အခန်း ၂၆၁

အခန်း (၂၆၁) မွေးရာပါ မှိုခူးကျွမ်းကျင်သူ စွမ်းရည်၊ ပစ္စည်းအပြည့်အစုံဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်ခြင်းနှင့် စူးရှသော အော်ဟစ်သံ

ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီး၏ အက်ကွဲကြောင်းအတွင်း၌ ပျားဖယောင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပျားအုံကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုနေရာတွင် တောပျားများစွာ အလုပ်များစွာ ပျံသန်းနေကြသည်။

လီလန်က အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။ သတင်းအချက်အလက်အရ ပျားအုံသုံးအုံ ရှိသည်ဟု ဆိုထားပြီး ယခု သူက တစ်အုံကို ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလီ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသော လုအန်းနာသည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အနီးသို့ ရောက်လာသည်။

သူမသည် ပျားအုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြတကြီးဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်လေသည်။

"အမလေး... ဒါက..."

လုအန်းနာ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်များလည်း အာရုံစိုက်မိသွားကြပြီး မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကြည့်ရှုရန် အနီးသို့ ရောက်လာကြသည်။

"ဒါက ပျားအုံကြီးပဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပျားရည်တွေ၊ ဒါကလေ..."

ဝမ်ယန်သည်လည်း အံ့အားသင့်နေသည်။

ချီကန်းမိန်ပင်လျှင် လောဘတကြီးနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

ထိုခေတ်အခါက သကြားဖြူသည် အလွန်ရှားပါးသော အရာဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်စုတစ်စုအနေဖြင့် တစ်နှစ်လျှင် သကြားလက်မှတ် ကျင်းဝက်ခန့် ရရှိပါက အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆရသည်။

သကြားဝယ်ယူရန်အတွက် သကြားလက်မှတ်များ လိုအပ်ပြီး သကြားလက်မှတ် မရှိပါက အရောင်းစာရေးက ရောင်းပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် သကြားလက်မှတ်များမှာ အလွန်ရှားပါးလှသောကြောင့် သကြားဖြူကို အလွန်အဖိုးတန်စေခဲ့သည်။

ထိုအချက်က ဒုတိယဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သကြားဖြူသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုအများစုအတွက် အာဟာရ၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။

ခွက်တစ်ခွက်ယူ၍ သကြားဖြူ အနည်းငယ်ထည့်ကာ ရေနွေးပူပူလောင်းထည့်ပြီး မွှေလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

ထိုအရာက သကြားရည်ပူပူ တစ်ခွက်ပင် ဖြစ်သည်။

အချိုရည်သည် အာဟာရပြည့်ဝပြီး ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်သည်။ မိသားစုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် အအေးမိဖျားနာပါက သကြားအချိုရည်ထဲသို့ ဂျင်းတစ်ပြား ထည့်သောက်လိုက်ရုံဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချွေးထွက်လာကာ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်သည်။

သကြားဖြူသည် ဆေးရုံရှိ လူနာများအား သွားရောက်မေးမြန်းရာတွင် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရန်အတွက် ထိပ်တန်းရွေးချယ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး မီးဖွားပြီးနောက် အနားယူရန် အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ သူမ၏ ယောက္ခမက ကြက်ဥပြုတ် အနည်းငယ်ကို ပြုလုပ်ကျွေးမွေးလေ့ရှိသည်။

ရေဆူအောင်တည်၍ ကြက်ဥတစ်လုံးကို ဖောက်ထည့်ကာ သကြားထည့်လိုက်ပါက သကြားရည်သောက်ခြင်းထက် ပို၍ အာဟာရဖြစ်စေသည်။

သို့သော် အငတ်ဘေးကြုံတွေ့နေရသော ထိုနှစ်များတွင် သကြားဆိုသည်ကို ထားလိုက်ပါ၊ ကြက်ဥများပင်လျှင် အလွန်ရှားပါးလှသည်။

ဈေးကွက်တွင် ရနိုင်လျှင်ပင် ဆင်းရဲသော မိသားစုများ တတ်နိုင်မည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

သကြားဖြူအပြင် ပျားရည်သည်လည်း ချိုမြိန်ပြီး အာဟာရပြည့်ဝသော နောက်ထပ်ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်မှ တောရိုင်းပျားရည်သည် အရည်အသွေး အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး သကြားဖြူထက်ပင် ပို၍ အဖိုးတန်လှသည်။

"ပျားရည်..."

"ဒါက တောပျားရည်ပဲ..."

ချီကန်းမိန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် စကားပြောနေရင်း ပျားအုံကိုယူရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။

သို့ရာတွင် လီလန်က သူ၏ တောင်တက်တုတ်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ချီကန်းမိန်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လီလန်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ချီကန်းမိန်က မျက်မှောင်ကြုတ်၍ နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ပျားအုံသက်သက်ပဲ၊ ပျားရည် မထုတ်ရသေးဘူး..."

လီလန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒါက..."

ချီကန်းမိန်က မယုံနိုင်ပေ။

"အခုက ဧပြီလရောက်နေပြီလေ၊ ရာသီဥတုက အပြည့်အဝ မနွေးသေးဘူး၊ တောင်ပေါ်က ပန်းတွေလည်း မပွင့်သေးတော့ တောပျားတွေအတွက် စုပ်ယူစရာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ဒါဆို ပျားရည်က ဘယ်ကလာမှာလဲ..."

လီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ပျားများသည် ပန်းများမှ ဝတ်ရည်ကို စုပ်ယူနိုင်မှသာလျှင် ပျားရည်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

နှင်းများ အရည်ပျော်ကာစသာ ရှိသေးပြီး နွေဦးရာသီ၏ အအေးဒဏ်က ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ပန်းငုံများပင် မရှိသလောက် နည်းပါးလှသောကြောင့် တောင်ပေါ်ရှိ တောပျားများအတွက် စားစရာ ဘာမှမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ပျားရည် ထုတ်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပျားအုံထဲတွင် တောပျားများစွာ ရှိနေပုံရသော်လည်း အများစုမှာ အခွံလွတ်များသာဖြစ်ပြီးအတွင်း၌ ပျားရည် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ဤပျားရည် အနည်းငယ်မှာ ရေတစ်ခွက် ဖျော်ရန်ပင် မလုံလောက်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ပျားအုံကို ယူလိုက်ခြင်းက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားပေမည်။

ချီကန်းမိန်၏ စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးတယ်..."

"ဘာနည်းလမ်းလဲ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မြန်မြန်ပြောပါဦး..."

ချီကန်းမိန်က စိတ်မရှည်တော့သည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလေသည်။

"သိပ်လွယ်ပါတယ်၊ တောပျားတွေကို သကြားဖြူ ကျွေးလိုက်ရုံပဲ..."

ချီကန်းမိန်မှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

သူ့အနေဖြင့် သကြားဖြူကို မည်သည့်နေရာမှ သွားယူရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သကြားလက်မှတ် တစ်စောင်ပင် မရှိပါဘဲ ငွေရှိလျှင်ပင် ဝယ်၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါက..."

ချီကန်းမိန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ခင်ဗျားနောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်... ကျွန်တော်တို့မှာ သကြားလက်မှတ်တောင် မရှိတာကို သကြားဖြူ ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်နိုင်မှာလဲ..."

"သကြားရှိရင်တောင် ပျားရည်ထွက်လာဖို့အတွက် အဲဒီတောပျားတွေ အကုန်လုံးကို သကြားဘယ်လောက်တောင် ကျွေးရမှာလဲ..."

ဝမ်ယန်က မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ စောင့်တာကလွဲပြီး တခြားလုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး..."

လီလန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျွန်မတို့ အဲဒါကို ဘယ်တော့လောက်မှ ရမှာလဲ..."

ကျိုးချွန်းယန်က မေးလိုက်သည်။

ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးများအားလုံးက ထိုပျားရည်ကို တကယ်ပင် မျက်စိကျနေကြသည်။

"နှစ်လ ဒါမှမဟုတ် သုံးလလောက်တော့ ကြာမယ်ထင်တယ်..."

လီလန်က မသေချာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူက တမင်တကာ တစ်လ နှစ်လခန့် ပိုပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤပျားအုံသည် တစ်လအတွင်းသာ ပျားရည်ထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကောင်းမွန်သောအရာများကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားသင့်ပေသည်။ သူတစ်ပါးကို ဝေမျှရန်အကြောင်းမရှိပေ။

တောရိုင်းပျားရည်သည် အလွန်အဖိုးတန်သောအရာဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဝေမျှစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

လီလန်က အားလုံးကို လိုချင်နေသည်။

"ဝုတ်..."

"ဝုတ်... ဝုတ်..."

ထိုအချိန်မှာပင် ဘယ်ညာနှစ်ဖက်စလုံးမှ ခွေးဟောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"နောက်ထပ် နှစ်အုံကိုလည်း ရှာတွေ့သွားပြီ..."

လီလန်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဟေးလုံနှင့် ပိုင်လုံတို့ရှိရာသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးသွားလေသည်။

သူသည် ပိုင်လုံနှင့် ဟေးလုံကို ပျားအုံရှာဖွေရန် စေလွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအမဲလိုက်ခွေးနှစ်ကောင်သည် အလွန်ထက်မြက်သော နှာခေါင်းများရှိကြပြီး အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ခွေးဟောင်သံကို ကြားသောအခါ ပညာတတ်လူငယ်မလေးများလည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အနီးသို့ ရောက်လာကြသည်။

"ဝိုး... နောက်ထပ် ပျားအုံကြီးတစ်ခုပဲ..."

"ဒီမှာလည်း တစ်အုံရှိသေးတယ်..."

"အခုလေးတင် တွေ့ခဲ့တာနဲ့ဆိုရင် တစ်၊ နှစ်၊ သုံး... ဒီနေရာမှာ ပျားအုံသုံးအုံတောင် ရှိတာပဲ..."

"ကြီးမားတဲ့ ပျားအုံကြီးသုံးအုံဆိုတော့ ပျားရည်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရလိုက်မလဲ..."

"..."

သို့သော် ပျားအုံကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဤပညာတတ်လူငယ်များအားလုံးမှာ စိတ်ပျက်သွားသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ အခွံလွတ်များသာဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ ပျားရည်မရှိပေ။

အရာအားလုံးက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဟူး... အနည်းဆုံး ပျားရည် ကျင်းဝက်လောက်တော့ ရှိမယ်ထင်ထားတာ၊ ဘာမှတောင်မရှိပါလား..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ပြောတာ မှန်ပုံရတယ်... အခုက ဧပြီလအစပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပန်းတွေလည်း မပွင့်သေးတော့ တောပျားတွေ စားစရာ ဘာမှမရှိဘူး၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ပျားရည် ထုတ်လုပ်နိုင်မှာလဲ..."

"ကျွန်မတို့ ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ရအောင်လား..."

"..."

နှစ်လ သုံးလခန့် စောင့်ရမည်လောဟု တွေးမိကြသည်။

မည်သူက ထိုမျှကြာအောင် စောင့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မောင်အားတောင်သည် သူတို့ ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

စန်းဟော့ရွာနှင့် အနီးနားရှိ ရွာများမှ မုဆိုးများသည် တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ပျားအုံကို တွေ့သွားပါက လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ဘဲ သေချာပေါက် ခုတ်ယူကာ အိမ်သို့ ယူဆောင်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့က တစ်ချိန်လုံး တောင်ကို စောင့်ရှောက်နေမှသာလျှင် ရနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ဤနေရာသည် မောင်အားတောင် ဖြစ်လေသည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းသည် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ကျက်စားရာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။

"စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့... ရရင် ကိုယ့်ကံပဲ၊ မရရင်လည်း ကိုယ့်ကံပေါ့... တောရိုင်းပျားရည် ရှာတွေ့နိုင်မလား မတွေ့နိုင်ဘူးလား ဆိုတာက ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ လုံးလုံး မူတည်တယ်..."

စာအုပ်ပိုးကောင် ကျန်းချောင်ရင်က သူတို့ကို ဘေးမှနေ၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏စကားများမှာ နားထောင်ရခက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"နင့်စာအုပ်ပိုးကောင် နင် ဘာမှမပြောတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်... ဒါက ငါ့ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်..."

ကျိုးချွန်းယန်က အပြစ်တင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ ကဲပါ….မင်းတို့ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာတာမှ မဟုတ်တာ... တောရိုင်းမှိုတွေ ခြင်းတောင်းအပြည့် ခူးလာတယ် မဟုတ်လား..."

လီလန်က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလီ ပြောတာ မှန်တယ်... လူဆိုတာ အရမ်းလောဘမကြီးသင့်ဘူး... ဒီတစ်ခေါက် မှိုတွေ အများကြီး ခူးလာနိုင်တာကိုက တော်တော် ကောင်းနေပါပြီ..."

လုအန်းနာက လီလန်၏ စကားကို သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်မလေးများကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးမိကာ တောရိုင်းပျားရည်အကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ပေ။

လီလန်သည် ပျားအုံသုံးအုံအနီးတွင် အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြည့်ရန် သူ၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမအချို့ကို စေလွှတ်ရန် ဟွမ်တာ့ရှန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်ကာ လက်ခုပ်တီး၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"နောက်ကျနေပြီ၊ နေဝင်တော့မယ်... မှောင်သွားရင် လမ်းသွားရ ခက်လိမ့်မယ်... ကျား ဒါမှမဟုတ် ကျားသစ်လို သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ တွေ့ရင် ပိုတောင် အန္တရာယ်များသေးတယ်... ငါတို့ တောင်ပေါ်ကနေ မြန်မြန်ဆင်းတာ ပိုကောင်းမယ်..."

လီလန် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပညာတတ်လူငယ်မလေးများသည် နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော လေအေးဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် တုန်ယင်သွားကြသည်။

"ကောင်းပြီ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းကြရအောင်..."

"ငါလည်း ခူးရတာ ပင်ပန်းနေပြီ တောင်ပေါ်ကနေ မြန်မြန်ဆင်းကြရအောင်..."

"..."

လတ်ဆတ်သော တောရိုင်းမှိုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဝါးခြင်းတောင်းများကို သယ်ဆောင်လာသော အုပ်စုသည် လီလန်နောက်မှ လိုက်၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

လမ်းတစ်ဝက်ခန့် လျှောက်လာပြီးနောက် လီရှန်းဟွာ၏ မိသားစုနှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် လမ်းခွဲသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

လူအုပ်စုသည် ဘယ်ဘက်ရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်နေစဉ် လမ်းခွဲ၏ ညာဘက်ခြမ်းမှ ကျယ်လောင်သော ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အား..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ငိုကြွေးနေပြီး သူမ၏ ငိုသံများမှာ အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့ပြင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ကြားလိုက်ရသည်မှာ... သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံပင် ဖြစ်လေသည်။