွေမှာလည်း မတူညီတဲ့ အမျိုးအစားတွေ ရှိတာပဲလေ။ ဟုတ်တယ်မလား”

ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်က ကတ်သော့ကို သူ့ဘက်ကို ပြန်တွန်းပေးလိုက်တယ်။

“တစ်ယောက်ထဲပဲ သောက်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစားရှိတယ်”

ရို့စ် က ခဏလောက် အံ့ဩသွားတဲ့ ပုံပေါ်ပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ပြုံးလိုက်တယ်။

“ဒါပေမဲ့ ရှင်က အခု တစ်ယောက်ထဲ ရှိနေတာပဲလေ။ ညဘက်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက နေမင်းကြီး ထွက်လာတဲ့အခါ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပါတယ်”

“……”

ရယ်စရာပဲ။

သူ့မှာ ဘယ်သူနဲ့ အိပ်ခဲ့လဲဆိုတာနဲ့ ရည်းစားဟောင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကို နေရာတိုင်းမှာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုလေ့ရှိတဲ့ ရာဇဝင် ရှိပါတယ်။

သူ့ကို နာမည်ကြီးစေနိုင်မယ့် အရာဆိုရင် သူ ဘာမဆို လုပ်မှာလေ။

ကျွန်တော်သာ သူနဲ့အတူ အခန်းထဲကို သွားခဲ့ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် အတင်းအဖျင်း သတင်းစာတိုင်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးမှာ ကျွန်တော့်မျက်နှာ ပါလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ရို့စ် က သူ့ခြေထောက်တွေကို အလှပြသလိုမျိုး ချိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို ကိုင်းကာ သူ့ရဲ့ ရင်သားတွေကို ပိုပေါ်အောင်လုပ်လိုက်တယ်။

“ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း သိကျွမ်းဖို့ အချိန် လိုသေးလို့လား”

“မေးခွန်းတစ်ခု မေးလို့ရမလား”

“ရတာပေါ့။ ကျွန်မအကြောင်း ဘာကို စိတ်ဝင်စားလို့လဲ”

ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“နင့်ဘာသာနင် နင့်ခုံကို ပြန်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် နင့်ကို မောင်းထုတ်ခိုင်းဖို့ မန်နေဂျာကို ခေါ်ရမလား”

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေးက တင်းမာသွားပါတယ်။

“ဘာ... ဘာပြောလိုက်တယ်”

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ နောက်ကနေ လက်ခုပ်တီးသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဖြောင်း။ ဖြောင်း။ ဖြောင်း

“တော်တယ်၊ ကန်ဂျင်ဟူ”

အဲဒီနေရာမှာ ရပ်နေတာကတော့ အလှအပပိုင်းမှာ ရို့စ် မက်ဒိုဝယ် ကို လုံးဝ မရှုံးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။

ကျွန်တော် လန့်သွားမိတယ်။

“အယ်လီ”

အခန်း (၂၇၈)

အယ်လီ ရုတ်တရက် ရောက်လာတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့တင်မကဘဲ ရို့စ် ပါ အံ့ဩသွားတော့တယ်။

အယ်လီ က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ရှင်က ရို့စ် မက်ဒိုဝယ် လား။ ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းတွေထဲမှာပဲ တွေ့ဖူးတဲ့ နာမည်ကျော်တစ်ယောက်ကို အခုလို နေရာမျိုးမှာ ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

ရို့စ် က အမြန်ပဲ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ပြုံးပြတယ်။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး သူက ပြောတယ်။

“ကြည့်ရတာ ရှင်က မော်ဒယ်တွေကို သဘောကျတဲ့ပုံပဲ။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပြေ တွဲလို့ရတာပေါ့”

အခြေအနေက အဲဒီလို ထင်စရာ ဖြစ်သွားပုံရပါတယ်။

ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြင်ပေးလိုက်တယ်။

“သူက မော်ဒယ်မဟုတ်ပါဘူး၊ Golden Gate ရဲ့ ရှေ့နေပါ”

“ဪ... အဲဒီလိုလား”

အယ်လီ က ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး ပြောတယ်။

“ကျွန်မလည်း မေးစရာ ရှိလို့ပါ။ သူများရည်းစားကို လိုက်ဆွဲတဲ့ အကျင့်ဆိုးကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ”

“အခု နင်က ငါ့ကို ပြောနေတာလား……”

သူ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အယ်လီ ရဲ့ မျက်နှာပေးက ကြောက်စရာကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်တော့မယ့် ပုံစံဖြစ်နေတဲ့ ရို့စ် က အယ်လီ ရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် အရှိန်သေသွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ပါးစပ်ပိတ်သွားတယ်။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ထခုန်ပြီး ထွက်ပြေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“နင်... နင်က တကယ့် bitch(သောက်ကောင်မ)ပဲ”

အဲဒီလို ပြောရင်းနဲ့ပဲ သူက အယ်လီ ပြောတဲ့အတိုင်း ထခုန်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်ပြေးသလိုမျိုး အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားတော့တယ်။ အလျင်စလို အပြေးတပိုင်းထွက်သွားတာမလို့ ခြေကျင်းဝတ်ခေါက်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပါသေးတယ်။

reality show ထဲက အခန်းတစ်ခန်းကို ကြည့်နေရသလိုပါပဲ။ ဒီပတ်ပတ်လည်မှာ ကင်မရာတွေ ရှိမနေတာ သေချာရဲ့လားတောင် မသိဘူး။

ကျွန်တော် အံ့ဩတစ်ဝက် သဘောကျတစ်ဝက် ဖြစ်သွားတယ်။

“ဘာလို့ ကြိုမပြောဘဲ ရောက်လာတာလဲ”

အယ်လီ က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။

“ဒီလို ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာမလားလို့ စောင့်ကြည့်ဖို့ လာခဲ့တာလေ”

“ဟာ... တကယ်ကြီးလား”

အဲဒီနောက် အယ်လီ က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြုံးလိုက်တယ်။

“စတာပါ။ ရုံးချုပ်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာရင်း ဂျင်ဟူ ကိုလည်း တွေ့ချင်တာနဲ့ လာလိုက်တာ”

“ဪ... အဲဒီလိုလား”

အဲဒါကြောင့် နယူးယောက်ကို ရောက်လာတာကိုး။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တော်ပါတယ်။ ဟောလိဝုဒ် မင်းသားတွေကိုတောင် မြှူဆွယ်နိုင်တဲ့ ရွှေအိုရောင် ဆံပင်နဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းမနောက်ကို ပါမသွားဘူးပဲ”

“……”

ပါသွားမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ တကယ်လို့သာ စိတ်ပါသွားခဲ့ရင်တော့ ဒုက္ခနဲ့လှလှတွေ့မှာ သေချာပါတယ်။

ကျွန်တော် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။

“ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ် ဟုတ်လား။ သူက အယ်လီ ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် မလှပါဘူး”

“ဟင်... တကယ်ကြီးလား”

“ဒါပေါ့”

အယ်လီ က သူ့ဆံပင်တွေကို သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်တယ်။ သူက လှရုံတင်မကဘဲ ဆွဲဆောင်မှုနဲ့လည်း ပြည့်စုံတာပါ။ ချစ်ဖို့လည်း ကောင်းပါတယ်။

သူ့ရဲ့ အကြောင်းကို နားထောင်ကြည့်တော့ အခုတင်ပဲ လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းပြီး ဒီကို တန်းလာခဲ့တာပါတဲ့။ လော်ဘီကနေ Penthouseကို ဖုန်းလှမ်းဆက်တော့ တက်ဂယူ က ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေတဲ့အကြောင်း ပြောပြလိုက်တာပါ။

“တစ်ယောက်ထဲ သောက်နေတာလား”

“အင်း။ အခု ဒါလေးသောက်ပြီးရင် ထတော့မလို့”

“ဒါဆို အခုပဲ သွားကြရအောင်”

“ဟမ်”

“ငါတို့ ဒိတ်လုပ်ကြမယ်လေ”

“လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းခါစဆိုတော့ မပင်ပန်းဘူးလား”

“ရပါတယ်။ ဒိတ်လုပ်ဖို့ ခွန်အားတွေ ရှိပါသေးတယ်”

ပြောရရင် အယ်လီ ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုက ကျွန်တော့်ထက် ပိုကောင်းပါတယ်။

“ဘယ်ကို သွားချင်လဲ”

“Times Square ကို သွားကြမလား”

“ကောင်းသားပဲ”

ကျွန်တော် နိုးစက်သံကြောင့် နိုးလာခဲ့တယ်။

အိပ်ခန်းရဲ့ မှန်နံရံကနေတစ်ဆင့် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးတွေနဲ့ Central Parkရဲ့ မြင်ကွင်းကျယ်ကို မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ နယူးယောက်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာ တကယ်ပဲ ခံစားမိစေပါတယ်။

အယ်လီ ကတော့ မျက်နှာသစ်၊ အဝတ်အစားလဲပြီးနေပါပြီ။ သူ့ရဲ့ လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ကျွန်တော့်မျက်စိထဲ ရောက်လာပါတယ်။ သူ အင်္ကျီကြယ်သီး တပ်နေတုန်း မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတာကြောင့် ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။

“ဟာ... ဘာလုပ်နေတာလဲ။ နိုးနိုးချင်း ဘာမှမပြောဘဲ ဘာလို့ ဒီလိုကြီး စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ”

“နင်က အရမ်းလှနေလို့ပါ”

အယ်လီ က အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို အမြန်တပ်လိုက်တယ်။

“ကန်ဂျင်ဟူ၊ မြန်မြန် ပြင်ဆင်တော့လေ”

“အိုကေ”

မျက်နှာသစ်၊ အဝတ်အစားလဲပြီး ဧည့်ခန်းထဲ ထွက်လာတော့ တက်ဂယူ က ရောက်နှင့်နေပါပြီ။

စားပွဲပေါ်မှာ မနက်စာ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ Menuကတော့ ဆလတ်ရွက်သုပ်နဲ့ Eggs Benedict ပါ။

(Eggs Benedictဆိုတာက ကြက်ဥနဲ့လုပ်တဲ့စားစရာပါ။ အနောက်တိုင်းကလူတွေ အရက်အရမ်းသောက်ထားပြီး နောက်ရက် အရက်နာမကျအောင် စားတဲ့အစားအစာမျိုးပါ။ မြန်မာနာမည်တော့ ရှာမရလို့ဒီအတိုင်းပဲ ရေးလိုက်ပါတယ်)

ကျွန်တော်တို့ ကော်ဖီနဲ့အတူ မနက်စာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားပြီးတော့ အသင့်ပြင်ထားတဲ့ ကားထဲကို ဝင်ထိုင်လိုက်ကြတယ်။

“နောက်မှ တွေ့မယ်နော်”

“အိုကေ”

အယ်လီ က Golden Gate ရုံးချုပ်ရှေ့မှာ ဆင်းသွားပြီး တက်ဂယူ နဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အနီးအနားက ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ အဆောက်အဦးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြတယ်။

လုံခြုံရေးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို အတွင်းထဲအထိ လမ်းညွှန်ပေးကြတယ်။ အဆောက်အဦးရဲ့ အပြင်ပန်းက ရီနေဆန်းခေတ် (၁၅ရာစု ဉာဏ်သစ် အရေးတော်ပုံ (သို့) ဉာဏ်တဖန်မွေး ခေတ်)မှာ ဆောက်လုပ်ခဲ့တဲ့ပုံစံ ရှိပေမဲ့ အတွင်းပိုင်းကတော့ ခေတ်မီဆန်းသစ်လှပါတယ်။ မျက်နှာကျက်မှာ မီးလုံးတွေ တပ်ဆင်ထားပြီး နံရံတွေမှာလည်း အီလက်ထရောနစ် ပြကွက်တွေနဲ့ မော်နီတာတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။

ဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာ ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာက Wall Street မှာ ရှိတဲ့ နယူးယောက် စတော့အိတ်ချိန်း (NYSE) ဖြစ်လို့ပါပဲ။ ဒါက ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး စတော့အိတ်ချိန်းဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေးရဲ့ ဗဟိုချက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

တက်ဂယူ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တယ်။

“ဒီနေရာကို သတင်းတွေထဲမှာ ခဏခဏ မြင်ဖူးသလိုပဲ”

“အမြဲတမ်း ပါတာပဲလေ။ အထူးသဖြင့် စတော့ဈေးနှုန်းတွေ ထိုးကျသွားတဲ့ အချိန်မျိုးမှာပေါ့”

Brexit လိုမျိုး အကြပ်အတည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ကိစ္စထူးတွေ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ ပျာယာခတ်နေကြတဲ့ ပွဲစားတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေက သတင်းစာမျက်နှာဖုံးတွေမှာ ပြည့်နှက်နေတတ်ပါတယ်။

အကြပ်အတည်း ဒါမှမဟုတ် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာဆိုရင် သူတို့က ဈေးကွက်ကိုပါ ပိတ်ပစ်တတ်ကြတာပါ။ အဲ့လိုပိတ်တာက မတည်ငြိမ်တဲ့ အခြေအနေတွေ ဘဏ္ဍာရေးဈေးကွက်အပေါ် ချက်ချင်း သက်ရောက်မှု မရှိစေဖို့ တားဆီးတဲ့ အစီအမံတစ်ခုပါပဲ။ မကြာသေးခင်က ဆန်ဖရန်စစ္စကိုမှာ ငလျင်ကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့တုန်းကလည်း တစ်ပတ်ကြာ ပိတ်ထားခဲ့ပါသေးတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ဈေးကွက်ဖွင့်လှစ်ကြောင်း ကြေညာတဲ့ Opening Bell ကို တီးဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

စတော့ဈေးကွက်ထဲမှာ အသစ်စာရင်းသွင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေ ရှိတဲ့အခါ ကိုယ်စားလှယ်က ထွက်ပြီး Opening Bell ကို တီးလေ့ရှိပေမဲ့ စတော့စာရင်းသွင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီမရှိတဲ့ ရက်တွေမှာတော့ နာမည်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဒါမှမဟုတ် VIP တွေကို ဖိတ်ကြားပြီး Opening Bell တီးတဲ့ အခမ်းအနားကို ကျင်းပလေ့ရှိပါတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကြောင့် တက်ဂယူ က တစ်ခုခုကို အမှတ်ရသွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောတယ်။

“ငါတို့ရဲ့ကိုရီးယားသမ္မတကြီးလည်း ဒီကို လာပြီး ခေါင်းလောင်းတီးခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား”

“ဟုတ်လိမ့်မယ်”

“ဒါပေမဲ့ သမ္မတကြီးကတော့ အခုအချိန်မှာ အေးစက်လှတဲ့ ထောင်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းရင်း မင်းကို နာကျည်းနေလောက်ပြီ”

“……”

အဲဒီအကြောင်းကို အခုမှ ဘာလို့ ပြန်ပြောနေရတာလဲ။ သမ္မတကြီးအကြောင်း ပြောတာကို ရပ်လိုက်ကြရအောင်လေကွာ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ချိန်က တက္ကသိုလ်ကလပ်မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ရင်း ရှာဖွေခဲ့တဲ့ ဝမ် ၁ သန်းနဲ့ စတော့ရှယ်ယာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ရတဲ့ ကျွန်တော်က နယူးယောက် စတော့အိတ်ချိန်းမှာ Opening Bell တီးရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားခဲ့မှာလဲ။

အခမ်းအနား မစတင်မီမှာ စတော့အိတ်ချိန်း တာဝန်ရှိသူတွေနဲ့ နှုတ်ဆက်စကား ဖလှယ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က Caros Holdings နဲ့ M Pizza စတာတွေကို နယူးယောက် စတော့အိတ်ချိန်းမှာ စာရင်းသွင်းဖို့ သိမ်မွေ့စွာနဲ့ မျှော်လင့်ချက် စကားဆိုကြတယ်။

ကုမ္ပဏီတစ်ခုက သတ်မှတ်ထားတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုမှာ မှတ်ပုံတင်ထားရုံနဲ့ အဲဒီနိုင်ငံရဲ့ စတော့အိတ်ချိန်းမှာပဲ စာရင်းသွင်းရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ကိုရီးယားကုမ္ပဏီတွေက ပြည်ပစတော့အိတ်ချိန်းတွေမှာ စာရင်းသွင်းထားသလိုမျိုးပဲ ပြည်ပကုမ္ပဏီတွေကလည်း KOSPI သို့မဟုတ် KOSDAQ မှာ စာရင်းသွင်းကြပါတယ်။

ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ကုမ္ပဏီတွေက အရင်းအနှီးဈေးကွက် ဥပဒေများနှင့် စည်းမျဉ်းများ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ ချဉ်းကပ်နိုင်မှုနှင့် ပမာဏတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ဘယ်စတော့အိတ်ချိန်းမှာ စာရင်းသွင်းမလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ကြပါတယ်။

ထူးချွန်တဲ့ စာရင်းသွင်းကုမ္ပဏီတွေ များပြားလေလေ စတော့အိတ်ချိန်းက ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ကော်မရှင်ခတွေ ပိုမိုရရှိလေလေပါ။ အဲဒါကြောင့် အမျိုးမျိုးသော စတော့အိတ်ချိန်းတွေက စာရင်းမသွင်းရသေးတဲ့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကုမ္ပဏီတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ပြိုင်ဆိုင်နေကြတာပါ။

သဘာဝကျကျပဲ စတော့အိတ်ချိန်း ပိုမိုကြီးမားလေလေ ရန်ပုံငွေ ရှာဖွေရတာ ပိုမိုလွယ်ကူလေလေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မလို့လည်း တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ကုမ္ပဏီကြီး အများအပြားက ပြည်တွင်းမှာထက် နယူးယောက် သို့မဟုတ် ဟောင်ကောင် စတော့အိတ်ချိန်းတွေမှာ စာရင်းသွင်းလေ့ ရှိကြတာပါ။ (Alizini က နယူးယောက် စတော့အိတ်ချိန်းမှာ စာရင်းသွင်းထားပြီး WeChat နဲ့ Xiaomi ကတော့ ဟောင်ကောင် စတော့အိတ်ချိန်းမှာ စာရင်းသွင်းထားပါတယ်)

ဒါပေမဲ့ ကျနော်တို့ စတော့စာရင်းသွင်းမယ့် အချိန်က ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမလဲ ကျနော်မသိပါဘူး။ စတော့အိတ်ချိန်းမှာ စာရင်းသွင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အများပြည်သူထံ စတော့တွေကိုဦးဦးဖျားဖျား ရောင်းချခြင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရန်ပုံငွေ ရှာဖွေဖို့အတွက်ပါ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိနေတာကြောင့် ရန်ပုံငွေကို ပူစရာမရှိပါဘူး။ တကယ်တော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရန်ပုံငွေ ရှာဖွေဖို့ အခက်အခဲမရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက စတော့စာရင်းသွင်းမယ့် အချိန်ကို တမင်သက်သက် ရွှေ့ဆိုင်းလေ့ ရှိကြပါတယ်။ အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ဆောင်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ့်ကုမ္ပဏီရဲ့ စတော့ရှယ်ယာတွေကို အကောင်းဆုံး ဈေးနှုန်းနဲ့ ရောင်းချနိုင်မှာပါ။

ဈေးကွက်မဖွင့်မီ စတော့အိတ်ချိန်းအတွင်းမှာ လူပေါင်းရာချီ စုဝေးနေကြပါတယ်။ အဲဒီလူတွေရဲ့ အသက်အရွယ်တွေက ကျွန်တော့်အရွယ်ကနေ ဆံပင်ဖြူနေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအထိ ရှိပါတယ်။ အများစုက အမျိုးသားတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ အမျိုးသမီးတွေလည်း ပါ ပါတယ်။

ဒီနေရာက ဘယ်သူမဆို ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့ စတော့ပွဲစား လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခုလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကုန်သွယ်မှု လိုင်စင်ရှိသူတွေသာ ဝင်ရောက်နိုင်တာပါ။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ရှိနေရုံနဲ့တင် ဘဏ္ဍာရေးလောကရဲ့ ထိပ်သီးပညာရှင်တွေလို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်။

တစ်ချိန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်ဟာ အောင်မြင်တဲ့ စတော့ပွဲစားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး နယူးယောက် စတော့အိတ်ချိန်းကို ခြေချနိုင်ဖို့ပါ။

မီဒီယာတွေရှေ့မှာ မျက်နှာပြရတာကို သဘောမကျတဲ့ တက်ဂယူ ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော် တစ်ယောက်ထဲ Opening Bellတီးဖို့ ရှေ့ကို တက်လာခဲ့တယ်။

ခေါင်းလောင်းတီးလိုက်ရုံနဲ့ ဈေးကွက်က တကယ်ပွင့်သွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဈေးကွက်ဖွင့်ချိန်နဲ့ ကိုက်ညီအောင် အဖွင့်ခေါင်းလောင်းကို တီးရုံသက်သက်ပါပဲ။

မတီးရင်တောင်မှ ဈေးကွက်က အလိုအလျောက် ပွင့်သွားမှာပါ။

ကျွန်တော် ဈေးကွက်ဖွင့်ချိန်နဲ့အညီ Opening Bellကို တီးလိုက်ပါတယ်။ ခေါင်းလောင်းသံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတွေက တစ်ပြိုင်ထဲ လက်ခုပ်တီးကြတယ်။ နေရာတိုင်းမှာ ကင်မရာသံတွေ တဖျတ်ဖျတ် မြည်လာတယ်။

အီလက်ထရောနစ် ပြကွက်တွေနဲ့ မော်နီတာတွေပေါ်မှာ အညွှန်းကိန်းတွေနဲ့ စတော့ဈေးနှုန်းတွေ လှုပ်ရှားလာပါတယ်။ ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲ ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ချက်တွေကြောင့် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်၊ အညွှန်းကိန်းက ၁ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါး မြင့်တက်ပြီး စတင်ခဲ့တာပါ။

ပွဲစားတွေက အီလက်ထရောနစ် ပြကွက်တွေကို အမြန်စစ်ဆေးပြီး စတော့ဈေးနှုန်းတွေကို အော်ဟစ် အကြောင်းကြားကြတယ်။

ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ တက်ဂယူ နဲ့ ကျွန်တော်က အဲဒီမြင်ကွက်ကို ခဏလောက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

“ဈေးတစ်ခုလိုပဲနော်”

“ဈေးတစ်ခုပဲပေါ့ကွ”

ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အရေးအကြီးဆုံး ဈေးကွက်ပါပဲ။ အရောင်းအဝယ်ဖြစ်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေက ကုန်ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘဲ စတော့ရှယ်ယာတွေ ဖြစ်နေတာနဲ့ အရောင်းအဝယ် ပမာဏက မိုးထိအောင် မြင့်မားတဲ့ ကိန်းဂဏန်းလောက် ကြီးမားနေတာပဲ ကွာခြားတာပါ။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။

မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ကိန်းဂဏန်းတွေ ပြောင်းလဲနေတာမျှသာ ဖြစ်ပေမဲ့ လူတွေက အဲဒါကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်ကြ၊ သက်ပြင်းချကြ လုပ်နေကြတာပါ။

အဆောက်အဦးတွေ၊ ကားတွေ၊ စမတ်ဖုန်းတွေ စတာတွေက မျက်စိနဲ့ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါတွေကို စက်မှုအရင်းအနှီးတွေက ဖန်တီးပေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘဏ္ဍာရေး အရင်းအနှီးကိုတော့ မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်ပါဘူး။

စတော့ရှယ်ယာဖြစ်စေ၊ စာချုပ်ဖြစ်စေ၊ ပိုက်ဆံဖြစ်စေ၊ အဲဒါက အကောင့်တစ်ခုထဲမှာ ပြသထားတဲ့ ကိန်းဂဏန်းတွေ သက်သက်ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိန်းဂဏန်းတွေက ကောင်းမွန်နေတဲ့ စက်ရုံတစ်ရုံကို ဒေဝါလီခံသွားစေနိုင်သလို တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကိုလည်း သိမ်းဆည်းခံရစေနိုင်ပါတယ်။

အဲဒါက ဘဏ္ဍာရေးရဲ့ စွမ်းအားပါ။

ရုတ်တရက် ဒီလို အတွေးတစ်ခု ဝင်လာမိတယ်။ တကယ်လို့ ဒီကိန်းဂဏန်းတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူ ရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့က ကမ္ဘာကြီးကို စိုးမိုးထားတယ်လို့ ပြောလို့ရမလား။

နယူးယောက် စတော့အိတ်ချိန်းကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ Wall Street ပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့ကြတယ်။ သက်တော်စောင့်တွေက ခပ်လှမ်းလှမ်း အကွာအဝေးကနေ လိုက်ပါလာကြပါတယ်။

ကျွန်တော်က ဦးထုပ်ကို နှိမ့်ဆောင်းထားပြီး နေကာမျက်မှန် တပ်ထားပါတယ်။ ဆင်တူဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူတွေ အများကြီးရှိသလို အာရှသား ခရီးသွားတွေလည်း အများကြီး ရှိနေတာကြောင့် ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့ကို အာရုံမစိုက်ကြပါဘူး။

“Golden Gate ကို သွားမှာလား”

“ဟင့်အင်း။ တွေ့စရာလူ ရှိလို့”

ဒီကို ရောက်လာတော့ လူတစ်ယောက်ကို သတိရမိတယ်။

သူ့နာမည်ကို ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ကျွန်တော် သိတာက သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်နဲ့ မျက်နှာပဲ ရှိတာပါ။ ဒါလေးတင်နဲ့ သူ့ကို ရှာဖွေနိုင်မလား မသိပေမဲ့ စစ်ဆေးကြည့်တာလောက်ကတော့ အကျိုးမယုတ်ပါဘူးလေ။

“သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်နဲ့ မျက်နှာပဲ သိတာ ဟုတ်လား။ သူက ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်တာလဲ”

“JP Morganမှာ”

“အဲဒါက နာမည်ကြီး ဘဏ္ဍာရေး ကုမ္ပဏီပဲ”

“အင်း။ ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားတာမျိုး မရှိဘဲ သွားတာဆိုတော့ ပေးဝင်မလား မသိဘူး”

“မင်း မျက်နှာက နေရာတိုင်းမှာ အလကား ဝင်ခွင့်ကတ်လိုမျိုး ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်မှာပေါ့”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ စီအီးအို ကိုတော့ တံခါးဝကနေ မောင်းထုတ်မှာ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။

“ဒါနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုတွေ့ချင်တာလဲ”

“ဒါကတော့... ဪ…. ဟိုမှာ သူ ထင်တယ်”

ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို လျှောက်လာတဲ့ လူကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော် အံ့ဩသွားတယ်။

သူက အသက် ၄၀ အစောပိုင်းအရွယ် ရှိပါပြီ။ မျက်လုံးပြာပြီး ရွှေဝါရောင် ဆံပင်နဲ့ လူဖြူအမျိုးသားတစ်ဦးပါ။ သူက ကွက်တိကျတဲ့ အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံအနက်ရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပါတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ ချိန်းဆိုမှု ရှိနေတဲ့အတိုင်း ဖုန်းပြောရင်း လမ်းကို အမြန်လျှောက်နေတာပါ။

“……ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ဆုံပြီး ရှင်းပြပါ့မယ်။ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေပါတယ်။ အဲဒီအပိုင်းကို သုံးစွဲသူကို သေချာရှင်းပြထားပါတယ်။ ဟုတ်ကဲ့။ ၁၀ မိနစ်အတွင်း ရောက်လာပါ့မယ်”

ကျွန်တော် သူ့နားကို အမြန်ချဉ်းကပ်ပြီး စကားလှမ်းပြောလိုက်တယ်။

“တဆိတ်လောက်ပါ”

သူက ဖုန်းပြောရင်း လမ်းလျှောက်နေတာ ဖြစ်လို့ ကျွန်တော် ချဉ်းကပ်လာတာကို သတိမပြုမိဘဲ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မှ သိသွားတယ်။

“ဘာကိစ္စလဲ”

ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။

“ခင်ဗျားက JP Morgan မှာ အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်လား”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဒါဆို သူ သေချာပြီပေါ့။

ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

“ခဏလောက် စကားပြောလို့ ရမလား”

သူက ကျွန်တော့်ကို အထက်အောက် ကြည့်တယ်။

“ဘာကိစ္စလဲတော့ မသိပေမဲ့ ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားလို့ တခြားသူကိုပဲ မေးကြည့်ပါ။ ကျွန်တော် အလုပ်များနေလို့ ခွင့်ပြုပါဦး”

သူ ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း ကျွန်တော် လမ်းပိတ်လိုက်တယ်။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ ခဏလောက်ပါပဲ။ နှုတ်ဆက်ချင်လို့ပါ”

သူက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်တယ်။

“နားထောင်စမ်း။ ငါ့မှာ အဲဒီလောက် အားတဲ့အချိန် ရှိပုံပေါ်လို့လား”

တကယ်လို့ အာရှက သူစိမ်းတစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုး ချဉ်းကပ်လာရင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အာရှက အသိအကျွမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်ကော။

ကျွန်တော် ဆောင်းထားတဲ့ ဦးထုပ်နဲ့ နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်တယ်။

“အရေးကြီးတဲ့ ဖုန်းပြောနေပြီး အခု အလုပ်များနေတာကို... ဟင်”

သူက မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပါတယ်။

“မင်း... မင်းက ကန်ဂျင်ဟူ မဟုတ်လား။ အို... ဘုရားသခင်”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

တက်ဂယူ က အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ မေးပါတယ်။

“ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ မင်း သိလို့လား”

ကျွန်တော် တက်ဂယူ ရဲ့ နားနား ကပ်ပြီး သူဘယ်သူလဲဆိုတာကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါကျမှ တက်ဂယူ က အလွန်အမင်း သဘောကျသွားပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲကာ အသည်းအသန် လှုပ်ခါနှုတ်ဆက်ပါတယ်။

“ဝိုး... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီမှာ အခုလို ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ခင်ဗျားအကြောင်း ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ”

“ဪ... ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

သူ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပေမဲ့ အခုထက်ထိ လုံးဝ မှင်သက်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို သိလို့လား”

ကျွန်တော် သူ့ကို တကယ် မဆုံဖူးသေးပေမဲ့ သိနေခဲ့တာတော့ ကြာပါပြီ။

သူက တခြားသူမဟုတ်ဘဲ မဟာငလျင်ကြီးရဲ့ အနာဂတ် အမြင်ကို မြင်တွေ့စဉ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ လူပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်က ရွှေရောင် Rolex နာရီကလည်း အတူတူပါပဲ။

ကျွန်တော် မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အနာဂတ်အမြင်အရဆိုရင် သူက ငလျင်ကြီး ဖြစ်ပွားစဉ်က Palo Alto မှာ ရှိနေခဲ့ပြီး အဲဒီမှာပဲ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငလျင်အတွက် ပြင်ဆင်ခဲ့မှုတွေကြောင့် မဖြစ်မနေ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ပိတ်သိမ်းခြင်းနှင့် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းတွေ စတင်ခဲ့တာကြောင့် အလုပ်ကိစ္စ ခရီးစဉ်တွေကလည်း သဘာဝကျကျ ဖျက်သိမ်းခံခဲ့ရတယ်။

သူ အသက်ရှင်နေလိမ့်မယ်လို့ တွေးထားခဲ့ပေမဲ့ အခုလို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့လိုက်ရတော့ တကယ်ပဲ ဝမ်းသာမိပါတယ်။

“ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

“ဘန်းစ် ဝီလစ် ပါ”

“အချိန်ရမယ်ဆိုရင် ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက် အတူတူ သောက်ကြမလား”

ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူက မျက်နှာ ဝင်းပသွားပါတယ်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်နဲ့လား”

“အခု ချိန်းထားတာ ရှိလို့လား”

“ဪ... ဟုတ်ကဲ့။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် နဲ့ တွေ့ဖို့ သွားမလို့ပါ……”

“ခင်ဗျားရဲ့ ဖုန်းကို ခဏပေးပါ”

ကျွန်တော် သူ့ဖုန်းကို ယူလိုက်တယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဖုန်းက ဆက်သွယ်ထားဆဲပါ။ နားမှာ ကပ်လိုက်တော့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။

[ဟေ့... ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ။ ကန်ဂျင်ဟူ ဟုတ်လား။ တကယ်ကြီး ကန်ဂျင်ဟူ ကို ပြောနေတာလား]

“မင်းပြောတဲ့ ကန်ဂျင်ဟူ က ဘယ်သူလဲ”

[Brexit တုန်းက ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား ရှာနိုင်ခဲ့တဲ့သူလေ၊ အဲဒီလူပဲ]

“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒီ ကန်ဂျင်ဟူ ပါ”

[ဘာ... ဟုတ်လား။ တကယ်ကြီးလား]

“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော် ကန်ဂျင်ဟူ ပါ။ မစ္စတာ ဘန်းစ် ဝီလစ် နဲ့ လမ်းမှာ ဆုံလို့ ကော်ဖီတစ်ခွက်လောက် အတူတူ သောက်မလို့ပါ၊ ခင်ဗျားကော အတူတူ လာသောက်မလား”

အခြားတစ်ဖက်က လူက စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။

[ဒါ... ဒါပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း တွေ့ချင်နေတာ ကြာပါပြီ]

ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“ဒါဆို ကောင်းပြီလေ။ ကော်ဖီကို ကျွန်တော်ပဲ တိုက်ပါ့မယ်”